Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: ΧΙΤΛΕΡ



Συγγραφέας: Heinz A. Heinz
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Μαρία Αντωνάκη
Επιμέλεια: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 350
Έτος έκδοσης: 2017
ISBN: 978-618-5317-00-3
Μέγεθος βιβλίου: 15 X 23


Το βιβλίο του συγγραφέα και δημοσιογράφου Heinz A. Heinz ΧΙΤΛΕΡ (πρωτότυπος τίτλος Ο Χίτλερ της Γερμανίας) κυκλοφόρησε στην Αγγλία από τον εκδοτικό οίκο Hurst & Blackett, στην αγγλική γλώσσα, το 1934 και ακολούθως σε δεύτερη, εμπλουτισμένη έκδοση το 1938 (από την τελευταία έγινε και η μετάφραση του βιβλίου στα ελληνικά) και αποτελεί τη βασικότερη πηγή κάθε βιβλίου που γράφεται για τον Χίτλερ.

Η ιδιαίτερη αξία του βιβλίου, η οποία το διαφοροποιεί πλήρως και το καθιστά σαφώς ανώτερο από οποιοδήποτε άλλο που πραγματεύεται τη ζωή του Χίτλερ και την ιστορία του NSDAP, έγκειται στο ότι ο συγγραφέας βασίστηκε σε πρωτογενείς πηγές πληροφόρησης. Πράγματι, ο Heinz αναζήτησε και συνάντησε ο ίδιος πρόσωπα που είχαν έρθει σε επαφή και γνώρισαν καλά τον Χίτλερ σε διάφορες φάσεις της ζωής του: συμμαθητές του, συμπολεμιστές του στα χαρακώματα του Α΄Ππ, τη σπιτονοικοκυρά του, γείτονες, συντρόφους του –άνδρες και γυναίκες– από τα πρώτα του βήματα, από το 1919, στην πολιτική, συμπεριλαμβανομένου του Άντον Ντρέξλερ, ιδρυτή του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, ακόμη και τον δεσμοφύλακά του στο Λάντσμπεργκ. Οι άνθρωποι αυτοί περιγράφουν τον Χίτλερ, όπως οι ίδιοι τον γνώρισαν πολύ πριν γίνει Καγκελάριος της Γερμανίας, είτε στον πόλεμο, είτε στις πρώτες εθνικοσοσιαλιστικές συγκεντρώσεις, είτε στο Πραξικόπημα του Μονάχου, αλλά και την πορεία του NSDAP προς την εξουσία. Όλων αυτών οι αναμνήσεις ήταν ακόμη ζωντανές γύρω στο 1932-1933 που τους συνάντησε ο Heinz, και ζωντανές, συναρπαστικές και κάποιες φορές συγκινητικές είναι οι αφηγήσεις τους, τις οποίες ο συγγραφέας παραθέτει αυτούσιες.

Έτσι, ο αναγνώστης αποκτά πολύτιμες πληροφορίες για την πορεία του Αδόλφου Χίτλερ, από τη γέννησή του ως την κατάληψη της εξουσίας, αλλά και για τα μέτρα που έλαβε για την εδραίωση ενός εθνικολαϊκού κράτους ως το τέλος του 1938, πραγματικά από πρώτο χέρι και χωρίς τα, καθιερωμένα μετά το 1945, σχόλια που συσκοτίζουν την ιστορική αλήθεια και προκαλούν σύγχυση. Συγχρόνως, εφοδιάζεται με γνώσεις για σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως είναι το Πραξικόπημα του Μονάχου του 1923, η απελευθέρωση των Σουδητών Γερμανών το 1938 κ.ά. Ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν παρών με την ιδιότητά του τού δημοσιογράφου στην είσοδο του Χίτλερ αλλά και των γερμανικών στρατευμάτων στην Αυστρία αλλά και κατά την απελευθέρωση των Γερμανών της Σουδητίας, και περιγράφει και τη δική του εμπειρία.

Το βιβλίο θεωρείται, ακόμη και από αυτούς που δεν συμμερίζονται τη μη εχθρική του προσέγγιση στον Χίτλερ (όπως ο ιστορικός Bob Carruthers), «εξαιρετική πηγή» και «θησαυρός πρωτογενούς υλικού».



RV 

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανείς




Υπήρχε ένας άνθρωπος που μπορούσε να ξέρει τον Χίτλερ όπως κανένας άλλος στον κόσμο. Αυτός δεν ήταν παρά ο πιστός θαλαμηπόλος του, που είχε κάνει κάποιες σπουδές πολιτικού μηχανικού και ήταν αξιωματικός των Ες Ες. Κοντά στον Χίτλερ, τον τότε καγκελάριο του Γερμανικού Ράιχ, υπηρέτησε για δέκα ολόκληρα χρόνια. Η αποστολή του ήταν συγκεκριμένη και για να την επιτελέσει, αφού επιλέχθηκε με τον τρόπο που μας διηγείται, πέρασε από ειδική εκπαίδευση. Πρόκειται για τον Χάιντς Λίνγκε (1913-1980), ο οποίος από τα 22 του χρόνια βρέθηκε για δέκα συναπτά χρόνια στη σκιά του Χίτλερ, μέχρι δηλαδή την τελευταία στιγμή της ζωής του αφέντη του. Το κείμενο είναι μια πρωτογενής ιστορική μαρτυρία που έχει την αυθεντικότητά της. Ο νεαρός Γερμανός αξιωματικός των Ες Ες, που ο Χίτλερ τον διάλεξε για προσωπικό θαλαμηπόλο του, είχε αφιερώσει όλες τις ώρες και τις μέρες του στο να υπηρετεί τον ισχυρό άνδρα της Γερμανίας. Ήταν μια θέση που του επέτρεπε να γνωρίζει από πρώτο χέρι κοσμοϊστορικά γεγονότα, αλλά και τις σημαντικότερες γερμανικές και διεθνείς προσωπικότητες των χρόνων εκείνων που είχαν μια εξαιρετική κρισιμότητα. Ο Λίνγκε είχε την αυτονόητη αποστολή να κινείται στο περιθώριο, περιφρουρώντας την καθημερινή ζωή του αρχικαγκελάριου της Γερμανίας, του Φύρερ. Δεν ήταν βέβαια σύμβουλός του, ούτε διέθετε την παραμικρή ισχύ ανάμεσα στην «ελίτ» που είχε σχηματισθεί γύρω από τον Χίτλερ και τους εν δυνάμει διαδόχους του. Έτυχε όμως, όπως αφηγείται, σε ορισμένες περιπτώσεις να ζητηθεί η γνώμη του για ήσσονος σημασίας ζητήματα ή να γίνει δέκτης επικρίσεων και δυσαρεσκειών σε βάρος ισχυρών του καθεστώτος. Η ανάμιξή του είναι, λοιπόν, ανεπαίσθητη έως μηδενική. Αλλά αναμφισβήτητα η γνώση του για διάφορες πτυχές της προσωπικής και καθημερινής ζωής του Χίτλερ οδηγεί στην άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων.



RV

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο. Η ουσία και το πνεύμα του μπολσεβικισμού




Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και εκτελέστηκε το ζεύγος Τσαουσέσκου, πολλοί πίστεψαν ότι η ανθρωπότητα «τελείωσε» μια για πάντα με τον μπολσεβικισμό. Συνέβη, όμως, πράγματι αυτό;
Σε αυτήν τη μοναδική κοινωνιολογική μελέτη η Σίτσα Καραϊσκάκη - ήδη διδάκτωρ της φιλοσοφίας, όταν τη συνέγραψε, το 1934 – και ο Ι. Ίλγιν, καθηγητής Πανεπιστημίου τότε, αποδεικνύουν ότι η ταύτιση του μπολσεβικισμού με την ύπαρξη ενός οργανωμένου κομμουνιστικού κόμματος είναι εσφαλμένη - μάλιστα, δεν πρέπει να ταυτίζεται ούτε με αυτήν την ιδεολογία του κομμουνισμού, διότι είναι ευρύτερος από αυτήν, την «περιέχει». Ούτε γεννήθηκε στη Ρωσία το 1917. Φαινόμενα μπολσεβικισμού εντοπίζονται και σε άλλες εποχές, ακόμη και στην Αρχαία Ελλάδα.

Προτού, όμως, ο μπολσεβικισμός αναγνωρισθεί και καθιερωθεί ως πολιτική κίνηση και μάλιστα επαναστατική, κατακτά την ψυχή και το πνεύμα των οπαδών του και συχνά χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό. Η εξάπλωσή του περνά απαρατήρητη, γι’ αυτούς που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τα φαινόμενα εκείνα που του ανοίγουν τον δρόμο. Στο βιβλίο, λοιπόν, αναφέρονται όλα εκείνα τα κοινωνικά φαινόμενα, τα οποία δεν θα χαρακτήριζε κανείς μπολσεβικικά και τα οποία, όμως, σαφώς προαναγγέλλουν και διευκολύνουν την επικράτηση του μπολσεβικισμού. Ακόμη, αναφέρονται οι ανθρώπινοι εκείνοι τύποι που δεν θα τους έλεγε κανείς κομμουνιστές, παρ’ όλ’ αυτά η νοοτροπία και η ψυχική τους στάση είναι ξεκάθαρα μπολσεβικική, ακόμη κι αν είναι πολιτικά αντίθετοι.

Καθώς διαβάζει ο αναγνώστης εξοικειώνεται εύκολα με το περιεχόμενο, γιατί οι εικόνες τού είναι γνωστές και, συγχρόνως, αυτά που μελετά τον επηρεάζουν βαθιά – έτσι, ξαφνικά θα αναγνωρίσει γύρω του πλήθος ανθρώπων και φαινομένων μπολσεβικικών….

Η μελέτη θέτει και απαντά στα ακόλουθα ερωτήματα και θέματα:

- ποιες είναι οι ρίζες του μπολσεβικισμού;

- ποιοι ανθρώπινοι τύποι προετοιμάζουν τον δρόμο προς τον μπολσεβικισμό;

- ποια κοινωνικά φαινόμενα είναι μπολσεβικικά;

- για ποιους λόγους ο μπολσεβικισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον κομμουνισμό αλλά είναι ευρύτερος αυτού;

- ποιες είναι οι αιτίες εξάπλωσης του μπολσεβικισμού;

- ποια τα κίνητρά του;

- ποια η προπαγάνδα του ;

- πώς συνδέεται με τον εγκληματικό υπόκοσμο;

- ο μπολσεβικισμός ως πολιτική κίνηση, ως ψυχική κατάσταση και ως καθημερινή εκδήλωση

- η ταξική αντίληψη, η άρνηση του δικαίου, η επικράτηση της αυθαιρεσίας, ο τρόμος…

- γιατί ένας καριερίστας είναι στην ουσία μπολσεβίκος;

- γιατί ο μπολσεβικισμός επιδιώκει αλλά και επιφέρει ως αναγκαία συνέπεια την πνευματική παρακμή και αποσύνθεση;

- γιατί ο μπολσεβικισμός είναι αντίθετος στην έννοια της αγάπης και της αμοιβαίας πίστης;

- ο μπολσεβικισμός στην κουλτούρα

- σημεία που υποδηλώνουν ότι έχει αρχίσει η δηλητηρίαση από τον μπολσεβικισμό

- ποια η ουσία και το πνεύμα του;

Για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου, και από τους νεώτερους αναγνώστες, έγινε απόδοση στη νεοελληνική, χωρίς να θιγεί στο ελάχιστο το νόημα και το ύφος.

Τέλος, είναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι το «Ψυχικό και Πνευματικό Δηλητήριο» είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο βιβλίο, το οποίο όχι μόνο δεν είχε επανεκδοθεί μετά το 1934, όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά, αλλά, στην κυριολεξία, εξαφανίστηκε, αφού δεν μπορούσε κανείς να το βρει ούτε σε δημόσιες βιβλιοθήκες.


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

100 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ



ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τις εκδόσεις Edelweiss

Συγγραφέας: Giselher Wirsing, Γκίζελερ Βίρζινγκ

Σελίδες: 132

Έτος έκδοσης: 2017
ISBN: 978-618-80568-2-4

Το βιβλίο του διαπρεπούς Γερμανού συγγραφέα και δημοσιογράφουGiselher Wirsing Εκατόν οικογένειαι εξουσιάζουν την Αυτοκρατορία, του οποίου ανατύπωση με τίτλο Εκατό οικογένειες εξουσιάζουν τη Βρετανική Αυτοκρατορία είναι η παρούσα έκδοση, κυκλοφόρησε το 1941 στην ελληνική γλώσσα, από το γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Είναι ένα από τα βιβλία της περίφημης γερμανικής σειράς «Η Αγγλία δίχως μάσκα». Eκδόθηκε την ίδια περίπου περίοδο σε πολλές χώρες. Το θέμα του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πάντα επίκαιρο: η αληθινή, κρυφή ιστορία των βρετανικών κέντρων εξουσίας. Αποκαλύπτει την οικονομική ολιγαρχία των Βρετανών και εβραίων πλουτοκρατών ─στους οποίους απονεμήθηκαν τίτλοι από τη βασιλική οικογένεια και συχνά έγινε αλλαγή ονόματος, ώστε να φαίνονται ευγενείς─ η οποία ασκούσε την πολιτική εξουσία, τις ανίερες στενές σχέσεις και διασυνδέσεις όλων αυτών («το πυκνό δίκτυο σχέσεων και δεσμών μεταξύ της υψηλής κεφαλαιοκρατίας, της μεγάλης βιομηχανίας, των εταιριών της ναυτιλίας και των πολιτικών αντιπροσώπων του βρετανικού κράτους») αλλά και τη συμμετοχή τους σε επιχειρήσεις ξένων χωρών, την τύχη των οποίων, επίσης, επηρέαζαν, καθώς επίσης αποκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες των πολέμων στους οποίους ενεπλάκη η Μ. Βρετανία και τι πραγματικά εξυπηρετούσε ο κατά το 1939 εξαπολυθείς πόλεμος κατά της Γερμανίας. Οι αποκαλύψεις του βιβλίου καταρρίπτουν τον μύθο ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα της Αγγλίας είναι πρότυπο, είναι ιδανικό, επιχείρημα που τόσο έχει χρησιμοποιηθεί για αντικρούσει την σε παγκόσμιο επίπεδο χρεωκοπία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπως αποδεικνύει ο συγγραφέας «το δημοκρατικόν σύστημα της Αγγλίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κυριαρχία μερικών οικογενειών ανερχομένων εις μίαν εκατοντάδα…Η ευρεία μάζα του λαού δεν συμμετέχει καθ’ ολοκληρίαν εις τα κολοσσιαία πλούτη, τα οποία συσσωρεύονται εις το City του Λονδίνου». Εκατό οικογένειες που κατάφεραν μέσα από γάμους εντός του κύκλου τους και με τους ψεύτικους τίτλους ευγενείας να αποκτήσουν και διατηρήσουν θέσεις-κλειδιά, όπως: ιδιοκτητών ΜΜΕ, ιδιοκτητών μεγάλων ασφαλιστικών εταιρειών, μεγάλων επιχειρήσεων «κοινής ωφελείας», εταιρειών ειδών πολεμικού εξοπλισμού, διευθυντών τραπεζών. Συγχρόνως, όμως, κατέλαβαν θέσεις βουλευτών και αυτήν ακόμη του πρωθυπουργού. Σε τέτοιες θέσεις εγκατέστησαν και τις συζύγους, τα παιδιά τους, τα ανίψια τους. Ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία και εξέλιξη γνωστών οικογενειών πλουτοκρατών και παραθέτει πίνακες που απεικονίζουν τις σχέσεις και διασυνδέσεις, αλλά και τις παράλληλες θέσεις και ιδιότητες των Βρετανών και εβραίων πολιτικών, οι οποίοι καθόρισαν την πολιτική τής Αγγλίας και των χωρών που συνδέονταν ή εξηρτώντο από αυτήν, με γνώμονα το δικό τους οικονομικό συμφέρον, εις βάρος του λαού, τον οποίο σκοπίμως οδήγησαν στον «πολιτικό εκφυλισμό» για να τον κρατούν υποταγμένο. ΟWirsing δεν παραλείπει να αναφερθεί στις ρίζες αυτού του φαινομένου, τις οποίες εντοπίζει στον αγγλικό πουριτανισμό, στη δράση του οποίου «οφείλεται το ότι ο αγγλικός λαός αισθάνεται κατά κυριολεξίαν ως διάδοχος του λαού του Ισραήλ. Οι στρατιώται και οι αξιωματικοί του Cromwell απέβαλον τα ονόματά των και ωνομάζοντο μεταξύ των με τα ονόματα των μορφών της παλαιάς διαθήκης…»
Στον σύγχρονο αναγνώστη οι αποκαλύψεις του βιβλίου δεν θα φανεί ότι αναφέρονται μόνο στο παρελθόν, αφού η κατάσταση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα από τους πλουτοκράτες διαδόχους των εκατό κυρίαρχων οικογενειών της βρετανικής πολιτικής και οικονομικής σκηνής.
Περιεχόμενα
Η Βουλή των Κοινοτήτων – η γέφυρα εντολών των πλουτοκρατών
Τρεις φίρμες ειδών πολεμικών εξοπλισμών διορίζουν τρεις πρωθυπουργούς
Οι τραπεζίται – οι πραγματικοί κυρίαρχοι της Αγγλίας
Το δίκτυον των σχέσεων
Η Αυτοκρατορία – η λεία των εκατόν οικογενειών
Το Κοινοβούλιον – μία οικογενειακή επιχείρησις
«Honni soit qui mal y pense»
Οι «μη έχοντες τίποτε» και η Αγγλική Πλουτοκρατία

Το βιβλίο »100 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ» μπορείτε να το βρείτε εδώ

RV

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: ROBERT BRASILLACH, «ΣΕΝΙΕ»



Στο κελί των μελλοθάνατων στη φυλακή της Φρεν, λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεσή του, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ «επιστρέφει» στον Ελληνογάλλο ποιητή Αντρέ Σενιέ που δολοφονήθηκε στη γκιλοτίνα τον Ιούλιο του 1794, από τους δημοκράτες επαναστάτες, λόγω των αντεπαναστατικών πολιτικών γραπτών του. Αισθάνεται ότι αν και άρχισαν διαφορετικά, η πορεία τους προς το τέλος είναι κοινή. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, η «αιώνια επιστροφή» καθώς λέει, «έφερε παρόμοιες περιστάσεις» και τώρα είναι εκείνος που βαδίζει προς τον θάνατο εξαιτίας των δικών του πολιτικών γραπτών. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, σκέφτεται, οι ομοιότητες ανάμεσα στην εποχή της Τρομοκρατίας και στην εποχή της Κάθαρσης είναι τόσες, που, θαρρείς, πως μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει… Κι έτσι ο Μπραζιγιάκ, ανιχνεύοντας τη ζωή και την πορεία τού Αντρέ Σενιέ προς τον θάνατο, πορεύεται συγχρόνως τον δικό του δρόμο προς το τέλος, νιώθοντας πως δεν είναι μόνος, πως αυτός είναι ο δρόμος που από τα αρχαία χρόνια παίρνουν αυτοί που θυσιάζονται για τις ιδέες τους και για το κοινό καλό.
Το βιβλίο ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1945, πέντε ημέρες πριν από την άνανδρη δολοφονία του. Πέρα από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, αφού πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του μεγάλου λογοτέχνη, παρουσιάζει επίσης και λογοτεχνικό και πολιτικό ενδιαφέρον, και είναι βέβαιο ότι θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, αφού πραγματικά είναι «γεμάτο Ελλάδα», από την αρχή ως το τέλος.


Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: KNUT HAMSUN - Αρχισυντάκτης Λύνγκε





Redaktør Lynge

Συγγραφέας: Knut Hamsun
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Βασίλης Δασκαλάκης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 280
Έτος έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-81705-8-2

Πρόλογος: Εβίνα Τσαγκαράκου


Ο Αρχισυντάκτης Λύνγκε του Κνουτ Χάμσουν πρωτοκυκλοφόρησε το 1893 και γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία ─είναι, μάλιστα, το πρώτο έργο τού νομπελίστα λογοτέχνη που επανεκδόθηκε. Παρ’ όλα αυτά η δριμεία κριτική που ασκείται σε αυτό στον αριστερό Τύπο το καθιστά ένα έργο που, αν και είναι εξαιρετικά επίκαιρο, δεν είναι «πολιτικώς ορθό».

Για πρώτη φορά στη Νορβηγία κυβερνά η αριστερά. Η κυβέρνηση έχει αθετήσει τις υποσχέσεις της. Η απογοήτευση είναι διάχυτη στον κόσμο. Ανάμεσα στους αριστερούς, υπάρχουν οι κυνικοί και αδίστακτοι αριβίστες, που εκμεταλλεύονται τα πάντα για ίδιον όφελος, αλλά και άλλοι αντιτιθέμενοι σε αυτούς που φαίνονται πιο αγνοί. Ο αριστερός Τύπος δεν υπηρετεί την αλήθεια, αλλά με κάθε μέσον, χωρίς τον παραμικρό ηθικό ενδοιασμό και με χαρακτηριστικό κυνισμό επιδιώκει την αύξηση της κυκλοφορίας του και συνακόλουθα την αύξηση των κερδών και της πολιτικής επιρροής του. Κι όταν δεν τον διακρίνει αυτός ο αριβισμός, είναι ηττοπαθής και υποταγμένος, «υποκλίνεται τις υποκλίσεις που πρέπει να υποκλιθεί»… Ο Λύνγκε, ο αριστερός αρχισυντάκτης της αριστερής εφημερίδας «Γκαζέτα», είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει τις ταπεινές καταβολές του, να πάρει τη ρεβάνς για την περιφρόνηση που έχει δεχθεί στο παρελθόν, και όσο αυξάνονται τα κέρδη του και η επιρροή του, τόσο γίνεται κυνικός και αδίστακτος.

Ο Χάμσουν εμπνεύστηκε τον κυνικό αδίστακτο αρχισυντάκτη Λύνγκε από τον Olaf Thommessen, διάσημο αρχισυντάκτη αριστερής εφημερίδας της εποχής. Το έργο αυτό θεωρείται η πιο οξεία προσωπική επίθεση στην ιστορία της νορβηγικής λογοτεχνίας, μιας και ο Νορβηγός αναγνώστης εκείνης της εποχής αναγνώριζε αμέσως στο πρόσωπο του Λύνγκε τον αριστερό αρχισυντάκτη Thommessen.

Ο Χάμσουν είπε πως ο Αρχισυντάκτης Λύνγκε «καίει σαν το μίσος». Σίγουρα, πρόκειται για μια σφοδρή επίθεση στον αριστερό Τύπο αλλά και στον αριστερό τύπο ανθρώπου, με τον κυνισμό του, τη ροπή του προς την άγρια εκμετάλλευση των άλλων, την υποκρισία του, την τάση του για προδοσία, κι αυτής ακόμη της αγάπης, συχνά στο όνομα των αρχών του, πάντοτε, όμως, προς το δικό του συμφέρον. Και αν στο μυθιστόρημα περιγράφεται και η άλλη πλευρά, των πιο αγνών και ιδεαλιστών αριστερών, παραμένει γεγονός ότι στο τέλος κανείς τους, και ο πιο ιδεαλιστής, ο πιο αγνός δεν είναι εντελώς αθώος.


RV


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: George Lincoln Rockwell – Πάπιες και κότες




Συγγραφέας: George Lincoln Rockwell
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Ευάγγελος Ανδρούλης
Εικονογράφηση: Άννα Μαλτέζου
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 83
Έτος έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-81705-7-5



Μια ιστορία για το πώς η ανοχή και η φιλευσπλαχνία του αθώου και αφελούς γηγενούς μπορεί να τον οδηγήσει στη σκλαβιά.

Μια αλληγορία για το πώς ο «αναξιοπαθών ξένος», ο «δύστυχος φιλοξενούμενος», ο «διασκορπισμένος» γίνεται κυρίαρχος και κατακτητής.

Ένα παραμύθι που η αλήθειά του χάνεται στα βάθη του χρόνου…

Ένα παραμύθι επίκαιρο που δεν παλιώνει ποτέ…

Από τον Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ



RV

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Ακέφαλη Αντίσταση




Νέα τακτική σε έναν πόλεμο παλιό…


Εκείνοι που αγαπούν την ελευθερία, που πιστεύουν στην ελευθερία τόσο πολύ ώστε να πολεμούν γι’ αυτήν, σπανίζουν σήμερα, όμως κάθε πάλαι ποτέ σπουδαίο έθνος κρύβει ακόμα στον κόρφο του τα πετράδια του πρότερου μεγαλείου του. Υπάρχουν. Έχω δει τη σπίθα στα μάτια τους, καθώς στο διάβα της ζωής μου μοιράστηκα μια φευγαλέα στιγμή του χρόνου μαζί τους.»
(απόσπασμα από το βιβλίο)

Από τον πρόλογο του μεταφραστή:


Οι όροι «Ακέφαλη Αντίσταση» (Leaderless Resistance) και «Αθέατοι Πυρήνες» – όπως αποδίδουμε στο παρόν έργο τον όρο Phantom Cells – αναφέρονται σε αυθόρμητους, αυτόνομους, μη συνδεδεμένους μεταξύ τους πυρήνες. Κύριο χαρακτηριστικό της Ακέφαλης Αντίστασης είναι η έλλειψη ηγεσίας. Η θεωρία και μέθοδος αυτή κερδίζει συνεχώς έδαφος, όχι από άρνηση της έννοιας του Ηγέτη, αλλά εξαιτίας της έλλειψης κάποιου τέτοιου, σε συνδυασμό με την ενισχυμένη δυνατότητα του Κράτους να ελέγξει αλλά και να διαλύσει μία οργάνωση δομημένη με την κλασική πυραμιδοειδή μορφή. Όπως ο ίδιος ο Beam αναφέρει η Ακέφαλη Αντίσταση είναι τέκνο της αναγκαιότητας! Η έλλειψη κεντρικής διοίκησης, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει συνεργασία μεταξύ των πυρήνων.




RV

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Ιωάννης Συκουτρής – Η σχέσις μας προς την Αρχαιότητα



«Το παρόν ζη από το παρελθόν και η ιστορία είναι ο μόνος διδάσκαλος του βίου διά τα μελλοντικά μας διαβήματα»…  

Στο δοκίμιο αυτό –επιλεγόμενα στο βιβλίο του Th. Zielinski «Ημείς και οι Αρχαίοι»− ο Ι. Συκουτρής εξετάζει τη σημασία της γνώσης της Αρχαιότητας κατά την προ αλλά και μετά την Επανάσταση του 21 εποχή. Η επαφή με την Αρχαιότητα οδήγησε το έθνος μας να γίνει «Έθνος Ελλήνων» από «γένος Χριστιανών» που ήταν κατά την τουρκοκρατία, μετά το «άχρωμον εθνικώς Βυζάντιον». Αυτή η αφύπνιση το έκανε να ξεσηκωθεί. Το 21 ήταν αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και συνειδητή επάνοδος στη δράση των αρχαίων προγόνων, ο Λεωνίδας και ο Θεμιστοκλής ζωντανές υπάρξεις. Στη μικρή γωνιά που απελευθερώθηκε, η σχέση με την Αρχαιότητα είναι αντιφατική: Οίηση, περηφάνια αλλά χωρίς αίσθηση των καθηκόντων έναντι του ενδόξου ονόματος, παρά τις συχνά καλές προθέσεις. Η βαθιά γνώση της αρχαιότητας είναι ένας σκοπός ευγενής και ωραίος, προς τον οποίον «το έθνος μας οφείλει να μάθη προ παντός να εργάζεται και να πειθαρχή εαυτό».


Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

White Power




Συγγραφέας: George Lincoln Rockwell
Εκδοτικός οίκος: Edelweiss
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Σημειώσεις: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 504
Μέγεθος: 17 x 23 εκ.
ISBN: 978-618-80149-3-0

Το White Power είναι ένα μνημειώδες έργο, το magnum opus του Τζορτζ Λίνκολν Ρόκγουελ (1918-1967), αρχηγού του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Αμερικής. Ο τίτλος του, άλλωστε, τον οποίον εμπνεύστηκε ο ίδιος ο συγγραφέας, χρησιμοποιήθηκε, έκτοτε, από τους οπαδούς της υπεροχής της Λευκής Φυλής, ιδίως στις ΗΠΑ, για να χαρακτηρίσει τη σχετική ιδεολογία και το Κίνημα. 

Πρόκειται για ένα έργο ακραίο και σοκαριστικό, συγχρόνως όμως απόλυτα ρεαλιστικό, αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό. Ο Ρόκγουελ εκφράζει τη δική του αλήθεια σχετικά με την παρακμή της Αμερικής και τις αιτίες αυτής, τους «αθεάτους υπεύθυνους» γι’ αυτήν, τον Β΄Ππ, τη σκοπιμότητα της διάδοσης και επιβολής της «ανεκτικότητας», του «πολυπολιτισμού», του «αντιρατσισμού». Και βέβαια, αναφέρει τη δική του λύση για τα προβλήματα που αναλύει. Το ύφος του βιβλίου είναι προσωπικό, ζωντανό και γλαφυρό και διατηρεί το ενδιαφέρον τού αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα.

Το WHITEPOWER είναι ένα ιστορικό, βαθιά πολιτικό, εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο για όποιον ενδιαφέρεται για την ιστορία και την πολιτική.


RV

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Adolf Hitler




Συγγραφέας: Philipp Bouhler, Φίλιπ Μπούλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Μαρία Αντωνάκη
Επιμέλεια: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 82


«Ένας άγνωστος ίδρυσε ένα κόμμα, και από εκείνη τη μικρή ομάδα αντρών, μέσα από πολλές δοκιμασίες και βάσανα, προέκυψε ένα λαϊκό κίνημα και τελικά ένα νέο Γερμανικό Ράιχ»

Στο Adolf Hitler ο Φίλιπ Μπούλερ κάνει μία περιεκτική αναφορά στην πορεία του Αδόλφου Χίτλερ από τη γέννησή του ως το 1938.
Πώς ο ορφανός μαθητής εξελίχθηκε στον Ηγέτη που σφράγισε με την παρουσία και τον Αγώνα του την παγκόσμια ιστορία;
Πώς ο φτωχός εργάτης εξελίχθηκε στον Ηγέτη που οδήγησε τη Γερμανία από την απόλυτη ταπείνωση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στο Τρίτο Ράιχ;
Συγχρόνως, περιγράφεται και η πορεία του NSDAP από ένα κόμμα έξι ατόμων σε ένα μαζικό επαναστατικό κίνημα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο διαφορετικό, αφού γράφτηκε το 1938 από έναν συνεργάτη του Χίτλερ, και όχι χρόνια μετά την πτώση από κάποιον πολιτικώς ορθό συγγραφέα. Απαραίτητο για όποιον μελετά την ιστορία από τις πηγές και συγχρόνως ενδιαφέρεται για την «άλλη άποψη». Συνοδεύεται από επεξηγηματικές σημειώσεις και φωτογραφικό υλικό.



RV

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Η μαρτυρία του Δημήτρη Μυράτ για το κλίμα που επικρατούσε τις ημέρες της κατάρρευσης τον Απρίλιο του 1941



Μια πολύτιμη και ενδιαφέρουσα μαρτυρία για το κλίμα που επικρατούσε τις τελευταίες ημέρες της κατάρρευσης, δίνει ο ηθοποιός Δημήτρης Μυράτ στη συγγραφέα Μαρία Φαφαλιού, στις 21-4-1985. Τον Απρίλιο του 1941, ο γνωστός ηθοποιός υπηρετούσε τη θητεία του ως διερμηνέας σε μια βρετανική νοσοκομειακή μονάδα:

«Με το Ambulance Train No1 περιμέναμε στον Παλαιοφάρσαλο υγειονομικά αυτοκίνητα με Άγγλους τραυματίες να τους μεταφέρουμε στον Πειραιά για επιβίβαση στα νοσοκομειακά πλοία. Το θέαμα που βλέπαμε ήταν δαντικό. Μπουλούκια-μπουλούκια κατέβαιναν απ’ τα γύρω υψώματα οι φαντάροι, άλλοι με οπλισμό, άλλοι χωρίς. Όσοι είχαν, πετούσαν με κακία τα τουφέκια, τις παλάσκες, τα κράνη, ώσπου σχηματίστηκε ένας άμορφος λόφος. Όλοι αναζητούσαν μεταφορικό μέσο να τραβήξουν προς τα κάτω. Αλλά το μόνο που υπήρχε ήταν το τραίνο μας, κι αυτό χωρίς ατμομηχανή.Την μοναδική που υπήρχε την είχαν πάρει κάτι σιδηροδρομικοί κι έφυγαν, αφήνοντας πίσω έναν ονομαζόμενο Ακρίτα – δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα – που τον είχαν στείλει στο χωριό για τρόφιμα και του την έσκασαν.

Σε κάποια στιγμή είδα έναν αξιωματικό του πυροβολικού να ανεβαίνει σε ένα μικρό ύψωμα και γύρω να μαζεύονται εκατοντάδες στρατιώτες. Ο λοχαγός φώναξε με βροντώδη φωνή: “Παιδιά, δυστυχώς η πατρίδα μας έχασε τον πόλεμο!”

Και τότε ακούστηκε ένα ανατριχιαστικό, εφιαλτικό και μυριόστομο “Ζήτω!”, που μου πάγωσε το αίμα! Κι όμως, οι τρομοκρατημένοι εκείνοι φαντάροι, που έφευγαν μπρος στην τρομερή στρατιωτική μηχανή του Χίτλερ, ξεσπούσαν μ’ αυτό το “Ζήτω!”»


RV

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ιούλιος Έβολα - Tρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος





Η εβραϊκή επίδραση στο πνεύμα, στον πολιτισμό, στην οικονομία


Όπως η δύναμη της βλάστησης ενός σπόρου δεν εκδηλώνεται ολοκληρωτικά παρά μόνο όταν διασπάται και τα στοιχεία του διαχέονται στη γύρω ύλη, έτσι και ο εβραϊσμός δεν θα είχε αρχίσει να εκδηλώνει παγκοσμίως την καταστροφική και ηθικά ανατρεπτική του δράση, δίχως την πολιτική πτώση και την επακόλουθη διασπορά τού «εκλεκτού λαού» στον κόσμο. 

Οι Εβραίοι ουδέποτε απαρνήθηκαν τις μεσσιανικο-ηγεμονιστικές φιλοδοξίες τους και το ένστικτό τους για παγκόσμια κυριαρχία, όπως τουλάχιστον αυτό προσδιορίζεται στις ακόλουθες τρεις σημαντικές βιβλικές εντολές: «Πρέπει να σου ανήκουν όλα τα πλούτη της γης», «Όλοι οι λαοί πρέπει να είναι υπηρέτες σας», «Έχεις χρέος να καταβροχθίσεις όλους τους λαούς που ο Κύριός σου θα θέσει στη διάθεσή σου». Η διαφορά είναι ότι αυτό το ισχυρό ένστικτο μεταμφιέζεται, παίρνει σχήμα φιδιού, γίνεται υπόγεια σκοτεινή δράση. Χωρίς την παραμικρή ελπίδα για μια απ’ ευθείας καθιέρωση, δίχως την παραμικρή δυνατότητα νίκης μέσα από έναν έντιμο φυλετικό αγώνα, οι Εβραίοι, στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν το ιδανικό τους, δημιούργησαν στους κόλπους κάθε έθνους, ένα εσωτερικό, ενιαίο μέτωπο επιβουλής και προδοσίας. Για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, επέλεξαν δύο βασικά όργανα: το χρήμα και την επιτηδειότητα. 

Από αιώνων, οι Εβραίοι είχαν ξεκινήσει τη μάχη για την κατάκτηση του κόσμου, όχι πλέον με τη χρήση των όπλων, αλλά μέσα από τη δύναμη του χρυσού από τη μια μεριά, και από την άλλη, μέσα από τις δυνατότητες που η επιτηδειότητα προσφέρει προς την κατεύθυνση της πνευματικής και ηθικής διάλυσης, προς τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς μύθους που υποκινούν σε εξέγερση και ανατροπή των αξιών και παραδοσιακών θεσμών των άριων λαών, και, τέλος, όλων αυτών που συνδέονται με τα ανώτερα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Το μυστικό της πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας των τελευταίων αιώνων, ιδιαίτερα μετά από την επανάσταση της Tρίτης Tάξης και τον δημοκρατικό φιλελευθερισμό, ήταν η προοδευτική προώθηση του Εβραίου με σκοπό την υπερεθνική του κυριαρχία στη Δύση. 

Απόσπασμα από το βιβλίο "Tρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος'' 




RV



Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Η ομιλία του Χίτλερ για τη Βαλκανική εκστρατεία



« Βουλευτές! Μέλη του Γερμανικού Κοινοβουλίου! 

Η Ελλάδα επέδειξε προθυμία να ακολουθήσει τις βρετανικές δελεαστικές προτάσεις, συνδέοντας τη μοίρα της με αυτήν του εντολοδότη του βασιλιά της. Πρέπει όμως για άλλη μία φορά – θεωρώ ότι το οφείλω αυτό στην ιστορική αλήθεια – να πραγματοποιήσω διάκριση μεταξύ του ελληνικού λαού και εκείνης της ολιγάριθμης καταστροφικής ηγεσίας, η οποία εμπνευσμένη από έναν αγγλόδουλο βασιλιά, είχε κατά νου λιγότερο τα πραγματικά καθήκοντα της πολιτικής ηγεσίας στο ελληνικό κράτος απ’ ό,τι την εξυπηρέτηση των σκοπών της βρετανικής πολεμικής πολιτικής, τους οποίους είχε οικειοποιηθεί. Στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα για αυτό το γεγονός. 

Ήταν πολύ δύσκολο και πικρό για εμένα, που ως Γερμανός διατηρούσα ήδη από την παιδεία μου στη νεότητά μου, αλλά και αργότερα λόγω της μεταγενέστερης σταδιοδρομίας μου, τον πλέον βαθύ σεβασμό για τον πολιτισμό και την τέχνη αυτής της χώρας, από την οποία ξεπήδησε το πρώτο φως του ανθρώπινου κάλλους και της αξιοπρέπειας, να παρακολουθώ την εξέλιξη αυτή, χωρίς να είμαι σε θέση να κάνω κάτι για αυτό. 
Συνέχεια εδώ

RV

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ N.S.D.A.P.



Wirtschaftliches Sofortprogramm der N.S.D.A.P.

Το πρόγραμμα του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας (N.S.D.A.P - National Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei - Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα) για την οικονομική και κοινωνική πολιτική εκφράζει την οικονομική αντεπίθεση ενός έθνους που υφίσταται ολοκληρωτικό οικονομικό πόλεμο (σαν κι αυτόν που δέχεται σήμερα και η χώρα μας). 

  Οι κατευθυντήριες γραμμές του αποτελούν διαχρονική ‘συνταγή’ επιτυχίας για να σταθεί οποιαδήποτε χώρα αυτοδύναμα στα πόδια της, σε όσο δεινή οικονομική κατάσταση κι αν βρίσκεται. 

  Οι θέσεις του διατυπώθηκαν σ’ ένα προεκλογικό φυλλάδιο που διανεμήθηκε τον Μάιο του 1932 στα μέλη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (με εντολή του Hitler να τηρηθεί ευλαβικά από τους ομιλητές του κόμματος) πριν από τις εκλογές του Ιουλίου του 1932. 

Συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τον σεβασμό στην ατομικότητα και την ατομική ελευθερία με την υποταγή κάθε ατομικού συμφέροντος στο καθολικό συμφέρον της φυλής–έθνους! Προστατεύεται το δικαίωμα στην ατομική δημιουργία που καταπατά ο κομμουνισμός και πατάσσεται η ελευθεριότητα της εκμετάλλευσης του λαού και η οικονομική αναρχία που υποθάλπει ο καπιταλισμός.



Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου ''Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα''



Είναι παλιά σας συνήθεια να ξεκάνετε 
τους καλούς συγγραφείς 
Έζρα Πάουντ

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1945, στο Φρούριο Montrouge στο Παρίσι, στρατιώτες δένουν σε έναν ξύλινο πάσσαλο έναν νέο άνδρα 35 ετών, που έχει καταδικασθεί σε θάνατο για «συνεργασία με τους Γερμανούς». Το εκτελεστικό απόσπασμα ετοιμάζεται. Ο άνδρας δεν δέχεται να του δέσουν τα μάτια. Το είχε υποσχεθεί στον εαυτό του: θα προσπαθούσε να κοιτάξει τον Θάνατο κατάματα. Όπως και τον Ήλιο… Χαμογελάει. Οι στρατιώτες φαίνονται να τα ’χουν χαμένα. Η ευγενική του μορφή είναι ικανή να τους αφοπλίσει. Τους φωνάζει: «Κουράγιο». Κοιτάζει ψηλά. Τον ήλιο; Τον θάνατο; Τις τελευταίες του λέξεις τις φυλάει για την πατρίδα του: «Ζήτω η Γαλλία!» Μια ριπή σφραγίζει το τέλος τής σύντομης ζωής του. Είναι 9.38 το πρωί. 

Οι εκτελέσεις συνηθίζονταν εκείνον τον καιρό. Ήταν η εποχή της «Κάθαρσης», της περιόδου δολοφονιών, βασανισμών, βιασμών, λεηλασιών και κάθε είδους φρικαλεοτήτων, που ακολούθησε την απομάκρυνση του γερμανικού στρατού από το Παρίσι και την είσοδο των συμμαχικών δυνάμεων. Η «Κάθαρση» συναγωνιζόταν σε θηριωδίες την εποχή της Τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης. Τα θύματα ήταν Γάλλοι που είχαν στηρίξει το νόμιμο καθεστώς Βισύ, και είχαν υποστηρίξει άμεσα ή έμμεσα τους Γερμανούς ή, απλώς, είχαν τηρήσει ουδέτερη στάση. Αυτοί ονομάζονταν collaborateurs, συνεργάτες, δηλαδή συνεργάτες του εχθρού. Φυσικά, ανάμεσά τους κατά καιρούς παρεισέφρεαν και διάφοροι καιροσκόποι, τύποι που συνεργάζονται με όποιον έχει την εξουσία, αδιακρίτως. Αλλά η πλειονότητα ήταν απλοί Γάλλοι πατριώτες, όπως συνέβη σε κάθε χώρα που κατά τον Β΄Ππ πέρασε στην επιρροή των Γερμανών. 

Πάντως, ο νέος άνδρας που εκτελέστηκε εκείνο το πρωινό τού Φεβρουαρίου δεν ήταν ένας απλός Γάλλος πατριώτης. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη. Παρά την προσπάθεια που γίνεται μετά τον θάνατό του να παρουσιαστεί ως ένας απλός πατριώτης, η αλήθεια, είτε αρέσει είτε όχι, είναι ότι ήταν ένας συνειδητός Εθνικοσοσιαλιστής, ο οποίος πίστεψε πραγματικά στη συνεργασία με τους Γερμανούς, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς προσωπικά οφέλη. Στην collaboration είδε την ελπίδα για ευρωπαϊκή αναγέννηση αλλά και τη σωτηρία της πατρίδας του. Εξάλλου, ποτέ δεν αρνήθηκε την πίστη του αυτή, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές. Ανήκε στην ομάδα εκείνη των πνευματικών ανθρώπων, των «καταραμένων», στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο, που πήραν θέση υπέρ του Άξονα για ιδεολογικούς λόγους (Έζρα Πάουντ, Κνουτ Χάμσουν, Σελίν, Ντριε λα Ροσέλ, Σίτσα Καραϊσκάκη, Μάρτιν Χάιντεγκερ, Μιγκέλ Σερράνο κ.ά.). Καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί, όπως είπε ο πρόεδρος του «δικαστηρίου» που τον δίκασε, «τα άρθρα του ήταν πιο επικίνδυνα για την Αντίσταση από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Αυτή ήταν η επίσημη άποψη, η άποψη των νικητών. «Εκτελέστηκε από τους Γάλλους γιατί έδειξε στη χώρα του τον δρόμο της Νέας Ευρώπης» (Romualdi). Αυτή ήταν η άποψη των ηττημένων. 

Ο νέος άνδρας που εκτελέστηκε δεν κρυβόταν, ενεργούσε ανοιχτά, «είχε θάρρος λιονταριού». Έδινε χρώμα στη ζωή των γύρω του, σκόρπιζε ζεστασιά σαν τον ήλιο του Νότου, απ’ όπου καταγόταν. Ήταν ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ.



RV

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Διαβάζοντας το βιβλίο '' Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα ''



του Σωτήρη Αντωνακόπουλου


Στο μαύρο εξώφυλλο ένιωσα αμέσως να με καταλαμβάνει το σκοτάδι του θανάτου, η θλίψη και η απελπισία που νιώθει κάποιος μετά από μια καταστροφή. Ήταν έντονη επίσης η μοναχικότητα και η σοβαρότητα. Επάνω στο μαύρο χρώμα αποτυπωμένη σε λευκό, η μορφή της απόλυτης πίστης και αφοσίωσης στον Ιερό Σκοπό. Στο λευκό για να μην σβήσει ποτέ η αθωότητα, η αλήθεια και εκείνο το αιώνιο χαμόγελο απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα. Δίπλα δύο λέξεις σε κόκκινο κι αμέσως ένιωσα την επαναστατική διάθεση, το πάθος καθώς και την ορμή της γραφής του συγγραφέα. Είναι τα πρώτα συναισθήματα που γεννήθηκαν μόλις έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο ''Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα''. 



Γύρισα το εξώφυλλο και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Αμέσως ένα ερώτημα άρχισε να βασανίζει το μυαλό μου: Πόσο εύκολο μπορεί να είναι σήμερα, στην εποχή της απόλυτης σήψης και της παρακμής, σ'αυτόν τον κόσμο που η ύλη και ο μηδενισμός συνθέτουν τη μίζερη καθημερινή πραγματικότητα,  να μπορεί κάποιος να νιώσει το πολεμικό πνεύμα, τη φυλετική ψυχή και την ανθρώπινη θυσία; Να ''γνωρίσει'' δηλαδή τον Robert Brasillach; Μέσα από τον πρόλογο του βιβλίου μού λύθηκε η απορία. Ο άνθρωπος που θα γνωρίσει τον εαυτό του, ο άνθρωπος που κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ο άνθρωπος που έχει πίστη για ένα σκοπό, ο άνθρωπος που παλεύει για κάτι ιερό θα είναι αυτός που έχει την τιμή να ''γνωρίσει'' τον Robert Brasillach.



Ο πρόλογος τελείωσε και ακολουθούν τα πολιτικά άρθρα. Από το ''εβραϊκό ζήτημα'' μέχρι το ''είδα τους τάφους του Κατύν'' η αρμονική ακολουθία τους θυμίζει στρατιωτική παράταξη έτοιμη να παρελάσει μετά από μια μεγάλη μάχη και μια σημαντική νίκη. Με την αίσθηση αυτή άρχισα να καταλαβαίνω τον πρόεδρο του δικαστηρίου που παρομοίασε τα άρθρα πιο επικίνδυνα κι από ένα τάγμα της Βέρμαχτ.
Συνέχεια εδώ

Ristorante Verona 

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1943: "ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ"



Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943 ο Γκαίμπελς εκφώνησε στο κατάμεστο Σπορτπαλάστ του Βερολίνου έναν συγκλονιστικό λόγο, που θεωρείται ο καλύτερός του και με τον οποίο κάλεσε τον γερμανικό λαό σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Είχε προηγηθεί η μοιραία ήττα στο Στάλινγκραντ και το έθνος έπρεπε να επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις του στον αγώνα κατά του εβραιομπολσεβικισμού. Ο Γκαίμπελς επανειλημμένως τόνισε ότι η μάχη δινόταν όχι μόνο για τη Γερμανία αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη και για τη διάσωση του δυτικού πολιτισμού. Το κοινό στο Σπορτπαλάστ αποτελείτο από στελέχη του Κόμματος και της Κυβέρνησης, τραυματίες πολέμου, παρασημοφορημένους στρατιώτες, εργάτες της πολεμικής βιομηχανίας, επιστήμονες και παιδιά. Τον λόγο δεν άκουσαν μόνο οι 15.000 θεατές αλλά και εκατομμύρια άλλοι από το ραδιόφωνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γκαίμπελς δεν έκρυψε την κρισιμότητα της κατάστασης:
"Η καταιγίδα από τις στέπες, που μαίνεται στην ιερή ήπειρό μας αυτόν τον χειμώνα, επισκιάζει κάθε προηγούμενη ανθρώπινη και ιστορική εμπειρία. (...)     Ο σκοπός του μπολσεβικισμού είναι η παγκόσμια επανάσταση των εβραίων. (...) Ποτέ δεν φοβηθήκαμε τους εβραίους, δεν τους φοβόμαστε ούτε τώρα! ..."
Απαίτησε τη συμμετοχή όλων στον πόλεμο:
"Ο ολοκληρωτικός πόλεμος είναι υπόθεση ολόκληρου του γερμανικού λαού. Κανείς δεν έχει δικαιολογία για να αγνοεί τις απαιτήσεις του. (...) Δεν γίνεται να ανεχθούμε, η συντριπτική πλειονότητα του λαού να φέρει όλο το φορτίο του πολέμου, και ένα μικρό, νωθρό τμήμα αυτού να προσπαθεί να ξεφύγει από τα βάρη και τις ευθύνες του πολέμου. Τα μέτρα που έχουμε λάβει, και αυτά που θα λάβουμε ακόμη, θα χαρακτηρίζονται από το πνεύμα της εθνικοσοσιαλιστικής δικαιοσύνης. Δεν πρόκειται να δώσουμε καμία σημασία στην τάξη και στο επάγγελμα οποιουδήποτε. Πλούσιοι και φτωχοί, υψηλά και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, πρέπει να μοιραστούν το βάρος εξίσου. Καθένας πρέπει να εκτελέσει το καθήκον του απέναντι στο έθνος, σε αυτή την πιο κρίσιμη φάση του μεγάλου αγώνα μας, και αν είναι απαραίτητο να εξαναγκασθεί σε αυτό". 

Τα λόγια του ενθουσίασαν το πλήθος, που τον διέκοπτε με ζητωκραυγές και συνθήματα, ειδικά στο τέλος, όταν ο Γκαίμπελς έθεσε στο κοινό τα περίφημα δέκα ερωτήματα:
«Θέλετε Ολοκληρωτικό Πόλεμο; Θέλετε Ολοκληρωτικό Πόλεμο; Αν χρειαστεί, θέλετε έναν πόλεμο ακόμη πιο ολοκληρωτικό και ριζοσπαστικό απ’ όσο μπορούμε σήμερα να φανταστούμε;» Η απάντηση ήταν ένα τρομερό, παρατεταμένο «Ja».
 Μετά τη λήξη της ομιλίας του, για είκοσι ολόκληρα λεπτά, η αίθουσα τρανταζόταν από τα συνθήματα των παρευρισκομένων. Στο τέλος, όλοι όρθιοι τραγούδησαν τον εθνικό τους ύμνο.
    Την επομένη, ο Γκαίμπελς έγραψε στο ημερολόγιό του: «Το γερμανικό έθνος είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα για τον πόλεμο και τη νίκη μας. Θα φροντίσω ώστε ο ολοκληρωτικός πόλεμος να μην μείνει απλή θεωρία».

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα: Μια κριτική του έργου



Εκδόσεις Θούλη
Σελίδες: 151
Ημερομηνία έκδοσης: Ιανουάριος 2016



Μια πρώτη ματιά


Εξερευνώντας πρόσφατα το διαδίκτυο, τα μάτια μου αντίκρισαν μια αναπάντεχη έκπληξη: την έκδοση του βιβλίου «Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα», καρπός των Εκδόσεων Θούλη.
Αυτή η είδηση με χαροποίησε για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, είναι το μοναδικό εν Ελλάδι έργο που αναφέρεται εξ ολοκλήρου στον Μπραζιγιάκ ως πολιτικό ον, και δεύτερον, διότι απαρτίζεται από τα λόγια, τις σκέψεις του ιδίου, και όχι από πηγές ή γνώμες άλλων, τρίτων, συχνά κακόβουλων. Υπό αυτές τις συνθήκες, επομένως, αποφάσισα να προμηθευτώ το βιβλίο το συντομότερο δυνατόν, και με μεγάλη αγωνία. Ακολουθούν οι εντυπώσεις μου.



Αρχή, το ήμισυ του παντός


Ξεφυλλίζοντας τις πρώτες σελίδες, οδηγούμαι αυτομάτως στον Πρόλογο, το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα από τα θεμελιώδη, και δεν αναφέρω τυχαία τη συγκεκριμένη λέξη, σημεία αυτής της προσπάθειας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ο πρόλογος θέτει τις βάσεις στις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να πατήσει προτού περιπλανηθεί στον κόσμο των ιδεών του πολυτάλαντου συγγραφέα. Σε ταξιδεύει σε μια προπολεμική και μεσοπολεμική Γαλλία που βασανίζεται από αναταραχές και δολοπλοκίες. Ταυτοχρόνως, με άρτιο και ολοκληρωμένο τρόπο παρουσιάζονται τα βασικότερα σημεία της διάβασης του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ από τη γέννηση του στο Περπινιάν, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος.
Μέσα από τα πάμπολλα στοιχεία που αναφέρονται σχετικά με το βίο, και ιδιαίτερα, την επαίσχυντη «καταδίκη» του, καθίσταται σαφές και ξεκάθαρο το εξής: ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν Εθνικοσοσιαλιστής μέχρι το τέλος και εκτελέστηκε για τις Ιδέες που εξέφραζε μέσα από τα άρθρα του. Έκανε βλέπετε το «έγκλημα» να πιστέψει σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, στο Μεγαλείο του Αδόλφου Χίτλερ.




Non omnis moriar[1]


Εν συνεχεία, παρατίθενται ουσιώδη άρθρα από την πολιτική δράση του Μπραζιγιάκ, τα οποία αποτελούν και τη βασική δομή του βιβλίου. Ήδη από τον πρόλογο αναφέρεται το εξής βαρυσήμαντο και άξιο αναφοράς: «Αυτά (τα άρθρα) που δημοσιεύονται στην παρούσα έκδοση είναι πράγματι απευθείας από το πρωτότυπο χωρίς περικοπές.»
Θεωρώ ότι για κάποιον σοβαρό ερευνητή και φίλο της αλήθειας αυτή η δήλωση αποτελεί τον οδοδείκτη των όσων ακολουθούν, και κυρίως, της ποιότητας του βιβλίου. Αυτή η απλή και κατανοητή φράση αποτελεί επίσης την αιχμή του δόρατος που διαπερνάει το τέρας της λασπολογίας, των συκοφαντιών και του ανήθικου πολέμου. Και το τέρας αυτό σήμερα, χρησιμοποιώντας ουκ ολίγες φορές διαφορετικές μάσκες ή ονόματα, αποτελεί το δύσμορφο πείραμα, το νόθο έκτρωμα αν προτιμάτε, που δημιούργησαν οι υποκινητές της εκτέλεσης του Μπραζιγιάκ.
Διαβάζοντας με θαυμασμό τα άρθρα του Brasillach, η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτός, ο Μπραζιγιάκ της εφημερίδας «JE SUIS PARTOUT», ο αληθινός, ουδεμία σχέση έχει με τον κίβδηλο που παρουσιαζόταν τόσα χρόνια στη χώρα μας (και παγκοσμίως). Έναν Μπραζιγιάκ από «μετριοπαθή» και «διανοούμενο ποιητή» μέχρι και «ακροδεξιό». 
Θεωρώ σημαντική την τοποθέτηση του «τι συμβαίνει σήμερα» γύρω από το όνομα του Μπραζιγιάκ, διότι έπρεπε επιτέλους –και πιστεύω ειλικρινά ότι η παρούσα έκδοση το κατάφερε– να ξεκαθαριστεί ότι ο Μπραζιγιάκ δεν είχε καμία σχέση με τις νοσηρές φαντασιώσεις κάποιων, μα αντ’ αυτών, ήταν ένας θαρραλέος Εθνικοσοσιαλιστής με ιδέες και αρχές, τις οποίες τίμησε με την Λεωνίδεια θυσία του, αντί να τις ανταλλάξει, εκλιπαρώντας με ελεεινό τρόπο την αθώωσή του. Και ήταν μια ηρωική στάση, που αντικατοπτρίζει όσους τηρούν σήμερα τα ίδια Ιερά ιδεώδη. Διότι «είναι καλύτερα να υπομένεις την αδικία, παρά να τη διαπράττεις»,[2] όπως έγραψε κάποτε πολύ σωστά ο Κικέρωνας.

Κλείνοντας λοιπόν αυτήν την παρένθεση, διαβάζουμε άρθρα του Μπραζιγιάκ προσεγμένα, με έναν γενναίο τόνο, που έχουν ως απώτερο στόχο την αφύπνιση του χιλιοπροδομένου γαλλικού λαού. Στη θεματολογία των άρθρων που δημοσιεύθηκαν στη «JE SUIS PARTOUT» διακρίνουμε ζητήματα αναμφισβήτητης σημασίας όπως το ιουδαϊκό, τη σφαγή στο Κατύν, τους εχθρούς της Ευρώπης, κ.ά. Το ύφος και το ταλέντο του συγγραφέα του «Les Sept Couleurs» («Τα Επτά Χρώματα», που προτάθηκε για το Prix Goncourt το 1939), αντανακλώνται στα ίδια τα άρθρα, και είναι μια διαρκής απόδειξη του ισχυρισμού –από εχθρούς και φίλους– ότι αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες των γαλλικών γραμμάτων της εποχής του.
Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στο άρθρο του «Είδα τους τάφους του Κατύν», όπου με χαρακτηριστική και ωμή περιγραφή αποτυπώνονται οι εικόνες ενός ανθρώπου μπροστά στη φρικιαστική θέα της μπολσεβικικής διαστροφής. Με έναν εξαιρετικά ικανό τρόπο, ο Μπραζιγιάκ τοποθετεί τον αναγνώστη στη θέση του ιδίου: αυτήν του Γάλλου ανταποκριτή στο Κατύν.


Οδεύοντας προς την Αιωνιότητα


Τον βασικό κορμό του έργου ακολουθούν τα διαφωτιστικά «Παραρτήματα» που σαν προβολείς απ’ αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν στη Νυρεμβέργη φέγγουν το –ηθελημένα– άγνωστο, μα μαρτυρικό, τέλος του Ήρωα. Και τις ψυχές μας.
Επαληθεύονται μέσα από τα λόγια του ίδιου του Μπραζιγιάκ, καθώς και του συνηγόρου του, Ιζορνί, η αδαμάντινη αποφασιστικότητα, η πίστη και το ψυχικό σθένος του πρώτου. Μέσα από λεπτομέρειες, μαθαίνουμε (επιτέλους!) το πλαίσιο-παρωδία μέσα στο οποίο καταδικάστηκε ο Γάλλος Εθνικοσοσιαλιστής, όπως βέβαια και τις τελευταίες λέξεις του…
Αμφότερα τα παραρτήματα αποτελούν έναν ιδανικό επίλογο ενός καλογραμμένου βιβλίου του οποίου την θεματική πληρότητα (σχεδόν εκατό υποσημειώσεις) θα ζήλευαν πολλά ιστορικά πονήματα.



«Κουράγιο!»

Μόνο δύναμη και θάρρος μπορεί να μας προσφέρει μια από τις τελευταίες φράσεις που ειπώθηκαν από το στόμα του Γάλλου Μπραζιγιάκ. Ήταν, μέχρι το άδικο τέλος του, ένας ελπιδοφόρος Εθνικοσοσιαλιστής, ένας αμετανόητος Χιτλερικός, και αυτό είναι κραυγάζει ο δικός του Αγώνας. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, μέσα από τα ίδια του τα λόγια, κάτι που ίσως δυσαρεστήσει ορισμένους κακοπροαίρετους.
Το δεδομένο είναι ότι με αυτήν την έκδοση πιστεύω πως οι συντελεστές του έργου πέτυχαν, δίχως αμφιβολία, έναν από τους στόχους τους: να κριθεί ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ μέσα και μόνο από τα δικά του λόγια. Συγχαρητήρια γι’ αυτήν την έκδοση λοιπόν, αναμένουμε με προσμονή και άλλες!


Χαίρε Νίκη!

Βασίλειος Θαραμανίδης
12/02/2016



[1] «Δεν θα πεθάνω εντελώς». (Το έργο μου θα επιζήσει) – Οράτιος, Ωδαί.
[2] «Accipere quam facere praestat injuriam»
Πηγή: Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού


Ristorante Verona