Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β Παγκόσμιος πόλεμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β Παγκόσμιος πόλεμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

22 Ιουνίου 1941




Στις 22 Ιουνίου 1941 ο πολιτισμός πήρε τα όπλα εναντίον της βαρβαρότητας

                                                                   Robert Brasillach, 20 Ιουνίου 1942 

πηγή: Ευρωπαϊκή Αντίσταση


RV


ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ


 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 1941



RV

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2020

ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

 
 
Όποιος λευκός γιορτάζει σήμερα ή είναι ανώμαλος που χαίρεται με την καταστροφή, ή είναι ανόητος και χωρίς σκέψη αποδέχεται ό,τι του σερβίρουν. Γιατί δεν χρειάζεται έρευνα αλλά κοινή λογική για ν' αντιληφθεί κανείς ότι η σημερινή δεν είναι μέρα γιορτής. Το έχουμε ξαναγράψει: Τι γιορτάζουν σήμερα οι Γερμανοί; Τι άρχισε στις 8.5.1945 για τη Γερμανία;  Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ρόδινες ή ζοφερές; Και όχι μόνο για τη Γερμανία, πώς είναι ο κόσμος από τις 8.5.1945; Τι συνέβη σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο από τότε σταδιακά μέχρι σήμερα; Επετεύχθη η ειρήνη, η ευημερία, η ελευθερία των εθνών και των ανθρώπων, η ανεξαρτησία, η ασφάλεια, αναπτύχθηκε ο πολιτισμός; 
Απλή λογική χρειάζεται και ελεύθερο πνεύμα. Αλλά φαίνεται πως και τα δύο σπανίζουν σήμερα. 

Δεν γιορτάζουμε, δεν ξεχνούμε.
 
 
 
 RV
 
 

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

ΟΜΑΔΑ ΜΑΧΗΣ


Το κύτταρο του γερμανικού στρατού 
στον Β’ Παγκόσμιο


Η γερμανική διμοιρία πεζικού αποτελείτο από τέσσερις ομάδες μάχης, ομάδα διοίκησης και ομάδα ελαφρού όλμου. Η ομάδα αποτελείτο από τον επικεφαλής ομαδάρχη, ο οποίος έφερε συνήθως τον βαθμό του λοχία ή του δεκανέα και εννέα άνδρες, εκ των οποίων ο ένας ήταν βοηθός του ομαδάρχη.
Ο ομαδάρχης ήταν οπλισμένος με υποπολυβόλο ΜΡ-38 και αργότερα ΜΡ-40. Έφερε έξι γεμιστήρες των 32 φυσιγγίων, κιάλια, κόπτη συρματοπλέγματος, πυξίδα και φακό. Ο ομαδάρχης διοικούσε την ομάδα, κατεύθυνε τα πυρά των ανδρών του και ειδικά του ελαφρού πολυβόλου, που αποτελούσε το βασικό της όπλο. Επίσης ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση και την συντήρηση του οπλισμού των ανδρών του.
 

Η ομάδα χωριζόταν σε δύο ημιομάδες. Η ημιομάδα του πολυβόλου αποτελείτο από τρεις άνδρες, έναν πολυβολητή και δύο βοηθούς. Ο πολυβολητής έφερε επίσης πιστόλι, πτυοσκάπανο και φακό. Το πολυβόλο ήταν τύπου MG 34 ή αργότερα MG 42. Με το πολυβόλο φερόταν τυμπανοειδής γεμιστήρας των 50 φυσιγγίων ή οι αντίστοιχες ταινίες.
Ο πρώτος βοηθός έφερε επίσης πιστόλι, τέσσερις γεμιστήρες ή ταινίες για το πολυβόλο (200 φυσίγγια), ένα κυτίο με 300 επιπλέον φυσίγγια και πτυοσκάπανο και ανταλλακτική κάννη για το πολυβόλο. Ο δεύτερος βοηθός έφερε τυφέκιο, μια ακόμα ανταλλακτική κάννη για το πολυβόλο, πτυοσκάπανο και δύο κυτία έκαστο με 300 φυσίγγια.

Ο πολυβολητής ήταν υπεύθυνος για τον χειρισμό, αλλά και την συντήρηση του πολυβόλου του. Ο πρώτος βοηθός βρισκόταν πάντα στο πλευρό του πολυβολητή εξασφαλίζοντας την τροφοδοσία του όπλου με πυρομαχικά, αλλάζοντας την κάννη σε περιπτώσεις υπερθέρμανσης, αλλά και μικροεπισκευών. Ο δεύτερος βοηθός ήταν ο κατεξοχήν υπεύθυνος για την τροφοδοσία του πολυβόλου με πυρομαχικά.
Η δεύτερη ημιομάδα, γνωστή ως ημιοάδα τυφεκιοφόρων, υποστήριξης ή ελιγμού, αποτελείτο από έξι άνδρες και διοικείτο από τον βοηθό ομαδάρχη. Κάθε άνδρες έφερε το ατομικό του τυφέκιο και τα ανάλογα πυρομαχικά, πτυοσκάπανο και χειροβομβίδες. Αναλόγως της αποστολής εφοδιάζονταν με καπνογόνες χειροβομβίδες, εκρηκτικά γεμίσματα, επιπλέον πυρομαχικά για τους ίδιους και το πολυβόλο ή και τρίποδα για το όπλο αυτό.
Αποστολή της ημιομάδας τυφεκιοφόρων ήταν, εκμεταλλευόμενη το πυρ του πολυβόλου, να προσεγγίσει τις εχθρικές θέσεις και να καταστρέψει τον αντίπαλο είτε με απευθείας έφοδο, είτε με κυκλωτικό ελιγμό. Ο βοηθός ομαδάρχη λειτουργούσε επίσης ως σύνδεσμος με τον διοικητή της οικείας διμοιρίας και με τις άλλες ομάδες.

Η ομάδα μάχης μπορούσε να αναπτυχθεί σε φάλαγγα κατ’ άνδρα, σε πυκνό σχηματισμό, σε διάταξη ακροβολισμού ή γραμμής και κλιμακωτά δεξιά ή αριστερά. Η φάλαγγα κατ’ άνδρα ήταν κυρίως σχηματισμός προσπέλασης, αλλά και διέλευσης από δύσκολο έδαφος ή κατοικημένη περιοχή. Με το πολυβόλο μπροστά, η ομάδα μπορούσε να αντιμετωπίσει άμεσα εχθρικές αντιστάσεις, ενώ οι τυφεκιοφόροι μπορούσαν να ελέγχουν τα πλευρά της μικρής τους φάλαγγας.
Ο ομαδάρχης βάδιζε πρώτος ακολουθούμενος από την ημιομάδα πολυβόλου με τον πολυβολητή αμέσως πίσω του ώστε, σε περίπτωση ανάγκης, να μπορεί να βάλλει εναντίον κάθε εχθρικής αντίστασης. Ακολουθούσε η ημιομάδα τυφεκιοφόρων με τον βοηθό ομαδάρχη να βαδίζει τελευταίος.
Σε πυκνό σχηματισμό η ομάδα βάδιζε σε τριάδες με την ημιομάδα του πολυβόλου να προηγείται. Ο πολυβολητής βάδιζε δεξιά ή αριστερά, αναλόγως της τακτικής κατάστασης, έχοντας στο πλευρό του πάντα τον ομαδάρχη ο οποίος κατεύθυνε τα πυρά του. Ακολουθούσαν σε δύο τριάδες οι τυφεκιοφόροι, με τον βοηθό ομαδάρχη να βαδίζει αντιδιαμετρικά με τον ομαδάρχη, ως ουραγός.
Ο σχηματισμός αυτός χρησιμοποιείτο για την εκτέλεση εφόδου και προσέδιδε βάθος στην ομάδα και άρα και ισχύ κρούσης. Σε διάταξη ακροβολισμού (γραμμή) η ομάδα μπορούσε να μεταπέσει κατευθείαν από τον σχηματισμό της φάλαγγας κατ’ άνδρα. Ο ομαδάρχης προηγείτο αναγνωρίζοντας το έδαφος.

Πίσω του ακριβώς ακολουθούσε η ημιομάδα του πολυβόλου και τρεις τυφεκιοφόροι κάλυπταν έκαστη πτέρυγα με τον βοηθό ομαδάρχη να καλύπτει το ένα από τα δύο άκρα της παράταξης. Με τον σχηματισμό αυτό η ομάδα μπορούσε να βάλλει κατά του εχθρού με το σύνολο των όπλων της.
Η κλιμάκωση της ομάδας δεξιά ή αριστερά αποτελούσε σχηματισμό κάλυψης του εκάστοτε πλευρού. Η ημιομάδα του πολυβόλου αποτελούσε το ένα πλευρό της διάταξης με την άλλη ημιομάδα να κινείται κλιμακωτά, στην επιλεγμένη κατεύθυνση. Σε αυτόν τον σχηματισμό η ομάδα επίσης μπορούσε να βάλλει με όλα της σχεδόν τα όπλα κατά του αντιπάλου, αναπτυσσόμενη, σε ελάχιστο χρόνο σε γραμμή.
Η μόνη διαφορά από τον κανονικό σχηματισμό γραμμής ήταν ότι το πολυβόλο ήταν ταγμένο σε ένα εκ των δύο πλευρών και όχι στο κέντρο της διάταξης.
Οι σχηματισμοί αυτοί ήταν οι βασικοί αλλά μπορούσαν να μεταβληθούν αναλόγως των τακτικών συνθηκών. Συνήθως οι άνδρες αναπτύσσονταν σε απόσταση 3,5-4 μ. ο ένας από τον άλλο κατά την κίνηση. Κατά την άμυνα η ομάδα αναπτυσσόταν, πάλι βάσει των τακτικών συνθηκών, με την ημιομάδα του πολυβόλου να αποτελεί το στήριγμα της άμυνας και τους τυφεκιοφόρους να την καλύπτουν.
Αρχικά στην ομάδα μάχης δεν διατίθεντο αντιαρματικά όπλα. Κατά περίπτωση πάντως μπορούσαν να διατεθούν αντιαρματικά τυφέκια, ή αργότερα φορητοί αντιαρματικοί εκτοξευτές, κοίλα γεμίσματα και νάρκες.
H γερμανική ομάδα μάχης, καθώς ο πόλεμος προχωρούσε, μετεξελίχθηκε αναλόγως. To 1943 η ομάδα αποτελείτο πλέον από εννέα άνδρες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις της διατέθηκε και δεύτερο πολυβόλο – κυρίως στις ομάδες μάχης των Γρεναδιέρων Πάντσερ – ενώ συγκροτήθηκαν και ομάδες μάχης «εφόδου» με τους άνδρες τους εξοπλισμένες μόνο με υποπολυβόλα και χειροβομβίδες. Επίσης οι τυφεκιοφόροι εφοδιάστηκαν και με τυφέκια εφόδου MP 43 και StG 44. Στις περιπτώσεις αυτές η διάκριση μεταξύ ημιομάδας πολυβόλου και τυφεκιοφόρων καταργήθηκε και η ομάδα, με δύναμη εννέα ανδρών, αποτελείτο από δύο ημιομάδες πυρός (πολυβόλα) και μια ημιομάδα μάχης.
RV

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2019

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΑ ΕΟΡΤΑΣΕΙ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ


28 Οκτωβρίου, και η ελληνική δημοκρατία θα εορτάσει την είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο με την πλευρά των ''συμμάχων'' Στάλιν, Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ. Θα εορτάσει το αίμα που χύθηκε για να την νίκη επί του Φασισμού και του Ναζισμού. Για την επικράτηση του κομμουνισμού και του φιλελευθερισμού.  Γιατί περί αυτού επρόκειτο. Ήταν ένας πόλεμος που έκρινε ποιες αξίες θα επικρατούσαν στον κόσμο. Επικράτησαν οι αξίες των νικητών. 
Αυτό δεν κατάλαβαν ή ακόμη καλύτερα παριστάνουν ότι δεν κατάλαβαν οι διάφοροι επιτήδειοι που παρουσιάζονται ως εθνικόφρονες-αντικαθεστωτικοί και από τη μία και υμνούν την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο υπέρ των Στάλιν, Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ και από την άλλη υποκριτικά διαμαρτύρονται για την σημερινή κατάσταση. Δηλαδή τι περίμεναν; Ότι θα επικρατούσαν οι μπολσεβίκοι και οι καπιταλιστές και θα παρέδιδαν έναν κόσμο ενάντια στις αρχές τους; 
Ο σημερινός κόσμος είναι ο κόσμος των νικητών. Είναι ο κόσμος της πολυπολιτισμικότητας, του αντιρατσισμού, του διεθνούς τραπεζίτου, της ισοπέδωσης των εθνικών αξιών.

Αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ότι πολεμήσαμε στο πλευρό του Στάλιν και του Ρούζβελτ για ''εθνικά ιδανικά'';  Δηλαδή πολεμήσαμε ενάντια στους υπερασπιστές των Εθνικών Κρατών και ταχθήκαμε με την πλευρά των διεθνιστών μπολσεβίκων και καπιταλιστών διότι  με αυτούς θα υπερασπίζαμε τα εθνικά ιδεώδη; 

Όχι βέβαια! Αν θέλαμε να τα υπερασπιστούμε η θέση του Έλληνα στρατιώτη έπρεπε να είναι Ανατολικό Μέτωπο. Ναι η Ελλάδα έπρεπε να πολεμήσει. Έπρεπε όμως να πολεμήσει τον μπολσεβικισμό και κάθε διεθνισμό. Έπρεπε να είχε συμμαχήσει με τις Δυνάμεις που μάχονταν για τη φυλή και την πατρίδα. Έπρεπε πρώτη να ενταχθεί στο  «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο» ή Σύμφωνο 1.«Αντικομιντέρν». Μαζί με την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Ισπανία. Θέλησαν οι Εθνικοσοσιαλιστές να την εντάξουν. Προσπάθησαν.

Εις μάτην...

Μας δόθηκε η ευκαιρία στον Ισπανικό Εμφύλιο. Να πολεμήσουμε για την Ευρώπη των πατρίδων. Τι και αν ζητούσε ακόμη και ο Παλαμάς να στείλουμε εθελοντικό σώμα ενάντια στην Πασιονάρια; 

Το βρώμικο καθεστώς προτίμησε να λάβει μέρος ενεργά υπέρ των μπολσεβίκων (Ο Ι. ΜΕΤΑΞΑΣ ΕΔΙΝΕ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ). Να παραδίδει πολύτιμο πολεμικό υλικό που έπαιρνε για τον ελληνικό στρατό στα όργανα του Στάλιν στην Ισπανία. Μια πράξη εθνικής προδοσίας για την οποία θα έπρεπε να τυφεκιστούν στα δέκα μέτρα όλοι οι προδότες. Ίσως γι αυτό ακόμη και ο αριβίστας Ζέρβας στο καταστατικό του ΕΔΕΣ ως σκοπό της ιδρύσεως είχε:  

•          Να αποκαλύψουμε κατά σαφή και αναμφισβήτητον τρόπον την προδοσία του τέως Βασιλέως Γεωργίου Β’ και της περί αυτόν σπείρας της αυτοκληθείσης, «Δικτατορία της 4ης Αυγούστου», επιβάλωμεν  εις πάντας τους στυγνούς εγλκηματίας  βαρύτατες κυρώσεις, δημεύοντες άμα τας περιουσίας τόσον αυτών, όσον και των συγγενών των και των μετ’ αυτών συναλλαγέντων οπωσδήποτε κατά την διάρκειαν της επαράτου πενταετίας.

Η Ιταλία του Μουσολίνι πολλάκις προσπάθησε επίσης να πείσει τους εγκληματίες της 4ης Αυγούστου για ειρήνη. Εις μάτην. Η δικτατορία των διεφθαρμένων αρνήθηκε την ανανέωση της 10ετούς Ελληνοϊταλικής συμφωνίας Βενιζέλου - Μουσολίνι το 1938. 

Όχι, το καθεστώς του Γεωργίου Β΄ ήθελε να πεθάνουμε για τους τραπεζίτες. Τι κέρδισε η Ελλάδα από τους ''συμμάχους''; Ποιο το αποτέλεσμα; Νικήσαμε λέγουν οι αφελείς. Νίκησαν οι μπολσεβίκοι και οι καπιταλιστές και το αποτέλεσμα είναι να γίνει η Ελλάδα μια πολυπολιτισμική αποικία χρέους και αν κάτι δεν αλλάξει θα εορτάζει πολύ σύντομα και το ραμαζάνι. Και σύντομα, αν κάτι δεν αλλάξει, θα γιορτάζουν την 28η και νέγροι και πακιστανοί ντυμένοι εύζωνες έξω από τον "ναό της δημοκρατίας".

Ο Μεταξάς έριξε την Ελλάδα στον πόλεμο, υπακούοντας στους Άγγλους και αδιαφορώντας για τις τραγικές συνέπειες, για τους νεκρούς, για τους ακρωτηριασμένους, τους αγνοούμενους και τις οικογενειακές και προσωπικές τραγωδίες, τις κακουχίες, την πείνα. Το καθεστώς όμως τις συνέπειες αυτές τις επεφύλασσε για τον "λαουτζίκο". Τους δικούς του τους έκρυψε, τους φυγάδευσε, τους προστάτευσε.
 
Εμείς θα συνεχίσουμε να συγκινούμαστε από τους στίχους του Έζρα Πάουντ, σε ένα ποίημα (Χιού Σέλγουιν Μώμπερλυ) που έγραψε για τον Α΄Ππ γιατί είχε αντιληφθεί ότι ήταν ένας άδικος πόλεμος.   

Μερικοί έπεσαν, pro patria,
                        non «dulce» non «et decor»…
βούτηξαν ως τα μάτια μέσα στην κόλαση
πιστεύοντας στα ψέμματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας
επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ ένα ψέμμα,
επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες,
επέστρεψαν σε παλιά ψέμματα και νέους εξευτελισμούς∙
τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαια
και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες.

Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε.
Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα,
ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα∙
σθένος όσο ποτέ άλλοτε

ειλικρίνεια όσο ποτέ άλλοτε,
απογοητεύσεις ανείπωτες στο παρελθόν,
υστερίες, εξομολογήσεις χαρακωμάτων,
καγχασμός μέσα από νεκρές κοιλιές.


Πέθαναν μυριάδες,
Κι ανάμεσά τους, οι καλύτεροι,

Για μια φαφούτα γριά σκύλα
Για ένα μπαλωμένο πολιτισμό


Ristorante Verona


1. Το «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο» ή Σύμφωνο «Αντικομιντέρν», υπογράφηκε αρχικά μεταξύ Γερμανίας και Ιαπωνίας το 1936. Στόχος του ήταν η αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών, αναφορικά με τη δράση της Τρίτης Διεθνούς μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών. Η αμοιβαία αυτή ανταλλαγή πληροφοριών στηριζόταν στη βάση της διαπίστωσης ότι η ανοχή στις επεμβάσεις της Τρίτης Διεθνούς στα εσωτερικά των Εθνών αποτελεί απειλή, όχι μόνο για την εσωτερική κοινωνική ευημερία και ειρήνη, αλλά πολύ περισσότερο για τη γενικότερη παγκόσμια ειρήνη. Στο σύμφωνο υπήρχε η πρόβλεψη, στο δεύτερο άρθρο του, για την πρόσκληση και άλλων κρατών που ασπάζονταν την παραπάνω ανάλυση με τους «υποβόσκοντες κινδύνους». Έτσι, η Ιταλία υπέγραψε και αυτή το «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο» στις 6 Νοεμβρίου του 1937 στη Ρώμη. Στις 24 του Φλεβάρη του 1939 μπήκε στο σύμφωνο και η Ουγγαρία. Στις 27 Μαρτίου του 1939 ακολούθησε η είσοδος της Ισπανίας στο σύμφωνο. Στα 1939-1940 το σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς μεταβλήθηκε σε ανοιχτή στρατιωτική συμμαχία της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Στις 25 του Νοέμβρη του 1941 η ισχύς του συμφώνου παρατάθηκε για άλλα πέντε χρόνια και συνάμα διευρύνθηκε με τη συμμετοχή και άλλων κρατών. Η νίκη της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων δυνάμεων του αντιφασιστικού συνασπισμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στη διάλυση του συμφώνου κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς.


Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2019

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕ ΤΗΝ 28ην ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940


Του Παν. Μαρίνη

Συμφωνούνε Δεξιοί, Κεντρώοι και Αριστεροί, από το 1940 έως της σήμερον, ότι ΝΑΙ, το ορθόν και σώφρον ήτο να πολεμήσωμε στο πλευρόν του εικονιζομένου εδώ, σ αυτήν την αφίσσα, Μεγάλου Συμμάχου μας [έτσι τον λέγαμε τότε] Στάλιν.
Ένα ιστορικόν ενσταντανέ: Όταν έφθασε στην Ελλάδα η Κυβέρνησις του Καΐρου, διόρισε στρατιωτικόν διοικητήν Αθηνών τον στρατηγόν Παυσανίαν Κατσώτα. Η πρώτη πράξις του στρατηγού Κατσώτα ήτο να συλλάβη έναν κακομοίρη που μέσα σε ένα καφενείον είχε σχίσει μίαν αφίσσα, σαν αυτήν εδώ, εικονίζουσαν τον Στάλιν!

[...]
Ο πόλεμος του 1940 αιφνιδίασε τους εθνικόφρονας! Η Ελλάς ευρέθη να πολεμά στο πλευρόν του επαράτου κομμουνισμού, σύμμαχος των Μπολσεβίκων και συγχρόνως του κοσμοπολιτικού αντεθνικού καπιταλισμού του Ρούσβελτ, τουτέστιν των δύο πλευρών του ιδίου κίβδηλου νομίσματος! 

Η ΑΝΑΚΟΛΟΥΘΙΑ αυτή δεν μπόρεσε να επεξεργασθή, να χωνευθή, να ενταχθή στο νοητικόν πλαίσιον της ελληνικής Δεξιάς! Εφευρέθησαν θλιβερές και αστείες δικαιολογίες, όπως «πολεμήσαμε τον κατακτητή»! 
Πώς συνέβη και στην Ιταλία τα πράγματα συνέβησαν αντιθέτως; Ο κατακτητής Αϊνζεχάουερ εκηρύχθη "απελευθερωτής" και ενώ εδώ κατεδικάζοντο εις θάνατον οι δοσίλογοι, εις την Ιταλίαν αναζητούν δοσιλόγους, ως ο Σάντρο Περτίνι ή ο Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο, να τους κάνουν Προέδρους της Δημοκρατίας! Διατί και εδώ ο Μουσσολίνι να μην ήτο ο απελευθερωτής της Ελλάδος από την Αγγλοκρατίαν και τον Αγγλόδουλον βασιλέα;;; 

Εδώ ο Στάλιν και "απηλευθέρωσε" την Ρουμανίαν, Βουλγαρίαν, Ουγγαρίαν κ.λπ. από τον κακόν εαυτόν τους!! Σκέψου το φίλτατέ μου βουλευτή που σε άκουσα στην τηλεόραση να λές «πολεμήσαμε τον κατακτητή και καλά κάναμε»! Δηλαδή αν δεν είχε θιγεί η ουδετερότης τής Ελλάδος θα έλεγε σήμερα η εθνικόφρων Δεξιά ότι το Καλόν ήσαν οι ντεφένσορες του εθνικού κράτους Χίτλερ και Μουσσολίνι και το σατανικόν Κακόν οι Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν;; 

Ας χαμογελάσωμε πικρά μέσα στην ποντικοπαγίδα που μας έκλεισαν κάποιοι πιό έξυπνοι από εμάς!

RV

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2019

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ



Του Παν. Μαρίνη

Εξαιρετική η συνοπτική ανάλυσις της Μεταπολεμικής στάσεως των Άγγλων έναντι της Ελλάδος που επιχειρεί ο Δημήτριος Βεζανής εις το πονημάτιόν του «Εμείς και οι Άγγλοι», Μάρτιος 1947, εκ της οποίας αποσπώμεν:
[Ο Δημήτριος Βεζανής (1904-1968), από τις σπουδαιότερες πνευματικές προσωπικότητες της Ελλάδος του 20ου αιώνος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτωρ της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ήτο υφηγητής στην έδραν της Γενικής Πολιτειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην 
Πάντειον, όπου και εδίδαξε έως τον θάνατόν του το 1968.] 





[Κατά την «Απελευθέρωσιν» τον Σεπτέμβριον 1944] Ενώ δε τότε η Αγγλική Διοίκησις εγνώριζε άριστα τί ήτο το ΕΑΜ και τί επεδίωκε εις βάρος των Ελλήνων, απεβίβασε εδώ ασήµαντα τον αριθμόν στρατεύματα ενώ ασφαλώς θα ηδύνατο διά της διαθέσεως περισσοτέρων και την φοβεράν σφαγήν του Δεκεμβρίου να προλάβη και το έδαφος να εκκαθαρίση αλλά και να οργανώση Ελληνικόν Στρατόν ο οποίος θα ανεκούφιζε τας συµμαχικάς δυνάµεις. Λόγω ακριβώς του κωµικού αριθμού των αποβιβασθέντων και της κωµικής Κυβερνήσεως Παπανδρέου ωδηγήθημεν εις την σφαγήν του Δεκεµβρίου.
Αν απεβιβάζοντο σημαντικώτεραι δυνάµεις και κατελάµβανον εγκαίρως τους στρατιωτικούς κόµβους ουδέν κίνηµα θα εξερρηγνύετο ή θα κατεπνίγετο εν τ γενέσει του χωρίς ελληνικήν αφαίµαξιν. Η τακτική της τότε Ελληνικής Κυβερνήσεως παρά τας σηµερινάς φωνασκίας των Κοµμουνιστών εβοήθησε ουσιαστικώτατα και προήγαγε την έκρηξιν του κινήµατος. Εάν δε οι Κοµμουνισταί τότε αντί να κηρύξουν επανάστασιν είχον δεχθεί τας παραχωρήσεις του Παπανδρέου δι' ν ολόκληρος ο Διοικητικός και Στρατιωτικός µηχανισμός της Χώρας είχε παραδοθεί εις χείρας των, θα είχον επιτύχει την νίκην. Ευτυχώς δι' ηµάς η πλεονεξία και η υπεροψία τούς εµώραναν και τους ωδήγησαν εις την ήτταν. […]
Διά πάντα ταύτα πταίει δυστυχώς οφείλομεν να το ομολογήσωμεν και αυτός ο κ. Τσώρτσιλ ο οποίος και τον αδύναµον και αλλοπρόσαλλον Παπανδρέου επέβαλεν και τους δεξιούς τελείως παρεγνώρισε και δεν έλαβε εν καιρ τ' αναγκαία µέτρα.
Αλλ' ο τρόπος της καταπνίξεως του κινήματος και η εν συνεχεί µεταχείρισις των κινηµατιών βάσει της αισχράς δήθεν συµφωνίας της Βάρκιζας, ν επέβαλεν η Βρετανική Κυβέρνησις του κ. Τσώρτσιλ αποτελούν αψευδή τεκµήρια της ολίγης γνώσεως του ελληνικού λαού και τού χαρακτήρος του ν έχουν οι Βρετανοί. Ενώ οι στασιασταί πανικόβλητοι διελύοντο υπό τας αράς του λαού εις όλην την Ελλάδα, η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκησις εσταµάτησε τα στρατεύματά της εις την Λεβάδειαν και εδέχθη  ( ! του αίσχους και της κοροϊδίας) να υπογράψη ανακωχήν με τους σφαγείς. Και αυτά µεν αφορούν τους Βρετανούς. Αλλά περαιτέρω ούτοι επέβαλον εις το Ελληνικόν Κράτος να υπογράψη (άκουσον) συµφωνίαν µε κοινούς σφαγείς και δολοφόνους. Επέβαλον αµνηστίαν εκτεινοµένην και εις εγκλήµατα κοινού δικαίου (τα απαραίτητα διά την επιτυχίαν της στάσεως) αλλά και περαιτέρω απηγόρευσαν εις τας εκάστοτε ελληνικάς Κυβερνήσεις να εκτελέσουν τας ποινάς κοινών δολοφόνων (εκείνων που διέπραξαν εγκλήµατα κοινού δικαίου µη απαραίτητα διά την επιτυχίαν της στάσεως).
Αυτά τα αίσχη έγιναν πρωθυπουργούντος του κ. Τσώρτσιλ. […] Αλλά αν η ελληνική ψυχή και συνείδησις η τόσον τιµώσα τον κ. Τσώρτσιλ φρονεί ότι υπέπεσεν εις σοβαρώτατα λάθη εν τ πολιτικ την οποίαν εχάραξε έναντι της χώρας µας, τί να είπωµεν διά τα λάθη τα οποία διεπράχθησαν αφότου η Κυβέρνησις των Εργατικών ανέλαβε την αρχήν;
Όταν η Κυβέρνησις των Εργατικών διεδέχθη τον κ. Τσώρτσιλ εις την Αρχήν εφρόντισε αµέσως να εγκαταστήση µίαν σκοτεινήν νοεμβριανήν νύκτα εις την αρχήν τον κ. Σοφούλην εν πλήρει επιγνώσει ότι τούτο αντέκειτο εις την σαφή, την εκπεφρασµένην θέλησιν του ελληνικού λαού, µε µόνον τον σκοπόν να δυνηθή ούτος να στρεβλώση και να µεταβάλη την θέλησιν του λαού µέχρι των εκλογών. Συγχρόνως τον εβίασαν και ηνέχθησαν να ψηφίση τον περίφηµον περί αποσυµφορήσεως νόµμον διο απεδίδετο η ελευθερία εις εκείνους τους οποίους δεν επροστάτευεν η συνθήκη της Βάρκιζας και οι οποίοι εν συνεχεί ήρχισαν τον κατά της Ελλάδος ανταρτοπόλεµον.
Ταυτοχρόνως διά «διπλωματικής οδού» απηγόρευσαν την εκτέλεσιν των νοµίµως εκ δεδοµένων και αµετακλήτων καταστασών αποφάσεων της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Ούτως ουδεμία κύρωσις επεβλήθη διά το κίνημα του Δεκεµβρίου και ήνοιξεν ο δρόμος διά την προπαρασκευήν και άλλου κινήµατος.
Εκείνο το οποίον επίσης κατώρθωσε η Αγγλική πολιτική ήτο να µην εκκαθαρισθούν  αι Δηµόσιαι υπηρεσίαι, τα σώματα ασφαλείας και ο Στρατός, ώστε οιαδήποτε προσπάθεια του κράτους να προσκρούη εις την αντίδρασιν των εαµιζόντων και τον εαμοφίλων.
Η προς την Ελλάδα παρασχεθείσα οικονοµική βοήθεια υπήρξε γελοία. Μερικαί κονσέρβαι, ολίγα ενδύµατα και βοήθεια καθαρώς νομισματική. Ηµείς είχομεν την αξίωσιν να είχωµεν βοήθειαν παραγωγικήν και όχι δάνεια καταναλωτικά. Θα έπρεπε οι Σύµμαχοι να αναλάβουν αμέσως ως είχον υποχρέωσιν και διεκήρυσσον προ της απελευθερώσεως 1) Να επισκευάσουν αµέσως το σιδηροδρομικόν δίκτυον της Χώρας 2) να επισκευάσουν αμέσως τας γεφύρας και τας οδούς 3) να κατασκευάσουν αμέσως τας προϋποθέσεις της προόδου µας, τα µεγάλα υδροηλεκτρικά και αρδευτικά έργα τα οποία χρειάζεται ο τόπος. Και εδώ όμως επρωτοστάτησεν πνεύμα στενόκαρδον και αποικιακόν. […]
[Όταν οι κοµμουνισταί το 1946] εξαπέλυσαν τον ακήρυκτον και φοβερόν πόλεμον εναντίον μας, οι Άγγλοι μάς έδεσαν αρχικώς τα χέρια και μόνον με το σταγονόμετρον μάς εχορήγουν τα απαραίτητα διά την άμυνάν μας µέσα. Μάς απηγόρευσαν µέχρι πρό τινος [Ο Δ. Βεζανής γράφει τον Μάρτιον 1947] να προσφύγωμεν εις τον περίφημον ΟΗΕ διά να μην τούς χαλάσωµεν τας σχέσεις με την Ρωσσίαν. Τέλος, όπερ και σπουδαιότερον, µε τας διαφόρους εδώ αποστολάς των δεν άφηναν την Κυβέρνησιν να λάβη τα μέτρα που έπρεπε, αφού μέχρι προ ολίγου δεν επέτρεπαν την συµμετοχήν του Στρατού εις την καταστολήν της ανταρσίας.
Η οικτρά αυτή κατάστασις η οποία εξακολουθεί κατά μέγα µέρος υφισταµμένη οφείλεται όµως και εις την εσωτερικήν αδυναµίαν της Κυβερνήσεως η οποία ανεδείχθη κατά τας εκλογάς της 31ης Μαρτίου [Κυβέρνησις Π. Τσαλδάρη, Λαϊκού κόµματος]. Δεν ισχυριζόμεθα ότι ο δρόµος της Κυβερνήσεως ήτο εστρωµένος με άνθη. Ούτε φρονούμεν ότι εσηµείωσεν μόνον αποτυχίας.  Γεγονός όμως παραμένει ότι εν τ συνόλ της απηρτίζετο από πρόσωπα στερούμενα του απαραιτήτου διά τας περιστάσεις σθένους και της αναγκαίας βουλητικότητος. Αντί να εννοήση ότι απέναντι της διψώσης διά δύναµιν, αποφασιστικότητα και δικαιοσύνην µάζης του ελληνικού λαού η οποία την εψήφισε είχε υποχρεώσεις ς δεν ηδύνατο να αγνοήση, κατέστη θεραπαινίς των αγγλικών βλέψεων και επιθυμιών. Η µικροτέρα επιθυµία διατυπουµένη από τον µικρότερον και ασηµότερον Άγγλον απετέλει νόμον διά τους κεχηναίους της Κυβερνήσεως του Λαϊκού κόµματος.
Και ούτως η Κυβέρνησις αντί να στηρίζεται και να αντλή την δύναµίν της από την συνεχή επαφήν προς τον λαόν κατήντησε θεραπαινίς των Άγγλων. Η περίοδος αυτή της αναγκαστικής αγγλικής επικυριαρχίας εν συνδυασμ με την αχαρακτήριστην αγγλικήν στάσιν έναντι τού Ελληνισµού εχρειάζετο άνδρες ικανούς παρόλας τας δυσχερείας να τηρούν την λαϊκήν εντολήν και προθύµους να παραιτηθούν χάριν αυτής και να θυσιασθούν εν ανάγκ. Θα εχρειάζετο ακόµη να υπάρχουν  άνδρες ικανοί να λακτίσουν εις τα οπίσθια τους Άγγλους εφόσον ούτοι θα ανεμιγνύοντο υπέρ το δέον εις τα εσωτερικά µας και θα παρηµπόδιζον την λήψιν των αναγκαίων προς σωτηρίαν της Ελλάδος μέτρων. Ανταυτών κατέχουν την εξουσίαν άτομα προσκεκολληµένα ως όστρακα εις την αρχήν και έχοντα µέσην κεκαμένην από τας υποκλίσεις και την ξενοδουλείαν.
Τέλος το κυριώτερον ζήτημα των Εθνικών μας διεκδικήσεων. Εάν οι Άγγλοι είχον πραγµατικώς φιλότιµμον θα ώφειλον αμέσως και άνευ της μικροτέρας χρονοτριβής να αποδώσουν εις την Ελλάδα προτού αύτη την ζητήση την Ελληνικωτάτην μεγαλόνησον της Κύπρου. Ώφειλον αμέσως να καταλάβουν µε Ελληνοσυµμαχικάς δυνάμεις την Ελληνικωτάτην Βόρειον Ήπειρον μέχρι του Σκούμπι. Ανταυτού αναγνωρίζουν την Κυβέρνησιν του αιµοσταγούς Ληστάρχου Εμβέρ Χότζα και κηρύσσουν την Αλβανίαν σύµμαχον Χώραν αποκλείοντες εµμέσως την ικανοποίησιν των ελληνικών διεκδικήσεων και τούτο ενώ η Ρωσσία ανέτρεψεν τον χάρτην της Ευρώπης και προσήρτησε ουσιαστικώς όλας τας υπ' αυτής κατεχομένας περιοχάς. Ώφειλον να καταλάβουν στρατιωτικώς τας επιµάχους περιοχάς της Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας διά να τάς αποδώσουν εν καιρ εις την Ελλάδα. Αντ' αυτού αναγνωρίζουν τας ψευδοκυβερνήσεις του Βελιγραδίου και της Σόφιας και ανέχονται να διατυπώνουν οι ηττηµένοι και προδώσαντες τον Συµμαχικόν αγώνα αξιώσεις εις βάρος της Ελλάδος.
Ώφειλον… εάν βεβαίως ήθελον να μάς υποστηρίξουν.
Η παρά του Συµβουλίου των τεσσάρων εν Ν. Υόρκ ομοφώνως ληφθείσα απόφασις περί του αμεταβλήτου των συνόρων Ελλάδος-Βουλγαρίας ως και η αναγνώρισις της αιµοσταγούς Αλβανίας ως συµμάχου Χώρας προδικάζουσα την απόρριψιν των ελληνικών διεκδικήσεων επί της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί την τραγικήν κατάληξιν της πολιτικής του συμβιβασµμού αλλά και τρανήν απόδειξιν ότι ουδεµμία φιλία, ουδέν αίσθηµα και ουδεμία ηθική υποχρέωσις ισχύουν εις την πολιτικήν, αλλά µόνον το συµφέρον. […]
Δυνάμεθα να τους είπωµεν παρρησί: με την άτιµον πολιτικήν των απεξενώθησαν κάθε συµπαθείας του Ελληνικού Λαού. Μάς εχρησιµοποίησαν σαν λεµόνι το οποίον απέρριψαν αφού το έστιψαν καλά. Έλληνες ! Μην  λησµονείτε την αχαρακτήριστον στάσιν των!
Διατί όµως όλη αυτή η δυστυχία θα ερωτήση ο καλός και αγαθός Έλλην πολίτης. Διατί η Ελλάς η οποία τόσα προσέφερε ποτίζεται σήμερον όξος και χολήν;
Μία µόνον ερµηνεία αληθεύει επιβεβαιουµένη από την εξέλιξιν των γεγονότων µέχρι σήµερον, η ερμηνεία ότι οι Σύµμαχοι µάς επώλησαν αντί πινακίου φακής διά να εξευµενίσουν την Ρωσσίαν. Ο συλλογισµός των υπήρξεν απλούς. Υποστήριξις του ΕΑΜ, συµμάχου των Σλαύων - παρεµπόδισις της δηµιουργίας μιάς άκρως Εθνικόφρονος Ελλάδος - απεµπόλησις των εθνικών µας διεκδικήσεων. Με μίαν λέξιν οι Σύµμαχοι ενδιαφέρονται διά την Ελλάδα ως γεωγραφικόν χώρον και όχι διά την τύχην του ελληνικού λαού. […]
Την νοοτροπίαν αυτήν απεικονίζει τελευταίον άρθρον των «Τάϊμς» εις το οποίον σαφώς και αναιδέστατα λέγεται ότι η Αγγλική επιρροή εν Ελλάδι θα ασκηθή προς την κατεύθυνσιν της ενότητος και του κατευνασµού. Εν συνεχεί δε προτείνεται ο σχηµατισµμός κυβερνήσεως συνασπισµού παρά την θέλησιν του λαού µε συµμετοχήν των αριστερών και των Κοµμουνιστών.
Όχι ηλίθιε και άτιμε και παλιάνθρωπε τών Τάϊµς, οι Έλληνες δεν είναι τόσον ηλίθιοι ώστε να χάψουν αυτάς τας ατιµίας. Όταν οι Κοµμουνισταί ομιλούν περί ενότητος ζητούν να επικρατήσουν διά της σφαγής και της τροµοκρατίας. […] Η ρωσσική πολιτική σταθερώς αποβλέπει εις την διαγραφήν της Ελλάδος ως πολιτικής οντότητος από του χάρτου της γης.
Οι Αγγλοαµερικανοί δεν ανεγνώρισαν τας θυσίας μας. Η πολιτεία των απέναντί μας υπήρξεν αγνώμων και αισχρά. […]
Το συμπέρασµμα είναι ότι μάς εχρησιμοποίησαν κατά τον αισχρότερον τρόπον και μάς απέρριψαν όταν δεν ηδυνάµεθα κατά την γνώµην των να τους προσφέρωμεν τίποτε πλέον. Αυτό αποτελεί πολύτιµον δίδαγμα διά το μέλλον. Εφ' εξής μακράν από αισθηµατισµούς και φιλίας στηριζοµένας εις αισθήµατα. Η φιλία µας θα στηρίζεται επί του βάθρου των αµοιβαίων συµφερόντων. Οι ξένοι απεδείχθησαν άπιστοι, συµφεροντολόγοι και μικροί. Από την στάσιν αυτήν αποδεικνύεται πόσον δίκαιον είχε και πόσον καλά τους εγνώριζε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο οποίος εζήτει ουσιαστικάς εγγυήσεις διά την έξοδον της Ελλάδος εκ της ουδετερότητος το 1916 και πόσον τυχοδιωκτική υπήρξεν η πολιτική του Ελ. Βενιζέλου…
Εκείνο το οποίον εφ' εξής χρειαζόμεθα είναι πολιτική σαφής και ρεαλιστική µακράν από ευπιστίαν εις πλούσια λόγια και υποσχέσεις.
Εκείνο το οποίον ηµείς οι Έλληνες δεν θα λησµονήσωμεν και δεν θα χωνεύσωµεν ποτέ είναι ότι η ηττηµένη Βουλγαρία εξέρχεται μεγαλυτέρα από τον Πόλεμον (αφού προσήρτησε την Δοµβρουτσάν) ενώ εις την Ελλάδα την κατεστραµμένην και την δεδωμένην δεν δίδεται τίποτε.
Και διερωτώμεθα: Εις τί ωφέλησε ο πόλεµος και η «αντίστασις» αφού κατέληξε εις αυτήν την οικτρότητα; Πώς είναι δυνατόν να σταθούν ως τίμιοι άνθρωποι και να αντιµετωπίσουν τον Θεόν αυτοί οι οποίοι κατά τον πόλεμον και την Κατοχήν μάς έστελναν τας συμβουλάς και τας υποσχέσεις: «Έλληνες καταστρέψατε τα πάντα, µη φεισθήτε ουδενός. Εµείς θα τα ξαναφτειάξουμε και θα δηµιουργήσωμε μίαν µεγάλην και ευτυχισμένην Ελλάδα.» Ιδιαιτέρως ημάς μάς πληγώνει το γεγονός ότι ούτε ο Τσώρτσιλ ύψωσε την φωνήν του διά να διαµαρτυρηθή κατά της ατιµίας και εφάνη ούτω επιδοκιµάζων αυτήν. Με την στάσιν των αυτήν θέλουν καλά και σώνει να μάς αποδείξουν ότι η «αντίστασις» υπήρξεν μία τεραστία ηλιθιότης και ο πόλεµος μία ρωµαντική περιπέτεια. Εάν είχωµεν να κάνωµεν με Γερµανούς είµεθα βέβαιοι ότι θα ήσαν περισσότερον ιππόται και περισσότερον άνδρες. Τώρα δεν μπορούμεν να κάνωµεν τίποτε εις τους Συµμάχους μας, Μπορούμε όμως κάτι να κάνωµεν που βγαίνει από την ψυχήν του Λαού μας και να τους φωνάξουμε κατάµουτρα:
«Φτο σας πατενες». 🞖


RV

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Ο βομβαρδισμός της Πομπηΐας




Κατά τους βομβαρδισμούς της Ιταλίας η Αγγλική αεροπορία επικεντρώθηκε αποκλειστικώς στα πολιτιστικά μνημεία! Ούτως εμβομβαρδίσθη η Πομπηΐα! Αδιανόητον, και όμως συνέβη! Μετά την εισβολήν των Αγγλοαμερικανών στην Ιταλίαν, κατά την διάρκειαν της Operation Avalanche το φθινόπωρον του 1943, εβομβαρδίσθη από τα αμερικανικά βομβαρδιστικά «B-25 Mitchell» ο αρχαιολογικός χώρος της Πομπηΐας. Δεν ήτο βομβαρδιασμός τυχαίος, εκ λάθους, ήτο καλώς σχεδιασμένος και μεταξύ άλλων κατεστράφη και το μουσείον και τα ευρήματά του. 


Το μουσείον άνοιξε πάλιν διά το κοινόν τον Μάϊον του 2016. Πόσα από τα αντικείμενα του μουσείου κατεστράφησαν; Δεν γνωρίζομε διότι ο βομβαρδιασμός καλύπτεται με μίαν ένοχον σιωπήν, διότι είναι έργον των νικητών Αμερικανών. Γνωρίζομε όμως ότι από τα περίφημα εκατόν περίπου προπλάσματα των ανθρώπων που απεβίωσαν και τους ετύλιξε η λάβα, έργα του μεγάλου αρχαιολόγου Giuseppe Fiorelli, εκτίθεται μόνον ένα! 
Σήμερον, πολλά από τα κτήρια που βλέπομε στην Πομπηΐαν είναι απλώς μεταπολεμικές ανακατασκευές, όμως και πάλιν αιδημόνως οι επιγραφές δεν το αναφέρουν! Κατά τον βομβαρδισμόν εφονεύθησαν 27 άτομα άμαχοι. 
Η Αγγλοαμερικανική διοίκησις μισούσε την Πομπηΐα διά λόγους που αυτή γνωρίζει και ήθελε να την καταστρέψη! Στην Ιταλίαν γίνεται ενίοτε λόγος περί του βομβαρδισμού και δίδεται η ειρωνική απάντησις: «Αφού ήταν μέσα στον αρχαιολογικό χώρο κρυμμένοι φασίστες»! 

Παν. Μαρίνης

Μερικές εικόνες της καταστροφής 







RV

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

22 Ιουνίου 1941 - Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα




«Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των “νικητών” απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού.»

Το βιβλίο ''Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση'' είναι ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η  συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας. 


RV

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΟΥΛΗ


Η Θούλη, μετά την έκδοση του βιβλίου "ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ", προχωρά στην έκδοση δύο νέων βιβλίων με ομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ σχετικά με την είσοδο των ΗΠΑ στον Β΄Ππ και τη Βαλκανική Εκστρατεία, ώστε ο αναγνώστης να πληροφορηθεί πλήρως περί της "άλλης άποψης", της αποσιωπημένης ή/και διαστρεβλωμένης σχετικά με τις αιτίες και τις ευθύνες για τον Β΄Ππ..



Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 66
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-07-2

  Πρόκειται για τη βαρυσήμαντη ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Φύρερ στις 11 Δεκεμβρίου του 1941 στο Ράιχσταγκ, και αφορά την ευθύνη και υπαιτιότητα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρούζβελτ για τον πόλεμο με τη Γερμανία.  Ο Χίτλερ ανασκευάζει τους ισχυρισμούς τού Ρούζβελτ και παραθέτει σειρά γεγονότων εκ των οποίων αποδεικνύεται πόσο ο τελευταίος επεθύμησε και προετοίμασε την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και της Σοβιετικής Ένωσης και ότι αυτός ήταν αποκλειστικώς υπεύθυνος για τον πόλεμο με τη Γερμανία. Συγκλονιστική είναι η σύγκριση της ζωής και της πορείας των δύο ανδρών αλλά και των θεωριών που πρέσβευαν και των αντίστοιχων πολιτευμάτων. 

 Η μετάφραση της παρούσας έκδοσης έχει γίνει απευθείας από τη γερμανική γλώσσα.  




Συγγραφέας: Αδόλφος Χίτλερ
Εκδόσεις: Θούλη
Σελίδες: 78
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: 978-618-5317-06-5

Μέγεθος βιβλίου 24 Χ 17

Δίγλωσση έκδοση: γερμανικά και ελληνικά

Η έκδοση είναι ανατύπωση της πρώτης έκδοσης στην ελληνική γλώσσα, που κυκλοφόρησε το 1941 από το Γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Πρόκειται για ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο, αφού περιέχει αυτούσια την ομιλία του Χίτλερ στο Ράιχσταγκ στις 4 Μαΐου 1941 για τη Βαλκανική Εκστρατεία. Ο Χίτλερ εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την εκστρατεία, κάτι που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, ο οποίος πληροφορείται και την "άλλη άποψη" πέρα από την κρατούσα σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄Ππ.


Η ιστορική αξία αυτών των δύο ομιλιών, όπως και εκείνης για τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση (βλ. «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση, εκδ. Θούλη) είναι μεγάλη και βοηθά τον αντικειμενικό μελετητή της ιστορίας, «τον πρόθυμο να αναζητήσει την αλήθεια, αντί να την αρνείται», να διαμορφώσει άποψη σχετικά με τις αληθινές αιτίες και τους πραγματικούς υπαίτιους του Β΄Ππ. 

RV

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Ένας διάσημος εβραίος αρνείται το Ολοκαύτωμα



Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τις εκδόσεις «The Barnes Review»το βιβλίο του εβραίου Τζέραρντ Μενουχίν,  γιου του διάσημου εβραίου βιολιστή και διευθυντή κλασικής ορχήστρας Γεχούντι Μενουχίν, με τίτλο Tellthe truth and shame the devil, στο οποίο αρνείται το Ολοκαύτωμα, το οποίο χαρακτηρίζει απάτη, και υπερασπίζεται τους Γερμανούς λέγοντας ότι αυτοί ήταν τα πραγματικά θύματα του Β΄Ππ και ότι το αληθινό πρόβλημα σε όλο τον κόσμο είναι η εβραϊκή Διεθνής της οικονομίας.

Μια διευκρίνιση είναι αναγκαία: δεν πιστεύουμε στην «κουλτούρα της αντικειμενικότητας», η οποία, όταν μέσα στους πολλούς κακούς ξεπετάγεται ένας καλός, σχετικοποιεί τα πάντα, αυτή που θέλει να «υπάρχουν και καλοί και κακοί», και να μην είναι όλα τα μανιτάρια δηλητηριώδη. Οι μεμονωμένες περιπτώσεις, όταν δεν είναι σκηνοθετημένες, δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τον κανόνα. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι  υπάρχουν και εκείνες οι τραγικές περιπτώσεις που η ψυχή και το πνεύμα επαναστατούν στη μοίρα, δηλαδή στο αίμα, ίσως λόγω της ανάμνησης και επιβίωσης ενός άλλου αίματος από μια παλιότερη επιμειξία. Εν πάση περιπτώσει, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, με την ποινικοποίηση της γνώμης, το να αρνείται ένας διάσημος εβραίος το ολοκαύτωμα, μπορεί υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, να αποβεί ένα σημαντικό επιχείρημα…

Ο Τζέραρντ Μενουχίν, λοιπόν, είναι ένας γνωστός αρνητής του ολοκαυτώματος, κάτι που το 2005 του στοίχισε τη θέση του προέδρου στοΊδρυμα Γεχούντι Μενουχίν. Τότε είχε εκφράσει τις απόψεις του σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα του NPD Deutsche Stimme. Ο Μενουχίν κάλεσε τους Γερμανούς να πάψουν να πληρώνουν φόρους, ώστε «τα χρήματά τους να μην χρησιμοποιούνται για χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των Εβραίων»!
Στο παραπάνω βιβλίο του,  χαρακτηρίζει το ολοκαύτωμα «το μεγαλύτερο ψέμμα στην ιστορία». Ακόμη γράφει: «Η Γερμανία δεν είναι υπεύθυνη για τον Β΄Ππ και ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ο μοναδικός πολιτικός παγκοσμίως, που μπορούσε να σώσει τον κόσμο από τον ιουδαιο-πλουτοκρατικό κίνδυνο, να ελευθερώσει τον πλανήτη από την καταπίεση».

Ο Μενουχίν  δεν είχε ασχοληθεί ως τη δεκαετία του ’90 ιδιαίτερα με τον πόλεμο, ούτε είχε νιώσει την ανάγκη να ερευνήσει. Τυχαία, όμως, βρήκε σε παλιά φύλλα γερμανικών εφημερίδων, αντισιωνιστικά και αντιεβραϊκά άρθρα του παππού του. Αυτό αλλά και η πεποίθηση ότι «ένας λαός σαν τον γερμανικό, με τέτοιες παραδόσεις και τέτοιο πολιτισμό δεν μπορεί σε μία νύχτα να έγινε βάρβαρος και να διέπραξε μαζικές δολοφονίες», τον οδήγησαν στην έρευνα για το τι πραγματικά συνέβη στον Β΄Ππ. Πρέπει να αναφερθεί ότι και ο πατέρας του, ο διάσημος βιολιστής Γεχούντι Μενουχίν, παρά το ότι θα έλεγε κανείς ότι ήταν περισσότερο κοσμοπολίτης, είχε επικριθεί και υπονομευθεί από εβραίους και εβραϊκές οργανώσεις για αντιεβραϊκές δηλώσεις του, για ηθική υποστήριξη σε «Άραβες τρομοκράτες». Κυρίως, όμως, διότι μετά το τέλος του πολέμου υποστήριξε ανοιχτά τον μεγάλο Γερμανό συνθέτη και μαέστρο Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ και συμμετείχε στο πρώτο μεταπολεμικό κονσέρτο με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου το 1947, υπό τονΦουρτβένγκλερ.


Ο Τζέραρντ Μενουχίν στο πρώτο μέρος του βιβλίου του Tell the truth and shame the devil, αναφέρεται στον Αδόλφο Χίτλερ, στον χαρακτήρα του και στις προθέσεις του, στις αιτίες που οδήγησαν στον Β΄Ππ και στο ποιοι ήταν οι αληθινοί ένοχοι. Σ’ αυτό το τμήμα είναι που εκφράζει την άρνησή του για το ολοκαύτωμα. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου κάνει μία ιστορική αναδρομή της δράσης των πραγματικών ενόχων και περιγράφει πώς κατάφεραν να ελέγχουν την οικονομία και τα ΜΜΕ.  Στο τρίτο μέρος αναφέρεται στους δύο παγκόσμιους πολέμους αλλά και σε πιο σύγχρονα γεγονότα, όπως είναι ο Ψυχρός Πόλεμος και η υποστήριξη που στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ παρείχαν στη Σοβιετική Ένωση, η μοίρα της Παλαιστίνης αλλά και η θέσπιση νόμων που ποινικοποιούν τη γνώμη. Καταλήγει ότι η Διεθνής της Οικονομίας, που ελέγχεται από εβραίους, κήρυξε τον πόλεμο στον Χίτλερ και στους Εθνικοσοσιαλιστές.

Ο Μενουχίν στρέφεται με σκληρότητα κατά των εβραίων. Πρόκειται προφανώς για μία από τις τραγικές περιπτώσεις που προαναφέραμε, όταν η ψυχή και το πνεύμα εξεγείρονται ενάντια στο αίμα. Βέβαια, ο Μενουχίν υπερασπίζεται την οικογένειά του και υποστηρίζει ότι αν όλοι οι εβραίοι ήταν σαν τους Μενουχίν δεν θα υπήρχε «εβραϊκό ζήτημα» ούτε  αντιεβραϊσμός στον κόσμο. Ίσως η εξήγηση να βρίσκεται στη δήλωση του πατέρα του σε μία συνέντευξή του στοΒήμα το 1997, ότι η μητέρα του (γιαγιά του Τζέραρντ) ήταν από την Κριμαία και, αν και εθεωρείτο, στην πραγματικότητα δεν ήταν εβραία…

RV