Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εβραίοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εβραίοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Εβραϊκή τρομοκρατία



Οι Εβραίοι δικαιούνται να ληστεύουν και να φονεύουν μη Εβραίους : Sanhedrin 57a.



Η πρώτη οργανωμένη ομάδα Εβραίων δολοφόνων στην ιστορία ήταν οι Σικάριοι, που εµφανίστηκαν στην Ιουδαία στην αρχή του 1ου αιώνα μ.Χ. Η ομάδα επιδιδόταν σε οργανωμένες πολιτικές δολοφονίες, εμπρησμούς, ληστείες καθώς και απαγωγές. Πήραν το όνομά τους από το μικρά καμπυλωτά ξίφη (sica) τα οποία έκρυβαν κάτω από τα ρούχα τους. Οι Σικάριοι αναμειγνύονταν με τα πλήθη που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ στη διάρκεια των γιορτών και έκοβαν το λαιμό των εχθρών τους ή τους μαχαίρωναν πισώπλατα. 

Οι Σικάριοι ή Ισκαριώτες θεωρούνται οι πρώτοι τρομοκράτες γιατί δρούσαν σε πολυσύχναστα μέρη, σε αγορές, πλατείες, γιορτές. Με τα κυρτά στιλέτα κρυμμένα στα ρούχα τους, δολοφονούσαν, και στη συνέχεια -αφού πετούσαν το στιλέτο - ενώνονταν με το πλήθος, παριστάνοντας τους αγανακτισμένους για τη δολοφονία. Η δολοφονία στο φως της ημέρας και σε πολυσύχναστα μέρη είχε επίπτωση στον πληθυσμό, ανάλογη με αυτή που έχει η σύγχρονη τρομοκρατία. Οι Σικάριοι κα­τέ­στρε­ψαν το σπί­τι του α­νώ­τα­του κλη­ρι­κού Α­να­νί­α και τα πα­λά­τια της δυ­να­στεί­ας του Η­ρώ­δη. Έ­κα­ψαν δη­μό­σια αρ­χεί­α ώ­στε να κά­νουν α­δύ­να­τη την ε­πι­στρο­φή των δα­νεί­ων. Ο Τά­κι­τος α­να­φέ­ρει ε­πί­σης ό­τι πυρ­πο­λού­σαν σι­το­βο­λώ­νες και έ­κα­ναν δο­λιο­φθο­ρές στην υ­δρο­δό­τη­ση των πό­λε­ων. 

Στη συνέχεια, ο όρος τροµοκρατία απαντά στο τέλος του 18ου αιώνα, στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, υποκινητές και αρχηγοί της οποίας ήταν εβραίοι. 

Η δολοφονία στην υπηρεσία της "επανάστασης"

Η συστηµατική όµως χρήση του όρου άρχισε κυρίως από το δεύτερο µισό του 19ου αιώνα, όταν εµφανίζεται η «Ναρόντναγια Βόλια (Narodnaya Volya)» στη Ρωσία. Η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε και πλαισιώθηκε από εβραίους και διέπραξε μια σειρά από δολοφονίες με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου του Β΄, το 1881.  Λίγοι γνωρίζουν ότι ο μεγαλύτερος αδερφός του εβραίου Λένιν, ο Αλιξάντρ Ιλίτς Ουλιάνοφ εκτελέστηκε διά απαγχονισμού στις 20 Μαΐου 1887 για την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλεξάνδρου Γ'. Με την επανάσταση των εβραιομπολσεβίκων το 1917 η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας πέρασε στον έλεγχο της οικογένειας Rothschild. Ο δε τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος Β', και ολόκληρη η οικογένεια δολοφονήθηκαν τελετουργικά από εβραίους.

 
Η οικογένεια Ρομανόφ δολοφονήθηκε σε εβραϊκό τελετουργικό

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στις ΗΠΑ, όσοι πρόεδροι ασχολήθηκαν επισταμένα με την πληγή του χρέους της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ, που ανήκει βέβαια στους Rothschild, δολοφονήθηκαν. 

Δολοφονίες Αμερικανών Προέδρων

Α. Λίνκολ, Τ. Γκάρφιλνρτ, ο Μαν Κίνλεϋ και ο Τ. Κένεντι, τα είχαν βάλει με το αδιανόητο σύστημα δανεισμού χρήματος του αμερικανικού κράτους από την κεντρική τράπεζα της χώρας, η οποία ανήκει στη γνωστή οικογένεια.

Η πρώτη απόπειρα δολοφονίας κατά Αμερικανού προέδρου έγινε το το 1835. Συγκεκριμένα κατά του προέδρου Άντριου Τζάκσον, διότι επιτέθηκε σφοδρά στο προνόμιο των Rothschild να ελέγχουν την κοπή του δολαρίου στις ΗΠΑ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Α. Τζάκσον 

Για την ιστορία, ο Αμερικανός πρόεδρος Α. Τζάκσον πρόλαβε και χτύπησε τον δολοφόνο του μέχρι που το πλήθος τον συνέλαβε και τον λιντσάρισε.

Ο ίδιος αυτός γενναίος Αμερικανός πρόεδρος το 1835 είχε δηλώσει όταν ακόμα υπήρχε ελευθερία του λόγου:

«Είναι μια συμμορία τρομοκρατών. Σκοπεύω να τους απομακρύνω από την πατρίδα μας. Αν ο λαός καταλάβαινε μόνο την τεράστια αδικία του τραπεζικού μας συστήματος, θα έκανε επανάσταση αύριο το πρωί ».

Όλες τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ (3) ελέγχονται διαχρονικά από τους Rothschild. Η πρώτη ήταν την περίοδο 1791-1811, η δεύτερη από το 1816 ως το 1836,  και η σημερινή ομοσπονδιακή Τράπεζα, η οποία θέλει να ελέγχει εσαεί το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ.

Ο Τζάκσον άσκησε βέτο στην ανανέωση της σύμβασης για την Κεντρική Τράπεζα, την δεύτερη περίοδο στις 10 Ιουλίου 1832.

Λίγο μετά τη δήλωση του, ο ίδιος είπε στον αντιπρόεδρό του, «Η κεντρική τράπεζα και ο κ. Van Buren προσπαθεί να με σκοτώσει».

Ο Αμερικανός πρόεδρος Α. Λίνκολν

Για την ίδια τράπεζα ένας άλλος Αμερικανός πρόεδρος, ο Α. Λίνκολν, είχε πει:

«Η δύναμη της ελίτ του χρήματος προσποιείται ότι βοηθά το έθνος σε καιρό ειρήνης ενώ συνωμοτεί εναντίον του σε περιόδους προβλημάτων.

Είναι πιο δεσποτική απ' ό,τι η μοναρχία, πιο οδυνηρή από μια αυτοκρατορία, πιο εγωιστική από τη γραφειοκρατία.

Βλέπω στο εγγύς μέλλον μια κρίση που πλησιάζει και αυτό με ενοχλεί και με κάνει να τρέμω για την ασφάλεια της χώρας μας.

Οι εταιρίες θα γίνουν παντοκρατορίες και μια εποχή διαφθοράς θα ακολουθήσει, προσπαθώντας να παρατείνει τη βασιλεία της με τη χρήση των προκαταλήψεων του λαού μας, μέχρις ότου ο πλούτος συγκεντρωθεί σε τόσο λίγα χέρια και η δημοκρατία καταστραφεί».

Ο Λίνκολν δολοφονήθηκε το 1865.


Ο Πρόεδρος Γκάρφιλντ προειδοποίησε για τους κινδύνους που ελλοχεύουν αν οι Ευρωπαίοι κεντρικοί τραπεζίτες αποκτήσουν την εξουσία: «Όποιος ελέγχει το σύστημα κοπής χρημάτων ενός έθνους, ελέγχει αυτό το ίδιο το έθνος και είναι απόλυτος κύριος όλων των βιομηχανιών και του εμπορίου.

Όταν συνειδητοποιήσετε ότι ολόκληρο το σύστημα είναι πολύ εύκολο να ελεγχθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από μερικούς ισχυρούς στην κορυφή, δεν θα χρειαστεί να αναζητήσετε από πού προέρχονται οι περίοδοι πληθωρισμού και οικονομικών κρίσεων».

Ο Garfield δολοφονήθηκε το 1881.


Ο Πρόεδρος McKinley ξεκίνησε την επίθεσή του εναντίον της κεντρικής τράπεζας από κοινού με τον Υπουργό Εξωτερικών John Sherman.

Χρησιμοποίησαν τον νόμο «Sherman Anti-Trust Act» έναντι της οικογένειας Rothschild και υποστήριξαν και χρηματοδότησαν τη χρηματοοικονομική αυτοκρατορία του JP Morgan γνωστή ως Northern Trust, στην οποία μέχρι το τέλος του 1800 ανήκαν σχεδόν ολόκληροι οι σιδηρόδρομοι της Αμερικής.

Ο McKinley δολοφονήθηκε το 1901.


Ο Πρόεδρος Κένεντι ήταν ο τελευταίος πρόεδρος που προσπάθησε να ιδρύσει ένα αμερικανικό σύστημα κοπής χρήματος ενάντια στο προνόμιο των Rothschild.

Στις 4 Ιουνίου 1963, ο Κένεντι υπέγραψε την εκτελεστική εντολή 11110 και το Δημόσιο διέθεσε 4,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε κυκλοφορία.

Ο Κένεντι δολοφονήθηκε το 1963 στο Ντάλλας.

Το κείμενο για τις δολοφονίες των Αμερικανών προέδρων είναι του Rand Clifford


RV

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Η νύχτα του φόνου, ένα παράξενο έθιμο



 Το άρθρο του Karl Holz«Die Mordnacht, ein seltsamer Brauch» πρωτοδημοσιεύθηκε το 1934 στην εφημερίδα Der Stürmer, του εκδότη Γιούλιους Στράιχερ.

Κάθε χρόνο το Μάρτιο, οι Εβραίοι γιορτάζουν μια παράξενη γιορτή: Τις μέρες του Πουρίμ. Τις οποίες γιορτάζουν κατά έναν εξίσου περίεργο τρόπο. Δεν διασκεδάζουν και δεν είναι χαρούμενοι, ως είθισται στα άλλα έθνη. Δεν αφιερώνουν τη γιορτή στην αγάπη προς τον συνάνθρωπο, όπως εμείς τα Χριστούγεννα. Ή την ανάσταση και την αφύπνιση από τον ύπνο του θανάτου, όπως το Πάσχα. Η γιορτή των Εβραίων έχει μια αντίθετη έννοια. Είναι αφιερωμένη στο μίσος και τη δολοφονία. Και το φαγοπότι και την πορνεία. Πράγματι, οι Εβραίοι συμπεριφέρονται παράξενα, ιδιαίτερα οι ορθόδοξοι Εβραίοι. Συναντώνται μόνο μεταξύ τους και μετά αρχίζουν να βράζουν, να ψήνουν και να τηγανίζουν. Γίνεται ένα τσιμπούσι όπου τρώνε και πίνουν, μέχρι που να μην βλέπει ο ένας τον άλλο. Εβραίοι, που κανονικά δεν πίνουν αλκοολούχα ποτά, πίνουν αυτή την ημέρα ασταμάτητα. Και συμπεριφέρονται παράξενα και τρομακτικά. Εκστομίζουν κατάρες και αναθέματα εναντίον των μη Εβραίων. Και εκεί που νομίζουν ότι μένουν απαρατήρητοι, στήνουν κούκλες σε φυσικό μέγεθος. Οι οποίες αντιπροσωπεύσουν τον Αμάν, που ήταν άλλοτε ο ηγέτης του αντι-εβραϊκού κόμματος στην Περσία. Με φοβερές βρισιές ορμάνε πάνω στην κούκλα. Την τρυπάνε με μαχαιριές και στο τέλος κάτω από αποδοκιμασίες και γέλιο την κρεμάνε. Πριν δύο χρόνια ο Stürmer δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ για μια γιορτή Πουρίμ που γιόρτασαν οι Εβραίοι του Adas Yisrael στο Wroclaw, όπου σε μία κούκλα έδωσαν το όνομα «Αμάν-Χίτλερ» και την κατατρύπησαν με άγριες κραυγές γεμάτες μίσος «Κάτω ο Χίτλερ!» και «Σκοτώστε τον Χίτλερ».

Οι νόμοι του Ταλμούδ

Οι Εβραίοι γιορτάζουν αυτή τη γιορτή σ‘ όλο τον κόσμο. Την γιορτάζουν κατά τον ίδιο τρόπο και σύμφωνα με ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές, τις οποίες καθορίζει το Ταλμούδ. Το Ταλμούδ γράφει: 

«Ο Εβραίος είναι υποχρεωμένος, κατά την διάρκεια του Πουρίμ να μεθά τόσο, έτσι ώστε να μην μπορεί να μετρήσει τα πέντε δάχτυλα του χεριού του και να μην μπορεί να διακρίνει τον άνδρα από την γυναίκα.» (Orach cajjim 695, 2, Ταλμούδ, Megillah 7β)

Επίσης είναι γραμμένο (στο Orach cajjim 690, 16): 
«Ο Εβραίος πρέπει στην γιορτή του Πουρίμ να λέει: Να είναι καταραμένος ο Αμάν* και ευλογημένος ο Μαρδοχαίος*. Να είναι καταραμένη η Ζερές και ευλογημένη η Εσθήρ. Να είναι καταραμένοι όλοι η μη Εβραίοι και ευλογημένοι όλοι οι Εβραίοι.»

Όποιος αυτές τις μέρες θα μπορούσε να κρυφακούσει στις συναγωγές και τα εβραϊκά σχολεία, ιδιαίτερα δε στις μυστικές συναντήσεις των Εβραίων, θα άκουγε τους τοίχους τους να πάλλονται από τις κατάρες και τα αναθέματα των Εβραίων κατά των «Γκογίμ.» Και θα έπαιρνε μια μικρή ιδέα για το απύθμενο και παλαβό μίσος των Εβραίων κατά των μη Εβραίων (και κυρίως κατά των Γερμανών).

Ο μεγάλος Αμάν

Το Πουρίμ βασίζεται σε ένα ιστορικό γεγονός, γεμάτο με αίμα και δολοφονίες, ταραχές, μεθύσια και πόρνες, όπως είναι και η ίδια αυτή η  «γιορτή». Πρόκειται για την σφαγή των αντισημιτών στην Περσική Αυτοκρατορία την εποχή του βασιλιά Ξέρξη. Οι Εβραίοι έχουν περιγράψει πολύ καθαρά εκείνη την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» και την προϊστορία της. Μπορούμε να την διαβάσουμε στο βιβλίο Εσθήρ, Κεφάλαιο 2 έως 9.

Ο βασιλιάς Ξέρξης ήταν ο ισχυρός κυρίαρχος της Περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία εκτεινόταν από την Ινδία έως την Αφρική. Είχε έναν υπουργό, ο οποίος τον συμβούλευε εξαιρετικά και τον έκανε τον υπέρτατο καγκελάριο του βασιλείου του. Το όνομά του ήταν Αμάν, γυναίκα του ήταν η Ζερές και είχε δέκα γιους. Όπως λέγεται στο βιβλίο της Εσθήρ, ο βασιλιάς Ξέρξης είχε υποδουλώσει εκατόν είκοσι χώρες και ακόμη περισσότερα έθνη και φυλές. Με καταπληκτικό και κοφτερό μάτι, ο υπουργός Αμάν ξεχώρισε ανάμεσα στους πολλούς λαούς που διοικούσε και τον πιο επικίνδυνο και επιβλαβή λαό ανάμεσά τους. Δεν ήταν ένας λαός, που ζούσε σαν τους άλλους στη δική του χώρα. Ήταν ο εβραϊκός λαός. Ο υπουργός Αμάν διαπίστωσε, ότι αυτός ο λαός είχε τους δικούς του νόμους, τους νόμους του Ταλμούδ. Και ότι εξαπατούσε και λήστευε τους μη Εβραίους. Και ότι παντού ανήρχετο και γινόταν μια ισχυρή δύναμή, που εκμεταλλεύονταν την βλαβερή ισχύ της, όπως έκαναν οι Εβραίοι στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Και έτσι δημιουργήθηκαν, όπως στην Γερμανία, προειδοποιητές, που κήρυξαν την μάχη στους Εβραίους, όπως έγινε και στο παρελθόν στην Περσική Αυτοκρατορία. Η Παλαιά Διαθήκη μας λέει για τον μεγάλο Αμάν:

«Και ο Αμάν είπε στον βασιλιά Ασσουήρη (Ξέρξη): υπάρχει ένας λαός διασπαρμένος και διαχωρισμένος μεταξύ των λαών και πάσας τα επαρχίας του βασιλείου και οι νόμοι αυτών είναι διάφοροι πάντων των νόμων πάντων των λαών και δεν φυλάττουσι τους νόμους τους βασιλέως και εάν είναι αρεστόν εις τον βασιλέα ας γραφεί να εξολοθρευθούν ...
Και ο βασιλιάς είπε στον Αμάν: Σου παραδίδω αυτό τον λαό, κάντον ότι θέλεις. Και εγράφη, ότι διέταξε ο Αμάν... και οι επιστολές απεστάλεισαν με δρομείς σε όλες τις χώρες του Βασιλέως να πνίξουν και να σκοτώσουν όλους τους Εβραίους.»

Η ηδυπαθής Εσθήρ

H γυμνόστηθη Εσθήρ να ετοιμάζεται για τη συνάντησή της με το βασιλιά των Περσών,  Τεοντόρ Σασεριώ
1841, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου 

Οι Εβραίοι όμως είχαν αντιληφθεί τις προθέσεις του μεγάλου εχθρού των ΕβραίωνΑμάν από πολύ καιρό. Ήξεραν, ότι ο Αμάν δεν ήταν διεφθαρμένος και ότι τίποτα δεν μπορούσε να τον αποτρέψει από τους σημαντικούς στόχους του. Έτσι πλησίασαν τον γηράσκοντα βασιλιά Ξέρξη. Και διέγειραν τα πάθη του. Τον παρέσυραν στην μέθη και στην ακολασία. Του έφεραν τις ωραιότερες παρθένες , ανάμεσά στις οποίες ήταν και μια ηδυπαθής και ξεδιάντροπη Εβραία. Το όνομά της ήταν Εσθήρ και ήταν η ανιψιά ενός υψηλού εβραίου αξιωματούχου με το όνομα Μαρδοχαίος. Ο Μαρδοχαίος ήταν ο αντίπαλος του μεγάλου εχθρού των Εβραίων, του Αμάν. Η Παλαιά Διαθήκη λέει:

«Και ο βασιλιάς αγάπησε την Εσθήρ πάνω από όλες τις γυναίκες. Και έθεσε το βασιλικό στέμμα στο κεφάλι της και την έκανε βασίλισσα.»

Έτσι οι Εβραίοι είχαν επιτύχει ότι ήθελαν. Ο βασιλιάς είχε προδώσει τους ανθρώπους και το αίμα του, είχε πέσει στην παγίδα που του έστησε η ΕβραίαΕσθήρ. Αυτή έμπλεξε αυτόν τον χαμένο με όλα τα μέσα της φινέτσας. Τον καλούσε σε φαγοπότια και τον έκανε με φαγητά, ποτά και χορό να χάσει τελείως την αίσθηση των πράξεών του.

Ο θάνατος του Αμάν

Σε αυτή την κατάσταση μέθης και παράλογης απληστίας τον φανάτισε εναντίον του Αμάν:

«Και ο βασιλιάς μίλησε στην Εσθήρ σε κατάσταση μέθης: Τι επιθυμείς να σου δώσω, βασίλισσα Εσθήρ. Μπορείς να μου ζητήσεις το μισό βασίλειο, γεννηθήτω το θέλημά σου. Η βασίλισσα Εσθήρ απάντησε: Γνώρισα χάρη από σένα, βασιλιά, δώσ' μου τη ζωή μου και τη ζωή του λαού μου. Επειδή πρέπει να θανατωθούμε…. Και ο βασιλιάς είπε: Ποιος είναι αυτός που συλλογίζεται τέτοια πράγματα; Η Εσθήρ είπε: Ο εχθρός και αντίπαλος είναι ο κακός Αμάν.» (Παλαιά Διαθήκη: Βιβλίο Εσθήρ).

Η Εβραία Εσθήρ απαίτησε από το βασιλιά να κρεμάσει τον εχθρό των ΕβραίωνΑμάν. Ο βασιλιάς το έκανε. Η Παλαιά Διαθήκη λέει:

«Και ο Χαρβόνας, ο ευνούχος (… Ένας Εβραίος δούλος και μπολσεβίκος, D. Schr. d. St.), είπε: Ιδού, στο σπίτι του Αμάν υπάρχει ένα δέντρο, πενήντα πήχες ύψος, που το ετοίμασε για τον Μαρδοχαίο. Ο βασιλιάς είπε: Κρεμάστε τον Αμάν. Και έτσι κρέμασαν τον Αμάν στο δέντρο.»

Και η εγκληματική Εβραία ζήτησε και τους δέκα γιους τού Αμάν:

«Η Εσθήρ είπε: Αν αυτό αρέσει στον βασιλιά, ας αφήσει αύριο τους Εβραίους να πράξουν σύμφωνα με τη σημερινή Εντολή και να κρεμάσουν τους δέκα γιους τού Αμάν στο δέντρο …. Και οι δέκα γιοι του Αμάν απαγχονίστηκαν. Και οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν και έπνιξαν τριακόσιους άνδρες.» (Παλαιά Διαθήκη, Βιβλίο Εσθήρ.)

Το ίδιο βράδυ ξέσπασε στην Περσία η ιουδαιο-μπολσεβίκικη εξέγερση. Ένας πληρωμένος όχλος ξεσηκώθηκε υπό την ηγεσία των Εβραίων. Έσφαξαν όλους τους αντιπάλους των Εβραίων. Ήταν η «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών». Ήταν μια νύχτα όπως αυτή που οργάνωσαν στη Ουγγαρία ο Εβραίος Μπέλα Κουν και αμέτρητες φορές οι Εβραίοι Τρότσκι και Ζινόβιεφ στη Ρωσία. Η Παλαιά Διαθήκη έγραψε για εκείνη τη νύχτα:

«Αλλά οι Εβραίοι στις άλλες επαρχίες του βασιλιά συγκεντρώθηκαν. Ησύχασαν από τους εχθρούς τους και έπνιξαν εβδομήντα πέντε χιλιάδες από αυτούς.»

Η γιορτή

Η επόμενη μέρα ήταν μια μέρα χαράς. Οι Εβραίοι έτρωγαν, έπιναν και επιδίδονταν σε ερωτικές διαχύσεις, γιορτάζοντας την επιτυχημένη μαζική δολοφονία. Η Παλαιά Διαθήκη λέει:

«Και οι Εβραίοι αναπαύονται την δέκατη τετάρτη ημέρα του μήνα. Την οποία έκαναν σε μέρα γλεντιού και χαράς και έστελναν ο ένας στον άλλο δώρα. Και ονόμασαν τη μέρα αυτή Πουρίμ κατά το όνομα του Λαχείου. Και οι μέρες αυτές δεν ξεχνιούνται, αλλά πρέπει να διατηρούνται στα εγγόνια και όλες τις γενιές σε όλες τις χώρες και πόλεις. Είναι οι μέρες του Πουρίμ που δεν πρέπει να αγνοούνται από τους Εβραίους.»

Οι Εβραίοι δεν αγνοούν τις «Ημέρες του Πουρίμ». Τις γιορτάζουν «όλα τα φύλα, σε όλες τις χώρες και πόλεις». Γιορτάζουν το Πουρίμ σ‘ όλο τον κόσμο. Και εφέτος, περισσότερο από ποτέ, με απειλές και κατάρες και θα σχίζουν τις κούκλες με μαχαίρια. Μόνο τις κούκλες αυτές δεν θα τις λένε πλέον «Αμάν», αλλά «Χίτλερ» ή «Στράιχερ». Και θα ψάχνουν να βρουν και αυτό τον χρόνο πραγματικά ανθρώπινα θύματα. Γιατί, για να το πούμε έτσι, ο μη Εβραίος που πιστεύει, ότι οι Εβραίοι αυτή τη μέρα ενεργούσαν μόνο συμβολικά, είναι γελοία αφελής. Υπάρχουν Εβραίοι, που σφάζουν ακόμη σήμερα τα θύματά τους ακριβώς όπως οι πρόγονοί τους τη νύχτα Πουρίμ. Ο Dr. Martin Luther (Μαρτίνος Λούθηρος) τους κατάλαβε καλά, όταν έγραφε:

«Όλοι οι στεναγμοί και οι λαχτάρες της καρδιάς τους σημαίνουν, ότι θέλουν εμάς τους ειδωλολάτρες να μας αντιμετωπίσουν, όπως αντιμετώπισαν τους ειδωλολάτρες στην Περσία τον καιρό της Εσθήρ.» (Έκδοση Erlangen, Τόμος 32)

Οι Εβραίοι δεν αναστενάζουν μόνο αλλά και δρουν. Μερικοί μυστηριώδεις φόνοι που δεν αποκαλύφθηκαν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά θυσίες κατά την γιορτή του Πουρίμ. Τον Μάρτιο του 1929 (κατά την διάρκεια των εορτασμών του Πουρίμ) θανατώθηκε στο Gladbeck ο μαθητής Γυμνασίου Helmut Daube, ένα πανέμορφο ξανθό αγόρι. Θανατώθηκε σύμφωνα με τους θρησκευτικούς κανόνες, με μαχαιριές στο λαιμό και αιμορραγία. Το σώμα του βρέθηκε μπροστά στο σπίτι των γονέων του.
Και τον Μάρτιο του 1932 (επίσης κατά την διάρκεια του Πουρίμ) θανατώθηκε στο Paderborn κατά τον ίδιο τρόπο η υπηρέτρια Kaspar από τους Εβραίους Meyer(πατέρα και γιο) και το σώμα της κόπηκε σε μικρά κομμάτια μισού κιλού. Και οι δύο δολοφονίες ήταν θανατώσεις θυσίας  για το Πουρίμ. Και σ‘ αυτές θα μπορούσαν να προστεθούν και χιλιάδες παρόμοιες δολοφονίες.

Εβραϊκές τελετουργικές ανθρωποθυσίες, περισσότερα 
και εδώ

Και εμείς γνωρίζουμε, ότι η μεγάλη δολοφονία του Πουρίμ, την οποία λαχταρά ο παγκόσμιος Εβραϊσμός, είναι η δολοφονία του ηγέτη και των συντρόφων του. Πριν από δύο χρόνια ο «Zionist Record» (μια αφρικανική εβραϊκή εφημερίδα) δημοσίευσε ένα άρθρο «Αμάν – Χίτλερ». Εκεί οι Εβραίοι εξέφρασαν την αισιοδοξία και την επιθυμία τους, ότι κάποτε ο Χίτλερ θα πάθει τα ίδια σαν τονΑμάν. Οι Εβραίοι κάνουν λάθος. Η μεγάλη αλλαγή στον κόσμο ήρθε. Η αλλαγή στον κόσμο δεν είναι πλέον ο Εβραίος, αλλά η Άρια νίκη. Αυτή η νίκη όμως, το ξέρουμε και το υποψιάζεται ο παγκόσμιος Εβραϊσμός: Αυτή η νίκη σημαίνει την κατάρρευση του παγκόσμιου εβραϊκού εχθρού.

*Αμάν ο Μακεδώνέγινε ο πρώτος βασιλιάς του Αταρξέρξη, υπεράνω όλων των αρχόντων των περί αυτόν.

*Ο Μαρδοχαίος του Ιαϊρου (Μαρδόνιος του Γωβρύα στον Ηρόδοτο) ήταν Ιουδαίος που ζούσε στα Σούσα επί Αρταξέρξη. Προερχόταν από τους Ιουδαίους εκείνους που ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουδοχονόσορας είχε μεταφέρει στην Μεσοποταμία όταν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ.

Μαρδοχαίος και Εσθήρ 

Ο Μαρδοχαίος αποκάλυψε στον Αρταξέρξη την συνωμοσία δύο ευνούχων του παλατιού κι έτσι κέρδισε μια θέση κοντά στο βασιλιά των Περσών. Ο Μαρδοχαίος εκπαίδευσε την Αδασά, δηλαδή την Εσθήρ, η οποία ήταν κόρη του θείου του Αμιναδάβ.
πηγή

RV

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ο ΕΒΡΑΙΟΣ SUESS



Ως σφοδρή απάντηση στην αντιγερμανική εκστρατεία της ελεγχόμενης από εβραϊκά κεφάλαια κινηματογραφικής αμερικάνικης βιομηχανίας, το 1940, μεσούντος του πολέμου, κατόπιν εντολής του δόκτορος Goebbels, ο διευθυντής ταινιών του υπουργείου Προπαγάνδας First Hippler δρομολογεί την παραγωγή του μελοδράματος Jud Suess, στηριγμένου στην νουβέλα του Wilhelm Hauffen [1827], η οποία αντλεί την πλοκή της από πραγματικά ιστορικά περιστατικά, τα οποία διαδραματίστηκαν στα 1733-1738 στο βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Η προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες της Γερμανίας και της Ευρώπης μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σημειώνει ανεπανάληπτη επιτυχία και προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών. Μεγάλοι αστέρες της γερμανικής έβδομης τέχνης στελεχώνουν την ταινία, προσδίδοντας αφοπλιστική πειστικότητα και καλλιτεχνική αίγλη όπως οι Ferdinand Marian, Christina Soederbaum, Heinrich Georg, Werner Kraus. Η άψογη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφεται από τον Veit Harlan. Στην κατεχόμενη μεταπολεμική Γερμανία η διάθεση και μόνον αντιγράφου της ταινίας απαγορεύτηκε, ενώ οι συντελεστές και πρωταγωνιστές της εκδιώχθηκαν απηνώς. Αλλά ας παρακολουθήσουμε την σκιαγράφηση αυτού του συναρπαστικού έργου που μετέφερε στην μεγάλη οθόνη μια ιστορία, με, δυστυχώς πάντα επίκαιρο χαρακτήρα...


(1733) Στο Βασίλειο της Βυρτεμβέργης ανέρχεται στον θρόνο ο πρίγκηπας Karl Alexander, γνωστός για τις αχαλίνωτες και έκφυλες τάσεις του στην ακολασία και στις απολαύσεις. Αναζητώντας οικονομική αρωγή για την πλαισίωση της Αυλής του, με μπαλέτα και πολυτέλεια, αποστέλλει αντιπροσώπους του στο εβραϊκό γκέτο, για να συναντήσουν τον διάσημο ταχυδακτυλουργό της τοκογλυφίας Ιουδαίο Josef Suess Openheimer. Αυτός οσφραίνεται την καταπληκτική ευκαιρία διεισδύσεως στο βασιλικό περιβάλλον, αρπάζει την εύνοια της στιγμής και απαιτεί να δει  αμέσως τον πρίγκηπα στο παλάτι. Μεταμφιεσμένος,  μεταβαίνει στο  παλάτι, διότι τότε απηγορεύετο η ελευθέρα διακίνηση Εβραίων στην πρωτεύουσα της Βυρτεμβέργης, την Στουτγάρδη και σε συνεννόηση με κρυφούς απεσταλμένους του πρίγκηπα, συνωμοτικά, συναντά τον Karl Alexander, επιστρατεύει την ρητορική και εμπορική του μαεστρία και τον παραπείθει να δεχθεί ένα σημαντικό ποσό δανείου, για να καλύψει τις ανάγκες της ασωτίας του. Του ρίχνει στο τραπέζι άφθονα χρυσά νομίσματα. Ο ζαλισμένος και αδύναμος πρίγκηπας υποκύπτει στην δελεαστική πρόταση του Suess, διψώντας να κορέσει την ικανοποίηση των προσωπικών του παθών αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες.

Ο δαιμονικός Ιουδαίος τοκογλύφος εισέρχεται στην οικονομική διακυβέρνηση του Βασίλειου, πλημμυρίζει τον πρίγκηπα με δάνεια, χρηματοδοτεί την οργάνωση πλούσιας και πολυτελούς ζωής στην βασιλική αυλή, παρασύροντάς τον, ακόμα και στην δημιουργία προσωπικού στρατού, τα έξοδα του οποίου καλύπτει ο ίδιος. Στο σχέδιο του εντάσσει και τον γραμματέα του Levi [Werner Krauss], ο οποίος επιφορτίζεται με τον εφοδιασμό της βασιλικής καμαρίλας με γυναίκες ελευθερίων ηθών.  Ό,τι επιθυμεί ο προγάστωρ και διεφθαρμένος Karl Alexander. Εντυπωσιασμένος από την ''γενναιοδωρία'' του τοκογλύφου, αιχμάλωτος των αδυναμιών  και της απρονοησίας του, παραδίδεται πλήρως στην μαγεία της αριστοτεχνικής επιδεξιότητος του Suess, χάνοντας την επαφή του με την πραγματικότητα και την διανοητική ευστάθεια. Απομονώνεται από την Γερουσία του βασιλείου, η οποία δείχνει την έντονη δυσαρέσκειά της, ανησυχώντας για τις εξελίξεις και καταστρατηγεί το παραδοσιακό βασιλικό Σύνταγμα περιορίζοντας τις αρμοδιότητές της. Βυθίζεται σε ένα κυκεώνα αυθαιρεσιών, πονηρά καθοδηγούμενος από τον τοκογλύφο, στον οποίο αναθέτει το υπουργείο Οικονομικών και μεθυσμένος στις ατασθαλίες και στις αισθησιακές τέρψεις,  εγκαταλείπεται στην χειραγώγηση του μηχανορράφου οικονομικού του Δεσπότη και Δανειοδότη.


Πνιγμένος στα χρέη ο πρίγκηπας, αφοσιωμένος στις έκλυτες απολαύσεις, παραδίδει την ουσιαστική εξουσία στον Suess. Κάποια στιγμή, έρχεται η κρίσιμη ώρα της αποπληρωμής των χρεών. Ο Τοκογλύφος, διαισθανόμενος ότι ο Karl Alexander είναι ήδη άβουλο άθυρμα στην έξυπνη παγίδα και ευφυέστατη τακτική του, απαιτεί να επιβάλει ο πρίγκηπας, τελωνειακούς δασμούς σε όλους τους δρόμους, ακόμα και στα μικρότερα γεφύρια του Βασιλείου, τα έσοδα των οποίων θα τα διαχειρίζεται ο  ίδιος, και ο σύμβουλός του Levi, για πολλά χρόνια μέχρι να ξεπληρωθούν τα υπέρογκα συσσωρευθέντα χρέη, τα οποία φρόντιζε τεχνηέντως να ανατροφοδοτούνται. Επίσης αξιώνει, ως όρο, την άρση των απαγορεύσεων για τους Εβραίους και την απαρακώλυτη δράση τους στην Βυρτεμβέργη. Ο Karl Alexander [Heinrich Georg] υποκύπτει στον εκβιασμό, επιβάλλει άγρια φορολογία στον Λαό του, προσπαθώντας να φιμώσει την Γερουσία των σοφών Προκρίτων της Στουτγάρδης, οι οποίοι νοιώθοντας την σατανική στρατηγική του δόλιου πιστωτή του και την αγανάκτηση των λεηλατούμενων υπηκόων, προετοιμάζονται για δυναμικές αντιδράσεις.....


Ο Suess [Ferdinand Marian] όμως δεν ενδιαφέρεται μόνο για την οικονομική λαφυραγωγία αλλά και για την εκπλήρωση προσωπικών  του σεξουαλικών επιθυμιών. Μεθυσμένος από την ισχύ της τοκογλυφικής πλεκτάνης, στην οποία σπαρταρούσε οικτρώς ο Πρίγκηψ, επιχειρεί να επιδοθεί και σε άλλου είδους κατακτήσεις. Και εκεί θα κάνει το μοιραίο ολίσθημά του. Σε μια περίοδο παντοδυναμίας του αλλά και κοινωνικού αναβρασμού ο τοκογλύφος, με διάφορες σκευωρίες και μεθόδους, θα επιχειρήσει να προσεγγίσει ερωτικά  την ωραία Δωροθέα [Christina Soederbaum], κόρη ενός ηγετικού μέλους της εχθρικής προς αυτόν Γερουσίας, καταδιώκοντας και φυλακίζοντας τον αρραβωνιαστικό της. Ο Suess, ξέροντας ότι η άρια Γερμανίδα δεν θα δεχθεί ποτέ να συνάψει σχέση με έναν Ιουδαίο, την εγκλωβίζει στην οικία του, λίγα μέτρα μακριά βρίσκεται το κελί, στο οποίο είναι κρατούμενος ο αρραβωνιαστικός της. Ο Suess, τα είχε όλα προβλέψει και σχεδιάσει. Διατάζει με ειδικό σήμα, να βασανίζεται  φρικτά ο αγαπημένος της, να ακούει τις σπαρακτικές κραυγές του, έτσι ώστε να την εξαναγκάσει, να υποκύψει στις ανώμαλες ορέξεις του, αν αυτή ήθελε να διακοπούν τα βασανιστήριά του. Ο τοκογλύφος τελικά, παρακάμπτει την αντίστασή της και την βιάζει. Η Δωροθέα μετά τον βιασμό, από την απελπισία και  την ντροπή της αυτοκτονεί.


Το πτώμα της εντοπίζεται σε μια παρακείμενη Λίμνη. Αυτό το γεγονός θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα που θα πυροδοτήσει την εξέγερση του Λαού. Τα πλήθη πυρπολούν την οικία του Ιουδαίου, τον συλλαμβάνουν, αφοπλίζουν την προσωπική βασιλική φρουρά των μισθοφόρων, θέτουν εκποδών τον Karl Alexander και στήνουν δικαστήριο στην κεντρική πλατεία της Στουτγάρδης, οπού τελικά θα τον απαγχονίσουν, βάσει ενός παλαιού αυτοκρατορικού ποινικού νόμου [Reichskriminalgesetz], ο οποίος προέβλεπε τον απαγχονισμό Ιουδαίων, σε περίπτωση σύναψης σεξουαλικών σχέσεων με Χριστιανές.  


Σε αυτό το σημείο πίπτει η αυλαία της μεγάλης οθόνης αλλά και του ιστορικού Γεγονότος. Η τελευταία σκηνή, όπως ακριβώς στα αρχαία Δράματα, επισφραγίζει την λυτρωτική  Κάθαρση. Αν όλα αυτά που διάβασες, σου θυμίζουν κάτι, κάποιες άλλες, πολύ σύγχρονες εποχές, τηρουμένων των αναλογιών, δεν ευθύνεται το μελόδραμα, αλλά ίσως η οργιαστική, η φαντασία σου η πλανεύτρα...

Απόστολος Λαγός

Δείτε ολόκληρη την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

RV



Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΟΥΖΒΕΛΤ



Συγγραφέας: Johann von Leers
Εκδόσεις: Edelweiss
Σελίδες: 217
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και απόλυτα εμπεριστατωμένη έρευνα και μελέτη, γραμμένη το 1940, η οποία εξετάζει την ιστορία των εβραίων στην Αμερική από την ανακάλυψή της και μετά –και όχι μόνο κατά την εποχή του Ρούζβελτ! Ο von Leers, αναφέροντας πάντα τις πηγές του, ερευνά την εγκατάσταση των εβραίων στην Αμερική και τη σταδιακή αύξηση του αριθμού τους. Ακολούθως, αποκαλύπτει την ολοένα αυξανόμενη επιρροή τους στην πολιτική των Η.Π.Α. μέχρι του σημείου να κυβερνούν αυτοί πίσω από τον Ρούζβελτ, τον οποίον ώθησαν να συνταχθεί με τη Σοβιετική Ένωση και να πολεμήσει κατά της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Η επιρροή αυτή ασκήθηκε μέσω διαφόρων ενώσεων και επιτροπών, τις οποίες ο συγγραφέας κατονομάζει, επίσης μέσω των επεμβάσεων των ραβίνων αλλά και του ελέγχου του εγκλήματος. Ο von Leers τεκμηριώνει απόλυτα τις αναφορές και τα συμπεράσματά του, βασίζεται σε εβραϊκές, κατά βάση, πηγές και αναφέρει τα ονόματα των σημαντικών εβραίων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις Η.Π.Α., από της ιδρύσεώς τους ως και το ξέσπασμα του Β΄Ππ. Το ύφος είναι γλαφυρό και η συνεχής απόδειξη των ισχυρισμών τού συγγραφέα κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον τού αναγνώστη, και καθιστά τη μελέτη απαραίτητη για κάθε ερευνητή της ιστορίας και της πολιτικής.


RV

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Ο Μεταξάς, οι εβραίοι και ένα χαστούκι





Επιστολή της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών προς τα μέλη της (12-11-1940), η οποία εγκωμιάζει τον «Θεόπεμπτον» κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά και δίνει και πολιτισμικό χαρακτήρα στον πόλεμο κατά του Άξονος (1) 


Λίγοι γνωρίζουν, λόγω της συσκότισης και της συνεχούς σκόπιμης παραπληροφόρησης, ότι ο υποτιθέμενος φασίστας Μεταξάς ήταν μασόνος, κάτι το οποίο προκύπτει σαφώς και από το "ημερολόγιό" του. 
Πολύ πριν γίνει πρωθυπουργός, είχε δεσμευτεί στους Αγγλοεβραίους και, μάλιστα, διατύπωνε τη δέσμευσή του αυτή ως δόγμα, προαναγγέλλοντας κατ' αυτόν τον τρόπο και τη στάση που θα κρατούσε και ως "εθνικός κυβερνήτης" και, φυσικά, στον πόλεμο.
Ενδεικτικά:
Στις 3 Μαρτίου του 1934, μιλώντας στο Συμβούλιο των Πολιτικών αρχηγών, είπε κατά λέξη: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι».(2)
Η συμπόρευση του Μεταξά με τους Άγγλους υπήρξε, λοιπόν, αξίωμα, ούτε αποτέλεσμα συγκυριών ούτε στάση που τήρησε, εκτιμώντας, έστω και εσφαλμένα, το εθνικό συμφέρον.
Η δε πιστή τήρηση από αυτόν των δεσμεύσεών του προς τους Αγγλοεβραίους, αποκαλύφθηκε αμέσως μετά την -χωρίς τανκς στους δρόμους, όπως είναι γνωστό- επιβολή της δικτατορίας του. Συγκεκριμένα, στις 20 Αυγούστου 1936 ο νέος πρωθυπουργός συνήψε συμφωνία με τους κατόχους ελληνικών ομολόγων, με την οποία αύξησε το τοκοχρεολύσιο του εξωτερικού δημοσίου χρέους από 30 τοις εκατό που προβλεπόταν για τη διετία 1935-1937 σε 40 τοις εκατό. Στις αρχές του 1940 το ποσοστό αυτό έγινε 43%. Ο ίδιος ο βασιλιάς  Γεώργιος  έλαβε μέρος  στις  διαπραγματεύσεις  με τους Άγγλους ομολογιούχους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Εβραίοι τραπεζίτες.(3) 
Ένα μόλις μήνα μετά την 4η Αυγούστου  ο Ιωάννης Μεταξάς επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη, όπου και έκανε δηλώσεις υπέρ των "τέκνων της Ελλάδος" εβραίων: «Επιθυμώ με αυτή την ευκαιρία να εκφράσω την μεγάλη μου συμπάθεια προς τους Έλληνες Εβραίους. Να είστε πεπεισμένοι ότι  όσο ζω, οι Εβραίοι της Ελλάδος θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα άλλα τέκνα της Ελλάδος». 
Για τις σχέσεις των εβραίων με το καθεστώς Μεταξά παραθέτουμε αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας Καβάλα «Η καταστροφή των Εβραίων της Ελλάδας (1941-1944)» σελίδα 40: 

''Από τη μια με την απαγόρευση κυκλοφορίας των εφημερίδων σταμάτησε να κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη και ο Τύπος που ασκούσε αντισημιτική προπαγάνδα, όπως η Μακεδονία, ενώ από την άλλη μέσα από ποικίλα άρθρα παρουσιάζονταν οι λόγοι για τους οποίους το Νέο Κράτος μπορούσε να έχει «εμπιστοσύνη» στο ισραηλιτικό στοιχείο της Θεσσαλονίκης. Σε σχετικό άρθρο ο υπουργός Κοτζιάς έλεγε: «Οι Ισραηλίται [...] άνθρωποι πατριώται, της εργασίας, άνθρωποι της οικογένειας, στοιχεία συντηρητικά, σύσσωμοι υπηρετούν τας κατευθύνσεις του Αρχηγού της κυβερνήσεως και ανεπιφύλακτα και άνευ ουδενός όρου, ως εις άνθρωπος πιστεύουν τον Ιωάννη Μεταξά [...]». Μέσα από τον λόγο του Τύπου και των εκπροσώπων της εξουσίας αναδείχθηκε μια φιλική πολιτική του Νέου Κράτους απέναντι στην Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης. Από την ίδια την κοινότητα φαίνεται ότι καλλιεργούνταν αντίστοιχη στάση, πιθανότατα και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την κυβέρνηση και τα νέα ήθη που προοιωνιζόταν. Στο πλαίσιο αυτό παρατέθηκε δεξίωση από τον αρχιραβίνο στον υπουργό Κοτζιά με σχετικούς λόγους και εκδηλώσεις από τη νεολαία της «Μακάμπι», τον σύλλογο που είχε κατηγορηθεί για αντεθνική στάση στις αρχές της δεκαετίας του ’30 και αυτό είχε αποτελέσει την αφορμή για τα γεγονότα στο συνοικισμό Κάμπελ. Τονιζόταν με ιδιαίτερη έμφαση η συμμετοχή της κοινότητας στις εθνικές επετείους. Ο δε αποκριάτικος χορός του Εβραϊκού Κεφαλαίου συνδέθηκε με το γεγονός της εγγραφής του Μεταξά στη Χρυσή Βίβλο της Παλαιστίνης. Λίγο αργότερα η είδηση για την εγγραφή στη Χρυσή Βίβλο αναφερόταν και στην εβραϊκή εφημερίδα της Μ. Βρετανίας Ισραηλιτικό Χρονικό, με ιδιαίτερη αναφορά στην «πατριωτική συμπεριφορά της Ελληνικής Κυβερνήσεως έναντι των εν Ελλάδι Εβραίων». Ενδιαφέρουσα, επίσης, ήταν η παρουσίαση από τον ίδιο τον αρχιραβίνο Κόρετς της σύνδεσης ελληνικού και ισραηλιτικού στοιχείου στο πλαίσιο του Νέου Κράτους, όπου τονιζόταν ότι έχει επέλθει συναδέλφωση των δύο λαών και ότι «υπό το ένδοξο σκήπτρο του βασιλέως Γεωργίου και την δροσερήν πνοήν της Εθνικής Αναγεννήσεως, έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν όλας των τας ζωτικάς δυνάμεις και την ενεργητικότητά των διά το καλόν της κοινής πατρίδος». Ύστερα από την κρατική ενίσχυση των άπορων Ισραηλιτών ενόψει των εορτών του Πάσχα από την κυβέρνηση, ο πρόεδρος της κοινότητας, Γκατένιο, δημοσίευε θερμή ευχαριστήρια επιστολή στην εφημερίδα.''

Οι εβραίοι, επίσης, συμμετείχαν στη νεολαία του κόμματος, την ΕΟΝ.

Ο Γαλλοεβραίος ιστορικός Μπερνάρ Πιερόν, στο βιβλίο του 'Εβραίοι και Χριστιανοί στη Νεότερη Ελλάδα, που πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1996 και στην ελληνική γλώσσα το 2004 από τις εκδόσεις "Πόλις", στις σελίδες 243-257 γράφει:
"1) Όταν έγινε η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936,οι Εβραίοι όλου του κόσμου πανηγύριζαν γιατί γνώριζαν ότι ο Μεταξάς είναι φανατικός φιλοσημίτης! 
2) Τον Σεπτέμβριο του 1936 ο Μεταξάς ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη και υποσχέθηκε απόλυτη προστασία στους Εβραίους. Γρήγορα πήρε μια σειρά ευνοϊκότατων μέτρων υπέρ τους, μεταξύ των οποίων το χάρισμα πολλών εκατομμυρίων δραχμών σε φόρους που χρωστούσαν οι Εβραϊκές κοινότητες. 
3) Σε αντίθεση με τους λοιπούς εθνικιστές Δικτάτορες της εποχής (Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο) ο Μεταξάς δεν εξέδωσε κανένα φυλετικό νόμο εις βάρος των Εβραίων. Σε ανταπόδοση οι ευγνώμονες Εβραίοι (με επικεφαλής τον φιλομεταξικό Αρχιραββίνο της Θεσσαλονίκης Κόρετς) υποστήριζαν ανοιχτά τον Μεταξά και έτρεχαν να δώσουν πρώτοι στους εράνους που έκανε για την Εθνική Άμυνα!" 

Το ανδρείκελο των εβραίων, αφού ενέπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό των κομμουνιστών και των διεθνών τραπεζιτών, μετά δήλωσε υποκριτικά:  «Θα νικήσωμεν αλλά για την Ελλάδα υπέρ την Νίκη η Δόξα». Μόνο που αυτό ίσχυε για τα παιδιά των άλλων. Δεν το εννοούσε για τον γαμβρό του, τον άνδρα της κόρης του Λουκίας (Λουλού) Γεώργιο Μαντζούφα, ο οποίος την ώρα που οι Έλληνες σκοτώνονταν στο μέτωπο ή ακρωτηριάζονταν από κρυοπαγήματα, υπηρετούσε στο "ακριτικό" Ζούμπερι (παραθεριστικός οικισμός γνωστός σαν παραλία της Νέας Μάκρης). Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Παπάγος με τον γιο του Λεωνίδα, ο οποίος υπηρέτησε στο Γενικό Στρατηγείο, στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετανία" στην Αθήνα! Μεταξάς και Παπάγος άφησαν και οι δύο τη δόξα και τον θάνατο για τους άλλους...


Τι μεγάλη διαφορά, αλήθεια, με άλλους πολιτικούς άνδρες, για παράδειγμα, τον Γκαίμπελς, του οποίου ο γιος (της Μάγδας από τον πρώτο της γάμο, για την ακρίβεια) Χάρολντ πολεμούσε ως αλεξιπτωτιστής στην Κρήτη, ή τον Μουσολίνι του οποίου ο γιος Μπρούνο σκοτώθηκε ως πιλότος μαχητικού, ή τον Στρατάρχη Κάιτελ του οποίου οι γιοι πολέμησαν στη Γαλλία και το Ανατολικό Μέτωπο, ο δε μικρότερος σκοτώθηκε από τους Σοβιετικούς το 1941. 

Δυστυχώς, η ελληνική -και όχι μόνο η ελληνική-ιστοριογραφία κατασκευάζει και αναπαράγει μύθους, ιδιαίτερα όταν η αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή. Ένα, ακόμη, άγνωστο συμβάν εκείνης της τραγικής περιόδου, επιμελώς αποσιωπημένο, αποδεικνύει την υποτέλεια στους Αγγλοεβραίους των ανθρώπων που αυτοί διόριζαν πρωθυπουργούς. Αφορά τον αμέσως επόμενο διορισμένο πρωθυπουργό, τον τραπεζίτη Αλέξανδρο Κορυζή. Ο Κορυζής ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, όταν, λίγες μόνον ημέρες μετά τη γερμανική επίθεση, το μέτωπο είχε καταρρεύσει. Τα κρούσματα ανυπακοής και φυγής προς τα μετόπισθεν σήμαναν την ολοκληρωτική διάλυση του Ελληνικού Στρατού. Στις 16 Απριλίου ο διοικητής του ΤΣΗ  (Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου) Αντιστράτηγος Πιτσίκας, ζήτησε πολιτική παρέμβαση, ώστε να εγκριθεί η λύση της συνθηκολόγησης, αναφέροντας στον Παπάγο: Φρονούμεν ότι είναι αδύνατος κάθε περαιτέρω αντίστασις. Ενδεχόμενη διάλυσις του Στρατού θα δημιουργήση εσωτερικάς ανωμαλίας και ληστρικάς ορδάς με απεριγράπτους συμφοράς διά την χώραν. Η απάντηση του Παπάγου ήταν αρνητική, διότι η συνθηκολόγηση θα έφερνε τα βρετανικά στρατεύματα που υποχωρούσαν σε δυσκολότερη θέση. Στις 18 Απριλίου το απόγευμα, συζητήθηκε από το ελληνικό υπουργικό συμβούλιο το ζήτημα της άμεσης απομάκρυνσης όλων των βρετανικών στρατευμάτων και της επίσπευσης της ανακωχής, κάτι τέτοιο όμως έβρισκε τελείως αρνητικό τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, και φυσικά τους Βρετανούς. Ο Άγγλος πρέσβης Πάλαιρετ απαίτησε από τον Κορυζή, με τη συναίνεση του βασιλιά Γεωργίου, να διατάξει επίθεση του υπό διάλυση ελληνικού στρατού, προκειμένου να υποχωρήσουν οι Βρετανοί ανενόχλητοι! Όταν έκπληκτος ο Κορυζής αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν μπορεί να σφαγιάσει όλους τους Έλληνες στρατιώτες χάριν της ασφαλούς διαφυγής των Άγγλων προς Κρήτη, ο Πάλαιρετ τον χαστούκισε. (4) 
   Δεν πρέπει να υπάρχει ανάλογο περιστατικό, πρέσβης να χαστουκίζει -ειδικά το χαστούκι καταδεικνύει στάση αφέντη προς δούλο- πρωθυπουργό, παρουσία μάλιστα του Ανώτατου πολιτειακού άρχοντα. Μετά από αυτό, ο Κορυζής φίλησε το χέρι του αγγλόδουλου βασιλιά, επέστρεψε στην οικία του και αυτοκτόνησε υπό αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες. Αυτό το χαστούκι ακριβώς είναι μια ακόμη απόδειξη της υποτέλειας των Ελλήνων, δήθεν εθνικών κυβερνητών, στους Αγγλοεβραίους. Η ζωή των Ελλήνων στρατιωτών δεν άξιζε δεκάρα μπροστά στα συμφέροντα της εβραιόδουλης Αγγλίας ή, όπως είχε γράψει ο Έζρα Πάουντ  (στο "Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ") για τον Α΄Ππ, "πέθαναν μυριάδες και ανάμεσά τους οι καλύτεροι, για μια ξεδοντιασμένη γριά σκύλα"...

Ristorante Verona

(1)- Πηγή: ''Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος 1935-1944'', Εκδόσεις Θούλη, Αθήνα 2012
(2)- Πηγή: Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ' σελ. 77- 
(3)Πηγή: ''Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος 1935-1944'', Εκδόσεις Θούλη, Αθήνα 2012
(4)- Πηγή: «Εθνική Ηχώ», το επίσημο όργανο της Ε.Α.Α.Σ (Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού)  11/04/2011 σελίδα 11.






Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Εκπαίδευση για τον Αγώνα



Αδόλφου Χίτλερ

   Το κίνημα πρέπει κατ’ αρχήν πρέπει να εκπαιδεύσει τα μέλη του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αντιμετωπίζουν τον αγώνα σαν μια άσκοπη επινόηση αλλά σαν τον ίδιο τον σκοπό τους. Γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβούνται την εχθρότητα των αντιπάλων τους, αλλά πρέπει να αισθάνονται ότι είναι η προϋπόθεση για τη δική τους ύπαρξη. Δεν χρειάζεται να αποφεύγουν το μίσος των εχθρών του εθνισμού και της κοσμοθεωρίας μας και τις εκδηλώσεις τους, αλλά πρέπει να τις επιθυμούν. Στις εκδηλώσεις αυτού του μίσους βρίσκονται τα ψέματα και οι συκοφαντίες.
    Όποιος δεν δέχτηκε επίθεση από τις εβραϊκές εφημερίδες, δεν συκοφαντήθηκε και δεν εξυβρίστηκε, δεν είναι ένας καλός Γερμανός και ούτε αληθινός Εθνικοσοσιαλιστής. Το καλύτερο κριτήριο της αξίας της συμπεριφοράς του, για την ειλικρίνεια της πίστης του και για τη δύναμη της θέλησής του είναι η εχθρότητα που εισπράττει από τον θανάσιμο εχθρό του λαού μας.
    Στους οπαδούς του κινήματος, και σε ευρύτερη έννοια σε ολόκληρο το λαό, πρέπει να τονίζουμε ξανά και ξανά ότι οι Εβραίοι και οι εφημερίδες τους πάντα ψεύδονται και ότι ακόμη και μια περιστασιακή αλήθεια προορίζεται μόνο για την κάλυψη μιας μεγαλύτερης απάτης και επομένως είναι και η ίδια ένα προμελετημένο ψεύδος. Οι Εβραίοι είναι οι μεγάλοι δάσκαλοι του ψεύδους, και το ψέμα και η εξαπάτηση είναι τα όπλα του στον αγώνα.
    Κάθε εβραϊκή συκοφαντία και κάθε εβραϊκό ψέμα είναι μια ουλή τιμής στο σώμα των μαχητών μας.
    Αυτός που βλασφημούν περισσότερο, είναι πιο κοντά σε μας, και αυτόν που μισούν θανάσιμα είναι ο καλύτερος φίλος μας.          
    Όποιος πάρει μια εβραϊκή εφημερίδα το πρωί και δεν βλέπει τον εαυτό του να συκοφαντείται από αυτήν, δεν χρησιμοποίησε ωφέλιμα την προηγούμενή του μέρα· γιατί εάν το είχε κάνει θα τον συκοφαντούσε, θα τον διέσυρε, θα τον εξύβριζε, θα τον κακολογούσε, θα τον δυσφημούσε. Και μόνο όσοι πολεμούν αποτελεσματικότατα αυτόν τον θανάσιμο εχθρό του έθνους μας και ολόκληρης της Αρίας ανθρωπότητας και του Αρίου πολιτισμού μπορούν να περιμένουν ότι θα δουν τις συκοφαντίες αυτής της φυλής και τον αγώνα αυτού του λαού να στρέφονται εναντίον τους.
    Όταν αυτές οι αρχές περάσουν στη σάρκα και το αίμα των οπαδών μας, το κίνημα θα γίνει ακλόνητο και ανίκητο.

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Ο Αγών μου''

Πηγή: The Stormtrooper 

RV