Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Αγωνιζόμαστε γι' αυτό που αγαπάμε· αγαπάμε ό,τι εκτιμούμε· και για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει τουλάχιστον να το γνωρίζουμε…




Αποσπάσματα από το Mein Kampf

Σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, η δημοκρατία θεωρείται ο πρόδρομος του μαρξισμού, ο οποίος δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς αυτήν. Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας της επιδημίας αυτής της πανούκλας και βρίσκει τη σωστή της έκφραση με το έκτρωμα του κοινοβουλευτισμού. Ό,τι θείο υπάρχει μέσα στη δημοκρατία πνίγεται δυστυχώς στον βούρκο του κοινοβουλευτισμού… 
…Ένα πράγμα δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεχνούμε: η πλειοψηφία δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει το άτομο. Αντιπροσωπεύεται πάντα όχι μονάχα από ηλίθιους αλλά και από δειλούς. Και είναι αλήθεια πως εκατό τρελά μυαλά δεν αξίζουν όσο ένα σωστό, και εκατό δειλοί δεν θα πάρουν ποτέ ούτε μία ηρωική απόφαση… 
…Αυτοί οι κύριοι χειρίζονται και λαμβάνουν αποφάσεις με μια ελαφρότητα συχνά απίστευτη, προβλήματα για τα οποία και τα πιο μεγάλα μυαλά θα χρειάζονταν να συλλογιστούν πολύ. Και όμως, τους βλέπεις να αντιμετωπίζουν τα πιο σοβαρά ζητήματα, αυτά που κρίνουν την τύχη ενός κράτους, σαν μια παρτίδα χαρτοπαίγνιου και όχι σαν το μέλλον της φυλής... 
…Αρκεί να δεις μία και μόνη φορά αυτούς τους λωποδύτες της πολιτικής να εκλιπαρούν με αγωνία, προτού λάβουν μία απόφαση, για την έγκριση της πλειοψηφίας, προκειμένου να αποκτήσουν τους αναγκαίους «συν-ενόχους» και να μπορέσουν αργότερα να πλύνουν τα χέρια τους από κάθε ευθύνη· ένας δίκαιος άνθρωπος, ένας τίμιος δεν θα αισθανθεί παρά αηδία και απέχθεια μπροστά σε τέτοιες μεθόδους πολιτικής πρακτικής. Αυτός που αρνείται να πάρει πάνω του τις προσωπικές ευθύνες για τις πράξεις του και που ζητεί πάντα να καλύπτεται, δεν είναι παρά ένας άθλιος δειλός… 
…Η δυσκολία στο να επανορθώσεις με όλα τα μέσα ακόμα και με τα πιο σκληρά, μια εγκληματική κοινωνική κατάσταση, ολέθρια για ένα έθνος, οφείλεται στους δισταγμούς ως προς τις αιτίες. Και διστάζουν εκείνοι που ποτέ δεν ένιωσαν το συναίσθημα της σωτηρίας, που δεν ένιωσαν βαθιά εντός τους ότι μπορεί να είναι και οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη διαφθορά της τάξης τους. Αυτός ο δισταγμός παραλύει κάθε σταθερή απόφαση για δράση· δεν ξέρουν τίποτε άλλο παρά να επιφέρουν χλιαρές μεταρρυθμίσεις και μόνο όσες είναι απαραίτητες για την προσωρινή διατήρηση της ομαλότητας. Αλλά τα πράγματα και η εποχή δε θα έχουν πάντα αυτό το φαντασμαγορικό χρώμα. Θα 'ρθει μια μέρα που η συνείδηση της ευθύνης με την ανάγκη της εσωτερικής γαλήνης, θα διασκορπίσει αλύπητα και θα ξεριζώσει την παρασιτική βλάστηση και την ήρα από το σιτάρι… 
…Για τη μεταβολή ενός λαού σε έθνος προϋποτίθεται η δημιουργία κατάλληλων υγιεινών συνθηκών διαμονής, απαραίτητων για την εκπαίδευση του ατόμου. Μόνον όποιος μάθει, στο σπίτι ή στο σχολείο, να εκτιμά το μεγαλείο της χώρας του στον φιλολογικό, στον οικονομικό και προπάντων στον πολιτικό τομέα, μόνον αυτός θα μπορέσει να αισθανθεί -και θα την αισθανθεί– την περηφάνια ότι ανήκει σε αυτή τη χώρα. Αγωνιζόμαστε γι' αυτό που αγαπάμε· αγαπάμε ό,τι εκτιμούμε· και για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει τουλάχιστον να το γνωρίζουμε… 
…Όταν οι ανάξιοι υπεύθυνοι αισθάνονται αποξενωμένοι από την εθνική συνείδηση και παρεμποδίζουν τη φυσική και ηθική υγεία μιας τάξης, με την αδιαφορία ή την αδηφαγία τους, είναι το ίδιο σαν να στρέφονται κατά του έθνους… 
…Όταν η κυβέρνηση οδηγεί από όλους τους δρόμους έναν λαό στην καταστροφή, η επανάσταση αποτελεί όχι πια δικαίωμα των πολιτών αλλά καθήκον… 
…Για όποιον δεν είναι έτοιμος να πολεμήσει για την ύπαρξή του, ή δεν είναι ικανός να το κάνει, είναι ήδη προδιαγεγραμμένος από την αιώνια και δίκαια Θεία Πρόνοια ο χαμός … 
…Αν ο αγώνας για την επικράτηση μιας φιλοσοφικής θεωρίας δεν κατευθύνεται από ήρωες έτοιμους να θυσιαστούν, σε λίγο δεν θα βρίσκεται ούτε και οπαδός που να τολμά να αντιμετωπίσει τον θάνατο. Όποιος αγωνίζεται να σώσει μόνο τη δική του υπόσταση δεν διαθέτει παρά λίγο μόνο δυναμικό για τους άλλους… 
…Ένα κίνημα που ξεκινάει για να ανεβεί ψηλά, πρέπει πάντα να φροντίζει ώστε να μη χάσει ποτέ την επαφή με τον λαό. Υπό αυτό το πρίσμα ρέπει να εξετάζει κάθε ζήτημα που θα ανακύψει και να προσανατολίζει πάντα προς τα εκεί τις αποφάσεις του. Πρέπει κατόπιν να αποφύγει κάθε τι που θα μπορούσε να απομακρύνει ή να αποδυναμώσει αυτούς τους δεσμούς του και τις δυνατότητές του πάνω στις μάζες, όχι για λόγους «δημαγωγικούς», αλλά κατανοώντας βαθιά πως καμιά μεγάλη ιδέα, όσο ιερή και υψηλή αν φαίνεται, δεν μπορεί να γίνει πράξη χωρίς τη δύναμη των λαϊκών μαζών…

Αδόλφος Χίτλερ

RV

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

361 Τάγμα Πεζικού - Χρονικό προάσπισης προδομένης πατρίδας



Το βιβλίο «361 Τάγμα Πεζικού: Χρονικό προάσπισης προδομένης πατρίδας» αποτελεί μια καινοτόμα μονογραφία. 

Η πρωτοτυπία είναι διπλή. Αρχικά έγκειται στο γεγονός ότι ο Χαράλαμπος Αλεξάνδρου δεν στηρίζει τα συμπεράσματά του μόνο στις πολύωρες προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών αλλά τις συνδυάζει, τις διασταυρώνει και τις εμπλουτίζει με πλούσιο αρχειακό υλικό από στρατιωτικά αρχεία που πρώτη φορά τυγχάνουν συστηματικής μελέτης. 

Κατά δεύτερον, ο συνδυασμός των πηγών, η επαρκής τεκμηρίωση, η σοβαρότητα στην αντιμετώπιση των γεγονότων και η επιστημονική προσέγγιση έχουν ως αποτέλεσμα να προσφέρεται στον αναγνώστη για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη δράση του 361 Τάγματος Πεζικού το καλοκαίρι του 1974 στην Κύπρο. 

Η δράση του 361 ΤΠ βρίθει γεγονότων. Δεν θα ήταν υπερβολή να σημειωθεί ότι μέσω της δράσης του Τάγματος παρουσιάζεται μεγάλο κομμάτι των συμβάντων στο «ανατολικό μέτωπο» του πολέμου καθ’ όλη τη διάρκειά του, από τις 20 Ιουλίου μέχρι και μετά τις 14 Αυγούστου. Σταθερή άμυνα και σημαντικές μάχες, αλλοπρόσαλλες διαταγές και οπισθοχωρητικές κινήσεις, αγωνιώδεις προσπάθειες επιβίωσης και φρικτές στιγμές αιχμαλωσίας είναι ζεύγη εννοιών που διατρέχουν το βιβλίο. 

Το βιβλίο θέτει τα γεγονότα στις πραγματικές ιστορικές τους διαστάσεις χωρίς συνωμοσιολογική διάθεση. Η ανάγνωσή του είναι βέβαιο ότι θα δώσει σημαντικές απαντήσεις στα διάφορα «γιατί» που γεννιούνται σε όποιον τολμά να αντικρίσει την κυπριακή τραγωδία του 1974.



Το 361 Τάγμα Πεζικού με έδρα το Σιχαρί της επαρχίας Κερύνειας κάλυπτε με τα φυλάκιά του ένα ευρύ μέτωπο 20 περίπου χιλιομέτρων που ξεκινούσε από την Άσπρη Μούττη επί του Πενταδακτύλου, περνούσε από το Δίκωμο και κατέληγε στη Μια Μηλιά. Αυτό το εκτενές μέτωπο κλήθηκε να υπερασπιστεί από τις 20 Ιουλίου, έχοντας απέναντί του επίλεκτες τουρκικές δυνάμεις.

Οι άνδρες του Τάγματος κράτησαν τις θέσεις τους, έδωσαν άνισες μάχες και δέκτηκαν τις τουρκικές επιθέσεις. Υποχώρησαν κατόπιν διαταγών. Η μάχη που έδωσε ομάδα 17 ατόμων του Τάγματος στις 24 Ιουλίου στην περιοχή του Κουτσοβέντη ήταν καθοριστική για την ανακοπή της τουρκικής προέλασης εν καιρώ εκεχειρίας. Η τραγωδία για το προσωπικό του Τάγματος κορυφώθηκε στις 14 Αυγούστου όταν βρέθηκε να υπερασπίζεται ένα άλλο ευρύ μέτωπο, στα βόρεια του Πενταδακτύλου αυτή τη φορά, από τον Παχύαμμο Κερύνειας, μέχρι τους πρόποδες του Πενταδακτύλου.

Η διοίκηση του Τάγματος, κατόπιν διαταγής από το 9ο Τακτικό Συγκρότημα, διενήργησε εσπευσμένη οπισθοχωρητική κίνηση υπό την πίεση του εχθρού. Αποτέλεσμα αυτής ήταν να εγκαταλειφθούν στο πεδίο της μάχης δύο περίπου λόχοι του Τάγματος. Συνολικός τραγικός απολογισμός της έντονης πολεμικής δράσης του 361 ΤΠ, 87 πεσόντες και αγνοούμενοι, 45 αιχμάλωτοι και 42 τραυματίες.

Το βιβλίο, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη βιβλίο για το 1974. Πρόκειται για μια επιστημονική μονογραφία που στηρίζει την αφήγηση και τα συμπεράσματα σε 163 προσωπικές συνεντεύξεις αξιωματικών, υπαξιωματικών και οπλιτών του Τάγματος, σε πολύωρη έρευνα στο αρχείο της Εθνικής Φρουράς και στις εφημερίδες. 


Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

22 Ιουνίου 1941 - Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα




«Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των “νικητών” απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού.»

Το βιβλίο ''Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση'' είναι ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η  συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας. 


RV

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Επανακυκλοφορεί από τη ΘΟΥΛΗ το ιστορικό μυθιστόρημα της Σίτσας Καραϊσκάκη: Ο ΓΥΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΓΡΗΑΣ


Επανακυκλοφόρησε από τη Θούλη το περίφημο ιστορικό μυθιστόρημα που έγραψε η Σίτσα Καραϊσκάκη για τη ζωή και τον θάνατο του προγόνου της Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Διδάσκει ιστορία με έναν πολύ γλαφυρό και συγκινητικό τρόπο και συγχρόνως είναι ένα μυθιστόρημα με υψηλή λογοτεχνική αξία. Κατά την πρώτη έκδοσή του το 1939 από τις εκδόσεις «Εστία» γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία. Εκδόθηκε επίσης στη γερμανική γλώσσα υπό τον τίτλο "Αυτός που έγραψε ιστορία με το σπαθί του", έλαβε διθυραμβικές κριτικές και απετέλεσε εντυπωσιακή εκδοτική επιτυχία και εκεί.

Το έργο είναι συνολικά 500 σελίδων και αποτελείται από δύο τόμους.

‘Εγραψαν γι’ αυτό:

«Βίωμα μας γίνεται η περιγραφή της γένεσης και δράσης του ήρωος της ελληνικής ανεξαρτησίας χάρη στη μαεστρική και φροντισμένη τέχνη της Ελληνίδας συγγραφέως, που διαχειρίζεται το θέμα της θαυμάσια και με μεγάλη γοητεία».

Ντι Ζαϊτσριφτ ντερ Λαϊμπιμπλιοτέκεν

«Η Ελληνίδα ποιήτρια και συγγραφεύς με το βιβλίο της "Αυτός που έγραψε ιστορία με το σπαθί του" παρουσιάζει στον γερμανικό λαό τη μορφή ενός ήρωος της Ελληνικής Επαναστάσεως, που μας θυμίζει με εξαιρετική ικανότητα τον αγαπημένο του“στρατηγό εμπρός” τον θρυλικό στρατάρχη φον Μπλύχερ.


Εφημερίδα Ναχρίχτεν φον Γκέρλιτς

«Ο γυιος της καλογρηάς μας παρουσιάζεται με τη μορφοποιούσα δύναμη της συγγραφέως σ’ ένα εκτυφλωτικό φως ανδρισμού και αγάπης προς την πατρίδα και την ελευθερία. Ένας στρατάρχης “Φόρβερτς” κάτω από τον ελληνικό ουρανό. Η Ελληνίδα συγγραφεύς στήνει ένα βασικό και αρχαιόπρεπο μνημείο και συστήνει στον γερμανικό λαό έναν άξιο και αληθινό ήρωα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας που γοητεύει».

Εφημερίδα Μίτελντόιτσε Τσάιτουγκ

« Η συγγραφεύς είναι μια αριστοτέχνις γλύπτρια χαρακτήρων»

Εφημερίδα Λέτστε Ναχρίχτεν φον Ντρέσντεν

«Η συγγραφεύς έχει μεγάλη ικανότητα κατατάξεως του ιστορικού υλικού της, εξαιρετική φαντασία. Επιτυγχάνει θαυμάσια πλοκή και μεταδίδει άκοπα τη συγκίνησή της στον αναγνώστη, ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα που κάνει πολύτιμο το βιβλίο»

Εφημερίδα Βιργχάιτ του Ρόττερνταμ

«Η Λέσβος που μας έδωσε το Μυριβήλη, τον Ελύτη, το Βενέζη, τον Νίκο Αθανασιάδη, μας στέλνει πάλι τα μηνύματά της με τη Σίτσα Καραϊσκάκη…… Η Σίτσα Καραϊσκάκη ζωγραφίζει με το λόγο, θα λέγαμε πλάθει, τα ζωγραφικά της τοπία μ’ ένα είδος αντικειμενικής ηρεμίας και ευτυχίας»

Ανδρέας Καραντώνης

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΟΥΛΗ


Η Θούλη, μετά την έκδοση του βιβλίου "ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ", προχωρά στην έκδοση δύο νέων βιβλίων με ομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ σχετικά με την είσοδο των ΗΠΑ στον Β΄Ππ και τη Βαλκανική Εκστρατεία, ώστε ο αναγνώστης να πληροφορηθεί πλήρως περί της "άλλης άποψης", της αποσιωπημένης ή/και διαστρεβλωμένης σχετικά με τις αιτίες και τις ευθύνες για τον Β΄Ππ..



Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 66
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-07-2

  Πρόκειται για τη βαρυσήμαντη ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Φύρερ στις 11 Δεκεμβρίου του 1941 στο Ράιχσταγκ, και αφορά την ευθύνη και υπαιτιότητα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρούζβελτ για τον πόλεμο με τη Γερμανία.  Ο Χίτλερ ανασκευάζει τους ισχυρισμούς τού Ρούζβελτ και παραθέτει σειρά γεγονότων εκ των οποίων αποδεικνύεται πόσο ο τελευταίος επεθύμησε και προετοίμασε την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτός ήταν αποκλειστικώς υπεύθυνος για τον πόλεμο με τη Γερμανία. Συγκλονιστική είναι η σύγκριση της ζωής και της πορείας των δύο ανδρών αλλά και των θεωριών που πρέσβευαν και των αντίστοιχων πολιτευμάτων. 

 Η μετάφραση της παρούσας έκδοσης έχει γίνει απευθείας από τη γερμανική γλώσσα.  




Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Σελίδες: 78
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-06-5

Μέγεθος βιβλίου 24 Χ 17

Δίγλωσση έκδοση: γερμανικά και ελληνικά

Η έκδοση είναι ανατύπωση της πρώτης έκδοσης στην ελληνική γλώσσα, που κυκλοφόρησε το 1941 από το Γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Πρόκειται για ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο, αφού περιέχει αυτούσια την ομιλία του Χίτλερ στο Ράιχσταγκ στις 4 Μαΐου 1941 για τη Βαλκανική Εκστρατεία. Ο Χίτλερ εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την εκστρατεία, κάτι που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, ο οποίος πληροφορείται και την "άλλη άποψη" πέρα από την κρατούσα σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄Ππ.


Η ιστορική αξία αυτών των δύο ομιλιών, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση, εκδ. Θούλη) είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ. 

RV

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΟΥΛΗ: ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑΙ





Συγγραφέας: Ευάγγελος Κυριάκης
Εκδοτικός οίκος: ΘΟΥΛΗ
Σελίδες: 30
ISBN: 978-960-99924-6-6

Το βιβλίο «Μαρξιστικαί ουτοπίαι» είναι μία μελέτη, συνοπτική αλλά άκρως περιεκτική και διαφωτιστική και, κυρίως, αντικειμενική, γραμμένη από τον νομικό και δημοσιογράφο Ευάγγελο Κυριάκη, σχετικά με την οικονομική θεωρία του μαρξισμού. Ο μαρξισμός έχει επηρεάσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε αλλά και πράττουμε στον τομέα της οικονομίας και των οικονομικών, πολύ περισσότερο απ’ όσο γνωρίζουμε και φανταζόμαστε: αυτό έγινε είτε λόγω της αποδοχής των μαρξιστικών θέσεων είτε λόγω της υποτίμησής τους, όπως επισημαίνει και ο Κυριάκης. 

Σύμφωνα με τον συγγραφέα πρέπει

«α) να μελετήσωμεν κατά βάθος την μαρξιστικήν θεωρίαν και (να) εισχωρήσωμεν εις την θεωρητικήν της συγκρότησιν και β) (να) αντιτάξωμεν κατ’ αυτής, την ιδικήν μας νέαν αναδημιουργικήν κοσμοθεωρίαν...» Αυτό κάνει και ο Κυριάκης: χωρίς αφορισμούς, με επιστημονικό τρόπο στο πλαίσιο της συνοπτικής μελέτης του, κρίνει και αποδεικνύει τον ψευδή, ουτοπικό και παραπλανητικό χαρακτήρα της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας.

Απόσπασμα από το βιβλίο: 

«...Πρέπει εξ άλλου, να αναγνωρίσωμεν ότι ο μαρξισμός αποτελεί ένα οικοδόμημα με οξυτάτας και δημαγωγικάς ιδέας, αι οποίαι αναπήδησαν σχεδόν όλαι, εκ των αστικών οικονομικών θεωριών του Σμιθ και Ρικάρντο. Αυτό ακριβώς, αποτελεί το σπουδαιότερο επιχείρημα του Μαρξ, ότι δηλαδή, ούτος εχρησιμοποίησε, αυτές τις αστικο-λιμπεραλιστικάς οικονομικάς ιδέας, δια να αποδείξει εις τους εργάτας, ότι μόνον διά του κομμουνισμού θα ελευθερούντο από το εκμεταλλευτικόν σύστημα, της αστικής κοινωνίας. Δεν πρέπει συνεπώς, να ριψοκινδυνεύσωμεν διαφόρους κρίσεις - αρκετά διαδεδομένας εις τα αστικά κράτη - ότι δήθεν ο μαρξισμός ευρίσκεται εις το στάδιον της θεωρητικής καταρρεύσεως. Η ανυπομονησία μας αύτη, δεν θα εφανέρωνε τίποτε άλλο, ειμή επιπολαιότητα και θα απετέλει μέγα σφάλμα.

Η θεωρία του Μαρξ δεν καταρρέει, εφ’ όσον οι αντίπαλοί της εξακολουθούν να πλανώνται επί της ισχύος της και δεν καταπολεμούν αυτήν δια των ιδίων θεωρητικών μέσων...» 

Περιεχόμενα: Πρόλογος - Μαρξιστικά ψεύδη - Ανάλυση: η έννοια της «αξίας χρήσεως» και του «αγαθού»/Πλούτος και αξία/Παραγωγική εργασία/Υπεραξία/Ανταλλαγή εμπορευμάτων/Λύσις του κοινωνικού ζητήματος/θεωρία της «συσσωρεύσεως» - Κριτική -   Το καθήκον μας



RV

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΟΥΛΗ: ΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ



 


Συγγραφέας: Carlalberto Grillenzoni
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Νίνος Παπαμιχάλης, Πέτρος Φρέδας
Επιμέλεια: Δημήτριος Βεζανής
Σελίδες: 371
ISBN: 978-960-99924-2-8


Πρόκειται για μία αναλυτική παρουσίαση του δόγματος του Συντεχνιακού Κράτους, το οποίο, κατά το συγγραφέα «είναι ακριβώς απόρροια της αρμονικής συνεργασίας όλων εκείνων των στοιχείων άτινα αποτελούν την ζωήν του Έθνους, συγκεντρωμένων υπό μιας ενωτικής αρχής και με προοπτικήν το γενικόν συμφέρον, μέσω του οποίου προστατεύονται τα κατ’ ιδίαν συμφέροντα». Το συντεχνιακό δόγμα αντικαθιστά την «αρχή της μη παρεμβάσεως του Κράτους» του φιλελευθερισμού με την συντεχνιακή αρχή. Αντικαθιστά ακόμη την πάλη των τάξεων, των μαρξιστών, για την οποία ο συγγραφέας εξηγεί ότι επεβλήθη στις μάζες, με την συνεργασία και την αλληλεγγύη. Η Εθνική Οικονομία εκπροσωπεί και αποτελεί εκδήλωση όλων των οικονομικών και παραγωγικών δυνάμεων της χώρας.
Η εργασία οργανώνεται σε συντεχνίες οι οποίες έχουν μόνο το όνομα κοινό με τον απηρχαιωμένο θεσμό. Αντιθέτως αποτελούν «..εκδηλώσεις της εθνικής αλληλεγγύης και μέσον αναπτύξεως της παραγωγής και πρέπει να αποβλέπουν όχι εις την ισοπέδωσιν των ικανοτήτων και δυνάμεων των κατ’ ιδίαν ατόμων της ολότητος, αλλά εις την αξιοποίησιν και ανάπτυξιν αυτών».
Το έργο αυτό εξεδόθη πρώτη φορά – από τις εκδόσεις Εστία – το 1935, σε μια εποχή, δηλαδή, που στην Ιταλία το συντεχνιακό δόγμα είχε τύχει εφαρμογής.


RV

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Ρομπέρ Μπραζιγιάκ – Ανρί Μασσίς, Η Πολιορκία του Αλκαζάρ


110 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ


 Η Πολιορκία του Αλκαζάρ των Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και Ανρί Μασσίς κυκλοφόρησε πρώτη φορά έναν μήνα μετά τη λύση της πολιορκίας, δηλαδή τον Οκτώβριο του 1936, με τον τίτλο Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ, από τις εκδόσεις Plon. Το βιβλίο ήταν το πρώτο που εξεδόθη παγκοσμίως για το πολεμικό αυτό επεισόδιο του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και απετέλεσε βιβλιογραφική πηγή για τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Μεταφράστηκε στην Ισπανία, την Αμερική, την Αγγλία, την Ιταλία και τη Σουηδία και θεωρείται ένα βιβλίο που άσκησε μεγάλη επιρροή. Οι έρευνες των συγγραφέων για το θέμα αυτό αλλά και για τον Ισπανικό Εμφύλιο συνεχίστηκαν, και έτσι τον Φεβρουάριο του 1939 το βιβλίο επανεκδόθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο διορθωμένο, εμπλουτισμένο και συμπληρωμένο, αυτήν τη φορά με τον τίτλο Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, και με πρόλογο του Στρατηγού Μοσκαρντό –τεκμήριο εγκυρότητας και ακρίβειας της ιστορικής αφήγησης, καθώς αυτός ήταν ο διοικητής της φρουράς του Αλκαζάρ και τραγικός ήρωας και πρωταγωνιστής. Από αυτήν την έκδοση έγινε η παρούσα μετάφραση.
    Το Αλκαζάρ δεν είχε στρατηγική σημασία, παρ’ όλα αυτά μαζί με τον γύρω χώρο του, έγινε πεδίο σφοδρών μαχών για 72 ημέρες, κατ’ αρχήν λόγω του ότι στέγαζε τη Σχολή Ευελπίδων, την οποία οι εθνικιστικές δυνάμεις ήθελαν να κρατήσουν ελεύθερη και οι Κόκκινοι να αλώσουν. Γρήγορα, λόγω της ανέλπιστης και ηρωικής αντίστασης των πολιορκημένων, το Αλκαζάρ έλαβε τις διαστάσεις συμβόλου και για τις δύο πλευρές. Στρατιωτικοί, λίγοι ευέλπιδες που είχαν έρθει εθελοντικά από τη Μαδρίτη, στρατιώτες, σπουδαστές της Γυμναστικής Ακαδημίας, χωροφύλακες, γυναίκες με τα παιδιά τους κλείστηκαν στο φρούριο, αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Από την άλλη πλευρά, οι κυβερνητικές δυνάμεις φάνηκαν αποφασισμένες να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση των πολιορκημένων και σφυροκόπησαν ανελέητα το Αλκαζάρ.
     Η πένα του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και η δημοσιογραφική ματιά του Ανρί Μασσίς καταφέρνουν να δώσουν στον αναγνώστη μια πλήρη εικόνα των δραματικών γεγονότων που έλαβαν χώρα  κατά την πολιορκία του Αλκαζάρ και να του μεταφέρουν το μαχητικό πνεύμα αντίστασης και τον ηρωισμό των πολιορκημένων.
    Το βιβλίο μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα.


RV


Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Ήταν 6 Φεβρουαρίου…



"Να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε κι εκείνους που πέθαναν στις 6 Φεβρουαρίου του 1934"
Robert Brasillach, 6 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν τον σκοτώσουν
    
 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1945, ώρα 9.38, ένα παγωμένο πρωινό, στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι, τότε που ένας από τους ευγενέστερους και πιο ηρωικούς εκπροσώπους των Ευρωπαϊκών Γραμμάτων, ο Γάλλος Ρομπέρ Μπραζιγιάκ εκτελέστηκε, δεμένος σε έναν ξύλινο πάσσαλο, μετά την καταδίκη του για «εσχάτη προδοσία», εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών τις οποίες είχε εκφράσει στα άρθρα του. Και στη ζωή και στον θάνατο έδειξε ασύγκριτο θάρρος. Εκείνο το πρωινό, όταν τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και πρόλαβε να φωνάξει «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε ακόμη να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη. 

 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1934 το απόγευμα, όταν πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από δεκάδες χιλιάδες πατριώτες μια πολύ μεγάλη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση, η οποία εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση έξω από τη Γαλλική Βουλή, την οποία οι συγκεντρωθέντες επεχείρησαν να καταλάβουν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 διαδηλωτές (ένας εκ των οποίων Έλληνας,  ο Cambo Costa, όπως αναφέρονται τα στοιχεία του σε εφημερίδες της εποχής) και να τραυματιστούν περισσότεροι από χίλιοι. Αυτή η εθνικολαϊκή εξέγερση, στην οποία συμμετείχε και ο Μπραζιγιάκ, καθόρισε την ιδεολογική του εξέλιξη και την πολιτική του πορεία.  Έντεκα χρόνια μετά, λίγες ώρες  πριν από την εκτέλεσή του έγραψε το τελευταίο του ποίημα, αφιερωμένο στους «νεκρούς του Φεβρουαρίου».
   74 χρόνια μετά τη δολοφονία του, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την έκδοση και κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του βιβλίου του Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, που συνέγραψε με τον Henri Massis, με πρόλογο του ηρωικού Ισπανού Στρατηγού Μοσκαρντό. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1939, και αποτελεί εμπλουτισμένη και συμπληρωμένη έκδοση του βιβλίου Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ που είχε κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 1936.


Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες


RV

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1933, Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ''ΧΙΤΛΕΡ''


Τίποτα σπουδαίο δεν δίνεται έτσι απλά στη ζωή. Για όλα πρέπει κανείς να παλέψει. Έτσι, λοιπόν, η αναγέννηση ενός έθνους δεν γίνεται εύκολα, τυχαία ή μοιραία, αλλά πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας.
                                                              Αδόλφος Χίτλερ


    Πριν από αυτή την προεδρική εκλογή, η δραστηριότητα του Χίτλερ ήταν πρωτόγνωρη για την πολιτική ζωή, όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και οποιασδήποτε άλλης χώρας. Δεν ήταν τίποτα γι’ αυτόν το να παρευρίσκεται σε τρεις ή τέσσερεις συγκεντρώσεις κάθε μέρα. Οι περισσότερες από αυτές ελάμβαναν χώρα στην ύπαιθρο, σε ακροατήριο από εκατό μέχρι τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους. Για να γίνει δυνατή η εκπλήρωση του τρομερού καθημερινού του προγράμματος, έπρεπε όλα να οργανωθούν και να εκτελεστούν ακριβώς στην ώρα τους. Για παράδειγμα, ενώ μιλούσε στη Δρέσδη, το ακροατήριο συγκεντρωνόταν ήδη στη Λειψία. Έτρεχε από μέρος σε μέρος, σε όλο το μήκος και πλάτος της χώρας, βδομάδα τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα και νύχτα με τη νύχτα, χωρίς ανάπαυση ή διάλειμμα, χρησιμοποιώντας αεροπλάνο ή αυτοκίνητο, ανάλογα τι εξυπηρετούσε  καλύτερα κάθε φορά. Κοιμόταν όπου και όπως μπορούσε. Είχε το δικό του αεροπλάνο και τον πιλότο του, το αυτοκίνητό του και τον σοφέρ του, τις γραμματείς και τους διοργανωτές του, αλλά ουσιαστικά τα πάντα βασίζονταν στη δική του ακατάβλητη ενέργεια και την ακούραστη αποφασιστικότητά του. 
    Στην προεκλογική περίοδο τον Μάρτιο του 1932, ο στρατηγός Χίντενμπουργκ έλαβε 18.600.000 ψήφους και ο Χίτλερ 11.300.000. Αυτή η φαινομενική ήττα για τον Φύρερ ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη επιτυχία. Είχε διπλασιάσει τις ψήφους του από τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 1930. 
    Όμως τώρα θα γίνονταν δεύτερες εκλογές, και όλα τα αντίπαλα κόμματα ανασκουμπώθηκαν για την τελική δοκιμασία της δύναμής τους. Αντιλαμβάνονταν πλήρως τους κινδύνους που τους απειλούσαν από το συνεχώς ανερχόμενο Kόμμα ─κινδύνους που είχαν πέσει με δύναμη στα κεφάλια τους και τελικά τα εξαφάνισαν τον Ιανουάριο του 1933. Η πρόθεση του Χίτλερ ήταν να μπορούν να γίνουν μέλη του κόμματός του εξίσου οι καθολικοί και οι προτεστάντες, να μπορούν να βαδίσουν στις γραμμές των Ταγμάτων Εφόδου του μαζί καθολικοί και προτεστάντες, όμως ήρθε η στιγμή που στους πρώτους η Εκκλησία αρνήθηκε τη Θεία Κοινωνία, ακόμη και τη χριστιανική ταφή, επειδή ακολούθησαν το κόμμα. 
    Γινόταν οτιδήποτε ήταν δυνατό, για να διαλυθεί ο Εθνικοσοσιαλισμός, και όχι επειδή απειλούσε τους ανθρώπους (οι άνθρωποι τον επιδοκίμαζαν), αλλά επειδή απειλούσε κάποια ταξικά συμφέροντα, τα προνόμια, τη διαφθορά και καθετί άπληστο, στενόμυαλο και αισχροκερδές στη δημόσια ζωή της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων των «μπουρζουάδων». Οι Εθνικοσοσιαλιστές βρέθηκαν μόνοι, αντιμέτωποι και σε πόλεμο με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα. Θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος, για να απαριθμήσουμε τους φόβους που καθένα από αυτά έτρεφε για την επιτυχία των Εθνικοσοσιαλιστών. Θα χρειαζόταν, επίσης, μια άμεση αντίληψη της χαοτικής κατάστασης των εσωτερικών υποθέσεων της Γερμανίας, για να εκτιμήσουμε τη δουλειά που είχε μπροστά του το μοναδικό Κόμμα στο Ράιχ που είχε έναν και μόνο στόχο, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και μια ακλόνητη επιμονή. 
    Παρά το γεγονός ότι ακόμα και μέχρι εκείνη  τη στιγμή, η βόρεια, η ανατολική και η δυτική Γερμανία ήταν υπό την επιρροή των Κόκκινων, και ότι στον καθολικό νότο οι επίσκοποι ήταν πολύ δυνατοί, ο Εθνικοσοσιαλισμός προχώρησε μπροστά με πείσμα και αποφασιστικότητα. Αυτό μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τελειότητα της οργάνωσής του. 
    Η κυβέρνηση μονοπωλούσε το ραδιόφωνο. Όλοι όσοι είχαν εξουσία και υψηλές θέσεις ένιωθαν πως έπρεπε να δώσουν μάχη για την ίδια τους την ύπαρξη. Παρά το γεγονός ότι όλα ήταν εναντίον του, ο Χίτλερ κέρδισε δύο εκατομμύρια ψήφους επιπλέον σε αυτές τις εκλογές. Δεν αρκούσαν, για να εκλεγεί Πρόεδρος, αλλά ενίσχυσαν ιδιαίτερα τη θέση του στην πολιτική ζωή. 
    Ο Καγκελάριος Μπρύνινγκ δεν είχε καθόλου υπολογίσει αυτήν την άνοδο του Χίτλερ και απογοητεύτηκε. Κατέφυγε, λοιπόν, σε περίεργα μέτρα. Στις 13 Απριλίου του 1932 διέταξε τη διάλυση των Ταγμάτων Εφόδου, καθώς και τη διάλυση του κινήματος με το όνομα Χιτλερική Νεολαία (Hitler Jugend). Η έδρα και η περιουσία αυτών των οργανισμών κατασχέθηκαν. 
    Όλα αυτά, όμως, ήταν μάταια. Στις εκλογές για τη Δίαιτα (κάθε γερμανικό κρατίδιο διέθετε ένα τοπικό κοινοβούλιο), που έλαβαν χώρα στις 24 Απριλίου του 1932, το NSDAP αναδείχθηκε παντού το πιο ισχυρό κόμμα.[...]

    Αφού το Εθνικοσοσιαλιστικό είχε γίνει πια το μεγαλύτερο κόμμα του κράτους, ήταν σωστό και πρέπον να περιέλθει σε αυτό η διακυβέρνηση της χώρας. Ο πρόεδρος φον Χίντενμπουργκ, όμως, δίστασε για πολύ καιρό να εμπιστευτεί στον Αρχηγό του κόμματος, τον Αδόλφο Χίτλερ, την απόλυτη εξουσία. Για δύο χρόνια, η διοίκηση είχε ανατεθεί σε μια μειοψηφία, υπό τον Μπρύνινγκ, που έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει το μεγαλύτερο κόμμα. Όμως τώρα ήταν η κατάλληλη ώρα, και κάτι παραπάνω από κατάλληλη, για μια αλλαγή. 
    Στις 13 Αυγούστου του 1932 ο Χίτλερ έλαβε μέρος σε πολύ σημαντικές συζητήσεις ανάμεσα στον Χίντενμπουργκ και τον φον Πάπεν. Τότε του πρόσφεραν την Αντικαγκελαρία. Η απάντησή του ήταν αρνητική. Ο Χίτλερ ήταν πάντοτε αντίθετος στους συμβιβασμούς ή στα ημίμετρα. Η μέρα της άρνησής του ονομάστηκε «Μαύρη Μέρα τού Χίτλερ», αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου έτσι. Έβλεπε πιο μακριά από τους επικριτές του. Δεν σκόπευε να χρησιμοποιήσει τον Εθνικοσοσιαλισμό, για να ενισχύσει ένα σύστημα που παρέπαιε.
    Αφού ο κόσμος απαλλάχτηκε από το φαιδρό θέαμα ενός γερμανικού κοινοβουλίου, την έναρξη εργασιών του οποίου είχε κάνει η πράκτορας της Μόσχας Κλάρα Τσέτκιν, ο διοικητής Χέρμαν Γκαίρινγκ εκλέχτηκε Πρόεδρός του.  
    Για μια ακόμα φορά, όμως, το κοινοβούλιο διαλύθηκε, παρά το γεγονός ότι υπήρχε πλειοψηφία. Νέες εκλογές προκηρύχθηκαν για τον Νοέμβριο. Αυτή τη φορά, όμως, ο κόσμος είχε σιχαθεί τις εκλογές, και τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά για όλα τα κόμματα.   
    Το ίδιο το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έχασε τριάντα τέσσερεις έδρες. Υπήρξε, όμως, μια συντριπτική πλειοψηφία κατά του Καγκελάριου, και ο φον Πάπεν δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ένας σχετικά άγνωστος άντρας, ο Στρατηγός φον Σλάιχερ. Όσο δραστήριος και αν ήταν αυτός ο άνθρωπος σε άλλες δουλειές και στο παρασκήνιο, ως Καγκελάριος ήταν ασήμαντος και σύντομα απομονώθηκε εντελώς. 
    Για να μη μακρηγορούμε –δεν θα εξυπηρετούσε τον αναγνώστη να πούμε περισσότερα για αυτήν την απογοητευτική και γεμάτη σύγχυση περίοδο– στις 29 Ιανουαρίου του 1933 η κυβέρνηση του φον Σλάιχερ διαλύθηκε, και ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε αυτό για το οποίο είχε αγωνιστεί με σχεδόν ακατάπαυστο ζήλο και πάνω από όλα με ακλόνητη πίστη, από εκείνη τη μέρα που μέσα σε ένα από τα πιο φτωχά εστιατόρια του Μονάχου έγινε το έβδομο μέλος μιας άγνωστης μικρής ομάδας επίδοξων πολιτικών. 
    
    Ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας.

RV