Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γκαίμπελς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γκαίμπελς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ο ΕΒΡΑΙΟΣ SUESS



Ως σφοδρή απάντηση στην αντιγερμανική εκστρατεία της ελεγχόμενης από εβραϊκά κεφάλαια κινηματογραφικής αμερικάνικης βιομηχανίας, το 1940, μεσούντος του πολέμου, κατόπιν εντολής του δόκτορος Goebbels, ο διευθυντής ταινιών του υπουργείου Προπαγάνδας First Hippler δρομολογεί την παραγωγή του μελοδράματος Jud Suess, στηριγμένου στην νουβέλα του Wilhelm Hauffen [1827], η οποία αντλεί την πλοκή της από πραγματικά ιστορικά περιστατικά, τα οποία διαδραματίστηκαν στα 1733-1738 στο βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Η προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες της Γερμανίας και της Ευρώπης μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σημειώνει ανεπανάληπτη επιτυχία και προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών. Μεγάλοι αστέρες της γερμανικής έβδομης τέχνης στελεχώνουν την ταινία, προσδίδοντας αφοπλιστική πειστικότητα και καλλιτεχνική αίγλη όπως οι Ferdinand Marian, Christina Soederbaum, Heinrich Georg, Werner Kraus. Η άψογη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφεται από τον Veit Harlan. Στην κατεχόμενη μεταπολεμική Γερμανία η διάθεση και μόνον αντιγράφου της ταινίας απαγορεύτηκε, ενώ οι συντελεστές και πρωταγωνιστές της εκδιώχθηκαν απηνώς. Αλλά ας παρακολουθήσουμε την σκιαγράφηση αυτού του συναρπαστικού έργου που μετέφερε στην μεγάλη οθόνη μια ιστορία, με, δυστυχώς πάντα επίκαιρο χαρακτήρα...


(1733) Στο Βασίλειο της Βυρτεμβέργης ανέρχεται στον θρόνο ο πρίγκηπας Karl Alexander, γνωστός για τις αχαλίνωτες και έκφυλες τάσεις του στην ακολασία και στις απολαύσεις. Αναζητώντας οικονομική αρωγή για την πλαισίωση της Αυλής του, με μπαλέτα και πολυτέλεια, αποστέλλει αντιπροσώπους του στο εβραϊκό γκέτο, για να συναντήσουν τον διάσημο ταχυδακτυλουργό της τοκογλυφίας Ιουδαίο Josef Suess Openheimer. Αυτός οσφραίνεται την καταπληκτική ευκαιρία διεισδύσεως στο βασιλικό περιβάλλον, αρπάζει την εύνοια της στιγμής και απαιτεί να δει  αμέσως τον πρίγκηπα στο παλάτι. Μεταμφιεσμένος,  μεταβαίνει στο  παλάτι, διότι τότε απηγορεύετο η ελευθέρα διακίνηση Εβραίων στην πρωτεύουσα της Βυρτεμβέργης, την Στουτγάρδη και σε συνεννόηση με κρυφούς απεσταλμένους του πρίγκηπα, συνωμοτικά, συναντά τον Karl Alexander, επιστρατεύει την ρητορική και εμπορική του μαεστρία και τον παραπείθει να δεχθεί ένα σημαντικό ποσό δανείου, για να καλύψει τις ανάγκες της ασωτίας του. Του ρίχνει στο τραπέζι άφθονα χρυσά νομίσματα. Ο ζαλισμένος και αδύναμος πρίγκηπας υποκύπτει στην δελεαστική πρόταση του Suess, διψώντας να κορέσει την ικανοποίηση των προσωπικών του παθών αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες.

Ο δαιμονικός Ιουδαίος τοκογλύφος εισέρχεται στην οικονομική διακυβέρνηση του Βασίλειου, πλημμυρίζει τον πρίγκηπα με δάνεια, χρηματοδοτεί την οργάνωση πλούσιας και πολυτελούς ζωής στην βασιλική αυλή, παρασύροντάς τον, ακόμα και στην δημιουργία προσωπικού στρατού, τα έξοδα του οποίου καλύπτει ο ίδιος. Στο σχέδιο του εντάσσει και τον γραμματέα του Levi [Werner Krauss], ο οποίος επιφορτίζεται με τον εφοδιασμό της βασιλικής καμαρίλας με γυναίκες ελευθερίων ηθών.  Ό,τι επιθυμεί ο προγάστωρ και διεφθαρμένος Karl Alexander. Εντυπωσιασμένος από την ''γενναιοδωρία'' του τοκογλύφου, αιχμάλωτος των αδυναμιών  και της απρονοησίας του, παραδίδεται πλήρως στην μαγεία της αριστοτεχνικής επιδεξιότητος του Suess, χάνοντας την επαφή του με την πραγματικότητα και την διανοητική ευστάθεια. Απομονώνεται από την Γερουσία του βασιλείου, η οποία δείχνει την έντονη δυσαρέσκειά της, ανησυχώντας για τις εξελίξεις και καταστρατηγεί το παραδοσιακό βασιλικό Σύνταγμα περιορίζοντας τις αρμοδιότητές της. Βυθίζεται σε ένα κυκεώνα αυθαιρεσιών, πονηρά καθοδηγούμενος από τον τοκογλύφο, στον οποίο αναθέτει το υπουργείο Οικονομικών και μεθυσμένος στις ατασθαλίες και στις αισθησιακές τέρψεις,  εγκαταλείπεται στην χειραγώγηση του μηχανορράφου οικονομικού του Δεσπότη και Δανειοδότη.


Πνιγμένος στα χρέη ο πρίγκηπας, αφοσιωμένος στις έκλυτες απολαύσεις, παραδίδει την ουσιαστική εξουσία στον Suess. Κάποια στιγμή, έρχεται η κρίσιμη ώρα της αποπληρωμής των χρεών. Ο Τοκογλύφος, διαισθανόμενος ότι ο Karl Alexander είναι ήδη άβουλο άθυρμα στην έξυπνη παγίδα και ευφυέστατη τακτική του, απαιτεί να επιβάλει ο πρίγκηπας, τελωνειακούς δασμούς σε όλους τους δρόμους, ακόμα και στα μικρότερα γεφύρια του Βασιλείου, τα έσοδα των οποίων θα τα διαχειρίζεται ο  ίδιος, και ο σύμβουλός του Levi, για πολλά χρόνια μέχρι να ξεπληρωθούν τα υπέρογκα συσσωρευθέντα χρέη, τα οποία φρόντιζε τεχνηέντως να ανατροφοδοτούνται. Επίσης αξιώνει, ως όρο, την άρση των απαγορεύσεων για τους Εβραίους και την απαρακώλυτη δράση τους στην Βυρτεμβέργη. Ο Karl Alexander [Heinrich Georg] υποκύπτει στον εκβιασμό, επιβάλλει άγρια φορολογία στον Λαό του, προσπαθώντας να φιμώσει την Γερουσία των σοφών Προκρίτων της Στουτγάρδης, οι οποίοι νοιώθοντας την σατανική στρατηγική του δόλιου πιστωτή του και την αγανάκτηση των λεηλατούμενων υπηκόων, προετοιμάζονται για δυναμικές αντιδράσεις.....


Ο Suess [Ferdinand Marian] όμως δεν ενδιαφέρεται μόνο για την οικονομική λαφυραγωγία αλλά και για την εκπλήρωση προσωπικών  του σεξουαλικών επιθυμιών. Μεθυσμένος από την ισχύ της τοκογλυφικής πλεκτάνης, στην οποία σπαρταρούσε οικτρώς ο Πρίγκηψ, επιχειρεί να επιδοθεί και σε άλλου είδους κατακτήσεις. Και εκεί θα κάνει το μοιραίο ολίσθημά του. Σε μια περίοδο παντοδυναμίας του αλλά και κοινωνικού αναβρασμού ο τοκογλύφος, με διάφορες σκευωρίες και μεθόδους, θα επιχειρήσει να προσεγγίσει ερωτικά  την ωραία Δωροθέα [Christina Soederbaum], κόρη ενός ηγετικού μέλους της εχθρικής προς αυτόν Γερουσίας, καταδιώκοντας και φυλακίζοντας τον αρραβωνιαστικό της. Ο Suess, ξέροντας ότι η άρια Γερμανίδα δεν θα δεχθεί ποτέ να συνάψει σχέση με έναν Ιουδαίο, την εγκλωβίζει στην οικία του, λίγα μέτρα μακριά βρίσκεται το κελί, στο οποίο είναι κρατούμενος ο αρραβωνιαστικός της. Ο Suess, τα είχε όλα προβλέψει και σχεδιάσει. Διατάζει με ειδικό σήμα, να βασανίζεται  φρικτά ο αγαπημένος της, να ακούει τις σπαρακτικές κραυγές του, έτσι ώστε να την εξαναγκάσει, να υποκύψει στις ανώμαλες ορέξεις του, αν αυτή ήθελε να διακοπούν τα βασανιστήριά του. Ο τοκογλύφος τελικά, παρακάμπτει την αντίστασή της και την βιάζει. Η Δωροθέα μετά τον βιασμό, από την απελπισία και  την ντροπή της αυτοκτονεί.


Το πτώμα της εντοπίζεται σε μια παρακείμενη Λίμνη. Αυτό το γεγονός θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα που θα πυροδοτήσει την εξέγερση του Λαού. Τα πλήθη πυρπολούν την οικία του Ιουδαίου, τον συλλαμβάνουν, αφοπλίζουν την προσωπική βασιλική φρουρά των μισθοφόρων, θέτουν εκποδών τον Karl Alexander και στήνουν δικαστήριο στην κεντρική πλατεία της Στουτγάρδης, οπού τελικά θα τον απαγχονίσουν, βάσει ενός παλαιού αυτοκρατορικού ποινικού νόμου [Reichskriminalgesetz], ο οποίος προέβλεπε τον απαγχονισμό Ιουδαίων, σε περίπτωση σύναψης σεξουαλικών σχέσεων με Χριστιανές.  


Σε αυτό το σημείο πίπτει η αυλαία της μεγάλης οθόνης αλλά και του ιστορικού Γεγονότος. Η τελευταία σκηνή, όπως ακριβώς στα αρχαία Δράματα, επισφραγίζει την λυτρωτική  Κάθαρση. Αν όλα αυτά που διάβασες, σου θυμίζουν κάτι, κάποιες άλλες, πολύ σύγχρονες εποχές, τηρουμένων των αναλογιών, δεν ευθύνεται το μελόδραμα, αλλά ίσως η οργιαστική, η φαντασία σου η πλανεύτρα...

Απόστολος Λαγός

Δείτε ολόκληρη την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

RV



Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Στην καρδιά του λαού του




Άρθρο του Doktor Joseph Goebbels 
για τον μεγάλο μουσουργό Mozart


1η Δεκεμβρίου 1941

Είναι μέγιστη τιμή για ένα έθνος να γεννά σημαντικούς άνδρες, να αξιοποιεί και να καλλιεργεί την κληρονομιά τους και να εκφράζει την ημέρα μνήμης τους την ευγνωμοσύνη για την ένδοξη δημιουργικότητά τους. Διότι, πράγματι στις υψηλές τους πτήσεις στην αιώνια καταξίωση ενσαρκώνουν το πνεύμα και τον πλούτο τού πολιτισμού τους. Από την προσφορά τους, εκπηγάζει η ακτινοβολούσα διαύγεια, η οποία λαμπρύνει τον κόσμο. Ένα Έθνος, το οποίο λησμονεί τα μεγάλα του τέκνα, δεν είναι άξιο να βγάλει καινούργια. Τέτοια σπουδαία πνεύματα υπερβαίνουν αλλά και συμβολίζουν την διανοητική αποθεματικότητα της εθνικής ευαισθησίας, καταδεικνύοντας, στην χορεία των αιώνων, την αθανασία της αειχρόνου νεανικής της φρεσκάδας.

Αυτοί οι δημιουργοί εκφράζουν περισσότερο και από τους Πρίγκιπες και Αυτοκράτορες την γνήσια υπεροχή και εξοχότητα τού Έθνους. Το έργο τους προβάλλει από την θεία έμπνευση και επιβιώνει σε κάθε ιστορική εποχή ακμής και παρακμής, ανατάσεως αλλά και καταπτώσεως. Ουδείς μπορεί να αντισταθεί στην ελκτική ισχύ των καλλιτεχνικών και πνευματικών καταπιστευμάτων τους. Αποτελούν το βασικό πυρηνικό υλικό της εθνικής αρετής. Ουδέποτε εξαλείφονται και πάντα συνδέουν την διαδοχή των γενεών. Αυτή η εύφημος μνεία αρμόζει απόλυτα στον Wolfgang Amadeus Mozart, τού οποίου σήμερα την μνήμη τιμούμε πανηγυρικώς και εν ονόματι τού γερμανικού λαού εορτάζουμε, έμπλεοι σεβασμού και βαθείας κατανύξεως.

Έχουμε την εντύπωση ότι μία μυστηριώδης μοίρα, μετά τον γήινο θάνατό του, τον άρπαξε από τον κόσμο των σκιών και τον επαναφέρει συνέχεια στην ζωή. Ποτέ δεν θα μάθουμε πού ετάφη το σαρκίον του. Αλλά κάθε μέρα και νύχτα, ακτινοβολούν οι υπέροχες μελωδίες του, στις όπερες και στους Ναούς της κλασσικής μουσικής, συγκλονίζοντας τις καρδιές αναρίθμητων ανθρώπων σε κάθε γωνιά της υδρογείου. Οι μελωδικές του εξάρσεις συντροφεύουν σε στιγμές αχαλινώτου αγαλλιάσεως, αλλά και ανείπωτης οδύνης, τούς μύστες της τέχνης του, στο ταξίδι σε έναν συγκινησιακό κόσμο, πλασμένο από ηχητική αρμονία και ευγενή κοσμιότητα.

Όταν το χώμα της βιεννέζικης γης σκέπαζε σε ένα φτωχό μνήμα το νεκρό του σώμα, το πνεύμα του σκορπούσε αφειδώς τον εξαίσιο όλβο του στην ανθρωπότητα. Στον επίγειο βίο δεν θα γνωρίσει την δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από την εξουσία. Η αέναος δόξα, όμως, θα τον επιβραβεύσει. Η διάνοιά του υπήρξε εκπληκτική. Αστραπηβόλα φαντασία, εκρηκτική έμπνευση, απεριόριστη δημιουργική παραγωγή, ενεργητικότητα και πειθαρχημένη επιμέλεια, κοσμούσαν το αγλαές στερέωμα της σπανίας μεγαλοφυΐας του. Μία ζωή σε υλική πενία. Ένα αριστούργημα πνευματικού πλούτου. Αυτός ήταν ο Mozart...

Αρκεί να ακούσουμε μόνον το όνομά του, για να μεστώσει η ψυχή μας από την επιβλητική φαρέτρα των μελωδιών του, από την οποία σχηματίζονται τα χρυσαφένια τόξα, τα οποία, με μαγικό τρόπο, μας αποδεσμεύουν από την γήινη φθαρτή ατμόσφαιρα, και μας εκτοξεύουν στο αιθέριο φως και στην ανωτέρα αιθέρια διάσταση της μουσικής τελειότητος και της λεπτοφυούς ευαισθησίας. Από τις συνθέσεις του, σαν ιαχές αγγέλων, ξεσπούνε οι σαγηνευτικοί ήχοι των εγχόρδων οργάνων, οι οποίοι και σήμερα, 150 χρόνια μετά την τελευτή του, συναρπάζουν τούς ακροατές στις αίθουσες συναυλιών και στα Θέατρά μας. Τα λαϊκά του άσματα δροσίζουν τα χείλη και τις καρδιές της νεολαίας μας, όπως και παλαιότερα. Ο Mozart είναι ένα λαμπερό διαμάντι της πολιτιστικής μας παραδόσεως και σύσσωμο το Έθνος υποκλίνεται στην μνήμη του.



Ο μουσουργός μάς δείχνει τον δρόμο προς την αίσθηση ενός αρμονικού και ευάρμοστου κόσμου, μίας υγιούς ευρωπαϊκής Κουλτούρας, την οποία στις χαλεπές αλλά και ευκλεείς ημέρες μας, οι στρατιώτες τού Reich υπερασπίζονται στο μέτωπο κατά της ασιατικής βαρβαρότητος. Και σε αυτόν τον ηρωικό αγώνα οι αθάνατες μελωδίες του αγγίζουν σαν βάλσαμο τις ψυχές μας, στην Πατρίδα αλλά και στα πεδία της μάχης.

Σε αυτές τις σκληρές και δύσκολες ώρες της τρομακτικής αναμετρήσεως, η αποστολή της τέχνης είναι να δυναμώσει τις αντοχές μας, να  μας πλημμυρίσει με εσωτερικό  κουράγιο. Ιδίως η μουσική μας παιδεία λειτουργεί ως ανυπέρβλητο φράγμα αντιστάσεως και ανατάσεως, ακένωτος πηγή ψυχικής ισχύος για την επιβαλλομένη υπέρβαση των δραματικών προκλήσεων της εποχής μας. Και όταν μάλιστα αναφερόμαστε σε έναν γίγαντα σαν τον Mozart, μνημονεύουμε μία θερμή άσβεστη φλόγα μουσικής πανδαισίας αλλά και ψυχικής ευφροσύνης, αρετές τις οποίες κινητοποιεί  το μαχόμενο γερμανικό Έθνος στην κρισιμότερη στιγμή της ιστορικής του οντότητος.

Το γερμανικό Έθνος γέννησε τον Mozart. Σεμνυνόμεθα. Και το γερμανικό Έθνος τον γονιμοποιεί και τον τιμά. Είναι ο  κόσμος του, στον οποίο ζούμε. Και είναι ο κόσμος μας, στον οποίο αιωνίως ζει. Με αίσθημα θαλπωρής παρακολουθούμε την γέννησή του, σε ένα μικρό, απλό οίκημα στο Salzburg. Τον δρόμο της ανόδου του. Τα ταξίδια του στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Ιταλία. Τον βλέπουμε σε ηλικία 13 ετών, ως μέλος της μουσικής ακαδημίας στην Μπολόνια. Τον ανακαλύπτουμε στα 14 χρόνια του ως μαέστρο στο Salzburg. Υποφέρουμε μαζί του τις ατυχείς περιπέτειές του στο Παρίσι. Μετακινούμεθα με αυτόν, στα 1781 στην Βιέννη. Δέκα χρόνια αργότερα με συντριβή αντικρίζουμε την φτωχή τελευτή του, στην ίδια πόλη, σε μία ψυχρή ημέρα, στις 5 Δεκεμβρίου, όπου έκλεισε τα μάτια του, για να θεάται μόνον την αιωνιότητα...

Αστείρευτη και  εντυπωσιακή η κληρονομία του. 40 συμφωνίες. 31 σερενάτες. 25 συνθέσεις για βιολί και πιάνο. 26 συνθέσεις για ορχηστρικά κουαρτέτα. 42 σονάτες για βιολίνο, δεκάδες λαϊκές μελωδικές άριες και ένα πλήθος ακόμα θεσπέσια έργα μουσικής παραγωγής. Και όλα αυτά σε οργασμό δημιουργικού οίστρου, εντός μίας δεκαετίας. Σαν να τον ενέπνεε η Θεία χάρις, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να χαρίσει σπάταλα και αρχοντικά το ανυπέρβλητο ταλέντο του. Σαν από αλάνθαστο ένστικτο για την ταχεία, βραχύχρονη πορεία τού βίου του. Το τραγικό πεπρωμένο των εκλεκτών εραστών της αθανασίας...

Ενώπιον αυτής της συνταρακτικής ιδιοφυΐας, υποκλίνεται με ευλάβεια το γερμανικό Έθνος και μαζί του, ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος. Η μουσική λαμπρότητα του Mozart, εκφράζει τον ψυχισμό και την αισθητική του ευρωπαϊκού πνεύματος. Μας ανήκει. Και ανήκουμε στον ξεχωριστό του ιστορικό του κύκλο. Οι μελωδίες του θα ηχούν πάντα, όσο υπάρχει το φως αυτού τού κόσμου.

Η χαρισματική του έμπνευση, να μεταφράζει σε μελωδικές αρμονίες τα ευγενέστερα ανθρώπινα αισθήματα, οφείλεται στην έμφυτη προσοντούχα υπόστασή του. Στην ιερά σκιά της, νοιώθουμε την θειότητα της απαραμίλλου απολαύσεως της καλλιτεχνικής ακεραιότητος. Ο Mozart, ως Γερμανός, στον απόηχο της μεθέξεως των δημιουργικών του συλλήψεων, θα υπενθυμίζει για πάντα την γερμανική πολιτιστική προσφορά, στην πρωτοκαθεδρία της ευρωπαϊκής κουλτούρας...

Στην επέτειο  της στιγμής τού γήινου θανάτου του, στην πόλη της Βιέννης, του ενωμένου Γερμανικού Reich, οι καμπάνες θα ηχήσουν πένθιμα. Αλλά το αθάνατο πνεύμα του θα ακτινοβολεί και θα δεσπόζει στον μουσικό κόσμο της αφθάρτου καλλιτεχνικής υπεροχής. Λίγοι τον συνόδευσαν στην νεκρώσιμη τελετή, εκείνη την βροχερή ημέρα στις 5 Δεκεμβρίου 1791, στο κοιμητήριο της Βιέννης. Ουδέποτε ίσως μάθουμε, πού βρίσκονται θαμμένα τα οστά του και το ακριβές σημείο της ταφής του. Όμως γνωρίζουμε άριστα, που κατοικεί για πάντα το φωτεινό του πνεύμα. Στις καρδιές μας.

Μετάφραση από τα γερμανικά: Απόστολος Λαγός

Ristorante Verona


Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι η θρησκεία



Paul Joseph Goebbels (16 Οκτωβρίου 1928)

''Τι είναι σήμερα ο χριστιανισμός; Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι η θρησκεία. Μας λείπει μόνο κάποια θρησκευτική μεγαλοφυΐα, που να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες παλιές χρήσεις με νέες μορφές. Μας λείπουν τα τελετουργικά. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πρέπει να είναι για πάντα η κρατική θρησκεία των Γερμανών. Το κόμμα μου είναι η εκκλησία μου, και πιστεύω, ότι μπορώ να υπηρετήσω καλύτερα τον Κύριο, αν εκτελέσω την θέλησή Του και ελευθερώσω τον καταπιεσμένο λαό μου από τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Αυτό είναι το Ευαγγέλιό μου.'' 

RV

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση


 


Από τον Reichsleiter Dr. Goebbels (Δρ. Γκαίμπελς)


Η επανάστασή μας ολοκληρώθηκε. Επηρέασε και αναμόρφωσε πλήρως όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής. Άλλαξε και έκτισε από την αρχή τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων, καθώς και τη στάση του λαού απέναντι στο κράτος και προς άλλα υπαρξιακά ζητήματα. Στην πραγματικότητα, ήταν η ανακάλυψη μιας νέας κοσμοθεωρίας. Μετά από 14 χρόνια αντιπολίτευσης μπόρεσε πλέον να χρησιμοποιήσει τη δύναμη με την οποία αγωνίστηκε για να βάλει μια σφραγίδα στο γερμανικό έθνος με ένα νέο εθνικό πνεύμα. Ό,τι έχει γίνει από την 30ή Ιανουαρίου 1933 είναι η ορατή έκφραση αυτής της επαναστατικής διαδικασίας. Η επανάσταση, όμως, δεν ξεκίνησε εδώ. Έφτασε μόνο σε ένα τέλος με αυτόν τον τρόπο. Ήταν η υπαρξιακή πάλη ενός έθνους που, με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και τις απαρχαιωμένες απόψεις, ήταν κοντά στην κατάρρευση.
Οι επαναστάσεις ακολουθούν το δικό τους πρότυπο και τη δική τους δυναμική. Μόλις περάσουν ένα ορισμένο σημείο στην εξέλιξή τους είναι πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο και ακολουθούν αποκλειστικά τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους εμφανίστηκαν στη ζωή. Είναι η φύση της κάθε πραγματικής επανάστασης, να πραγματώνεται ή να πεθαίνει, χωρίς συμβιβασμούς.
Η δική μας είτε θα προχωρήσει σωστά προς τον στόχο της, οπότε θα διαρκέσει και θα αντέξει, ή θα μείνει ικανοποιημένη, με μισή καρδιά, με κάποιες επιτυχίες, οπότε καλύτερα να μην ξεκινούσε ποτέ. Οι επαναστάσεις δεν είναι ποτέ απλώς θέμα πολιτικής, αλλά απευθύνονται σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Επηρεάζουν την οικονομία, καθώς και την τέχνη και τις επιστήμες. Αυτή είναι πολιτική με μια υψηλότερη έννοια από τη συνηθισμένη.
Κάθε επανάσταση έχει τη ροπή της, έναν στόχο, που τον καθορίζει και αγωνίζεται με παθιασμένη προσπάθεια για να τον πετύχει. Δεν θα ησυχάσουμε πριν επιτευχθεί ο στόχος αυτός και μόλις επιτευχθεί θα παρακολουθούμε με ζήλο την ανάπτυξη και τη διασφάλισή του. Στην περίπτωση αυτή, όμως, η λέξη «ροπή» σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο από ό,τι αποδίδεται με την κοινή έννοια της λέξης. Μια τέτοια ροπή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή και μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να απορριφθεί. Αυτό που είναι αποφασιστικής σημασίας είναι ο στόχος της. Αν ο στόχος είναι μεγαλειώδης, τότε η ροπή θα είναι εξίσου μεγαλειώδης. Αν ο στόχος της είναι ασήμαντος τότε η ροπή θα ξεθωριάσει σαν απλό φάντασμα. Οι επαναστάσεις που επιφέρουν μια ιστορική αλλαγή τεραστίων διαστάσεων αποκαλύπτουν μια ροπή αντίστοιχου μεγέθους. Θα γίνει αποδεκτή, αν η επανάσταση γίνει δεκτή. Αυτό σημαίνει ότι όποιος αντιτίθεται στη ροπή, αντιτίθεται στην επανάσταση και, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πνιγεί στη δίνη της.
Ο σκοπός της επανάστασής μας είναι να ενώσει το γερμανικό λαό σε ένα έθνος. Για μια περίοδο μεγαλύτερη από 2000 χρόνια όλοι οι ενάρετοι Γερμανοί λαχταρούσαν την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας. Πολλές φορές προσπάθησαν να πετύχουν τον στόχο αυτό με νόμιμα μέσα, αλλά όλα αυτές οι προσπάθειες ήταν μάταιες. Η επιτυχία ήρθε μόνο μετά από μια παθιασμένη έκρηξη του εθνικού αισθήματος. 'Ηταν μια αυθόρμητη και συναρπαστική έκρηξη, που έγινε πιο άγρια όσο περισσότερο καθυστερούσε με τεχνητά φράγματα. Αυτό που δεν ήταν δυνατό και ούτε καν ήταν πρωταρχικής σημασίας στην αρχή, το πραγματοποιήσαμε από την βάση του. Κάποτε το γερμανικό έθνος ήταν το πιο αποδιοργανωμένο έθνος του κόσμου, κομματιασμένο στα στοιχεία του και σχεδόν εξαερωμένο από τα πολιτικά κόμματα και τις απόψεις τους. Η Γερμανία δεν είχε καμία απολύτως επιρροή στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Από το 1918 είχε αφοπλιστεί και δεν είχε θέληση να σταθεί απέναντι στα άλλα έθνη. Αυτό το γερμανικό έθνος, στη συνέχεια, προέκυψε από μια μοναδική εκδήλωση μιας ισχυρής εθνικής πεποίθησης και πραγματοποιήθηκε μέσα από μια ενοποίηση, που λίγοι μόνο άνθρωποι την θεωρούσαν πιθανή. 'Αλλοι χαμογελούσαν και έλεγαν ότι είναι εξαιρετικά απίθανο ή ενάντια σε κάθε εμπειρία και ιστορικό προηγούμενο.
Σήμερα δεν μπορούμε ακόμα να εκτιμήσουμε την ιστορική σημασία αυτής της διαδικασίας ενός έθνους, που μεγαλώνει σαν σύνολο. Παρόλο που προετοιμάσαμε το έδαφος για αυτή τη διαδικασία, τώρα στεκόμαστε μπροστά του και ατενίζουμε με θαυμασμό και χωρίς επίγνωση του μεγέθους και της σημασίας του για το μέλλον. Μέσα από την επανάστασή μας, έχουμε ξεπεράσει το ανίσχυρο παρελθόν της Γερμανίας. Το γερμανικό έθνος βρήκε και πάλι τον εαυτό του σε αυτή την επανάσταση, που πρόσθεσε ένα νέο χαρακτηριστικό στο γερμανικό χαρακτήρα. Ποτέ ξανά δεν θα είναι δυνατόν να μιλάμε για τη Γερμανία, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας, αυτή την επανάσταση.
Αν παραμείνουμε ισχυροί, ο λαός θα παραμείνει ισχυρός. Ως έθνος είμαστε ασφαλείς όσο το κόμμα στέκεται σταθερό και ισχυρό. Αλλά εμείς δεν πρέπει να περιμένουμε ένα θαύμα, θαύματα με αυτή την έννοια δεν συμβαίνουν. Αντίθετα προκαλούνται από τον ιδεαλισμό, με θυσίες και αφοσίωση. Το σύνθημά μας σήμερα είναι το ίδιο με χθες και πάντα: Εμπρός! Αν είμαστε 
σίγουροι για τη δύναμή μας, τότε οι άλλοι μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν, ενώ εμείς θα χτίζουμε το δημιούργημά μας, το Ράιχ!



Dr. Goebbels
Μετάφραση: Φώτης Γαλάνης

Ristorante Verona

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ο Φιλελευθερισμός θα πεθάνει για να ζήσει ο Σοσιαλισμός - Ο Μαρξισμός θα πεθάνει για να ζήσει ο Εθνικισμός




Του Μίλτου Σωτηρόπουλου
*Σε εισαγωγικά και πλάγια γράμματα είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Γκαίμπελς ''Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό'' (εκδ. Edelweiss)


"Ως πολιτική μπορεί να οριστεί η υπεύθυνη δραστηριότητα στην υπηρεσία του λαού, η οποία στοχεύει να δημιουργήσει τέτοιες συνθήκες ώστε να δώσει στον λαό τη δυνατότητα να διατηρήσει και να υπερασπίσει την ύπαρξή του στον σκληρό τούτο κόσμο μας, να αναπαραχθεί και να εξασφαλίσει την ελευθερία του και το βιος του ιδίου και των απογόνων του."

Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήσουμε διά της αδιαφορίας μας τους σιαμαίους αδελφούς φιλελευθερισμό και μαρξισμό να κάνουν πολιτική για εμάς χωρίς εμάς.

Πιστεύουμε στην εργασία. ''Η εργασία είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας, γιατί για εμάς η εργασία σημαίνει περισσότερα απ’ ό,τι τα περιουσιακά στοιχεία, η μόρφωση, το επίπεδο ή ένα μεσοαστικό υπόβαθρο!'' Η εργασία είναι ιερή και είναι το πρώτο βήμα για να γλιτώσει κάποιος από το μεσοαστικό κράτος. 


Το εθνικό κεφάλαιο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι κατατεθειμένο σε διεθνείς τράπεζες με τη μορφή μετοχών ή λοιπών αξιογράφων. Τότε έχουμε φτωχό λαό και πλούσιους τραπεζίτες που ξαφρίζουν τον τόκο.

''Λεγόμαστε Σοσιαλιστές εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την απάτη περί κοινωνικής ευαισθησίας της μεσοαστικής τάξης.''

Τα κάθε είδους επιδόματα και η ''κοινωνική πρόνοια'' δεν αρκούν ούτε για να ζήσουμε. 

''Θέλουμε ολόκληρο το μερίδιό μας από όσα μας χάρισε η Φύση και από όσα αποφέρει η σωματική και πνευματική εργασία μας.'' 

Αυτό είναι σοσιαλισμός και είναι το δεύτερο σκαλί προς την ελευθερία μας.  
Οι μαρξιστές μιλούν για ταξικό πόλεμο. Η ταξική πάλη που ευαγγελίζονται φέρνει διχόνοια και στο τέλος καταστρέφει τον λαό και τη φυλή. 

''Ο Μαρξισμός είναι η ταφόπλακα όχι μόνο των εθνών, αλλά και της μίας και μοναδικής τάξης που πολεμά με όλη της την ψυχή για την πραγμάτωσή του: της εργατικής τάξης.'' 

Ο Μαρξισμός δεν υπήρξε ποτέ το ιδεώδες κανενός εργάτη. Όσοι τον ακολούθησαν το έκαναν γιατί δεν είχαν άλλη εναλλακτική λύση.

Εάν συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω τότε:

''Ο Φιλελευθερισμός θα πεθάνει για να ζήσει ο Σοσιαλισμός. 

Ο Μαρξισμός θα πεθάνει για να ζήσει ο Εθνικισμός.'' 


Ristorante Verona


Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Από τον σοσιαλισμό στον Εθνικοσοσιαλισμό


 Η γέννηση και εξέλιξη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος είναι μία υπόθεση άκρως ενδιαφέρουσα, που φυσικά δεν μπορεί να αποτυπωθεί –παρά μόνο επιγραμματικά- στις λίγες γραμμές μίας ανάρτησης. Οπωσδήποτε ισχύει αυτό που είπε η Σάβιτρι Ντέβι: «Το Κίνημα είναι νέο, αλλά οι ιδέες είναι παλιές». Συνοπτικά, μετά την ταπεινωτική για τη Γερμανία ανακωχή της 11.11.1918 που ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος του Α΄Ππ και οδήγησε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η χώρα αυτή μπήκε σε μια περίοδο υπερβολικής κρίσης όχι μόνο στην οικονομία, όπως παρουσιάζεται, αλλά κυρίως στις αξίες. Ο Γερμανός είχε χάσει κάθε αξιοπρέπεια, είχε χάσει εδάφη, και ήταν σκλάβος των δυνάμεων που βρίσκονταν πίσω από τους νικητές και που σταδιακά έδειχναν το πρόσωπό τους. Η κοινωνική αδικία και δυστυχία βασίλευε. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ο Αδόλφος Χίτλερ και κατάφερε, βαθμιαία αλλά όχι αργά, ένα μικρό κόμμα των 20 ατόμων να το οδηγήσει στο να γίνει κυρίαρχο. 
    Κάπως έτσι, λοιπόν, γεννήθηκε και εξελίχθηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, αρχικά στη Γερμανία και ακολούθως και σε άλλες χώρες. Είναι, επίσης, γνωστό ότι μέχρι την εμφάνιση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος, άνθρωποι που είχαν αυτές τις ιδέες, έστω και σε σπερματική μορφή ή ημισυνειδητές, δεν είχαν την κατάλληλη έκφραση. Εξαιτίας αυτής της έλλειψης, κάποιοι από τους γνωστούς μετέπειτα Εθνικοσοσιαλιστές συμμετείχαν σε παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα, άλλοι σε αριστερά. Εξάλλου, όπως και σήμερα, καθένας έχει τη δική του διαδρομή ως τη συνειδητοποίηση του ότι είναι Εθνικοσοσιαλιστής. 
    Στο πλαίσιο της προπαγάνδας κατά του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλισμού, βλέπουμε μία προσπάθεια υπερπροβολής των πρώτων βημάτων γνωστών Εθνικοσοσιαλιστών, μάλιστα και ενώ, σε αρκετές περιπτώσεις, δεν υπήρχε ακόμη το Κίνημα ή ενώ αυτό ήταν στην αρχή του! Οι αναφορές είναι γεμάτες ψέμματα και στόχο έχουν να παρουσιάσουν ως οπορτουνιστές εξέχοντες και πιστούς μέχρι το τέλος μαχητές της Ιδέας. Αυτή, άλλωστε, είναι μία συνήθης τακτική, από το 1945 και μετά, η οποία γίνεται ακόμη πιο έντονη, όταν προστίθεται ο φθόνος για το μεγαλείο ή το ταλέντο  του Εθνικοσοσιαλιστή μαχητή.

Joseph Goebbels  
Ο Γκαίμπελς, για παράδειγμα. Αρχικά, προσελκύστηκε, ρομαντικά περισσότερο, από τον σοσιαλισμό, θεωρώντας ότι ίσως εκεί βρίσκεται η απάντηση στην εθνική και κοινωνική αδικία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και ότι έτσι θα μπορούσε να εκφράσει τον αντικαπιταλισμό του. Ήταν όμως συνειδητά εθνικιστής. Στην αρχή του 1925 σε ηλικία 27 ετών, εντάχθηκε επισήμως στο NSDAP, το οποίο ήταν ακόμη ένα πολύ μικρό κόμμα. Ο θάνατός του είναι γνωστός. Από τη στιγμή που προσχώρησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος.


Jacques Doriot
    Στη γειτονική Γαλλία, την ίδια εποχή που ο Γκαίμπελς εντάχθηκε στο NSDAP, ένας νεαρός εξελέγη βουλευτής με το κομμουνιστικό κόμμα. Ήταν ο Ζακ Ντοριό, ο οποίος αφού διένυσε μία κομμουνιστική τροχιά, θεωρώντας ‒με πολλές αμφιβολίες πάντως‒ ότι στον κομμουνισμό βρισκόταν η απάντηση στην αδικία του καπιταλισμού, γνώρισε, τη δεκαετία του 1930, τον Εθνικοσοσιαλισμό και συνειδητοποίησε ότι αυτός τον εξέφραζε. Έτσι, το 1936 ίδρυσε το φιλοναζιστικό Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα. Κι επειδή δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ήταν ένας εκ των ιδρυτών της Λεγεώνας των Γάλλων Εθελοντών ενάντια στον Μπολσεβικισμό (LVF) και ο ίδιος πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο.
Συνέχεια εδώ

RV

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Το πρόβλημα τώρα είναι δικό τους



''Είχαμε τσακίσει τους Βερολινέζους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές, αναγκάζοντας τους να υποταχθούν υπό τη μελωδία του εμβατηρίου "Χορστ Βέσελ". Ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του καθεστώτος του Χίτλερ ήταν πως είχε κερδίσει σχεδόν ολοκληρωτικά τους Γερμανούς εργάτες προς όφελος του εθνικού συμφέροντος. Πήραμε τους εργάτες και τους κάναμε πατριώτες, κάτι στο οποίο ο Κάιζερ είχε αποτύχει παταγωδώς. Αυτό, ήταν ένας από τους πραγματικούς θριάμβους του κινήματος. Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές ήμασταν ένα μη μαρξιστικό, αλλά ταυτόχρονα επαναστατικό κόμμα, αντικαπιταλιστικό, αντιστασιακό, και παράλληλα αντίθετο στην αντίδραση. Αυτό θα ήταν κάποτε η πραγματική ετυμηγορία της Ιστορίας, αν επιτρεπόταν ξανά στους Γερμανούς να ξαναγράψουν την ιστορία τους.[...] 

[...]"Ε, ας τα αφήσουμε όλα αυτά στους αργυραμοιβούς και στους μεσίτες τους, που ουρλιάζουν στο σαπισμένο χρηματιστήριο του παγκοσμίου καπιταλισμού. Το πρόβλημα τώρα είναι δικό τους".

Joseph Goebbels 


Ristorante Verona

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Όταν ο Γκαίμπελς επισκέφθηκε τη Σπάρτη



Τον Σεπτέμβριο του 1936 ο Γκαίμπελς επισκέφθηκε την Ελλάδα. Όταν βρέθηκε στην Αθήνα, έδωσε συνέντευξη σε δημοσιογράφους, στην οποία ανέφερε και τα ακόλουθα:
"... Εδώσατε εις αυτήν την επίσκεψιν διά των πολλών φιλοφρονήσεών σας ιδιαιτέραν σημασίαν, η δε υποδοχή, της οποίας έτυχον εκ μέρους των ελληνικών αρχών, του Λαού και της ελληνικής κυβερνήσεως ήτο αυθόρμητος, το δε ότι η υποδοχή δεν ήτο προητοιμασμένη αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι όταν εισήλθον εις την Σπάρτην άπαντες οι κάτοικοι εξήλθον να με χαιρετίσουν. Μου εφαίνετο ότι εισηρχόμην εις γερμανικήν πόλιν. Διεπίστωσα από τας εκδηλώσεις αυτάς ότι ο ελληνικός λαός ησθάνθη το θαύμα της γερμανικής αναγεννήσεως. Ο Χίτλερ, αυτός έχει δίκηο, μου εφώναζαν. Ο Λαός ησθάνθη τούτο βαθέως  και δι' αυτό δεν ημπορεί παρά αυτή να είναι η πραγματικότης..." 

RV



Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1943: "ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ"



Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943 ο Γκαίμπελς εκφώνησε στο κατάμεστο Σπορτπαλάστ του Βερολίνου έναν συγκλονιστικό λόγο, που θεωρείται ο καλύτερός του και με τον οποίο κάλεσε τον γερμανικό λαό σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Είχε προηγηθεί η μοιραία ήττα στο Στάλινγκραντ και το έθνος έπρεπε να επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις του στον αγώνα κατά του εβραιομπολσεβικισμού. Ο Γκαίμπελς επανειλημμένως τόνισε ότι η μάχη δινόταν όχι μόνο για τη Γερμανία αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη και για τη διάσωση του δυτικού πολιτισμού. Το κοινό στο Σπορτπαλάστ αποτελείτο από στελέχη του Κόμματος και της Κυβέρνησης, τραυματίες πολέμου, παρασημοφορημένους στρατιώτες, εργάτες της πολεμικής βιομηχανίας, επιστήμονες και παιδιά. Τον λόγο δεν άκουσαν μόνο οι 15.000 θεατές αλλά και εκατομμύρια άλλοι από το ραδιόφωνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γκαίμπελς δεν έκρυψε την κρισιμότητα της κατάστασης:
"Η καταιγίδα από τις στέπες, που μαίνεται στην ιερή ήπειρό μας αυτόν τον χειμώνα, επισκιάζει κάθε προηγούμενη ανθρώπινη και ιστορική εμπειρία. (...)     Ο σκοπός του μπολσεβικισμού είναι η παγκόσμια επανάσταση των εβραίων. (...) Ποτέ δεν φοβηθήκαμε τους εβραίους, δεν τους φοβόμαστε ούτε τώρα! ..."
Απαίτησε τη συμμετοχή όλων στον πόλεμο:
"Ο ολοκληρωτικός πόλεμος είναι υπόθεση ολόκληρου του γερμανικού λαού. Κανείς δεν έχει δικαιολογία για να αγνοεί τις απαιτήσεις του. (...) Δεν γίνεται να ανεχθούμε, η συντριπτική πλειονότητα του λαού να φέρει όλο το φορτίο του πολέμου, και ένα μικρό, νωθρό τμήμα αυτού να προσπαθεί να ξεφύγει από τα βάρη και τις ευθύνες του πολέμου. Τα μέτρα που έχουμε λάβει, και αυτά που θα λάβουμε ακόμη, θα χαρακτηρίζονται από το πνεύμα της εθνικοσοσιαλιστικής δικαιοσύνης. Δεν πρόκειται να δώσουμε καμία σημασία στην τάξη και στο επάγγελμα οποιουδήποτε. Πλούσιοι και φτωχοί, υψηλά και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, πρέπει να μοιραστούν το βάρος εξίσου. Καθένας πρέπει να εκτελέσει το καθήκον του απέναντι στο έθνος, σε αυτή την πιο κρίσιμη φάση του μεγάλου αγώνα μας, και αν είναι απαραίτητο να εξαναγκασθεί σε αυτό". 

Τα λόγια του ενθουσίασαν το πλήθος, που τον διέκοπτε με ζητωκραυγές και συνθήματα, ειδικά στο τέλος, όταν ο Γκαίμπελς έθεσε στο κοινό τα περίφημα δέκα ερωτήματα:
«Θέλετε Ολοκληρωτικό Πόλεμο; Θέλετε Ολοκληρωτικό Πόλεμο; Αν χρειαστεί, θέλετε έναν πόλεμο ακόμη πιο ολοκληρωτικό και ριζοσπαστικό απ’ όσο μπορούμε σήμερα να φανταστούμε;» Η απάντηση ήταν ένα τρομερό, παρατεταμένο «Ja».
 Μετά τη λήξη της ομιλίας του, για είκοσι ολόκληρα λεπτά, η αίθουσα τρανταζόταν από τα συνθήματα των παρευρισκομένων. Στο τέλος, όλοι όρθιοι τραγούδησαν τον εθνικό τους ύμνο.
    Την επομένη, ο Γκαίμπελς έγραψε στο ημερολόγιό του: «Το γερμανικό έθνος είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα για τον πόλεμο και τη νίκη μας. Θα φροντίσω ώστε ο ολοκληρωτικός πόλεμος να μην μείνει απλή θεωρία».

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΟΚΤΟΡΟΣ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΝ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ 1936



 Ένα απόσπασμα από την ομιλία στην Νυρεμβέργη 

Εις τους πολιτικώς ενδιαφερόμενους κύκλους των χωρών της Δυτικής Ευρώπης θεωρείται το φαινόμενο του Μπολσεβικισμού,όπως τούτο παρουσιάζεται δια μεν του Μαρξισμού εις την θεωρία, δια δε του ρωσικού Σοβιετικού κράτους εις την πράξιν, πάντοτε ακόμη ως μια πνευματική εκδήλωσις και πολιτική πραγματικότης, με την οποία η πολιτισμένη ανθρωπότης οφείλει να συζητήσει και να συνεννοηθεί επίσης πνευματικώς και πολιτικώς.
Η αντίληψις αυτή αποδεικνύει μιαν πολύ επικίνδυνη έλλειψη κατανοήσεως ως προς την αληθή μορφή και την φύση του διεθνούς Μπολσεβικισμού.
Εκείνο, το οποίο εμείς γενικώς εννοούμε, όταν λέγωμεν ''Ιδέα'' και ''Κοσμοθεωρία'', δεν έχει καμία απολύτως σχέση με εκείνο το οποίο καλείται Μπολσεβικισμός.
Διότι εδώ πρόκειται περί μια παθολογικής και εγκληματικής παραφροσύνης, η οποία αποδεδειγμένως έχει επινοηθεί υπό Ιουδαίων και διευθύνεται επίσης υπό Ιουδαίων με τον σκοπό της εκμηδενίσεως των πολιτισμένων λαών της Ευρώπης και της εγκαθιδρύσεως  μιας διεθνούς Ιουδαϊκής ηγεμονίας έπ αυτών. 
Ο Μπολσεβικισμός μόνον εις τον έγκέφαλον Εβραίων ήτο δυνατόν να γεννηθεί και μόνον το άγονο έδαφος της ασφάλτου των κοσμομοπόλεων έδωσε εις αυτόν την δυνατότητα εξαπλώσεώς.
Συνέχεια εδώ

RV

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

H -Ασκητική- μιζέρια του "χώρου"...



του Σωτήρη Αντωνακόπουλου

"Το να είσαι εθνικιστής έχει ευρεία έννοια. Για εμάς το φρόνημα αυτό έχει πολύ συγκεκριμένο και σαφές περιεχόμενο. Δεν είμαστε πατριώτες των ζήτω. Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές."* 

Τα λόγια  του Γιόζεφ Γκαίμπελς εύστοχα παίρνουν μορφή στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Έτσι και σήμερα ο λεγόμενος "χώρος" προσπαθεί να καλύψει την γύμνια του και την ιδεολογική του ανεπάρκεια σε σημείο η γελοιότητα να γίνεται τρόπος ζωής των Ελλήνων εθνικιστών. Μπροστά στο φώς του Εθνικοσοσιαλισμού είναι αναγκασμένοι να μείνουν γελοίοι και υποκριτές, εγκλωβισμένοι στο κούφιο "εγώ" τους και στη μίζερη ανυπαρξία των ιδεών τους.


η ιδεολογική βαβέλ
 του ''χώρου''

Τρανό παράδειγμα για την ιδεολογική Βαβέλ του "χώρου" είναι το περίφημο όπως λένε έργο του Νίκου Καζαντζάκη, η Ασκητική. Ένα έργο το οποίο αναπαράγεται πολλά χρόνια από τους λεγόμενους εθνικιστές και δήθεν Εθνικοσοσιαλιστές. Από τα έντυπα του "χώρου" της δεκαετίας του '80 και του '90 έως τους λόγους της εθνικιστικής νομενκλατούρας του κοινοβούλιου καθώς επίσης και μια βόλτα στα ιστολόγια του ''χώρου'' αποδεικνείουν του λόγου το αληθές. 



 τα καθεστωτικά μέσα ξέρουν 
τι να προπαγανδίσουν...

Έτσι λοιπόν, το Β' μέρος -Η Ράτσα- στο "τρίτο χρέος" στο κεφάλαιο -Η προετοιμασία- έγινε best seller στο ''χώρο'':

Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νοιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. 
Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. 
Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δεν μας είπαν όμως πώς συνεχίζει παρακάτω, και στο αμέσως επόμενο μέρος στοΓ' -Η ανθρωπότητα- διαβάζουμε:

"Δε μιλάς εσύ. Μήτε η ράτσα σου μονάχα μέσα σου φωνάζει. μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων -άσπροι, κίτρινοι, μαύροι- χιμούν και φωνάζουν.  Λευτερώσου κι από τη ράτσα. πολέμα να ζήσεις όλον τον αγωνιζόμενον άνθρωπο."

Ελπίζουμε να μην πεταχτούν κι από τον ''χώρο'' διάφορα χρώματα και χιμίξουν... 



οι αρίφνητες γενεές που φωνάζουν
 μέσα μας


Κατ' αυτόν τον τρόπο, αφού ανακάλυψαν έναν μπολσεβίκο αλβανολάγνο, τον Ίωνα Δραγούμη και τον ''παλαβό'' φίλο του,  Περικλή Γιαννόπουλο τους βάφτισαν πατέρες του ελληνικού εθνικισμού.
Συνέχεια εδώ

RV

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Καλή χρονιά


Ο Γκαίμπελς εύχεται καλή χρονιά, το 1935, απευθυνόμενος στον γερμανικό λαό εκ μέρους της κυβέρνησης



Ristorante Verona

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Ολοκληρωτικός πόλεμος



Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, λίγες ημέρες μετά την τραγική για τη Γερμανία κατάληξη της μάχης του Στάλινγκραντ, ο Γκαίμπελς εκφωνεί στο κατάμεστο Σπορτπαλάστ του Βερολίνου ένα συγκλονιστικό λόγο με θέμα τον ολοκληρωτικό πόλεμο. Πρόκειται για τον πιο διάσημο λόγο του, ο οποίος, επίσης, θεωρείται ο καλύτερός του.

Ο Γκαίμπελς καλεί τον γερμανικό λαό να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αφοσιωθεί στον σκοπό της νίκης, συμμετέχοντας σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Του επισημαίνει την κρισιμότητα της κατάστασης και την ευθύνη του. «Δύο χιλιάδες χρόνια δυτικού πολιτισμού κινδυνεύουν... Ο γερμανικός λαός και οι σύμμαχοί του εκπληρώνουν μία ευρωπαϊκή αποστολή». Παρουσιάζει σε αδρές γραμμές το πρόγραμμα της κυβέρνησης για την επίτευξη και επιτυχία του ολοκληρωτικού πολέμου, ένα πρόγραμμα που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να εφαρμοστεί, σε κάθε εποχή/ακόμη και σήμερα, για την αντιμετώπιση εθνικών κρίσεων. Τα λόγια του συνεπαίρνουν το πλήθος. Απευθύνει ερωτήματα στο κοινό και λαμβάνει ενθουσιώδεις απαντήσεις.

Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο, (έχει μεταφραστεί ο λόγος που πράγματι εκφωνήθηκε από τον Γκαίμπελς, όπως προκύπτει από το σχετικό φιλμ), απαραίτητο για όποιον ερευνά την ιστορία του Β΄Ππ από τις πηγές, που εκδίδεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, χωρίς περικοπές.




RV

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Άτιτλο ποίημα νο.6 του Dr Joseph Goebbels από την νουβέλα του «Michael»



Γονάτισα μπροστά σου
Και ζήτησα
Την ψυχή σου.
Μου την έδωσες.
Την κλείνω μέσα
Στα δυο μου χέρια,
Και θέλω να την φυλάξω σαν θησαυρό
Μην τυχών και σπάσει.
Τόσο κομψή και ντελικάτη,
Σαν Νοτιάς
Που τραγουδά απαλά
Κάποιο καλοκαιρινό δειλινό,
Πάνω στο ζεστό σου μέτωπο.




RV

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Γκαίμπελς, Ολοκληρωτικός Πόλεμος



Totaler Krieg 

    Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, λίγες ημέρες μετά την τραγική για τη Γερμανία κατάληξη της μάχης του Στάλινγκραντ, ο Γκαίμπελς εκφωνεί στο κατάμεστο Σπορτπαλάστ του Βερολίνου ένα συγκλονιστικό λόγο με θέμα τον ολοκληρωτικό πόλεμο. Πρόκειται για τον πιο διάσημο λόγο του, ο οποίος, επίσης, θεωρείται ο καλύτερός του.

    Ο Γκαίμπελς καλεί τον γερμανικό λαό να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αφοσιωθεί στον σκοπό της νίκης, συμμετέχοντας σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Του επισημαίνει την κρισιμότητα της κατάστασης και την ευθύνη του. «Δύο χιλιάδες χρόνια δυτικού πολιτισμού κινδυνεύουν… Ο γερμανικός λαός και οι σύμμαχοί του εκπληρώνουν μία ευρωπαϊκή αποστολή». Παρουσιάζει σε αδρές γραμμές το πρόγραμμα της κυβέρνησης για την επίτευξη και επιτυχία του ολοκληρωτικού πολέμου, ένα πρόγραμμα που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να εφαρμοστεί, ακόμη και σήμερα, για την αντιμετώπιση εθνικών κρίσεων. Τα λόγια του συνεπαίρνουν το πλήθος. Απευθύνει ερωτήματα στο κοινό και λαμβάνει ενθουσιώδεις απαντήσεις. 

    Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο, (έχει μεταφραστεί ο λόγος που πράγματι εκφωνήθηκε από τον Γκαίμπελς, όπως προκύπτει από το σχετικό φιλμ), απαραίτητο για όποιον ερευνά την ιστορία του Β΄Ππ από τις πηγές, που εκδίδεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, χωρίς περικοπές. 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

«…Η εξέγερση των στεπών που προετοιμάζεται μπροστά στο μέτωπό μας, και η επέλαση της Ανατολής που ξεσπά στις γραμμές μας καθημερινά και με αυξανόμενη δύναμη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά απόπειρα επανάληψης της ιστορικής καταστροφής που τόσο συχνά στο παρελθόν απείλησε με εξαφάνιση την ήπειρό μας.

[…]    Πρόκειται για μία άμεση, μεγάλη απειλή, όχι μόνο για εμάς αλλά και για την ύπαρξη κάθε ευρωπαϊκής δύναμης.

[…] Πίσω από τις επελαύνουσες σοβιετικές μεραρχίες, βλέπουμε τους εβραίους που διατάζουν την εκκαθάρισή μας, και πιο πέρα την ολοένα αυξανόμενη τρομοκρατία, το φάσμα τής λιμοκτονίας εκατομμυρίων και την απόλυτη αναρχία στην Ευρώπη. 

[…] Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία δεν έχει καμία πρόθεση να υποκύψει σε αυτή την εβραϊκή απειλή.

[…] Με τόσες υπεράνθρωπες θυσίες που οι στρατιώτες μας κάνουν στο μέτωπο καθημερινά, έχουν το στοιχειώδες δικαίωμα να αναμένουν ότι ουδείς στην πατρίδα διεκδικεί το δικαίωμα να αγνοήσει τον πόλεμο και τις δικές του υποχρεώσεις.
Στον αγώνα των ανδρών, η Γερμανίδα πρέπει αυθόρμητα να επιδείξει την αλληλεγγύη της.

[…] Για κάθε γνήσιο Εθνικοσοσιαλιστή, οι μέρες που διανύουμε έχουν μια καταπληκτική ομοιότητα με τα χρόνια του Αγώνα. Τότε και πάντα ενεργούσαμε με τον ίδιο τρόπο. Είμαστε πάντοτε στο πλευρό του λαού κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, και γι’ αυτόν τον λόγο ο λαός σε όλη μας τη διαδρομή μάς ακολούθησε. Πάντα κουβαλούσαμε το φορτίο μας μαζί με τον λαό, και έτσι δεν μας φαινόταν βαρύ αλλά ελαφρύ. Ο λαός θέλει να τον οδηγήσουν. Ποτέ στην ιστορία ο λαός δεν εγκατέλειψε μια θαρραλέα και αποφασισμένη ηγεσία σε μια κρίσιμη ώρα για το έθνος…»


Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Η Εθνικοσοσιαλιστική Ευρωπαϊκή Κοινότητα



«Οι ευρωπαϊκοί λαοί συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι πολλά από τα μεταξύ μας ζητήματα είναι απλοί οικογενειακοί καβγάδες σε σύγκριση με τα μεγάλα προβλήματα που απαιτούν σήμερα την επίλυσή τους μεταξύ ηπείρων. Είμαι βαθιά πεισμένος ότι, όπως σήμερα χαμογελάμε αναλογιζόμενοι τους τοπικιστικούς καβγάδες που χώριζαν τους γερμανικούς λαούς στις δεκαετίες του 1840 και του 1850, έτσι και σε 50 χρόνια οι μελλοντικές γενιές δεν θα διασκεδάζουν λιγότερο με τις πολιτικές διαφωνίες που σημειώνονται τώρα στην Ευρώπη».
Γιόζεφ Γκέμπελς, 11.9.1940

Arthur Seyss-Inquart

«Η Νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας όλων των λαών της, μια Ευρώπη δίχως ανεργία, οικονομικές και νομισματικές κρίσεις, μια Ευρώπη του σχεδιασμού και του καταμερισμού εργασίας, η οποία έχει στη διάθεσή της τις πιο σύγχρονες τεχνικές παραγωγής κι ένα πανηπειρωτικό σύστημα εμπορίου κι επικοινωνιών αναπτυγμένο σε κοινή βάση, θα θεμελιωθεί με ασφάλεια και ραγδαία αυξανόμενη ευημερία μόλις απομακρυνθούν οι εθνικοί οικονομικοί φραγμοί. [...] Σ’ αυτήν την Ευρώπη όλα τα χέρια θα χρειάζονται. Τα ταλέντα κάθε έθνους θα απολαμβάνουν ένα διευρυμένο πεδίο δράσης. Τα ταλέντα καθηλώνονται όταν περιορίζονται σε μικρές εθνικές, πολιτικές και γεωγραφικές επικράτειες. Σε μια μεγαλύτερη σφαίρα είναι δυνατόν ακόμη και για μικρές χώρες και τους υπηκόους τους να αναπτύξουν πλήρως τις πολιτισμικές, οικονομικές και ανθρώπινες δυνατότητές τους».
Αρτουρ Ζέις-Ινκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart), 25.7.1940


Werner Daitz

«Όπως κανένα μέλος μιας οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράσσει την ηρεμία για εγωιστικούς σκοπούς, έτσι ακριβώς και σε κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν θα επιτραπεί μακροπρόθεσμα να παρεμποδίσει την εν γένει διαδικασία οργάνωσης. Η ευρωπαϊκή κοινότητα των λαών, ο κοινός Ζωτικός Χώρος της λευκής φυλής, απαιτεί από τον καθέναν από τους λαούς της την ίδια πειθαρχία που η εθνική κοινότητα επιβάλλει σε καθέναν από τους πολίτες της».
Βέρνερ Ντάιτς (Werner Daitz), 1942



«Δεν υπάρχει κανένα σχεδόν έθνος στην Ευρώπη που να μην έχει συμβάλει αξιόλογα στην ανάπτυξη και την Ιστορία της ηπείρου μας. Όσο σεβαστό πρέπει να είναι αυτό το γεγονός, εξίσου σαφές είναι πως ο συντονισμός των προσπαθειών των επιμέρους εθνών στην πολιτική σφαίρα είναι δυνατός μόνο αν κάποιες δυνάμεις αναλάβουν την ηγεσία. [...] Μόνο ένας πόλεμος μπορεί να αμβλύνει άτεγκτες στάσεις και προκαταλήψεις στον βαθμό που απαιτείται για την ανάδυση μιας νέας εθνοπολιτικής κοινότητας».
Γιόζεφ Γκέμπελς, 4.10.1942

Arthur Seyss-Inquart

«Αρνούμαστε μια φιλελεύθερη συνομοσπονδία όπως η Κοινωνία των Εθνών, όπου υπάρχει φόβος ότι θα επικρατούν οι πλειοψηφίες.  Στην επικείμενη εθνική και κοινωνική τάξη, κάθε χώρα παίρνει τη θέση στην κοινότητα που της αξίζει χάρη στον πολιτισμό της, την αμυντική ετοιμότητά της και την οικονομική αποτελεσματικότητά της».
Αρτουρ Ζέις-Ινκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart), 29.1.1943


Εθνικοσοσιαλιστική αφίσα του 1942: 
΄΄Η Νέα Ευρώπη είναι ακατανίκητη΄΄ 

«Η Ένωση θα πρέπει να είναι σταθερή, ποτέ δεν θα μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και τα εξωτερικά συμφέροντα πρέπει να διασφαλιστούν από την Ευρώπη στο σύνολό της. Την ίδια στιγμή, τα ευρωπαϊκά κράτη θα πρέπει να διατηρήσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, να ενεργούν σύμφωνα με τις διαφορετικές καταστάσεις και τις εθνικές αποστολές τους και να εκπληρώνουν τον ιδιαίτερο ρόλο τους στο ευρύτερο πλαίσιο, σε ένα χαρούμενο και δημιουργικό πνεύμα. Η δύναμη και η ασφάλεια της Ευρώπης δεν εξαρτάται από την υποταγή, την επιβολή ή από τις απαιτήσεις μιας ευρωπαϊκής δύναμης πάνω σε μια άλλη, αλλά από την ένωση των πάντων. Το ευρωπαϊκό πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο σε ομοσπονδιακή βάση με την οποία τα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν δική τους ελεύθερη βούληση και αναγνωρίζοντας αυτή την ανάγκη, εντάσσονται σε μια κοινότητα κυρίαρχων κρατών. Αυτή η κοινότητα μπορεί να οριστεί ως ευρωπαϊκή συνομοσπονδία.»
Βέρνερ Ντάιτς (Werner Daitz)


Cécil von Renthe -Fink

«Ο σημερινός πόλεμος είναι ένας πόλεμος για την ενότητα και την ελευθερία της Ευρώπης. Στόχος του, είναι να δημιουργήσει και να εξασφαλίσει μια διαρκή ειρήνη για τις ευρωπαϊκές χώρες. [...] Η Ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα θα ξεπεραστεί με την ελεύθερη και ειρηνική συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Μέχρι τώρα, στην Ευρώπη, δεν υπάρχουν πραγματικές εταιρικές σχέσεις με βάση την ισότητα. Κάθε ευρωπαϊκός λαός θα πρέπει να συμμετέχει με τον τρόπο του στη νέα Ευρώπη. Η μόνη απαίτηση είναι ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα είναι πραγματικά πιστοί στην Ευρώπη, της οποίας είναι μέλη.»


«Το αίσθημα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, που σήμερα είναι ορατό, αν και ακόμη αδύναμο, θα μπορούσε στο φόντο του αγώνα στην Ανατολή να εξελιχθεί σταδιακά σε γενική αναγνώριση της ευρωπαϊκής κοινότητας».
Αδόλφος Χίτλερ, 26.10.1941



Ristorante Verona

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

EΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ



...Μην μας μιλάνε για εθνική κοινότητα και ότι όλοι θέλουμε το ίδιο. Οπωσδήποτε δεν θέλουμε το ίδιο, ούτε ως μέθοδο ούτε ως σκοπό. Νιώθουμε να μας χωρίζει ένας κόσμος από εκείνο το είδος αστικού πατριωτισμού που παντού και πάντα, όποτε έκανε την εμφάνισή του, αποτελούσε μόνο το πρόσχημα μιάς δειλής πίστης στο χρήμα και που γι’ αυτόν τον λόγο έγινε η αιτία και η αρχή της εθνικής μας κατάρρευσης. Όποιος θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αυτός να προσχωρήσει στο κίνημα. Υπάρχει ακόμα αρκετός χώρος. Για όποιον δεν το κάνει αυτό, δεν πιστεύουμε ότι θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αλλά μόνο ότι υποκρίνεται για να μας κλέψει τους επάξιους καρπούς της σποράς μας. Όμως δεν είμαστε χαζοί. Είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να μας βγάλει από τον δρόμο μας με την πρόφαση κάποιας φανταστικής ουτοπικής ενότητας. Το να είσαι εθνικιστής έχει ευρεία έννοια. Για εμάς το φρόνημα αυτό έχει πολύ συγκεκριμένο και σαφές περιεχόμενο. Δεν είμαστε πατριώτες των ζήτω. Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές.
Γιόζεφ Γκαίμπελς, απόσπασμα από το άρθρο ''Ενάντια στην αντίδραση'' που δημοσιεύτηκε στις 13 Μαίου 1929

 


πηγή:  The Stormtrooper

RV