Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδόλφος Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδόλφος Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Αγωνιζόμαστε γι' αυτό που αγαπάμε· αγαπάμε ό,τι εκτιμούμε· και για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει τουλάχιστον να το γνωρίζουμε…




Αποσπάσματα από το Mein Kampf

Σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, η δημοκρατία θεωρείται ο πρόδρομος του μαρξισμού, ο οποίος δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς αυτήν. Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας της επιδημίας αυτής της πανούκλας και βρίσκει τη σωστή της έκφραση με το έκτρωμα του κοινοβουλευτισμού. Ό,τι θείο υπάρχει μέσα στη δημοκρατία πνίγεται δυστυχώς στον βούρκο του κοινοβουλευτισμού… 
…Ένα πράγμα δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεχνούμε: η πλειοψηφία δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει το άτομο. Αντιπροσωπεύεται πάντα όχι μονάχα από ηλίθιους αλλά και από δειλούς. Και είναι αλήθεια πως εκατό τρελά μυαλά δεν αξίζουν όσο ένα σωστό, και εκατό δειλοί δεν θα πάρουν ποτέ ούτε μία ηρωική απόφαση… 
…Αυτοί οι κύριοι χειρίζονται και λαμβάνουν αποφάσεις με μια ελαφρότητα συχνά απίστευτη, προβλήματα για τα οποία και τα πιο μεγάλα μυαλά θα χρειάζονταν να συλλογιστούν πολύ. Και όμως, τους βλέπεις να αντιμετωπίζουν τα πιο σοβαρά ζητήματα, αυτά που κρίνουν την τύχη ενός κράτους, σαν μια παρτίδα χαρτοπαίγνιου και όχι σαν το μέλλον της φυλής... 
…Αρκεί να δεις μία και μόνη φορά αυτούς τους λωποδύτες της πολιτικής να εκλιπαρούν με αγωνία, προτού λάβουν μία απόφαση, για την έγκριση της πλειοψηφίας, προκειμένου να αποκτήσουν τους αναγκαίους «συν-ενόχους» και να μπορέσουν αργότερα να πλύνουν τα χέρια τους από κάθε ευθύνη· ένας δίκαιος άνθρωπος, ένας τίμιος δεν θα αισθανθεί παρά αηδία και απέχθεια μπροστά σε τέτοιες μεθόδους πολιτικής πρακτικής. Αυτός που αρνείται να πάρει πάνω του τις προσωπικές ευθύνες για τις πράξεις του και που ζητεί πάντα να καλύπτεται, δεν είναι παρά ένας άθλιος δειλός… 
…Η δυσκολία στο να επανορθώσεις με όλα τα μέσα ακόμα και με τα πιο σκληρά, μια εγκληματική κοινωνική κατάσταση, ολέθρια για ένα έθνος, οφείλεται στους δισταγμούς ως προς τις αιτίες. Και διστάζουν εκείνοι που ποτέ δεν ένιωσαν το συναίσθημα της σωτηρίας, που δεν ένιωσαν βαθιά εντός τους ότι μπορεί να είναι και οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη διαφθορά της τάξης τους. Αυτός ο δισταγμός παραλύει κάθε σταθερή απόφαση για δράση· δεν ξέρουν τίποτε άλλο παρά να επιφέρουν χλιαρές μεταρρυθμίσεις και μόνο όσες είναι απαραίτητες για την προσωρινή διατήρηση της ομαλότητας. Αλλά τα πράγματα και η εποχή δε θα έχουν πάντα αυτό το φαντασμαγορικό χρώμα. Θα 'ρθει μια μέρα που η συνείδηση της ευθύνης με την ανάγκη της εσωτερικής γαλήνης, θα διασκορπίσει αλύπητα και θα ξεριζώσει την παρασιτική βλάστηση και την ήρα από το σιτάρι… 
…Για τη μεταβολή ενός λαού σε έθνος προϋποτίθεται η δημιουργία κατάλληλων υγιεινών συνθηκών διαμονής, απαραίτητων για την εκπαίδευση του ατόμου. Μόνον όποιος μάθει, στο σπίτι ή στο σχολείο, να εκτιμά το μεγαλείο της χώρας του στον φιλολογικό, στον οικονομικό και προπάντων στον πολιτικό τομέα, μόνον αυτός θα μπορέσει να αισθανθεί -και θα την αισθανθεί– την περηφάνια ότι ανήκει σε αυτή τη χώρα. Αγωνιζόμαστε γι' αυτό που αγαπάμε· αγαπάμε ό,τι εκτιμούμε· και για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει τουλάχιστον να το γνωρίζουμε… 
…Όταν οι ανάξιοι υπεύθυνοι αισθάνονται αποξενωμένοι από την εθνική συνείδηση και παρεμποδίζουν τη φυσική και ηθική υγεία μιας τάξης, με την αδιαφορία ή την αδηφαγία τους, είναι το ίδιο σαν να στρέφονται κατά του έθνους… 
…Όταν η κυβέρνηση οδηγεί από όλους τους δρόμους έναν λαό στην καταστροφή, η επανάσταση αποτελεί όχι πια δικαίωμα των πολιτών αλλά καθήκον… 
…Για όποιον δεν είναι έτοιμος να πολεμήσει για την ύπαρξή του, ή δεν είναι ικανός να το κάνει, είναι ήδη προδιαγεγραμμένος από την αιώνια και δίκαια Θεία Πρόνοια ο χαμός … 
…Αν ο αγώνας για την επικράτηση μιας φιλοσοφικής θεωρίας δεν κατευθύνεται από ήρωες έτοιμους να θυσιαστούν, σε λίγο δεν θα βρίσκεται ούτε και οπαδός που να τολμά να αντιμετωπίσει τον θάνατο. Όποιος αγωνίζεται να σώσει μόνο τη δική του υπόσταση δεν διαθέτει παρά λίγο μόνο δυναμικό για τους άλλους… 
…Ένα κίνημα που ξεκινάει για να ανεβεί ψηλά, πρέπει πάντα να φροντίζει ώστε να μη χάσει ποτέ την επαφή με τον λαό. Υπό αυτό το πρίσμα ρέπει να εξετάζει κάθε ζήτημα που θα ανακύψει και να προσανατολίζει πάντα προς τα εκεί τις αποφάσεις του. Πρέπει κατόπιν να αποφύγει κάθε τι που θα μπορούσε να απομακρύνει ή να αποδυναμώσει αυτούς τους δεσμούς του και τις δυνατότητές του πάνω στις μάζες, όχι για λόγους «δημαγωγικούς», αλλά κατανοώντας βαθιά πως καμιά μεγάλη ιδέα, όσο ιερή και υψηλή αν φαίνεται, δεν μπορεί να γίνει πράξη χωρίς τη δύναμη των λαϊκών μαζών…

Αδόλφος Χίτλερ

RV

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

22 Ιουνίου 1941 - Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα




«Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των “νικητών” απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού.»

Το βιβλίο ''Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση'' είναι ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η  συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας. 


RV

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΟΥΛΗ


Η Θούλη, μετά την έκδοση του βιβλίου "ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ", προχωρά στην έκδοση δύο νέων βιβλίων με ομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ σχετικά με την είσοδο των ΗΠΑ στον Β΄Ππ και τη Βαλκανική Εκστρατεία, ώστε ο αναγνώστης να πληροφορηθεί πλήρως περί της "άλλης άποψης", της αποσιωπημένης ή/και διαστρεβλωμένης σχετικά με τις αιτίες και τις ευθύνες για τον Β΄Ππ..



Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 66
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-07-2

  Πρόκειται για τη βαρυσήμαντη ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Φύρερ στις 11 Δεκεμβρίου του 1941 στο Ράιχσταγκ, και αφορά την ευθύνη και υπαιτιότητα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρούζβελτ για τον πόλεμο με τη Γερμανία.  Ο Χίτλερ ανασκευάζει τους ισχυρισμούς τού Ρούζβελτ και παραθέτει σειρά γεγονότων εκ των οποίων αποδεικνύεται πόσο ο τελευταίος επεθύμησε και προετοίμασε την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτός ήταν αποκλειστικώς υπεύθυνος για τον πόλεμο με τη Γερμανία. Συγκλονιστική είναι η σύγκριση της ζωής και της πορείας των δύο ανδρών αλλά και των θεωριών που πρέσβευαν και των αντίστοιχων πολιτευμάτων. 

 Η μετάφραση της παρούσας έκδοσης έχει γίνει απευθείας από τη γερμανική γλώσσα.  




Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Σελίδες: 78
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-06-5

Μέγεθος βιβλίου 24 Χ 17

Δίγλωσση έκδοση: γερμανικά και ελληνικά

Η έκδοση είναι ανατύπωση της πρώτης έκδοσης στην ελληνική γλώσσα, που κυκλοφόρησε το 1941 από το Γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Πρόκειται για ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο, αφού περιέχει αυτούσια την ομιλία του Χίτλερ στο Ράιχσταγκ στις 4 Μαΐου 1941 για τη Βαλκανική Εκστρατεία. Ο Χίτλερ εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την εκστρατεία, κάτι που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, ο οποίος πληροφορείται και την "άλλη άποψη" πέρα από την κρατούσα σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄Ππ.


Η ιστορική αξία αυτών των δύο ομιλιών, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση, εκδ. Θούλη) είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ. 

RV

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΙΤΛΕΡ



Στις 30 Απριλίου 1945, ώρα Γερμανίας 15.30,  το μπούνκερ γίνεται ο ομφαλός της γης. Ένας κύκλος κλείνει και το κλείσιμο αυτό επισφραγίζεται 8 ημέρες αργότερα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει, η ελπίδα χάνεται, ο δυτικός πολιτισμός πλήττεται καίρια.  Και από τότε ζούμε υπό αυτές τις συνθήκες και ζούμε την έκβαση του Β΄Ππ, που δεν ήταν, όμως, παρά μία μόνο φάση του Μεγάλου Πολέμου.
Όμως, ο Αδόλφος Χίτλερ δεν εγκατέλειψε τον Κόσμο πραγματικά, αλλά προστάτευσε την Αποστολή Του και τον Αγώνα Του. Κανείς, έκτοτε, δεν ένιωσε ούτε νιώθει ότι απεσύρθη στ’ αλήθεια και ότι έπαψε να υπάρχει, παρά τις συνεχείς συκοφαντίες, την ασταμάτητη προπαγάνδα εναντίον Του.  Καθημερινά, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, εξώφυλλα σε περιοδικά, άρθρα, αναρτήσεις, στη συντριπτική πλειονότητά τους συκοφαντικά, μαρτυρούν, παρά το αρνητικό, ψευδές, υβριστικό και συχνά γελοίο περιεχόμενό τους, πόσο απίστευτα λείπει από τον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο. Αυτόν τον κόσμο που ολοένα προσπερνά τις λέξεις, αδιαφορεί για την προπαγάνδα και στέκεται μπροστά στην Ιερή Εικόνα έμπλεως νοσταλγίας. Κι ενώ ΚΑΝΕΙΣ ποτέ δεν πολεμήθηκε τόσο εν ζωή όσο και μετά τον θάνατό του, ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε, παρά τον αδυσώπητο αυτό πόλεμο, τόσους πιστούς μετά.
Κι αν τα πρώτα λεπτά και τον πρώτο καιρό μετά τον εκούσιο θάνατό Του, οι σύντροφοι και οι πιστοί Του ένιωθαν μόνοι, καθώς ο χρόνος περνούσε το συναίσθημα αυτό εξασθενούσε. Υπήρχε η αίσθηση ότι υπάρχει«Είναι κοντά και δύσκολο να τον συλλάβεις, ο Θεός» έγραψε κάποτε ο Hölderlin. Και το 1968, ο (εθνικοσοσιαλιστής) Heidegger το ερμήνευσε (προβαίνοντας σαφώς σε κάτι περισσότερο από ερμηνεία του στίχου) «Ο Θεός είναι υπερβολικά κοντά, για να είναι εύκολο να τον συλλάβεις…». Και μίλησε ακόμη για «την έλευση που διαρκεί επί μακρόν χρόνον», χωρίς να ονομάσει, γιατί, όπως εξήγησε, «το όνομα είναι ακόμα σκοτεινό»
Πιο απλά, εμείς θα λέγαμε, θα παραφράζαμε, σήμερα, 30 Απριλίου, 74 χρόνια μετά: Είναι κοντά… κι ας είναι δύσκολο να τον συλλάβεις, ο Θεός.
  
Αλλά παραμένει γεγονός όλα αυτά τα χρόνια, ότι όσο κάποιοι γεννιούνται με προπατορικά αμαρτήματα, υπάρχουν και κάποιοι που γεννιούνται με μία χρυσή κληρονομιά, γενιές καθαρές που, όταν αρχίζουν να έχουν συνείδηση του εαυτού τους, στέκονται όρθιες και φωνάζουν στους Ουρανούς δυνατά, για να ακουστεί ως τα πέρατα του Χρόνου, την ιαχή τους: Heil Hitler!

RV

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

130 ΧΡΟΝΙΑ





    Σαν σήμερα το 1889 γεννήθηκε ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Άνθρωπος που έμελλε να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας και να κυριαρχήσει σε αυτήν.  Αρχίζοντας από τη Γερμανία, την οποία το Πεπρωμένο όρισε πατρίδα Του, πολέμησε και θυσιάστηκε για την Ευρώπη, τη Λευκή Φυλή και τον προαιώνιο πολιτισμό της.
   Παρά τη συνεχή, μανιασμένη προσπάθεια σπίλωσης του ονόματός Του και δυσφήμησης και διαστρέβλωσης των Ιδεών και έργου Του από όλο το ελεγχόμενο πολιτικό φάσμα, από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά, οι καιροί Τον δικαιώνουν συνεχώς, οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι Τον μνημονεύουν και Τον αναζητούν και οι πιστοί Του πληθαίνουν. Και όσο αυτά συμβαίνουν τόσο εντείνεται ο αγώνας εναντίον των Ιδεών Του.
    Παραμένει Κυρίαρχος. Δεν γεννήθηκε εκείνο το απόγευμα στο Μπραουνάου για να εκτελέσει μόνο τη μεγαλειώδη Αποστολή Του από τον πρώτο Μεγάλο Πόλεμο μέχρι και τον επόμενο. Δεν γεννήθηκε μόνο για τους ανθρώπους της εποχής Του. Δεν ανήκε μόνο στην εποχή Του. Γεννήθηκε και για τους επόμενους, γεννήθηκε για να αφήσει παρακαταθήκη, γεννήθηκε για να καταγραφεί στο φυλετικό μας ασυνείδητο, γεννήθηκε για να μας θυμίσει την καταγωγή μας, γεννήθηκε για να μας εμπνεύσει και να μας συντροφεύει, γεννήθηκε για την Ελπίδα. Γεννήθηκε για να μας χαρίσει τη Φωτιά.

Γι' αυτό, χρόνια πολλά στους ελεύθερους ανθρώπους, τους ανεπηρέαστους, τους δυνατούς. Χρόνια πολλά στον πολιτισμένο κόσμο.


ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ


RV

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1933, Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ''ΧΙΤΛΕΡ''


Τίποτα σπουδαίο δεν δίνεται έτσι απλά στη ζωή. Για όλα πρέπει κανείς να παλέψει. Έτσι, λοιπόν, η αναγέννηση ενός έθνους δεν γίνεται εύκολα, τυχαία ή μοιραία, αλλά πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας.
                                                              Αδόλφος Χίτλερ


    Πριν από αυτή την προεδρική εκλογή, η δραστηριότητα του Χίτλερ ήταν πρωτόγνωρη για την πολιτική ζωή, όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και οποιασδήποτε άλλης χώρας. Δεν ήταν τίποτα γι’ αυτόν το να παρευρίσκεται σε τρεις ή τέσσερεις συγκεντρώσεις κάθε μέρα. Οι περισσότερες από αυτές ελάμβαναν χώρα στην ύπαιθρο, σε ακροατήριο από εκατό μέχρι τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους. Για να γίνει δυνατή η εκπλήρωση του τρομερού καθημερινού του προγράμματος, έπρεπε όλα να οργανωθούν και να εκτελεστούν ακριβώς στην ώρα τους. Για παράδειγμα, ενώ μιλούσε στη Δρέσδη, το ακροατήριο συγκεντρωνόταν ήδη στη Λειψία. Έτρεχε από μέρος σε μέρος, σε όλο το μήκος και πλάτος της χώρας, βδομάδα τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα και νύχτα με τη νύχτα, χωρίς ανάπαυση ή διάλειμμα, χρησιμοποιώντας αεροπλάνο ή αυτοκίνητο, ανάλογα τι εξυπηρετούσε  καλύτερα κάθε φορά. Κοιμόταν όπου και όπως μπορούσε. Είχε το δικό του αεροπλάνο και τον πιλότο του, το αυτοκίνητό του και τον σοφέρ του, τις γραμματείς και τους διοργανωτές του, αλλά ουσιαστικά τα πάντα βασίζονταν στη δική του ακατάβλητη ενέργεια και την ακούραστη αποφασιστικότητά του. 
    Στην προεκλογική περίοδο τον Μάρτιο του 1932, ο στρατηγός Χίντενμπουργκ έλαβε 18.600.000 ψήφους και ο Χίτλερ 11.300.000. Αυτή η φαινομενική ήττα για τον Φύρερ ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη επιτυχία. Είχε διπλασιάσει τις ψήφους του από τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 1930. 
    Όμως τώρα θα γίνονταν δεύτερες εκλογές, και όλα τα αντίπαλα κόμματα ανασκουμπώθηκαν για την τελική δοκιμασία της δύναμής τους. Αντιλαμβάνονταν πλήρως τους κινδύνους που τους απειλούσαν από το συνεχώς ανερχόμενο Kόμμα ─κινδύνους που είχαν πέσει με δύναμη στα κεφάλια τους και τελικά τα εξαφάνισαν τον Ιανουάριο του 1933. Η πρόθεση του Χίτλερ ήταν να μπορούν να γίνουν μέλη του κόμματός του εξίσου οι καθολικοί και οι προτεστάντες, να μπορούν να βαδίσουν στις γραμμές των Ταγμάτων Εφόδου του μαζί καθολικοί και προτεστάντες, όμως ήρθε η στιγμή που στους πρώτους η Εκκλησία αρνήθηκε τη Θεία Κοινωνία, ακόμη και τη χριστιανική ταφή, επειδή ακολούθησαν το κόμμα. 
    Γινόταν οτιδήποτε ήταν δυνατό, για να διαλυθεί ο Εθνικοσοσιαλισμός, και όχι επειδή απειλούσε τους ανθρώπους (οι άνθρωποι τον επιδοκίμαζαν), αλλά επειδή απειλούσε κάποια ταξικά συμφέροντα, τα προνόμια, τη διαφθορά και καθετί άπληστο, στενόμυαλο και αισχροκερδές στη δημόσια ζωή της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων των «μπουρζουάδων». Οι Εθνικοσοσιαλιστές βρέθηκαν μόνοι, αντιμέτωποι και σε πόλεμο με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα. Θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος, για να απαριθμήσουμε τους φόβους που καθένα από αυτά έτρεφε για την επιτυχία των Εθνικοσοσιαλιστών. Θα χρειαζόταν, επίσης, μια άμεση αντίληψη της χαοτικής κατάστασης των εσωτερικών υποθέσεων της Γερμανίας, για να εκτιμήσουμε τη δουλειά που είχε μπροστά του το μοναδικό Κόμμα στο Ράιχ που είχε έναν και μόνο στόχο, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και μια ακλόνητη επιμονή. 
    Παρά το γεγονός ότι ακόμα και μέχρι εκείνη  τη στιγμή, η βόρεια, η ανατολική και η δυτική Γερμανία ήταν υπό την επιρροή των Κόκκινων, και ότι στον καθολικό νότο οι επίσκοποι ήταν πολύ δυνατοί, ο Εθνικοσοσιαλισμός προχώρησε μπροστά με πείσμα και αποφασιστικότητα. Αυτό μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τελειότητα της οργάνωσής του. 
    Η κυβέρνηση μονοπωλούσε το ραδιόφωνο. Όλοι όσοι είχαν εξουσία και υψηλές θέσεις ένιωθαν πως έπρεπε να δώσουν μάχη για την ίδια τους την ύπαρξη. Παρά το γεγονός ότι όλα ήταν εναντίον του, ο Χίτλερ κέρδισε δύο εκατομμύρια ψήφους επιπλέον σε αυτές τις εκλογές. Δεν αρκούσαν, για να εκλεγεί Πρόεδρος, αλλά ενίσχυσαν ιδιαίτερα τη θέση του στην πολιτική ζωή. 
    Ο Καγκελάριος Μπρύνινγκ δεν είχε καθόλου υπολογίσει αυτήν την άνοδο του Χίτλερ και απογοητεύτηκε. Κατέφυγε, λοιπόν, σε περίεργα μέτρα. Στις 13 Απριλίου του 1932 διέταξε τη διάλυση των Ταγμάτων Εφόδου, καθώς και τη διάλυση του κινήματος με το όνομα Χιτλερική Νεολαία (Hitler Jugend). Η έδρα και η περιουσία αυτών των οργανισμών κατασχέθηκαν. 
    Όλα αυτά, όμως, ήταν μάταια. Στις εκλογές για τη Δίαιτα (κάθε γερμανικό κρατίδιο διέθετε ένα τοπικό κοινοβούλιο), που έλαβαν χώρα στις 24 Απριλίου του 1932, το NSDAP αναδείχθηκε παντού το πιο ισχυρό κόμμα.[...]

    Αφού το Εθνικοσοσιαλιστικό είχε γίνει πια το μεγαλύτερο κόμμα του κράτους, ήταν σωστό και πρέπον να περιέλθει σε αυτό η διακυβέρνηση της χώρας. Ο πρόεδρος φον Χίντενμπουργκ, όμως, δίστασε για πολύ καιρό να εμπιστευτεί στον Αρχηγό του κόμματος, τον Αδόλφο Χίτλερ, την απόλυτη εξουσία. Για δύο χρόνια, η διοίκηση είχε ανατεθεί σε μια μειοψηφία, υπό τον Μπρύνινγκ, που έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει το μεγαλύτερο κόμμα. Όμως τώρα ήταν η κατάλληλη ώρα, και κάτι παραπάνω από κατάλληλη, για μια αλλαγή. 
    Στις 13 Αυγούστου του 1932 ο Χίτλερ έλαβε μέρος σε πολύ σημαντικές συζητήσεις ανάμεσα στον Χίντενμπουργκ και τον φον Πάπεν. Τότε του πρόσφεραν την Αντικαγκελαρία. Η απάντησή του ήταν αρνητική. Ο Χίτλερ ήταν πάντοτε αντίθετος στους συμβιβασμούς ή στα ημίμετρα. Η μέρα της άρνησής του ονομάστηκε «Μαύρη Μέρα τού Χίτλερ», αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου έτσι. Έβλεπε πιο μακριά από τους επικριτές του. Δεν σκόπευε να χρησιμοποιήσει τον Εθνικοσοσιαλισμό, για να ενισχύσει ένα σύστημα που παρέπαιε.
    Αφού ο κόσμος απαλλάχτηκε από το φαιδρό θέαμα ενός γερμανικού κοινοβουλίου, την έναρξη εργασιών του οποίου είχε κάνει η πράκτορας της Μόσχας Κλάρα Τσέτκιν, ο διοικητής Χέρμαν Γκαίρινγκ εκλέχτηκε Πρόεδρός του.  
    Για μια ακόμα φορά, όμως, το κοινοβούλιο διαλύθηκε, παρά το γεγονός ότι υπήρχε πλειοψηφία. Νέες εκλογές προκηρύχθηκαν για τον Νοέμβριο. Αυτή τη φορά, όμως, ο κόσμος είχε σιχαθεί τις εκλογές, και τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά για όλα τα κόμματα.   
    Το ίδιο το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έχασε τριάντα τέσσερεις έδρες. Υπήρξε, όμως, μια συντριπτική πλειοψηφία κατά του Καγκελάριου, και ο φον Πάπεν δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ένας σχετικά άγνωστος άντρας, ο Στρατηγός φον Σλάιχερ. Όσο δραστήριος και αν ήταν αυτός ο άνθρωπος σε άλλες δουλειές και στο παρασκήνιο, ως Καγκελάριος ήταν ασήμαντος και σύντομα απομονώθηκε εντελώς. 
    Για να μη μακρηγορούμε –δεν θα εξυπηρετούσε τον αναγνώστη να πούμε περισσότερα για αυτήν την απογοητευτική και γεμάτη σύγχυση περίοδο– στις 29 Ιανουαρίου του 1933 η κυβέρνηση του φον Σλάιχερ διαλύθηκε, και ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε αυτό για το οποίο είχε αγωνιστεί με σχεδόν ακατάπαυστο ζήλο και πάνω από όλα με ακλόνητη πίστη, από εκείνη τη μέρα που μέσα σε ένα από τα πιο φτωχά εστιατόρια του Μονάχου έγινε το έβδομο μέλος μιας άγνωστης μικρής ομάδας επίδοξων πολιτικών. 
    
    Ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας.

RV

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Νέα έκδοση από τη Θούλη: Αδόλφου Χίτλερ «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση»



Ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η  συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας.
«Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των “νικητών” απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού.» (από τον πρόλογο του μεταφραστή).
Μετάφραση από τα γερμανικά: Μανώλης Στρατάκης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 150
ISBN   978-618-5317-03-4



RV

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

8,9 Νοεμβρίου 1923: Το Πραξικόπημα του Χίτλερ






Από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ''ΧΙΤΛΕΡ'', εκδόσεις Θούλη, Αθήνα 2017 - Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το κεφάλαιο "Und Ihr habt doch gesiegt" ("Και όμως νικήσατε"). Αφηγείται ο Γιόζεφ Μπέρχτολντ, Γκρούπεν-φύρερ (Gruppen-führer)  των SA και εκδότης της εφημερίδας Völkischer Beobachter, ο οποίος έλαβε μέρος στο Πραξικόπημα

*οι φωτογραφίες είναι αυθεντικές από το βράδυ της 8ης και το πρωί της 9ης Νοεμβρίου

   «Ο Αδόλφος Χίτλερ επέλεξε την ημέρα της μεγάλης συγκέντρωσης του φον Καρ για την προσπάθειά του. Κατά τις 11 το πρωί της 8ης Νοεμβρίου, έλαβα τη διαταγή να είμαι έτοιμος για την Εθνική Επανάσταση.
  »Οι άνδρες μου έδωσαν έναν τελευταίο όρκο να υπηρετήσουν μέχρι θανάτου, εφόσον χρειαστεί, και πήραμε τις τελευταίες οδηγίες από τον διοικητή Γκαίρινγκ. Όλη μέρα ασχολήθηκα με τις ετοιμασίες και κατά τις έξι το απόγευμα συγκέντρωσα τα Τάγματα, έτοιμα για μια άμεση επέμβαση στο Τόρμπροϊ, απέναντι από το Στέρνεκερ-μπρόι. [...]
    »Ξεκινήσαμε την πορεία και πήραμε θέση κοντά στο μέρος όπου θα γινόταν η μεγάλη συγκέντρωση του Καρ. Είχε ήδη μαζευτεί υπερβολικά πολύς κόσμος που στριμωχνόταν· μια ομάδα αστυνομικών δίπλα μας δεν μπορούσε να βρει χώρο να σταθεί μέσα στην μπυραρία, και γι’ αυτό καθόταν απ’ έξω.
    »Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν η ώρα! Κραυγάζοντας τις διαταγές μου στους άνδρες μου, όρμησα εμπρός με το πιστόλι μου προτεταμένο. 
  »“Φύγετε από τη μέση ─εσείς εκεί!” φώναξα στους αστυνομικούς, που ασυναίσθητα οπισθοχώρησαν έκπληκτοι και απροετοίμαστοι, ενώ εμείς ορμήσαμε προς την είσοδο. Διέταξα τους άνδρες μου να καλύψουν όλα τα παράθυρα και τις εξόδους, ενώ εγώ με τους υπόλοιπους προχώρησα γρήγορα μέσα στην μπυραρία. 
    »Ο Χίτλερ ήταν ήδη εκεί. Μόλις μας είδε, μπήκε αμέσως επικεφαλής και μας οδήγησε γρήγορα και ήρεμα στον κεντρικό διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο βήμα. Το ακροατήριο αριθμούσε αρκετές χιλιάδες κόσμο. [...]

    »Η ξαφνική μας εμφάνιση εκεί μέσα προκάλεσε σύγχυση. Ο φον Καρ έμεινε άφωνος. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει, απαιτώντας να μάθει τι συνέβαινε. Γυναίκες λιποθυμούσαν· ο πανικός ήταν φανερός παντού. Εν τω μεταξύ, εμείς είχαμε ανέβει στο βήμα και ο Χίτλερ έκανε μια προσπάθεια να μιλήσει. Όμως, η ένταση ήταν τόσο μεγάλη, που δεν μπορούσε ούτε να ακουστεί ούτε να γίνει κατανοητός. Τράβηξε, λοιπόν, το πιστόλι του και ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε. Το είχε στρέψει προς το ταβάνι και είχε πυροβολήσει. Αμέσως, επικράτησε σιωπή και τότε ακούστηκε η φωνή του να ανακοινώνει το τέλος τού Κόκκινου Καθεστώτος.
   »Ευθύς, κατέβηκε από το βήμα, για να μιλήσει επειγόντως με τον Δρ. φον Καρ. Αυτός μαζί με τον φον Λόσσοφ και τον Σάισσερ εξαφανίστηκαν σε ένα δωμάτιο πίσω, μαζί με τον Χίτλερ.
   »Κανένας μέσα στην μπυραρία δεν ήξερε τι προμήνυε όλο αυτό...
 »Έτσι, ο διοικητής Γκαίρινγκ ανέλαβε δράση. Ζήτησε την προσοχή του πλήθους, προχώρησε μπροστά και σύντομα κατάφερε να ηρεμήσει τη συνάθροιση. 
    »“Αυτή είναι μια εντελώς καινούργια αρχή,” φώναξε “εμείς θα ξαναχτίσουμε το Κράτος. Ο φον Καρ δεν θα πάθει κανένα κακό. Όλοι τον σεβόμαστε. Δεν πολεμάμε τον στρατό ούτε την αστυνομία, αυτοί είναι με το μέρος μας· πολεμάμε μόνο το εβραϊκό καθεστώς στο Βερολίνο”.
    »Η ανακοίνωσή του αυτή προκάλεσε θύελλα χειροκροτημάτων, που ξέσπασαν ξανά, όταν ο ομιλητής κατάφερε να προσθέσει:

    “Αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το βήμα, γιατί είμαστε σίγουροι ότι οι επικεφαλής μας εδώ στη Βαυαρία θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από το Βερολίνο και τους Εβραίους. Η νέα κυβέρνηση θα σχηματιστεί από τους Χίτλερ, Λούντεντορφ, Πένερ και φον Καρ!” 


 


»[...]Τα Τάγματα Εφόδου στρατοπέδευσαν εκείνη τη νύχτα στον κήπο της Μπεργκερμπρόι. Είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους και με τις διμοιρίες της Bund Oberland και του Φράικορπς Ρόσμπαχ με αποτέλεσμα όλο το μέρος να μοιάζει με στρατόπεδο.


»Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου, έλαβα τη διαταγή να καταλάβω τα Κεντρικά Γραφεία της Αστυνομίας. Η Reichskriegsflagge είχε καταλάβει, ήδη, το Αρχηγείο του Στρατού του Μονάχου. Όταν οι άνδρες μου και εγώ φτάσαμε, βρήκαμε τους αστυνομικούς οπλισμένους και έτοιμους να αντισταθούν, οπότε, για να αποφύγω την άμεση σύγκρουση, κατευθύνθηκα στο Rathaus (Δημαρχείο). Γνώριζα ότι εκεί μια συνεδρίαση βρισκόταν σε εξέλιξη. Άνοιξα με βία την πόρτα και, οπλίζοντας το πιστόλι μου, πληροφόρησα τους συγκεντρωμένους Συμβούλους, σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές, ότι συλλαμβάνονται. Φοβισμένοι και ξαφνιασμένοι πετάχτηκαν όρθιοι. Τους μαζέψαμε και τους οδηγήσαμε έξω από την αίθουσα και το κτίριο, στη μεγάλη σκάλα. 
    Σε αυτό το σημείο, ανέλαβαν δράση οι υπόλοιποι άνδρες μου. Κάθε Σύμβουλος, συνοδευόμενος από δύο στρατιώτες, έμπαινε μέσα σε ένα φορτηγό. Εν τω μεταξύ, πλήθος κόσμου που είχε μαζευτεί στην πλατεία Μαρίενπλατς, υποδεχόταν τους συμβούλους με γιουχαΐσματα και βρισιές. Για την ακρίβεια, εμείς, τα Τάγματα Εφόδου, ήμασταν εκείνοι που έπρεπε να τους υπερασπιστούμε από την επίθεση του πλήθους. Διαφορετικά, θα είχαμε πραγματικές απώλειες. Ήταν πολύ δύσκολο να τους φορτώσουμε στα φορτηγά με ασφάλεια. Κι έτσι, πήγαμε στην Μπεργκερμπρόι και τους κλειδώσαμε όλους στο πίσω δωμάτιο, εκεί απ’ όπου ο Λούντεντορφ είχε αφήσει να φύγουν ο φον Καρ και οι σύντροφοί του εκείνη τη νύχτα.


    »Παρ’ όλο που ο Επίτροπος φον Καρ, ο φον Λόσσοφ, και ο Σάισσερ τον είχαν προδώσει, ο Χίτλερ δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να καταλήξει η όλη κατάσταση σε σύγκρουση.
  »Αποφάσισε να συγκεντρώσει τους οπαδούς του από τις απομακρυσμένες περιοχές και να κάνει πορεία στο κέντρο της πόλης. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η Κυβέρνηση θα κατέφευγε σε ένοπλη αντίσταση, όταν θα έβλεπε τη διάθεση του κόσμου.
    »Η πορεία ξεκίνησε λίγο μετά τις έντεκα. Μπροστά πήγαιναν δύο άνδρες με λάβαρα και πίσω από αυτούς, περπατώντας δίπλα δίπλα αλλά σε χαλαρή διάταξη, ακολουθούσαν ο Χίτλερ, ο Λούντεντορφ, ο Γκαίρινγκ και μερικοί άλλοι. Δώδεκα σειρές από τα Stosstrupp Hitler ακολουθούσαν, με αρχηγό εμένα τον ίδιο. Στη συνέχεια, ακολουθούσαν τα SA, οι ενωμένες οργανώσεις και εκατοντάδες πολίτες, εργάτες και φοιτητές –όλοι φορώντας περιβραχιόνια με τον αγκυλωτό σταυρό– με την πρόθεση η συγκέντρωση να είναι μαζική. Καλέσαμε τους κατοίκους του Μονάχου να βγουν στον δρόμο. Να μη χρησιμοποιηθούν όπλα. Τα πάντα έπρεπε να τεθούν στη δοκιμασία της κοινής γνώμης.


    »Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλες οι γέφυρες και τα δημόσια κτίρια είχαν καταληφθεί από τον τακτικό στρατό, που είχε κινητοποιηθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας μετά την ξαφνική λιποταξία τού Καρ. Παρ’ όλα αυτά, όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Χιλιάδες στόματα τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια. Στη γέφυρα Λούντβιχς-μπρύκε στον ποταμό Ίζαρ, στο κέντρο της πόλης, συναντήσαμε αυτό που θα μπορούσε να είναι το πρώτο μας σημείο ελέγχου.
    »Υπήρχε αστυνομικός κλοιός στην αρχή της γέφυρας, από τη μια άκρη στην άλλη. Οι αστυνομικοί ήταν οπλισμένοι και φορούσαν κράνη. Βρισκόμασταν σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτούς, όταν σήκωσαν τα όπλα τους. Ο Ούλριχ Γκραφ, ο σωματοφύλακας του Χίτλερ, φώναξε “Μην πυροβολείτε· ο Λούντεντορφ είναι μαζί μας”, οπότε κατέβασαν τα όπλα και εγώ όρμησα μπροστά μαζί με καμιά δεκαριά από τους άνδρες μου, και αμέσως τους αφόπλισα. Τους μεταφέραμε πάραυτα στην μπυραρία Μπεργκερμπρόι. Εγώ ο ίδιος τους συνόδευσα. Αφού τους αφήσαμε με ασφάλεια υπό επιτήρηση, έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να πάρω πάλι θέση στην πορεία, η οποία είχε στο μεταξύ περάσει την πλατεία Μαρίενπλατς και είχε προχωρήσει έως τη Φελντχερνχάλε στην πλατεία Οντεόνσπλατς. Κόβοντας δρόμο, διέσχισα τρέχοντας την οδό Μαξιμίλιαν-στράσσε με κατεύθυνση την πλατεία Μαξ-Γιόζεφπλατς, και έφτασα ακριβώς τη στιγμή που η κεφαλή της πορείας είχε μόλις ξεπροβάλει ανάμεσα στη Φελντχερνχάλε και το Ρεζιντέντς. 
    »Ξαφνικά, όλα έδειχναν να επιβραδύνουν.
   »Αυτοί που βρίσκονταν στην κεφαλή της πορείας είχαν αρχίσει να τραγουδάνε Oh Deutschland hoch in Ehren (Ω τιμημένη Γερμανία) και το πλήθος τούς συνόδευε με λαχτάρα, όταν ακούστηκε ο απαίσιος θόρυβος από ένα πολυβόλο! Το επόμενο δευτερόλεπτο επικράτησαν ο τρόμος, η αγωνία και η σύγχυση. Η πορεία διασπάστηκε και το πλήθος διασκορπίστηκε πανικόβλητο.
    “Τι στο καλό συνέβη;” ρώτησα.
    »Φαίνεται ότι μόλις η κεφαλή της πορείας έφτασε στην πλατεία, η αστυνομία έκλεισε τον δρόμο. Ένα τεθωρακισμένο όχημα είχε πάρει θέση πίσω τους. Σε όλη την περιοχή κοντά στη Φελντχερνχάλε είχαν πάρει θέση αστυνομικοί με αυτόματα όπλα. Όπως και προηγουμένως, κάποιος όρμησε μπροστά, φωνάζοντας: “Μην πυροβολείτε, ο Λούντεντορφ και ο Χίτλερ είναι μαζί μας!” Η απάντηση ήταν ένας καταιγισμός πυρών από τα σκαλιά της Φελντχερνχάλε. Ο σημαιοφόρος έπεσε βαριά πληγωμένος· ο διπλανός τού Χίτλερ χτυπήθηκε θανάσιμα, και καθώς έπεφτε νεκρός στο έδαφος, τον παρέσυρε, με αποτέλεσμα ο Αρχηγός να τραυματιστεί σοβαρά στον ώμο. Παντού άνθρωποι έπεφταν στο έδαφος, σφαδάζοντας από τους πόνους, νεκροί ή ετοιμοθάνατοι, ενώ τα όπλα συνέχιζαν να σκορπίζουν τον θάνατο και να δολοφονούν μέσα στον χαμό που επικρατούσε. Ήταν μια τρέλα, μια σφαγή.
 »Ο Γκαίρινγκ και ο Γκραφ έπεσαν βαριά πληγωμένοι, δεκατέσσερεις νεκροί ποδοπατήθηκαν από το πλήθος που σκόνταφτε επάνω τους και έπεφτε κάτω· αίμα κυλούσε παντού πάνω στο γκρίζο πεζοδρόμιο. [...]

Το Πραξικόπημα του Μονάχου, ελαιογραφία του Schmitt, H. (fl.1940) 

 »Ζαλισμένοι και σοκαρισμένοι οι τραυματίες, ένας ένας σέρνονταν και με δυσκολία κατάφερναν να απομακρυνθούν. Κάποιος άρπαξε τη σημαία από το χέρι τού πεσμένου σημαιοφόρου. Ο οδηγός τού Χίτλερ κατάφερε με κάποιον τρόπο να τον βρει και με τα φρένα να στριγγλίζουν, έστριψε το αυτοκίνητο απότομα και το ακινητοποίησε δίπλα στον πεσμένο Αρχηγό. Ο Χίτλερ σύρθηκε με δυσκολία και κατάφερε να σταθεί αρχικά στα γόνατα, και στη συνέχεια σηκώθηκε, και με το ένα χέρι να κρέμεται, ετοιμαζόταν να μπει στο αυτοκίνητο, όταν σκόνταψε πάνω σε κάτι στον δρόμο. Ήταν το σώμα ενός αγοριού, ματωμένο και αναίσθητο.
    »Ο Χίτλερ το άρπαξε, όσο πιο καλά μπορούσε, με το καλό του χέρι, και το τράβηξε προς το αυτοκίνητο. Την ώρα, όμως, που το έσπρωχνε μέσα και ο οδηγός άνοιγε την πόρτα για να μπουν, ένας αστυνομικός όρμησε με το όπλο του σηκωμένο. Ο Χίτλερ μπήκε μπροστά στο παιδί, καλύπτοντάς το με το ίδιο του το σώμα. Στο παρά πέντε, κατάφερε να μπει στο αυτοκίνητο, που έφυγε με μεγάλη ταχύτητα σαν τρελό, ενώ το καταδίωκε ένα μεγάλο πρασινοκίτρινο τεθωρακισμένο όχημα. Απομακρύνθηκαν αρκετά, διώκτης και διωκόμενος, μέσα από τους ανάστατους δρόμους. Σε μια στιγμή, από αυτές που σου κόβουν την ανάσα, το αυτοκίνητο του Χίτλερ σχεδόν εκτοξεύτηκε, καθώς έστριψε απότομα σε μια στροφή, στην προσπάθειά του να διαφύγει, ενώ το άλλο συνέχισε ευθεία μπροστά. Έτσι, ο Φύρερ βρήκε την ευκαιρία να αφήσει το λαβωμένο παιδί στο νοσοκομείο, προτού ξεκινήσει για τα περίχωρα της πόλης και την ύπαιθρο. Βέβαια, ήταν αδύνατον να προσπαθήσει να φτάσει στα σύνορα. Αργά το απόγευμα, αναγκάστηκε να αφήσει το αυτοκίνητο και να συνεχίσει με τα πόδια. 

 



RV 



Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

ΑΝ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ




Η Ευρώπη βρισκόταν συνεχώς κάτω από την ασιατική απειλή, η οποία μπορεί να άλλαζε μορφές, φορώντας άλλοτε θρησκευτικό μανδύα (Ισλάμ) και άλλοτε πολιτικό (μπολσεβικισμός), μα στην πραγματικότητα η απειλή αυτή είχε πάντα φυλετική βάση. 
Όπως, άλλωστε, τόνιζε ο Εβραίος πρωθυπουργός της Αγγλίας Μπέντζαμιν Ντισραέλι ''το φυλετικό ζήτημα είναι το κλειδί για την παγκόσμια ιστορία''.
Πράγματι, αν κανείς μελετήσει την ιστορία θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: Η Ευρώπη δεχόταν πάντα την πίεση της Ασίας. Τα μογγολικά φύλα πίεζαν τους Σλάβους που με τη σειρά τους πίεζαν τα γερμανικά φύλα. Άλλοτε, Ούννοι και Σλάβοι πίεζαν από κοινού, υποχρεώνοντας τα γερμανικά φύλα σε μεταναστεύσεις. Η διπλή πίεση Μογγόλων και Σλάβων ήταν αυτή που προκάλεσε αυτό που οι Ρωμαίοι και οι Γαλάτες ονόμασαν ''γερμανικές εισβολές''. 


Oι Εθνικοσοσιαλιστές είχαν ένα ευρύ πλάνο, με βάση πάντα τη φυλετική πολιτική, το οποίο ήλπιζαν να πραγματοποιήσουν. Με την μεγάλη ''ευρωπαϊκή εκστρατεία ενάντια στον μπολσεβικισμό'', και τον κεραυνοβόλο πόλεμο (Blitzkrieg), ήλπιζαν ότι οι Σοβιετικοί θα καταστρέφονταν ή θα αποσύρονταν στην Άπω Ανατολή. 

Προς υπεράσπιση της Ευρώπης



Στην περίφημη ομιλία του στο Reichstag στις 11 Δεκεμβρίου 1941 ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε την πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Μίλησε για τον ιστορικό αγώνα της Ευρώπης και την απόκρουση της μαζικής ασιατικής απειλής. Όρισε, δε, την Ευρώπη όχι γεωγραφικά αλλά φυλετικά και πολιτισμικά. Στο κάλεσμά του υπήρξε μια τρομακτική, συγκινητική ανταπόκριση: Εκατομμύρια Ευρωπαίων συστρατεύθηκαν στον Μεγάλο Αγώνα, εγκαταλείποντας τα πάντα για να ενταχθούν στις τάξεις των Ιπποτών της Ευρώπης. Ισπανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Βέλγοι, άνδρες σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών εθνών πολέμησαν κάτω από το σύμβολο των Αρίων, τιμώντας τον όρκο τους στον πιο μεγάλο και πιο δύσκολο από όλους τους πολέμους. Και υπήρξαν οι καλύτεροι στα πεδία των μαχών, διότι υπερασπίστηκαν μια Ιδέα, την Ιδέα της Ευρώπης. 

Η Ελλάδα

Η Ελλάδα, λίκνο της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, λόγω της θέσης της στο νοτιοανατολικό της σύνορο δέχθηκε την πίεση της Ασίας πρώτη. Για χιλιάδες χρόνια υπερασπιστήκαμε την πατρίδα από τον Ασιάτη επιδρομέα αλλά η λειψανδρία και οι ψευτοθρησκευτικές διαμάχες σε μια Ευρώπη που δεν είχε την πρέπουσα φυλετική συνείδηση οδήγησαν τελικά στην πτώση και την υποδούλωση. Τετρακόσια χρόνια καρτερούσε το γένος την ευλογημένη εκείνη ώρα που θα αποτίνασσε τον ασιατικό ζυγό. Και η ώρα ήρθε αλλά η μικρή εκείνη Ελλάδα δεν μπορούσε να σταθεί παρά μόνο σαν προτεκτοράτο. Και προτεκτοράτο παρέμεινε μέχρι σήμερα. Σαν κράτος η Ελλάδα μπορεί να υπάρχει μόνο αν είναι μεγάλη, η Μεγάλη Ελλάδα. Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Βόρειος Ήπειρος, Πόντος, Ιωνία, μόνον αυτή η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ελεύθερη. Αυτή την Ελλάδα, την Ελλάδα των ονείρων μας χάσαμε στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Το σχέδιο Gertrud (Γερτρούδη)


''Gertrud'', το σχέδιο του Χίτλερ να εισβάλει με Έλληνες στην Τουρκία για να απελευθερώσει Πόντο, Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία.

Οι Εθνικοσοσιαλιστές στο πλαίσιο των προσπαθειών αναμόρφωσης όχι μόνον της Γερμανίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης, ήθελαν τη διάλυση του τουρκικού κράτους. Σχέδια είχαν εκπονηθεί ήδη από το 1933. Η επιχείρηση Gertrud ήταν το σχέδιο εισβολής των Εθνικοσοσιαλιστών στην Τουρκία. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση που η περιοχή του Καυκάσου απελευθερωνόταν από τον Γερμανικό Στρατό, τότε η Γερμανία μαζί με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις θα εισέβαλλε στην Τουρκία  με σκοπό να απαλλάξει τις νοτιοανατολικές Ευρωπαϊκές χώρες-ανάμεσά τους και την Ελλάδα- από την τουρκική απειλή.  

Στο πλαίσιο αυτό, μέλη της Αρμενικής-Γερμανικής και Γεωργιανής-Γερμανικής Ένωσης συνάντησαν τον Άλφρεντ Ρόζενμπερκ το 1941, που τους υποσχέθηκε ότι "όταν η Αρμενία και η Γεωργία ελευθερωθούν από τον μπολσεβικικό ζυγό, ο αρμενικός και ο γεωργιανός στρατός με την υποστήριξη της Γερμανίας θα ξεκινήσουν έναν Ιερό Πόλεμο εναντίον της Τουρκίας, στον οποίο επίσης θα συμμετέχουν δυνάμεις της Wehrmacht και των Waffen SS". Ειδικότερα, οι γερμανικές δυνάμεις μαζί με Γεωργιανούς και Αρμένιους θα συγκεντρώνονταν στα σύνορα με την Τουρκία από τα βορειοανατολικά, από όπου και θα εφορμούσαν, ενώ ταυτόχρονα γερμανικές δυνάμεις μαζί με μονάδες Ελληνικού Στρατού θα εισέβαλλαν από τα δυτικά. 



Το σχέδιο είχε εγκριθεί προσωπικά από τον Αδόλφο Χίτλερ και το 1942 υπέγραψε την εντολή για τη δημιουργία των «Τεσσάρων Καυκάσιων Λεγεώνων». 



Η Αρμενία και η Γεωργία, υποχρεωτικά βάσει του «σχεδίου», έπρεπε να προσφέρουν στον Γερμανικό Στρατό, δύναμη της τάξεως των 100.000 στρατιωτών για την επίθεση στην Τουρκία. 


Πραγματοποιήθηκαν επίσης συζητήσεις για το μέλλον του αρμενικού έθνους: ότι μετά την απελευθέρωση από τους μπολσεβίκους, η γη τους θα δινόταν στους αγρότες και η χώρα θα γινόταν ανεξάρτητη και θα είχε εθνικούς ηγέτες. Θα τους επέστρεφαν τα εδάφη της Δυτικής Αρμενίας που ήταν υπό τουρκική κατοχή. 


Πρόσφατα, ο Τούρκος ερευνητής Conecsi σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Μιλλιέτ επιβεβαίωσε την ύπαρξη του σχεδίου «Gertrud», αναφερόμενος σε έγγραφα κατασκοπείας των Γερμανών, έγγραφα που κατέγραφαν κάθε λεπτομέρεια σχετικά με την Τουρκία και αποκάλυπταν την πρόθεση του Τρίτου Ράιχ να συγκεντρώσει πληροφορίες με σκοπό μια μελλοντική επίθεση.

Όμως, το σχέδιο «Gertrud» βρισκόταν για δεκαετίες κρυμμένο στα συρτάρια της «Smersh», της Σοβιετικής υπηρεσίας αντικατασκοπίας.

Το σχέδιο ''Αλέξανδρος''

Όπως ειπώθηκε, ο Ελληνικός και ο Γερμανικός στρατός από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία θα εισέβαλλε στην Τουρκία. Από ελληνικής πλευράς, το σχέδιο εισβολής στην Τουρκία είχε την κωδική ονομασία ''Αλέξανδρος''.  Καθόλου τυχαία επιλεγμένο όνομα. Όπως αναφέρει ο Κ. Πλεύρης στο βιβλίο του Ιστορική αλήθεια και προπαγάνδα, (εκδόσεις Ήλεκτρον, 2017) βάσει του σχεδίου Αλέξανδρος' ''με επέμβασιν των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων θα καταλαμβάνετο η Μικρά Ασία και θα παραχωρήτο στην Ελλάδα. Στην Γερμανικήν ενέργεια θα μετείχαν Ελληνικά στρατεύματα που εν τάχει θα ωργανούντο και θα εξωπλίζοντο.''

Μάλιστα όπως αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, ο Στρατηγός Τσολάκογλου μίλησε σε κύκλο επιλεγμένων δημοσιογράφων ''όπου ανεφέρθη σαφέστατα στην Μεγάλη Ελλάδα, η οποία θα δημιουργηθή δια της προσαρτήσεως εδαφών της Μικράς Ασίας, με γερμανικήν βοήθεια. Προς απόδειξιν τούτων το υπουργείον εξωτερικών της Αγγλίας το γνωστόν Foreign Office στην από 30 Ιανουαρίου 1942 μυστικήν αναφοράν του  βεβαιώνει, ότι ο Τσολάκογλου απηυθύνθη εις δημοσιογράφους (group of Journalists) και εζήτησε την συνεργασία τους, δια την δημιουργία της Μεγάλης Ελλάδος (greater Greece) που θα γίνει με την απόσπασι εδαφών, από την Τουρκία στην Μικρά Ασία, με γερμανική συμπαράσταση (territory from Turkey in Asia Minor with German assistance)''. Στο βιβλίο παρατίθεται και το σχετικό τηλεγράφημα κ.ά.  

Με την πτώση της Τουρκίας, οι ανατολικές περιοχές της θα δίνονταν στους Αρμενίους, ένα τμήμα στους Γεωργιανούς και οι δυτικές περιοχές (Κωνσταντινούπολη, νοτιοδυτική Μικρά Ασία, Ελλήσποντος κ.λπ.) θα παραχωρούνταν στην Ελλάδα. Σε περίπτωση που νικούσε η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία στο Στάλινγκραντ και στον Καύκασο, με την ήττα των Σοβιετικών θα ενωνόταν και ο Πόντος με την Ελλάδα. 

Το σχέδιο δυστυχώς εγκαταλείφθηκε λόγω της προώθησης του Κόκκινου Στρατού στην περιοχή του Καυκάσου και των αποβάσεων των συμμάχων στη Σικελία. 
Η κυβέρνηση δωσιλόγων του Καΐρου έστειλε στρατό να πολεμήσει στο Ρίμινι αντί να πολεμούμε στην Μικρά Ασία.

Το τι πραγματικά ήθελε ο Χίτλερ για την Ελλάδα προκύπτει και από ένα ενδιαφέρον άρθρο που παρουσιάστηκε στην Εθνικοσοσιαλιστική Επιθεώρηση Τεύχος 1 (εκδ. Edelweiss): 


''Ο Χίτλερ για την Ελλάδα


Το 1938 κυκλοφόρησε στη Γερμανία, εμπιστευτικά μεταξύ των αξιωματούχων του Γ΄ Ράιχ, ένα βιβλίο-εγκόλπιο, στο οποίο αναπτυσσόταν ένα σχέδιο, βάσει του οποίου όλοι οι λαοί της γης, αφού ανασυγκροτούνταν πολιτικά και οικονομικά κατά τις επόμενες δεκαετίες, θα μπορούσαν να ειρηνεύσουν και να ευημερήσουν. Το βιβλίο αυτό έφερε τον τίτλο “Neue Erde den Völken gewidmetHomoneion”, Εκδόσεις Unitas Magna, 1938. Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου (σ.μετ. «Μια νέα γη αφιερωμένη στους λαούς της») έφερε το όνομα Dr. Ali Homo, το οποίο ήταν προφανώς ψευδώνυμο και τα αρχικά του οποίου, A.H., παρέπεμπαν στον Αδόλφο Χίτλερ. Στόχος του βιβλίου ήταν η ανασυγκρότηση ενός νέου κόσμου σύμφωνα με την Εθνικοσοσιαλιστική θεωρία και η δημιουργία μιας νέας κάστας ηγετών που θα αναλάμβαναν το φορτίο του συγκεκριμένου έργου.
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Χ. Βασιλειάδη, συγγραφέα και μέλος της Επιτροπής των Ελληνικών Δικαίων, τα περισσότερα αντίτυπα του παραπάνω βιβλίου έχουν εξαφανισθεί. Ο ίδιος είδε ένα αντίτυπο στην Αθήνα το 1948, ο κάτοχος του οποίου αρνήθηκε να το παραχωρήσει, με τη δικαιολογία ότι δεν ήταν καιρός ακόμη για τη δημοσίευσή του. Ωστόσο, ο Βασιλειάδης κατέγραψε στο πόνημά του Το Ελληνικόν Πρόβλημα, τα σημαντικότερα κεφάλαια του βιβλίου.
Ο Γερμανός συγγραφέας Α.Η., ζητούσε την αναβίωση της αρχαίας ελληνικής Αμφικτιονίας ως αντιπερισπασμό στην εχθρική γι’ αυτόν Κοινωνία των Εθνών. Το εντυπωσιακότερο ήταν ότι πρότεινε ως πρωτεύουσα της Αμφικτιονίας των λαών, την Κωνσταντινούπολη, επικαλούμενος τη γεωπολιτική και γεωγραφική θέση του Βοσπόρου, ως γέφυρα φιλίας ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη. Σύμφωνα με το προτεινόμενο σχέδιο προβλεπόταν η Νέα Αμφικτιονία να έχει την ουσιαστική διοίκηση επί ολοκλήρου του κόσμου, ενώ κάθε έθνος ξεχωριστά θα μπορούσε να διατηρήσει και να αναπτύξει τη δική του πολιτιστική ταυτότητα. Οι αλλαγές των συνόρων θα καθορίζονταν από την ιστορική κληρονομιά κάθε λαού, ενώ κράτη με πληθυσμό λιγότερο των δύο εκατομμυρίων δεν θα υφίσταντο. Οι λαοί αυτοί θα ενσωματώνονταν με άλλους λαούς, συγγενικούς προς αυτούς, όπως, λόγου χάρη, οι κάτοικοι του Λουξεμβούργου με τη Γερμανία.
Για την Ελλάδα, ο συγγραφέας προτείνει τις παρακάτω διαρρυθμίσεις των νέων συνόρων:
·         Να επεκταθούν τα βόρεια σύνορα μέχρι την παράλληλο που διέρχεται βόρεια του Αλεσίου στην Αλβανία, καταλήγοντας στον Εύξεινο Πόντο διά του Αίμου.
·         Πρωτεύουσα της Ελλάδος να ορισθεί η Κωνσταντινούπολη, η οποία θα είναι και η Πρωτεύουσα του Κόσμου.
·         Η Αθήνα θα γινόταν η διεθνής Πρωτεύουσα των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών.
·         Προβλεπόταν επίσης να αποδοθεί στην Ελλάδα αποικιακός χώρος κοντά στο Πράσινο Ακρωτήρι στην Αφρική, διπλάσιος σχεδόν του μητροπολιτικού της εδάφους.
Στο κεφάλαιο επίσης για την Ελλάδα, ο Α.Η., υμνεί το αρχαίο της μεγαλείο και επισημαίνει ότι η απόδοση των κατεχομένων εδαφών της Μακεδονίας, της Φιλιππούπολης και της Ανατολικής Θράκης είναι τα ελάχιστα ανταλλάγματα που χρωστούσε σ’ αυτή τη χώρα ο τότε πολιτισμένος κόσμος.
Συμπλήρωνε δε, ότι «η Ελλάς άνευ ζωτικού χώρου, δεν δύναται ν’ ανορθωθεί, δεν δύναται να προκόψει· εφόσον ο τροφοδοτικός της χώρος θα είναι ανεπαρκής, αυτή δεν δύναται να εξασφαλίση την διαβίωσίν της· συνεπώς υπό τοιαύτας συνθήκας δεν θα δύναται να προαχθή ούτε να ευημερήση· πρέπει λοιπόν εις αυτήν να εξασφαλίσωμεν διά Διεθνούς Πράξεως τον απαιτούμενον εδαφικόν χώρον διά να ζη και αυτή ευχερώς και καλώς, όπως και οι γείτονές της».

"Τα ΟΧΙ θέλουν Μεταξάδες"

Αν είχε κερδίσει ο Χίτλερ η Τουρκία θα είχε διαμελιστεί, η Ελλάδα θα ήταν η Μεγάλη Ελλάδα και κυρίαρχη θα ήταν η Φυλή. 


Όταν λες ΟΧΙ στον Μουσολίνι και τον Χίτλερ λες και ΟΧΙ στη Φυλή. Και όταν λες ΝΑΙ στον Στάλιν και τον Ρούζβελτ λες ΝΑΙ στον κομμουνισμό και στον φιλελευθερισμό. 
 Αν είσαι Εθνικιστής θα πρέπει το λιγότερο να απεχθάνεσαι τον Μεταξά για την επιλογή του. Γνωρίζεις, άραγε, ότι στις 7 Απριλίου, μια μέρα μετά την επίσημη δήλωση της κυβέρνησης του Ράιχ στην Ελλάδα, οι οπαδοί του ΟΧΙ και του αποβιώσαντος λίγο καιρό πριν Μεταξά βγήκαν να διαδηλώσουν στην Αθήνα με τουρκικές σημαίες, ζητώντας να μας σώσουν οι "σύμμαχοι" Τούρκοι; 


Οδός Πανεπιστημίου, 7 Απριλίου 1941. ''Έλληνες''στους δρόμους με τουρκικές και βρετανικές σημαίες 

Καθότι με τους Τούρκους ήμασταν σύμμαχοι, γι' αυτό και η "εθνική" κυβέρνηση περίμενε τους Τούρκους να μας σώσουν. 

Ο τουρκόφιλος Μεταξάς με τον σφαγέα των Ελλήνων 
Εβραίο Ατατούρκ

Τι κέρδισε τελικά η Ελλάδα από τους συμμάχους της; Για ποιον σκοπό η βασιλομεταξική σπείρα μάς ενέπλεξε σε έναν πόλεμο με χιλιάδες νεκρούς και ακρωτηριασμένους; Για ποιο λόγο έπρεπε η Ελλάδα να πεινάσει όπως ήθελε η κυβέρνηση των φυγάδων του Καΐρου και οι σύμμαχοί μας;  

Τελικά η Ελλάδα έπρεπε να υποστεί όλα αυτά για να παραμείνει ένα άθλιο προτεκτοράτο


Ristorante Verona