Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκφυλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκφυλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄ ΚΑΙ 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


«.... Ο κόσμος κυβερνάται από πολύ διαφορετικά πρόσωπα από εκείνα που φαντάζονται αυτοί που δεν βρίσκονται πίσω από τη σκηνή».

Βενιαμίν Ντισραέλι


Γεώργιος Β΄ 

Επικεφαλής του ελληνικού κράτους, ανώτατος πολιτειακός άρχων και δημιουργός της 4ης Αυγούστου ο Γεώργιος Β΄ παραμένει ένα πρόσωπο σκοτεινό για το οποίο ελάχιστα έχουν γραφτεί. Bασιλιάς στην Ελλάδα, κατά τα κρίσιμα έτη του Β΄ Ππ, περιέργως σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται σε αυτόν. Η μία οδός επί της οποίας βρίσκεται το προεδρικό μέγαρο και το μέγαρο Μαξίμου φέρει το όνομά του: Οδός Γεωργίου Β΄.

Ποιος ήταν ο Γεώργιος Β΄ 

Ο Γεώργιος Β΄, γιος του Κων/νου Α΄ και της πριγκίπισσας Σοφίας, γεννήθηκε στην Αθήνα, στη βασιλική έπαυλη Τατοΐου το 1890. Ανήλθε στον ελληνικό θρόνο το 1922 μετά τη μικρασιατική καταστροφή και παραιτήθηκε μόλις έναν χρόνο μετά, ύστερα από αποτυχημένο φιλοβασιλικό πραξικόπημα. Δυστυχώς για την πατρίδα μας, ο άνθρωπος αυτός δεν ένιωθε καμία σύνδεση με την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μάλιστα, δεν δίσταζε να δηλώνει την αντιπάθεια και περιφρόνησή του με κάθε ευκαιρία: «Αυτοί οι Έλληνες» έγραφε, διαχωρίζοντας τον εαυτό του από αυτούς, τους οποίους χαρακτήριζε «φριχτούς Βαλκάνιους». Στα 31 του χρόνια παντρεύτηκε την δεύτερη εξαδέλφη του, πριγκίπισσα Ελισάβετ της Ρουμανίας. Έφυγε από την Ελλάδα το 1923 και μετακόμισε στο Βουκουρέστι. Ο γάμος του όμως δεν κράτησε πολύ. Χώρισε σχεδόν αμέσως, έφυγε και από «αυτούς τους φριχτούς Βαλκάνιους» και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αγγλία κάτω από την προστασία του εκεί Βασιλιά Γεωργίου Ε΄. 

    Ο Γεώργιος Β΄ δεν φημιζόταν για την ευστροφία του. Όλοι συμφωνούσαν σε αυτό. Για τον Γ. Α. Βλάχο της "Καθημερινής", που τον υποστήριξε σθεναρά, ήταν «εστεμμένος φελλός», για τον Ναπολέοντα Ζέρβα «ηλίθιος Γλιξβούργος», και για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούζβελτ «απλά κουφιοκέφαλος». Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, που έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον επαναφέρει στον ελληνικό θρόνο μετά τη λήξη του Β΄ Ππ, έτρεχε έντρομος να αποφύγει κάθε συνάντηση μαζί του, δηλώνοντας στον πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, ότι «θα ήταν προτιμότερο να ήταν μουγγός». 

Ο «απλά κουφιοκέφαλος» κατά Ρούζβελτ

Μπορεί να μην διακρινόταν για την οξύνοιά του, όμως παρέμενε ένα χαρτί στα χέρια της αγγλικής πολιτικής. Ήταν εξαρτημένος από τους Βρετανούς, αφού αφενός τελούσε υπό την προστασία τους αφετέρου αν ήθελε να επιστρέψει στον θρόνο μόνον αυτοί θα μπορούσαν να τον επαναφέρουν στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια ήταν ένας εξόριστος μονάρχης, εξαρτημένος από τους προστάτες του, χαμηλής ευφυίας που δεν αγαπούσε τις υπηκόους του.

Θα μπορούσε να μην είχε διαδραματίσει κανέναν ρόλο και να παραμείνει στην αγαπημένη του Αγγλία μέχρι το τέλος του. Όμως η περίοδος του μεσοπολέμου και τα γεγονότα οδήγησαν τον Γεώργιο Β΄ ξανά στον ελληνικό θρόνο και την Ελλάδα στην δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '30, η άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία κινητοποίησε τη γνωστή διεθνή κλίκα, η οποία, φοβούμενη ότι ο Χίτλερ θα πάρει την εξουσία, έσπευσε να προλάβει ενδεχόμενη προσχώρηση κρατών/κυβερνήσεων προς το γερμανικό στρατόπεδο. Κράτη και κυβερνήσεις έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνουν υπό τον έλεγχό τους. 

 


Ο Εθνικοσοσιαλισμός κέρδιζε συνεχώς οπαδούς και φίλους και όχι μόνον στη Γερμανία. Επιπλέον, είχε κατορθώσει να πετύχει στην οικονομία, παρ' όλο τον πόλεμο, και ο Χίτλερ έκανε πράξη αυτά που διακήρυττε χωρίς συμβιβασμούς. Η αντίδραση της διεθνούς κλίκας δεν άργησε να έρθει. Μια σειρά από πραξικοπήματα έλαβαν χώρα στην Ευρώπη όπου και εγκαθιδρύθηκαν προσωρινές δικτατορίες (Ρουμανία, Αυστρία, Γιουγκοσλαβία, κ.ά.) με σκοπό να σταματήσει την επέκταση και την αύξηση της επιρροής της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Αυτή τη μοίρα είχε και η Ελλάδα, η οποία τελούσε, ήδη, υπό τον έλεγχο της Αγγλίας. Η Αγγλία επέλεξε με σχολαστικότητα και προσοχή τα πρόσωπα που θα τοποθετούσε στην Ελλάδα. 

Τα πρόσωπα που επιλέγονται για πολιτικούς ρόλους πρέπει να πληρούν διάφορα κριτήρια, ανάλογα με την εποχή και τα έθνη, αλλά το πρώτο και σπουδαιότερο κριτήριο είναι πάντα το  πόσο πιστά και πόσο ελεγχόμενα είναι. Η πίστη για να αξιολογηθεί θέλει χρόνο. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγονται παλαιοί γνώριμοι οι οποίοι έχουν αξιολογηθεί και δοκιμασθεί. Τον δε έλεγχό τους αναλαμβάνουν οι μυστικές υπηρεσίες. Αυτές φτιάχνουν ένα προφίλ και στη συνέχεια εντοπίζουν αδυναμίες και τρόπους χειρισμού. Τοποθετούν, δε, δίπλα τους άλλους πράκτορες για τον απόλυτο έλεγχό τους. Με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν και είναι πολύ σχολαστικοί. Με λίγα λόγια δεν αφήνουν τα πράγματα στην τύχη. Τα στελέχη των μυστικών αυτών υπηρεσιών επιλέγονται προσεκτικά και προετοιμάζονται συστηματικά σε κάθε τι που ο ρόλος τους απαιτεί. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται πόρνες και άλλα τρίτα πρόσωπα που επιλέγονται πάντα ανάλογα με την περίπτωση. 


Οι πράκτορες

Στα τέλη του 1932 σε μια άγρια σκήτη στην απόκρημνη πλαγιά του ΑΘΩΝΟΣ, σκαρφάλωσε με ευκινησία αγριοκάτσικου ένας oρθόδοξος ασκητής. Ποιος ήταν αυτός; Ο oρθόδοξος ασκητής ήταν γιος του λόρδου Μπάλφουρ, από τα μεγαλύτερα ονόματα του ΣΙΤΥ του Λονδίνου. 


 Ντέιβιντ Μπάλφουρ 

Ο λόρδος Ντέιβιντ Μπάλφουρ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1903 και καταγόταν από μια οικογένεια που προσέφερε πρωθυπουργούς, υπουργούς, ναυάρχους και στρατηγούς στη Βρετανία.  Είναι ένας άνθρωπος με σπουδές στα πανεπιστήμια της Πράγας, του Σάλτσμπουργκ, της Ρώμης και αργότερα των Αθηνών. Γνωρίζει εκτός από τη μητρική του γλώσσα τα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρωσικά, πολωνικά και ελληνικά και αργότερα θα μάθει και τουρκικά.

Πληροί όλα τα κριτήρια της Ιντέλλιτζενς Σέρβις. Η αποστολή που του δίνεται απαιτεί κοπιώδη προετοιμασία και απόλυτη αφοσίωση. Πριν ακόμη φθάσει στον Άγιον όρος θα γίνει ρωμαιοκαθολικός μοναχός και θα ενταχθεί στο τάγμα των Βενεδικτίνων. Υπηρέτησε για λίγο στη Μονή του Τάγματος στο Chevetogne του Βελγίου. Πρόκειται για μοναστήρι με ξεχωριστή δράση καθώς όλοι οι μοναχοί εξειδικεύονται στην Ορθόδοξη Θεολογία και Δογματική. Μάλιστα προσπαθούν να βοηθήσουν την προσέγγιση των δύο Εκκλησιών...  

Το έργο του Μοναστηριού και του ηγουμένου της Lambert Beauouin καταστρέφεται με απόφαση του Βατικανού όταν τρεις μοναχοί, ο Μπάλφουρ, ο Εβραίος Lev Gillet και ο Alexis van der Mensbrugghe, εγκαταλείπουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό για χάρη της Ορθοδοξίας... 

Ο Μπάλφουρ πήρε το ορθόδοξο σχήμα με τη βοήθεια Ρώσων κληρικών της διασποράς και ονομάζεται Δημήτριος.

Εμφανίζεται στο Άγιον Όρος και εγκαθίσταται αρχικά στο λεγόμενο Ρωσικό Μοναστήρι, (Ακόμη σήμερα σχετίζεται με μυστικές υπηρεσίες της Μόσχας). Εκεί συνεργάζεται με τον μετέπειτα Άγιο Σιλουανό και τον Λευκορώσο πρίγκιπα πατέρα Σωφρόνιο, έναν διακεκριμένο και μορφωμένο μοναχό ο οποίος αργότερα θα ιδρύσει το Μοναστήρι του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Εσσεξ της Βρετανίας. H αλληλογραφία που ανέπτυξε ο Μπάλφουρ με τον πατέρα Σωφρόνιο μπήκε πολλές φορές στο μικροσκόπιο,(ο Σωφρόνιος είχε σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες).

Εν πάση περιπτώσει ο λόρδος Μπάλφουρ έγινε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα πασίγνωστος ως «Πατήρ Δημήτριος», συμπαθής για την ευγένεια και την πολυμάθειά του, και κανείς δε γνώριζε την ένδοξη καταγωγή του. Σε λιγότερο από έξι μήνες πέτυχε να τοποθετηθεί ως εφημέριος στο μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ».  

Εδώ έρχεται και ο ρόλος της ελληνικής εκκλησίας. Διότι η τοποθέτηση ενός αγνώστου μοναχού και μάλιστα Βρετανού που χρίστηκε ορθόδοξος από κάποιους Ρώσους ως εφημέριου στο συγκεκριμένο ναό στο κέντρο της πρωτεύουσας μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι με ότι σημαίνει αυτό για την εκκλησία και τον ρόλο της όπως θα δούμε και παρακάτω. 

Ο «Πατήρ Δημήτριος» εμφανίζεται στην Αθήνα ως εφημέριος του Ναού του «Ευαγγελισμού». Διαθέτει σχέσεις με την αδελφότητα θεολόγων «H Ζωή» και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο (Φιλιππίδη) ο οποίος τον τοποθετεί και στον Ναό των Ανακτόρων...

Οι σχέσεις του με τον βασιλέα Γεώργιο B´, τον διάδοχό του Παύλο και με την τότε πριγκίπισσα Φρειδερίκη ήταν πολύ στενές. Ο Μπάλφουρ βρίσκονταν συνεχώς στο Παλάτι. Διόλου τυχαία. Ήταν ο επικεφαλής της  Ιντέλλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα. 

Όπως είπαμε τίποτα δεν αφήνουν στην τύχη οι μυστικές υπηρεσίες. Έτσι και στην περίπτωση του Γεωργίου Β΄ φρόντισαν πριν τον φέρουν στην Ελλάδα να τον ελέγχουν απόλυτα. Για να το πετύχουν αυτό επιστράτευσαν ένα άλλο σκοτεινό πρόσωπο σχεδόν άγνωστο στο ελληνικό κοινό που θα διαδραμάτιζε όμως πρωταγωνιστικό ρόλο. 


Η ερωμένη του Βασιλιά  

Κόρη Εβραίου δικηγόρου του Λονδίνου με διασυνδέσεις με τον θρόνο, η Joyce Wallach παντρεύτηκε το 1924 τον τότε υπολοχαγό John ( Jack )  Brittain-Jones. 


J. Brittain Jones και Joyce Wallach

Το ζεύγος μετά τον γάμο εγκαταστάθηκε στις Ινδίες όπου μετατέθηκε ο νεαρός αξιωματικός. Ο  σύζυγος υπηρετεί ως  υπασπιστής παρά τω Αντιβασιλεί δηλαδή τότε τον Viceroy  Λόρδο Willingdon (1931 – 1936). 

Ο Λόρδος Willingdon κάλεσε τον έκπτωτο Βασιλιά Γεώργιο Β΄ σε ταξίδι αναψυχής εξόδοις της βρετανικής αυλής. Θα συμμετείχε σε πολλές κοσμικές εκδηλώσεις και σε κυνήγι τίγρεων. Αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε τέλος 1934 αρχές 1935 και εκεί στις εξωτικές Ινδίες ο έκπτωτος βασιλιάς γνώρισε τον έρωτα της ζωής του. Τη σύζυγο του αξιωματικού Τζακ Μπρίτεν Τζόουνς, Joyce Wallach κατά κόσμο κυρία Joyce Brittain-Jones.

Τζόις Μπρίτεν Τζόουνς

Πρόκειται για  μία εξ αρχής στοχευμένη κίνηση; Προέκυψε τυχαία; Ένα είναι βέβαιο: οι μυστικές υπηρεσίες έθεσαν υπό τις διαταγές τους την κυρία Joyce Brittain-Jones. Η απαίτηση της βρετανικής πλευράς για όσο δυνατόν καλύτερο έλεγχο του έκπτωτου μονάρχη πριν την επιστροφή του στην Ελλάδα είναι επιτακτική.  

Στα μέσα του 1935 ο Γεώργιος επιστρέφει στο αγαπημένο του Λονδίνο, όπου τον ακολουθεί η νέα ερωμένη του με την κόρη της. Η σημασία της σχέσης αυτής για την Αγγλία φαίνεται και από το ενδιαφέρον και τη σπουδή που έδειξε η αγγλική κυβέρνηση. Ο λοχαγός Τζακ Μπρίτεν Τζόουνς υποχρεώθηκε να συναινέσει σε διαζύγιο, που εξεδόθη σχεδόν αμέσως, και μάλιστα με δική του υπαιτιότητα! Έναντι αυτής της παραχώρησης προήχθη σε ταγματάρχη τον επόμενο χρόνο (Απρίλιος 1936) και επέστρεψε στα πάτρια εδάφη.

Η περίοδος αναμονής στο Λονδίνο δεν υπήρξε μακρά για το ζεύγος γιατί σύντομα, λίγους μόνο μήνες μετά, τον Νοέμβριο του  1935, ο Γεώργιος θα επέστρεφε στην Ελλάδα  με τη παλινόρθωση της μοναρχίας. 

Η παλινόρθωση

Το δημοψήφισμα ήταν ο καλύτερος τρόπος να τον επαναφέρουν, όμως υπήρχε ένα πρόβλημα. Δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα το κέρδιζαν. 

Μάλιστα σε έκθεσή προς τους ανωτέρους του, που συνέταξε και απέστειλε στις 11/10/1935, ο Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα Σίντνεϊ Γουότερλοου παραδεχόταν ότι «ένα τίμια διενεργημένο δημοψήφισμα, δε θα έδινε στους μοναρχικούς, πάνω από το 40% των ψήφων». Ο μόνος τρόπος για να το σιγουρέψουν ήταν να γίνει μια κάποια νοθεία. 

Τελικώς, την 3η Νοεμβρίου 1935 το δημοψήφισμα έλαβε χώρα. Το επίσημο αποτέλεσμα από αυτό το δημοψήφισμα-παρωδία είναι 98% υπέρ της μοναρχίας, αφού αφαιρέθηκαν χιλιάδες ψήφοι για να κατέλθει του αρχικού 105%! «Ο υπουργός Εσωτερικών -σημειώνεται σε μια έκθεση της βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, γραμμένη δύο μέρες μετά το δημοψήφισμα- όταν του τηλεφωνούσαν τα αποτελέσματα από τις επαρχίες, αναφώνησε: Όχι! Όχι! Δεν εννοούσα να φτάσουμε ως εκεί!».

Ο υπερβάλλων ζήλος των εκλογικών υπευθύνων σε κάποια εκλογικά τμήματα είχε ανεβάσει το ποσοστό υπέρ του βασιλέα στο εξωφρενικό 130%, κάνοντας τον Δανό πρέσβη να δηλώσει ότι «το όλο θέμα του δημοψηφίσματος του 1935 ήταν μια απίστευτη κωμωδία». Με το δημοψήφισμα κωμωδία ο Γεώργιος επιστρέφει, αποφασισμένος να χειραγωγήσει τους «απείθαρχους Έλληνες», για τους οποίους δεν τρέφει ουδεμία συμπάθεια, και ταυτόχρονα για να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία των Βρετανών. Η Αγγλοκρατία σε όλο της το μεγαλείο! 

Μικρή παρένθεση: Επειδή ορισμένοι μπορεί να αμφισβητήσουν ότι η Ελλάδα ήταν προτεκτοράτο και παρ' όλο ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή, θα παραθέσουμε ό,τι πιο επίσημο μπορεί να παρουσιάσει κανείς. Επίσημη, δημόσια πρωθυπουργική δήλωση. Τον Νοέμβριο του 1983 ο πρωθυπουργός της χώρας δήλωσε ότι: ''η Ελλάδα ήταν προτεκτοράτο 150 χρόνια, των Άγγλων μέχρι το 1947, και των Αμερικάνων από το 1947''. Αυτό δια να προλάβω ορισμένους εθνικόφρονας οι οποίοι γίνονται καταγέλαστοι όταν μονολογούν και λένε ότι η Ελλάς ήτο ανεξάρτητος κτλ, κτλ. Κλείνει η παρένθεση. Επανερχόμαστε: 

Μαζί με τον Γεώργιο ήλθε και η εβραία ερωμένη του. Πρόσεχε ωστόσο να περνάει όσο γίνεται απαρατήρητη. Η δημόσια παρουσία της θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα  για τη μοναρχία και τα βρετανικά συμφέροντα. Έτσι αποφασίστηκε να διαμένει εκτός Αθηνών  στο Τατόι. Ως προς την ιδιότητά της βρέθηκε λύση. Της δόθηκε ο τίτλος της «Κυρίας επί των τιμών» της αδελφής του Γεωργίου, Αικατερίνης. Ποτέ, όμως, δεν παρέστησαν μαζί σε εκδήλωση του παλατιού, σε κοσμικό ή κοινωνικό γεγονός.  Διατήρησε χαμηλό δηλαδή προφίλ και η σχέση παρέμεινε  κρυφή από το κοινό  (εγχώριο και διεθνές) εκτός βέβαια από το στενό κύκλο των Ανακτόρων και των πέριξ αυτού.


O Γεώργιος Β΄τον Νοέμβριο του 1935 στην Ελλάδα 

Οι πολιτικές εξελίξεις έτρεχαν και τα πράγματα διεθνώς δεν πήγαιναν και τόσο καλά για την γνωστή διεθνή κλίκα:

Στην Ισπανία, ο εμφύλιος έγερνε προς τη μεριά των εθνικιστών του Φράνκο που είχαν δεχτεί βοήθεια από Γερμανούς και Ιταλούς. Στην Γερμανία, ορκιζόταν στον Αδόλφο Χίτλερ. Στην Ιταλία, ο Μουσολίνι ήταν πιο ισχυρός από ποτέ και η Γαλλία, βυθιζόταν όλο και περισσότερο στη κυβερνητική κρίση. 

Παρόλα αυτά στην Ελλάδα κυλούσαν όλα καλά. Ο Μπαλφουρ ως υπεύθυνος του κλιμακίου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, καθοδηγούσε το δίκτυο του σταθμάρχη Δημητρίου Λαμπράκη, και άλλους πράκτορες όπως τον Ιωάννη Διάκο, τον Θεολ. Νικολούδη, τον Παπάγο κτλ. Η Εβραία ερωμένη ήταν δίπλα στον έμπιστο Γεώργιο ο οποίος έπαιρνε "γραμμή" από τον Βρετανό πρέσβη Μάικλ Πάλερετ

Ο δε Γεώργιος, όπως είπαμε, δεν έτρεφε καμία συμπάθεια για τους Έλληνες. Όπως αναφέρει στο ημερολόγιο του ο Αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Μακβί, ο Έλληνας μονάρχης "δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους συμπατριώτες του, τους οποίους συνεχώς αποκαλούσε αυτοί οι άνθρωποι". Ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Λίπερ αναφέρει ότι ο Γεώργιος θεωρεί την Αγγλία θετή και πνευματική του πατρίδα. Ο τότε διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης μεταφέρει την ατμόσφαιρα των ανακτόρων : "Κοροϊδεύουν και σνομπάρουν τους Έλληνες. Είναι ανόητοι οι Έλληνες. Δεν τους αρέσουν".

Αλλά και ο Γερμανός πρέσβης Άιζενλοορ μετά την συνάντηση του με τον Γεώργιο, γράφει πως ο βασιλιάς μίλησε με σαρκασμό για τους Έλληνες πολιτικούς "μια παρέα γηραλέων αηδιαστικών ατόμων" αλλά και "η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν από φύση απείθαρχη, χωρίς εποικοδομητικό πνεύμα...'' Ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα, η ''παρέα γηραλέων αηδιαστικών ατόμων'' ήταν μεν πιστοί στην Αγγλία, όμως καλό είναι να παίρνεις μέτρα μη τυχόν συμβεί και κανένα ''ατύχημα''. 

Τι καλύτερο λοιπόν από μια δικτατορία; Ποιος ήταν κατάλληλος άνθρωπος για να διοριστεί; Καταρχάς ένας τέτοιος άνθρωπος θα έπρεπε να είναι της εμπιστοσύνης του Βασιλιά,  αυτό μετρούσε περισσότερο απ’ όλα, αλλά και αρκετά αδύναμος. Για τον ρόλο του δικτάτορα επιλέχθηκε ο Μεταξάς. Παλαιός γνώριμος των ανακτόρων, άνθρωπος της  απολύτου εμπιστοσύνης τους. Του είχε ανατεθεί και στο παρελθόν ο ρόλος και ήταν πάντοτε πρόθυμος (Βλέπε και εδώ). Επιπλέον συγκέντρωνε τα εξής χαρακτηριστικά: 

  • Δεν είχε λαϊκό έρεισμα. Το κόμμα του ήταν μικρό κι ασήμαντο με 7 μόλις βουλευτές και ποσοστό 3,4%, μόλις 50.000 ψήφους
  • Στον Στρατό δεν είχε δική του κλίκα. Είχε αποστρατευτεί πριν 15 χρόνια.
  • Διψούσε για εξουσία. Ήξερε ότι με εκλογές δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πρωθυπουργός. Κι ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχός του. Είχε φθάσει τα 65.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου Αγγλικής εμπνεύσεως και σχεδιασμού ήταν η πιο ειρηνική και αναμενόμενη δικτατορία που έγινε ποτέ. Δε βγήκαν τανκς στους δρόμους, για την ακρίβεια ούτε αεροβόλο. Δε συνελήφθη ο πολιτικός κόσμος. Στις 13 Απριλίου, έτσι απλά ο Βασιλιάς, όρκισε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά! 

Λίγες ημέρες μετά, στις 25 Απριλίου, ο Μεταξάς διαβάζει στη Βουλή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του και χειροκροτείται από την πλειοψηφία των βουλευτών των αστικών κομμάτων! Βεβαίως η Intelligence Service κάνει τη δουλειά της. Ο Τύπος σύσσωμος εγκωμιάζει τη νέα κυβέρνηση. Την επόμενη μέρα, ο Δ. Λαμπράκης έγραφε στο «Ελεύθερον Βήμα»: «Τα εν τη Βουλή κόμματα είναι σχεδόν ασφαλές ότι δε θα περιορίσουν την ευμένειάν των εις τα χειροκροτήματα (...) αλλά θα περιβάλουν την κυβέρνησιν ταύτην και διά της θετικής ψήφου εμπιστοσύνης των». Ο Λαμπράκης, φυσικά, ήξερε τι έγραφε. Η κυβέρνηση του Μεταξά πράγματι πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλα τα κόμματα (241 ψήφοι υπέρ), κατά ψήφισε μόνο το Παλλαϊκό Μέτωπο και 3 βουλευτές (ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ. Βλαχοθανάσης και ο Α. Δενδρινός), υπήρξαν ακόμα και 4 αποχές.

Τα κόμματα έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Μεταξά γνωρίζοντας ότι επιθυμούσε την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού. Γι' αυτό και δεν έμειναν μόνο στην ψήφο εμπιστοσύνης αλλά στις 30 Απριλίου δέχτηκαν και τη διακοπή της λειτουργίας της Βουλής ως τις 30 Σεπτεμβρίου!

Εδώ πραγματικά μένει κανείς άφωνος. Είναι σαν να διορίσει σήμερα κάποιος, έναν αρχηγό του 4% πχ τον Βελόπουλο, πρωθυπουργό και όλα τα κόμματα Σύριζα, ΝΔ κλπ να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης και να ψηφίσουν το κλείσιμο της Βουλής!

Και ο πιο βλάκας θα καταλάβει ότι υπάρχει άλλος δάκτυλος. ''Ο ξένος παράγων'' όπως λέει ο λαός. 

Έτσι με πρόφαση τη σχεδιαζόμενη πανεργατική απεργία της 5ης Αυγούστου, μία μέρα πριν επιβλήθηκε η Δικτατορία.  Προηγήθηκε βέβαια μια συνάντηση του Μεταξά με τον Βρετανό πρεσβευτή Σίντνεϊ Ουατερλόου, στις 2 Αυγούστου. Μετά τη συνάντηση αυτή, ο Μεταξάς βεβαίωνε τους συνεργάτες του, ότι η επιβολή της δικτατορίας έχει τη συγκατάθεση της Αγγλίας! (1)   

Τους βεβαίωσε ο άνθρωπος: επιβολή της δικτατορίας έχει τη συγκατάθεση της Αγγλίας! 

Ο ''ανεξάρτητος Τύπος'' (sic), φρουρός της δημοκρατικής νομιμότητας, ο οποίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τις ''πολιτικές ελευθερίες'' και τον κοινοβουλευτισμό, τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των ''πολιτικών ελευθεριών'' και του κοινοβουλευτισμού! Οι περισσότερες εφημερίδες μάλιστα είχαν ταχθεί υπέρ της επιβολής δικτατορίας προτού καν εκδηλωθεί («Καθημερινή», «Εστία», «Ελεύθερον Βήμα» κτλ) Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Οι ελληνικές εφημερίδες αντέγραφαν αυτά που έγραφε ο ... Βρετανικός τύπος. Μάλιστα! Ο δημοκρατικός βρετανικός Τύπος προετοίμαζε την κοινή γνώμη για την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα. Από τον Ιανουάριο ήδη του 1936, ο βρετανικός Τύπος αφιέρωνε μακροσκελή άρθρα στη δραματική κατάσταση, κυρίως την οικονομική, στην οποία είχε περιέλθει η χώρα εξαιτίας «των κομματικών παθών» που την κατατυράννησαν επί δύο δεκαετίες («Great Βritain and the Εast», Φεβρουάριος 1936). Έναν μήνα μετά, τον Μάρτιο του ιδίου έτους, η εφημερίδα «Financial Νews» προέβλεπε ότι «μόνον δύο διέξοδοι απομένουν: είτε στρατιωτική δικτατορία, είτε νέαι εκλογαί» (ΑΠ 614/ΣΤ/36, Λονδίνο Χ. Ι. Σιμόπουλος, πρεσβευτής)  

Σε αγαστή συνεργασία αγγλικός και ελληνικός τύπος, ο ανεξάρτητος όπως είπαμε Τύπος, άρχισε το λιβάνισμα του Βελόπουλου της εποχής και της δικτατορίας. Τα δε ''πολιτικά δικαιώματα'', το ''υπέρτατο αγαθό της δημοκρατίας'' αλλά και η ''ελευθερία του Τύπου'' δια την οποία αγωνίζονται και δια της οποίας διαβιούν πήγαν περίπατο.   

Η «Ιnvestor΄s Review» έγραφε ( «…ίσως ο Στρατηγός Μεταξάς δεν έχει και πολύ άδικον») και «Ιnvestor΄s Chronicle» ( «…η κυβέρνησις κηρύξασα τον στρατιωτικόν νόμον απεσόβησε την εξέλιξιν του κακού». Ο «Scotsman» έγραφε ότι «ο Στρατηγός Μεταξάς δυνατόν να είχε ευλόγους αφορμάς και ανησυχίας», η συντηρητική «Βelfast Τelegraph» σημείωνε ότι «οι σύγχρονοι Έλληνες, όπως και οι αρχαίοι Αθηναίοι, είναι εμφύτως άστατοι και επιρρεπείς εις νεωτερισμούς τόσον εν τη πολιτική ζωή όσον και αλλαχού», η εφημερίδα «Μanchester Guardian» με τίτλο «Πλήρης ηρεμία επικρατεί» υπογράμμιζε ότι «…πάντες οι υγιώς σκεπτόμενοι επιδοκιμάζουν την επελθούσαν μεταβολήν» (ΑΠ 2044/ΣΤ/36, Σιμόπουλος).

Η μηνιαία επιθεώρηση «Εnglish Review» έγραφε ότι «το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου δεν ήτο απροσδόκητον, θα χαιρετισθή δε υπό παντός φίλου της Ελλάδας», συμπληρώνοντας ότι «ο Βασιλεύς Γεώργιος δεν είναι θιασώτης δικτατορικών μεθόδων, κατέδειξεν όμως διά μίαν ακόμη φοράν ότι είναι ηγέτης…», ενώ η ανεξάρτητη «Daily Dispatch» εξέφραζε την ελπίδα ότι ίσως «η Ελλάς αποκτήσει στρατόν εφάμιλλον προς τους καλυτέρους εν Ευρώπη» σε μια περίοδο «επικίνδυνον και εξωφρενική» για τα πράγματα στη Γηραιά Ηπειρο. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα άρθρα της εποχής που δημοσίευε ο αγγλικός Τύπος. Οι υπέρμαχοι του κοινοβουλευτισμού Άγγλοι εγκωμίαζαν την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Τον Χίτλερ βέβαια τον μισούσαν διότι ήτο δικτάτωρ. Ο Χίτλερ εξελέγη από τον γερμανικό λαό με απόλυτη πλειοψηφία και δεν τον διόρισαν ενώ είχε 4% του εκλογικού σώματος. Εν πάση περιπτώσει 

Ο ελληνικός Τύπος έδινε τα ρέστα του. Το «Εθνος» την 5η Αυγούστου '36 βγήκε με τίτλο: «Η κυβέρνησις έλαβε δραστικά μέτρα προς την περιφρούρησιν του αστικού καθεστώτος», ενώ ο Γεώργιος Βλάχος εκδότης της «Καθημερινής» έγραφε, στις 7 Αυγούστου '36: «Η από της παρελθούσης Τρίτης επιβληθείσα νέα τάξις πραγμάτων εις την Ελλάδα, δεν ευρίσκει απλώς σύμφωνον την εφημερίδα αυτήν. Την ευρίσκει εν μέρει υπεύθυνον. Διότι από μακρού χρόνου η εφημερίς αυτή συνέστησε και ηυχήθη όπως έλθη ημέρα, κατά την οποίαν το κράτος του κοινοβουλευτισμού και των ελευθεριών αντικαταστήση, έστω και προς καιρόν, νέον κράτος επιβολής και αυστηρότητος».

Η «Εστία» ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική, αφού έγραφε πως η επιβολή της δικτατορίας «δεν δύναται βεβαίως να χαρακτηρισθή ως απροσδόκητος», στη συνέχεια περίγραφε την κατάσταση αστάθειας του αστικού πολιτικού συστήματος λόγω των ενδοαστικών αντιθέσεων. Έγραφε η εφημερίδα: «Δεν πρόκειται μόνον περί της χρεωκοπίας του κοινοβουλευτισμού, ανίκανου και εις άλλας χώρας του κόσμου να ανταποκριθή προς τας πολλαπλασιασθείσας ανάγκας του κρατικού οργανισμού, χρεωκοπίας, η οποία επεδεινώθη από την αισχράν κομματικήν φαυλοκρατίαν και από τον αιματηρόν πολλάκις εσωτερικόν διχασμόν. Πρόκειται κυρίως περί της βαθμιαίας εξουδετερώσεως του Κράτους, ως έννοιας επιβαλλούσης τον σεβασμόν, την εκτίμησιν και δι' αυτής την τάξιν, την κοινωνικήν ευρυθμίαν, την πρόοδο της χώρας και την ευημερία του Λαού».

Η εφημερίδα «Ακρόπολις»: «Το κύριον χαρακτηριστικόν του (σ.σ. του καθεστώτος της δικτατορίας) είναι η απόλυτος και απεριόριστος εξουσία. Καμμιά αντίδραση, κανένα πρόσκομμα, κανένα εμπόδιον, τυπικόν ή ουσιαστικόν, δεν περιορίζει την εξουσίαν αυτήν και δεν αντιτάσσεται εις αυτήν. (...) Ημπορεί να εργασθή απερίσπαστος, ανενόχλητος, με όλας της τας δυνάμεις».

Έτσι ανενόχλητος και απερίσπαστος ηργάσθη ο Γεώργιος Β΄ και ο εσμός των παλιανθρώπων- λακέδων, επιβάλλοντας μια δικτατορία που έθεσε υπό τον πλήρη έλεγχο της Αγγλίας την Ελλάδα και τους Έλληνες.   Διότι αυτόν και μόνον αυτόν τον σκοπό είχε η δικτατορία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 36. Σε έναν παγκόσμιο πόλεμο που είχε ήδη αρχίσει στην Ισπανία η Ελλάδα ήταν απαραίτητο ελεγχόμενο στήριγμα στη Μεσόγειο. Ο ίδιος ο Γεώργιος μάλιστα θα προτιμούσε την απευθείας διοίκηση της Ελλάδας από τους Άγγλους, χωρίς μεσάζοντες! Θα πει στον Άγγλο πρέσβη το 1936 "Η Ελλάδα θα έπρεπε να τεθεί υπό την διοίκησή σας και να λειτουργεί ως αποικία!''. (Η Ελλάδα και οι Άγγλοι, εκδόσεις του εικοστού πρώτου, σελίδα 44) Πιο Αγγλόδουλος πεθαίνεις... 

Κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο δεν υπήρχε. Η ίδια η ονομασία του καθεστώτος «4η Αυγούστου» δείχνει την έλλειψη πολιτικού υπόβαθρου. Ακόμη και ο δήθεν ύμνος του καθεστώτος είναι απλά κλεμμένος. Άρπαξαν ένα ποίημα γραμμένο από τον Τίμο Μωραϊτίδη για την 25η Μαρτίου και αφαίρεσαν την τρίτη στροφή, που προφανώς δεν κολλούσε στην όλη ιστορία. 


Μια μασκαράτα η οποία αντέγραψε και κακοποίησε τη φασιστική αισθητική. Μια κλίκα αδίστακτων εξωνημένων, τους οποίους, κυρίως η αριστερά, τους παρουσιάζει ως ιδεολόγους του Φασισμού. Τα όργανα των Άγγλων στην Ελλάδα που επέβαλε ο Γεώργιος για τον πόλεμο εναντίον του Φασισμού και του Εθνικοσοσιαλισμού. Δικαίως ο υπουργός Τύπου και Τουρισμού, αστέρας του καθεστώτος και έμμισθος της Intelligence Service Θεολόγος Νικολούδης γράφει σε μια επιστολή του προς τον άλλο αστέρα του καθεστώτος, επίσης έμμισθο της Intelligence Service (2) Κ. Μανιαδάκη (28-6-1943):

«εις το τέλος εφθάσαμεν να κατηγορούμεθα επί φασισμώ και γερμανοφιλία, ημείς, οι οποίοι δεν εδιστάσαμεν να οδηγήσωμεν ένα μικρόν λαόν εις την θυσίαν, εις τον πόλεμον, δηλαδή, εναντίον του φασισμού, και του άξονος…» (3) 

Μας θυσίασαν λοιπόν οι φίλοι μας οι Άγγλοι και οι εδώ λακέδες τους στον πόλεμο εναντίον του Φασισμού. 

Δεν θα γράψουμε για τα μεγάλα έργα και επιτεύγματα του καθεστώτος, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι δεν υπήρχε καν οδικό δίκτυο. Οι Γερμανοί μοτοσυκλετιστές ελλείψει οδικού δικτύου έφθασαν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα οδηγώντας πάνω στις ράγες του απαρχαιωμένου σιδηροδρομικού δικτύου...  

Ο Μεταξάς όμως πρόλαβε και διόρισε καθηγητές Πανεπιστημίου και τους δυο γαμπρούς του! Αρχή άνδρα δείκνυσι. Η άσκηση της εξουσίας αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου και τις ιδέες του. Οι Άγγλοι πάντως τη δουλειά τους την έκαναν. Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο και οι στρατιώτες μας δεν είχαν ούτε κάλτσες, ούτε φανέλες να φορέσουν και η πείνα θέριζε (βλέπε και εδώ). Νεκροί, τραυματίες, ακρωτηριασμένοι όλοι τους θύματα μιας πολιτικής κλίκας δούλων του βρετανικού θρόνου. Μια Ελλάδα κατεστραμμένη και ένας λαός που έπρεπε να θυσιαστεί για χάρη των δυναστών του. Μα οι δυνάστες του δεν γνώρισαν ποτέ τον πόλεμο. Πριν ακόμη συνθηκολογήσει ο Τσολάκογλου για να περισώσει ό,τι μπορούσε από την απόλυτη ήττα, οι δυνάστες έφυγαν. Και πήραν μαζί τις ερωμένες τους, τους πράκτορες και τις λίρες. Και άφησαν τον λαό για τον οποίο υποτίθεται πως αγωνίζονταν χωρίς ψωμί. Μας επέβαλαν για τον λόγο αυτό εμπορικό αποκλεισμό για να μας τιμωρήσουν που δεν θυσιαστήκαμε όλοι, μέχρι ενός για την εξουσία και τα βίτσια τους.   

Η κυρία Joyce Brittain-Jones, τα μάζεψε από την Αθήνα μαζί με την βασιλική οικογένεια για το Λονδίνο. Ο Γεώργιος θα καταλύσει στο Claridge’s Hotel στο Λονδίνο ενώ η  ερωμένη του θα  νοικιάσει ένα σπίτι στα προάστια. Το ζεύγος θα συναντιέται πολύ συχνά και θα μετέχει στη κοινωνική ζωή της  αριστοκρατίας. 

Ο Μεταξάς πέθανε από παραμυγδαλικό απόστημα και δεν πρόλαβε να ζήσει τις μεγάλες στιγμές αλλά  ''μας άφησε την κοπριά του'', την ''μερμηγκοφωλία της ΄Μπρετάνιας΄, όπως έγραφε ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου του καθεστώτος, έμμισθος και αυτός της Ιντέλλιντζενς Σέρβις, Γ. Σεφέρης (βλέπε και εδώ) . 

Ο επικεφαλής της Ιντέλλιντζενς Σέρβις Μπάλφουρ, την κοπάνησε πριν την 25η Μαρτίου του 1941, λίγες ημέρες δηλαδή πριν από τη γερμανική εισβολή. Γράφει για αυτόν ο Γ. Σεφέρης στο βιβλίο του Πολιτικό Ημερολόγιο, (τ.Α'. 25 Νοεμβρίου 1935 ἕως 13 Ὀκτωβρίου 1944, ἔκδ. Ἴκαρος σ. 185)

«Τὰ στρατεύματά μας λαμβάνουν τὶς διαταγές τους ἀπὸ τὸν Στρατηγὸ Paget καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν Mister Balfour, πρώην Ἁγιορείτη καλόγερο, πρώην μακρογενάτο Ὀρθόδοξο παπὰ {...} Καὶ δὲν μᾶς ἐμπιστεύεται οὔτε γιὰ τὴν μετάφραση. Καημένη Ἑλλάδα». 

Καημένη Ελλάδα που ούτε οι νεκροί και οι ακρωτηριασμένοι, ούτε η πείνα ήταν αρκετή τιμωρία. Η μεγάλη τιμωρία ακολούθησε. Ενώ ο λαός πεινούσε, βροχή έπεφταν οι χρυσές λίρες από τους Βρετανούς στους ληστοσυμμορίτες του ΕΑΜ. 

 
Επάνω σκελετωμένα ελληνόπουλα από τον αποκλεισμό που μας επέβαλαν οι Άγγλοι (βλέπε και εδώ

Κάτω οι παχύσαρκοι κύριοι που άρπαζαν τις χρυσές λίρες για ''αντίσταση''. Τα ξαδερφάκια: Βελουχιώτης και Ζέρβας 


Συνέπεια αυτής της εγκληματικής πολιτικής των Βρετανών ήταν ο συμμοριτοπόλεμος ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1949 με πολύ περισσότερους νεκρούς και τραυματίες από ότι ο Β πΠ για την Ελλάδα και ανυπολόγιστες καταστροφές. 

Και εκεί τα πολιτικά τζάκια και οι οικογένειές τους απόντες. Ποιος από αυτούς πολέμησε; Πείτε μου έναν από αυτή την κλίκα των πολιτικών που έστειλε το γιο του να πολεμήσει στον Γράμμο και στο Βίτσι; Πολέμησαν μόνον τα παιδιά των πραγματικών Ελλήνων! Απορούν κάποιοι γιατί δεν τιμούν τους νεκρούς του συμμοριτοπολέμου; Μα τι σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με τον πόλεμο εναντίον των μπολσεβίκων; Αυτοί γιορτάζουν μαζί με τους μπολσεβίκους, την 28η τον πόλεμο κατά του Φασισμού. Μαζί με τον Στάλιν πολέμησαν. Σύντροφοι και συμπολεμιστές ήταν. 

Ο κύριος Μπάλφουρ δεν μας ξέχασε, επανήλθε στην Ελλάδα ως ταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού και μέλος της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Αυτός τοποθέτησε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό σε θέση αντιβασιλέως (τον Οκτώβριο του 1945 τον διόρισαν πρωθυπουργό!). Η αγιαστούρα συνεργάτης της Intelligence Service. Γιατί όχι; Εδώ αφόρισαν τους Σουλιώτες γιατί ήταν σε πόλεμο με τον Αλή Πασά... Ο Δαμασκηνός μάλιστα για τις υπηρεσίες του ''τιμήθηκε'' και από το εβραϊκό ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών...

 
Επάνω ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός την εποχή του λιμού στην Αθήνα. Ούτε αυτός ο κύριος πείνασε. Βλέπουμε μάλιστα ομοιότητες με τους δύο παραπάνω εικονιζόμενους ευτραφείς κουμπουροφόρους.

Κάτω ο Τσώρτσιλ, ο Δαμασκηνός και ο Μπάλφουρ (σε κύκλο) με στολή αξιωματικού στην Αθήνα. 


Ο Μπάλφουρ αποχώρησε από την Ελλάδα όταν καταγγέλθηκε ως πράκτορας από τον Ριζοσπάστη τον Ιανουάριο του 1947. Οι κομμουνιστές, οι οποίοι μέχρι τότε συνεργάζονταν με τον Μπάλφουρ αποφάσισαν να τον αποκαλύψουν, διότι η Μόσχα από τα τέλη του 1946 αποφάσισε να εγκαταλείψει τις Συμφωνίες Στάλιν-Τσώρτσιλ. Έτσι ο Μπάλφουρ μας άφησε και από παπάς έγινε μουσουλμάνος ιερωμένος (χότζας)... Δείτε και εδώ 

Ένας από τους λόγους που αρχικά διόρισαν αντιβασιλέα τον Δαμασκηνό ήταν γιατί η δημοτικότητα του Γεωργίου με την δικτατορία της 4ης Αυγούστου που επέβαλε είχε πέσει στο ναδίρ.
Ο Γεώργιος αντέδρασε αρχικά σε αυτή την απόφαση και με επιστολή του προς το Φόρειν Όφφις ο Τσώρτσιλ  απαίτησε να σταλεί στο Γεώργιο η κυρία  Joyce για να τον πείσει να σταθεί στο  «ύψος των περιστάσεων». Ο Γεώργιος θα πειστεί από την ερωμένη του και θα αποδεχθεί τον διορισμό του Δαμασκηνού. Θα νοικιάσει ένα σπίτι στη Chester Square στο Λονδίνο όπου θα παραμείνει με την ερωμένη του όσο εξελίσσονται τα γεγονότα στην Ελλάδα.  
Ο Τύπος άρχισε να τον υμνεί. Η βρετανική υποστήριξη στον Γεώργιο είναι εξοργιστική· τον υμνούν ως σοφό και γενναίο, ως κύριο συντελεστή της ελληνικής νίκης στο Ιταλικό Μέτωπο και ανδραγαθήσαντα, περίπου, στη Μάχη της Κρήτης. Οι Αμερικανοί, ενοχλημένοι από το αδιάκοπο βρετανικό λιβάνισμα στον Γεώργιο, εκρήγνυνται : " Εάν ο βασιλιάς είναι σε θέση - παρά την ελεεινή συμπεριφορά του στο παρελθόν - να διαφημίσει τον εαυτό του, έχει καλώς. Δεν επιτρέπεται όμως σε μια ξένη δύναμη να συμπεριφέρεται σαν κράχτης ".

Τελικά η ιστορία θα επαναληφθεί και ο Γεώργιος θα επανέλθει το 1946 με ένα ακόμα δημοψήφισμα. Θα επανέλθει όμως χωρίς την ερωμένη του κυρία Joyce. Η κυρία δεν είχε πλέον κανένα λόγο να βρίσκεται στο πλάι του. Η αποστολή της είχε λήξει. Το θέμα μάλιστα έτυχε δημοσίευσης από το περιοδικό «ΤΙΜΕ» (Τεύχος 30ης Σεπτεμβρίου 1946) Ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ της Ελλάδας έχει μια Αγγλίδα ερωμένη κι επιμένει να την πάρει μαζί του στην Αθήνα. Επιμένει ότι δεν θα πάει χωρίς εκείνη κι οι φίλοι του ισχυρίζονται ότι θα προτιμούσε να παρατήσει τον θρόνο παρά να την εγκαταλείψει για πάντα».
Η κυρία ανένδοτη. Ο Γεώργιος της έκανε πρόταση γάμου μα αυτή αρνήθηκε. Απογοητευμένος ήρθε στην Ελλάδα και δεν συναντήθηκε ποτέ ξανά με την εβραία ερωμένη του αλλά ούτε θα ζήσει για να χαρεί τη βασιλεία του. Θα πεθάνει την 1η Απριλίου του 1947.  

Η πράκτορας Joyce μετά τον θάνατο του Γεωργίου Β’, παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο ΣΤ΄, για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1949 έκανε πολιτικό γάμο με έναν  ώριμο κύριο:  τον Lt Col Edwin George Boxshall στέλεχος της βρετανικής κατασκοπείας μέχρι την δεκαετία του 60 που αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.

Οι υπουργοί της 4ης Αυγούστου, Μανιαδάκης, Σπέντζας, Πολυζωγόπουλος, Αποστολίδης, Κασιμάτης,  Δημητράτος κ.α έγιναν βουλευτές και υπουργοί του Καραμανλή και συνέχισαν να σώζουν τον ελληνικό λαό...

Ωραίος κόσμος! «Ελεεινοί πολιτικοί, ένα κουβάρι από σκουλήκια» για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του δικού τους Σεφέρη, μερικοί καλοί πράκτορες, λίρες, μια εβραία ερωμένη, ένας παπάς... Α! Και θεόπεμπτοι κυβερνήτες! Υπάρχουν ακόμη σκελετοί που εξακολουθούν να αναμασούν την προπαγάνδα της Intelligence Service. 


1 Σπ. Λιναρδάτος, «Πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου» σ. 264

2 Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος, Εκδόσεις Θούλη, σελ. 130

Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος, Εκδόσεις Θούλη, σελ. 129

Ristorante Verona


Πηγές στο διαδίκτυο:

https://panosz.wordpress.com

http://boraeinai.blogspot.com/ 

http://teleytaiaexodos.blogspot.com 

https://emvolos.gr/

https://pasatempo.wordpress.com

http://www.tellingstories.gr

https://www.tovima.gr



Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020

ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΣΕ ΠΟΣΤΕΡ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1930 ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΤΟΥ 2030

 

Η ΓΑΛΛΙΑ ΣΕ 100 ΧΡΟΝΙΑ



Οι τελευταίοι Λευκοί Γάλλοι - Η μεγάλη ατραξιόν του ζωολογικού κήπου των Παρισίων.


RV

 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Το Εβραϊκό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

 



Η πρώτη φορά που έγινε λόγος για ένα Εβραϊκό Κοινοβούλιο  ήταν το 1897, τη χρονιά που πραγματοποιήθηκε το πρώτο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας. Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά από εκείνη τη συνάντηση που οργανώθηκε από τον αρχισιωνιστή Theodor Herzl (1860-1904), ιδρύθηκε το Εβραϊκό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ένα Κοινοβούλιο που δημιουργήθηκε νόμιμα με τις ευλογίες όλων των πολιτικών ανδρεικέλων της Ευρώπης και έχει ως στόχο να «δώσει φωνή στις σκέψεις, τις ιδέες και τις ανησυχίες των Εβραίων της Ευρώπης», συμβάλλοντας στην ενδυνάμωση των εβραϊκών ευρωπαϊκών κοινοτήτων.


Φαίνεται πως τόσο οι πολιτικοί, όσο και τα ΜΜΕ που στηρίζουν τις κοινότητες των Εβραίων της Ευρώπης ή βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους, δεν αρκούν, καθώς ο ευρύτερος στόχος είναι να ασκηθούν εντονότερες πιέσεις μέσω του νέου «κοινοβουλίου», καθώς και μέσω του παγκόσμιου εβραϊκού λόμπι. Πιέσεις που έχουν να κάνουν με την πολιτική της «μηδενικής ανοχής» στον «νεοναζισμό», στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία, στην «άρνηση του ολοκαυτώματος» και γενικά σε όλες τις μορφές αντιλήψεων και απόψεων που αποκλίνουν από το «πολιτικώς ορθό», ώστε να δημιουργηθεί ένα ακόμη πιο ισχυρό καθεστώς φίμωσης της γνώμης και της έκφρασης.


Στις 16 Φεβρουαρίου του 2012 οι πόρτες του Εβραϊκού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου άνοιξαν στις Βρυξέλλες για τους 120 Εβραίους βουλευτές από 47 χώρες της Ευρώπης (και όχι μόνο), είτε οι χώρες αυτές είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε όχι – από την Αλβανία, την Αρμενία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, την Κροατία, το Σαν Μαρίνο, το Μονακό, τη Σερβία, Μαυροβούνιο, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν κλπ.


Η ίδρυση  του ΕΕΚ ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Εβραίων (European Jewish Union, EJU), μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2011 από δύο Ουκρανούς δισεκατομμυριούχους εβραϊκής καταγωγής, τους Vadim Rabinovich και Ihor Kolomoyskyi.


Ο Kolomoyskyi παλαιότερα  είχε προσπαθήσει να εκλεγεί πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των Εβραϊκών Κοινοτήτων (European Council of Jewish Communities) – που ιδρύθηκε πριν από 40 χρόνια – ενώ ο Rabinovitch υπήρξε αντιπρόεδρος του ECJC.


Οι εκπρόσωποι του  Εβραϊκού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξελέγησαν μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 18 Οκτωβρίου έως  τις 15 Δεκεμβρίου του 2011. Στις εκλογές  συμμετείχαν ως υποψήφιοι 1000 περίπου Εβραίοι, οι οποίοι ζουν και εργάζονται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης (και όχι μόνο), ενώ οι  ψηφοφόροι ήταν  συνολικά 400.000.


Μέλη του εβραϊκού κοινοβουλίου είναι ραβίνοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, νομικοί, επιστήμονες, αθλητές, καλλιτέχνες κλπ.  Μεταξύ αυτών είναι: ο Πρέσβης Jakob Finci, εκπρόσωπος για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ο Vittorio Pavoncello, υψηλό μέλος της Ένωσης των ιταλικών Εβραϊκών Κοινοτήτων και ο αριστερός Ιταλο-αφρικανο-εβραίος Roger Coianiz, στέλεχος του ιταλικού αριστερού κόμματος «Αριστερά-Οικολογία-Ελευθερία» από την Ιταλία. O Pierre Besnainou, πρόεδρος του «Ιδρύματος του γαλλικού Ιουδαϊσμού»   (“Fondation du Judaïsme Français”), θέση που προηγουμένως κατείχε ο David de Rothschild. O δικηγόρος Oliver Mishcon από τη Μεγάλη Βρετανία.  Ο οικονομολόγος Joel Rubinfeld από το Βέλγιο. Ο Nathan Gelbart από τη Γερμανία. Ο Jozef Camhi από την Τουρκία. Από την Ελλάδα εξελέγησαν ο μηχανικός Ηλίας Μπορμπόλης (Ilias Borbolis) και ο Αβραάμ Ρεϊτάν (Avraam Reitan), τ. Γεν. Γραμματέας του Κ.Ι.Σ.Ε. Από την Κύπρο ο Arie Zeev Raskin, ιδρυτής της Εβραϊκής Κυπριακής Ένωσης.


Το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό Κοινοβούλιο είναι βασισμένο να λειτουργεί σύμφωνα με την Κνεσέτ. [H Κνέσετ είναι το κοινοβούλιο του Ισραήλ. Έχει έδρα την Ιερουσαλήμ και συγκλήθηκε σε σώμα για πρώτη φορά το 1949. Αποτελείται συνολικά από 120 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται για 4 χρόνια. Ως νομοθετική εξουσία της ισραηλινής κυβέρνησης, η Κνέσετ θεσπίζει νόμους, εκλέγει τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό,  επιβλέπει το έργο της κυβέρνησης, διατηρεί την αρμοδιότητα για την καθαίρεση του προέδρου του κράτους και του ελεγκτή του κράτους από τα καθήκοντά τους, ενώ μπορεί να διαλυθεί η ίδια και να προκηρύξει νέες εκλογές. Η Κνέσετ έχει τη δυνατότητα να περάσει οποιοδήποτε νόμο με απλή πλειοψηφία.]


Τα εγκαίνια του Εβραϊκού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συνέπεσαν με την επίσκεψη στις Βρυξέλλες μιας αντιπροσωπείας 40 μελών της Διάσκεψης των Προέδρων των Μεγαλύτερων αμερικανικών εβραϊκών οργανώσεων (Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations), με επικεφαλής τους Richard Stone και Malcolm Hoenlein. Η αντιπροσωπεία είχε συνομιλίες με την εκπροσώπους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, καθώς και Βέλγους αξιωματούχους, Μεταξύ των θεμάτων που είχαν συζητηθεί κατά τη διάρκεια εκείνων των συνομιλιών ήταν το θέμα του αντισημιτισμού καθώς και τα ζητήματα που αφορούν το Ιράν και τη Συρία


Κατά τις εναρκτήριες ομιλίες τους οι Εβραίοι «ευρωβουλευτές»  εξήγησαν τους λόγους και τους σκοπούς της ίδρυσης του EEK.   «Ο κοινός παρονομαστής» των «ευρωβουλευτών» του ΕΕΚ είναι «η εβραϊκή τους ταυτότητα και το πάθος τους για την προώθηση των εβραϊκών συμφερόντων σε διεθνή κλίμακα»


Η Antonya Parvanova, εκπρόσωπος που εκλέχθηκε από τη βουλγαρική εβραϊκή Κοινότητα, δήλωσε ότι η συνάντηση της 16ης Φεβρουαρίου του 2012 έχει ιστορική σημασία μιας και θα σηματοδοτήσει το μέλλον των Εβραίων της Ευρώπης.


«Είμαι υπερήφανη και ευγνώμων που βρίσκομαι ενώπιόν σας σήμερα – είπε η Parvanova. Για πρώτη φορά, συγκεντρώθηκαν εδώ, σε αυτή την αίθουσα, οι εκπρόσωποι των οργανώσεων που εκπροσωπούν περισσότερους από 3,5 εκατομμύρια Εβραίους πολίτες  απ’ όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο … “Το νέο Εβραϊκό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι η φωνή που αντιπροσωπεύει και ενισχύει την εβραϊκή κοινότητα στην Ευρώπη.“…


«Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι Εβραίοι της Ευρώπης συναντώνται σήμερα εδώ, σαν ένας άνθρωπος, ή θα έλεγα καλύτερα  σαν ένα σύνολο ανθρώπων  με ένα ενιαίο σκοπό»… «Η εβραϊκή κοινότητα στην Ευρώπη, θα αποβεί  σίγουρα απαραίτητη σε ένα ευρύ φάσμα συζητήσεων στις οποίες αναμένεται να συμβάλλει δυναμικά»….


«Είμαστε σήμερα εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έναν χώρο που υπήρξε πάντα σύμβολο για το μέλλον της ειρήνης, της ανεκτικότητας και της δημοκρατίας. Φυσικά, υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν για να ενισχυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Ευρώπη παραμένει ενωμένη (!) εδώ και περισσότερο από 50 χρόνια με βάση τις αξίες οι οποίες πρέπει να διατηρηθούν ζωντανές σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Ο εξτρεμισμός, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και ο αντισημιτισμός δεν έχουν καμία θέση στην Ευρώπη και αυτό το Κοινοβούλιο θα συνεχίσει να εκπροσωπεί και να προστατεύει τα δικαιώματα του κάθε ευρωπαίου πολίτη.»


O επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εβραϊκής Ένωσης, Tomer Orni, δήλωσε μεταξύ άλλων: «Το όραμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Εβραίων είναι πλέον μια πραγματικότητα. Αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός όπως και ότι το νέο κοινοβούλιο είναι ένα σημαντικό ορόσημο για την εβραϊκή εκπροσώπηση στην Ευρώπη. Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι το κοινοβούλιο θα είναι μια θετική δύναμη στην κάλυψη των μεταβαλλόμενων συνθηκών και μεγάλων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο ευρωπαϊκός εβραϊσμός».


Ο ίδιος ο Orni, μιλώντας σε άλλο συνέδριο πριν λίγους μήνες, με θέμα «την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τις επιπτώσεις της στον αντισημιτισμό», που πραγματοποιήθηκε στην έδρα της ΕΕ, κατηγόρησε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς ότι διατηρούν στο DNA τους τον αντισημιτισμό, τονίζοντας  ότι «οι Εβραίοι στην Ευρώπη έχουν πάντα βιώσει τον αντισημιτισμό»…« ο αντισημιτισμός είναι μέρος του DNA της Ευρώπης. Έχει τις ρίζες του στην Ευρώπη ενώ υπήρχαν πάντα διαφορετικές πηγές κινήτρων για τον αντισημιτισμό.»


Το εβραϊκό λόμπι το οποίο ως γνωστό ασκεί τεράστια επιρροή στα ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης των Η.Π.Α., ενισχύεται πλέον από το ΕΕΚ  που παρεμβαίνει απροκάλυπτα στα εσωτερικά των ευρωπαϊκών χωρών.


Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για το γεγονός ότι ορισμένοι Εβραίοι ιδρύουν το δικό τους κοινοβούλιο με κύριο στόχο την υπαγόρευση μιας  κοινής πολιτικής των Εβραίων στην Ευρώπη [Με την ίδια λογική, θα μπορούσαν π.χ. οι μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη και είναι τουλάχιστον δέκα φορές περισσότεροι από τους Εβραίους, να ιδρύσουν ένα αντίστοιχο «Μουσουλμανικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».]. Ενέργεια σαν αυτή δείχνει ότι, επιδιώκεται η δημιουργία ενός μηχανισμού πίεσης από τους Εβραίους, που σκοπό έχει  την άνευ όρων υπεράσπιση του Ισραήλ, ανεξάρτητα από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και εξακολουθούν να διαπράττονται από το κράτος αυτό εναντίον των Παλαιστινίων και των γειτονικών λαών. Επιδιώκεται, επίσης, η ενίσχυση του δεσμού μεταξύ του Ισραήλ και των Εβραίων σε όλο τον κόσμο, καθώς η καθιέρωση μιας ενιαίας πολιτικής για τον εντοπισμό και την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, με την οποία θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν  όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί.


Παύλος Γκάστης


RV



Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2020

ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΪΟ ΤΟΥ 2012

 


Μετά την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων περί της ενοχής της ηγεσίας και όλων των βουλευτών της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και ένταξη σε αυτήν, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος θριαμβολογεί και κραυγάζει ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση. 

Επιπλέον, αντιμετωπίζουν την απόφαση ως αμετάκλητη, ενώ δεν πρέπει να αποκλείεται το ενδεχόμενο της αθώωσης στον δεύτερο βαθμό, ή ακόμη και της αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο μιας ενδεχομένως καταδικαστικής απόφασης στον δεύτερο βαθμό. 

Ακόμη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ήδη με την άσκηση ποινικής διώξεως για εγκληματική οργάνωση, με υπουργική απόφαση (βάσει νόμου που ψηφίστηκε μετά την άσκηση της διώξεως) ανεστάλη η κρατική οικονομική ενίσχυση μέχρι την αμετάκλητη απόφαση των αρμοδίων ποινικών δικαστηρίων. Μάλιστα, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση της Χρυσής Αυγής για την ακύρωση της απόφασης αναστολής της χρηματοδότησής της, τονίζοντας ότι η ενδεχόμενη εμπλοκή της ηγεσίας πολιτικού κόμματος σε εγκληματική οργάνωση πλήττει την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, οπότε είναι ανεκτή η αναστολή της χρηματοδότησής του.

Μετά την καταδίκη έστω και σε πρώτο βαθμό της Χρυσής Αυγής, ούτε λόγος φυσικά να της δώσουν αυτό που αν ήταν νόμιμο κόμμα θα εδικαιούτο. Η ίδια η εισαγγελέας στην πρότασή της για τα ελαφρυντικά, είπε ότι η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε για εγκλήματα που πλήττουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Συνεπώς, η Χρυσή Αυγή ξεκάθαρα δεν θεωρείται πλέον νόμιμο πολιτικό κόμμα. Το έχουμε εμπεδώσει, μας το λένε από το πρωί μέχρι το βράδυ, πολιτικοί, μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός, νομικοί, καθηγητές και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις: πρόκειται για μία εγκληματική οργάνωση που έδρασε και επεδίωξε τους εγκληματικούς σκοπούς της, λειτουργώντας προσχηματικά ως κόμμα, υπό τον μανδύα του πολιτικού κόμματος, όπως χιλιάδες φορές ακούσαμε.

Εδώ όμως ανακύπτουν εύλογα κάποια ερωτήματα: Αν η Χρυσή Αυγή δεν είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση, πώς είναι δυνατόν να είναι νόμιμη η λειτουργία του κοινοβουλίου από το 2012 όταν για πρώτη φορά μπήκε στη βουλή, ενώ κατά την καταδικαστική απόφαση από το 2008 ήταν εγκληματική οργάνωση και παρίστανε το κόμμα;  Όλες αυτές οι ψηφοφορίες στις οποίες συμμετείχε, πώς είναι δυνατόν να είναι νόμιμες, αφού κάποιοι βουλευτές δεν ήταν βουλευτές τελικά αλλά εγκληματική οργάνωση; Όπως είπαμε, από το 2013 της έκοψαν τη χρηματοδότηση λόγω της ποινικής διώξεως, επειδή αν αποδεικνυόταν εγκληματική οργάνωση θα έθιγε την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Τώρα που κατά την απόφαση απεδείχθη ότι είναι εγκληματική οργάνωση, πώς είναι δυνατόν να θεωρείται νόμιμη η λειτουργία του κοινοβουλίου από το 2012, όταν οι βουλευτές και ο αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος ΗΤΑΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ και το κόμμα δεν ήταν κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση; 

Η καταδικαστική απόφαση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εφόσον η Χρυσή Αυγή δεν ήταν νόμιμο πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση, η συμμετοχή της στο κοινοβούλιο δεν ήταν νόμιμη –γι’ αυτό δεν της δίνουν την κρατική οικονομική ενίσχυση–  συνεπώς το τελευταίο δεν αποτελείτο από 300 βουλευτές, το τρίτο κόμμα δεν ήταν στην πραγματικότητα κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση, και όλη η λειτουργία του κοινοβουλίου, ό,τι ψήφισε δεν είναι νόμιμο αλλά κυριολεκτικώς στον αέρα.


RV

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Ιδού το μέγα πρόβλημα της Ελλάδας




Παρά την τεράστια κινητοποίηση ολόκληρου του συστήματος, τα συνεχή καλέσματα και το όργιο προπαγάνδας, στο οποίο συμμετείχαν όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, ο Τύπος, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, εξουσιαστές και αντιεξουσιαστές, το αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρωθούν στη λεωφόρο Αλεξάνδρας λίγες χιλιάδες (ούτε 10000) από μία ολόκληρη χώρα. Οι ίδιοι μιλούν για είκοσι.

Θα περίμενε κανείς στην πρωτεύουσα των 5.000.000 με τα ΜΜΕ να καλούν ασταμάτητα, με τους καθηγητές, τους υπαλλήλους των δήμων ακόμη και τους δικαστικούς υπαλλήλους να απεργούν για να παρευρεθούν εκεί, ότι θα συγκέντρωναν ένα τεράστιο πλήθος. Ούτε 10.000 δεν ήταν. Και αυτή είναι η δύναμή τους.

Σήμερα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ήταν όλοι. Σταλινιστές, τροτσκιστές, λενινιστές, μαοϊκοί, αναρχικοί, κομμουνιστές, ΚΚΕ ΜΛ, ΜΛ, ΚΚΕ. Όλος ο εσμός των κόκκινων εγκληματιών. Απόγονοι των συμμοριτών βιαστών και δολοφόνων. Απόγονοι των προδοτών του μικρασιατικού πολέμου (δες και εδώ), απόγονοι των προδοτών του κυπριακού αγώνα (δες και εδώ). 

Απόγονοι αυτών που αιματοκύλισαν τη χώρα από το '44 μέχρι το '49. 

Ήταν όλοι εκεί.

Οι πρωταίτιοι για τον παράνομο και εγκληματικό εποικισμό της χώρας από αλλόφυλους. Ούτε η Ευρώπη ούτε κανείς άλλος υποχρέωσε τη χώρα να γίνει καταυλισμός ισλαμιστών (δες και εδώ). Είναι αυτοί που δημιούργησαν το τέρας που λέγεται ελληνικό δημόσιο και διώκουν και λοιδορούν όσους εργάζονται (δες και εδώ). Είναι αυτοί που διέλυσαν την οικονομία και μας οδήγησαν σε πτώχευση. Είναι αυτοί που αφόπλισαν τον στρατό (δες και εδώ). Είναι αυτοί οι ίδιοι που με διαφορετικά κάθε φορά αιτήματα, 300 ημέρες τον χρόνο κλείνουν το κέντρο της πρωτεύουσας και δημιουργούν επεισόδια. Καίνε, ρημάζουν λεηλατούν και βιαιοπραγούν. Κρατικοδίαιτοι, επιχορηγούμενοι. Ήταν εκεί όλοι οι βουλευτές και συνδικαλιστές τους, όλοι οι δημοσιογράφοι τους, οι καλλιτέχνες, οι ΜΚΟ, όλοι. Ανάμεσά τους σήμερα ήταν σίγουρα και δολοφόνοι. Ίσως και οι δολοφόνοι του Φουντούλη και του Καπελώνη, και των εργαζομένων στη Μαρφίν. Ο κοινωνικός βυθός. Ήταν όλοι εκεί, ήταν λίγες χιλιάδες. Συνυπεύθυνοι οι φιλελεύθεροι - οι liberals. Ακόμη λιγότεροι από αυτούς αλλά το ίδιο υπεύθυνοι. Φιλελεύθεροι και μπολσεβίκοι. Παιδιά της ίδιας μήτρας. 

 

Λίγες χιλιάδες αλλά το μέγα πρόβλημα της Ελλάδας.


 RV

 

Κυριακή, 24 Μαΐου 2020

Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ


Του Παν. Μαρίνη

1. Πρώτον και κύριον! Εκφυλισμένος εθνικισμός είναι αυτός που παρασυνδέεται με τον ακριβώς αντίθετόν του, τον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ! Αυτός ο εθνικισμός είναι εκφυλισμένος ως το κόκκαλο! Εκφυλισμένος τόσον ώστε δεν αντιλαμβάνεται την ανοητολογία του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» αλλά θηρεύει τις ψήφους τών περιθωριακών φανατικών χριστιανών! Εκφυλισμένος τόσον ώστε δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗ άπατρις, από τις ρίζες της ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ και η Εκκλησία επισήμως αφορίζει και αποδιοπομπεί «τον Εθνικισμόν και τον Εθνοφυλετισμόν»!! [όποιος έχει απορίες να μελετήση το εκτενές κείμενον μας "Εθνικισμός και Χριστιανισμός"]
Συναφώς: Είναι εκφυλισμένος και κατάπτυστος κάθε εθνικισμός ο οποίος αντί να προσπαθή να διαφωτίση και να εκπαιδεύση τον τον εξαθλιωμένο Νεοέλληνα διδάσκοντας την Αλήθεια, επιχειρεί να κερδοσκοπήση πατώντας πάνω στην αμορφωσιά και την σύγχυση που βασιλεύη στον λαό!! 

2. Εκφυλισμένος αλλά και αγράμματος εθνικισμός είναι αυτός που παρασυνδέεται με την ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ και τις ιδέες της, με την έννοιαν της Ατομοκεντρικής κοινωνίας και τα παρεπόμενά της, την αρχήν της λαϊκής κυριαρχίας και την συμπαρελκομένην αρχήν της Καθολικής ψηφοφορίας! Επίσης εκφυλισμένος εθνικισμός είναι αυτός που παρασυνδέεται με τα διάφορα πολιτικά κινήματα, κλαδιά της Νεωτερικότητος, ως ο Φιλελευθερισμός ή ο Αριστερισμός και ο Μαρξισμός! Ο εθνικισμός είναι ιδεολογία ΠΡΟΝΕΩΤΕΡΙΚΗ, διότι Δικαιώματα έχει μόνον ένα πρόσωπον: η "Συλλογική οντότης Ελληνική Πατρίδα" (και αναλόγως αλλαχού), το δε Κράτος υπάρχει και ενεργεί υπέρ αυτής!
Γενικώς: Είναι εκφυλισμένος κάθε εθνικισμός που επιχειρεί να χρωματισθή από στοιχεία Χριστιανικά, Νεωτερικά, Μαρξιστικά οικονομιστικά ή επιχειρεί να μιμηθή παλαιότερα εθνικιστικά πρότυπα [που ήσαν προσηρμοσμένα στην εποχή τους και στην τότε λαϊκήν ψυχοσύνθεσιν και φυσικά όχι στην σημερινήν] ως την "4ην Αυγούστου" [καθεστώς άξιον σεβασμού που ήτο όμως ήτο αγκυροβολημένον στην εποχήν του και στις στρεβλώσεις της, από τον Ελληνοχριστιανισμόν ως την Αγγλοφιλία].

3. Εκφυλισμένος και βδελυρός εθνικισμός είναι αυτός που φοβάται να ομολογήση την αλήθεια της εννοίας της Ράτσας και της Βιολογικής συνεχείας του Έθνους και άρα να πολεμήση επαρκώς τον Φιλομεταναστευτισμόν και συναφώς να διαχωρίζη επαρκώς τους Ομογενείς από τους Αλλογενείς! Αντιθέτως, εκφυλισμένοι ως το κόκκαλο Έλληνες εθνικιστές βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τους Αλλογενείς εποίκους της Ευρώπης με τους διαφόρους Ευρωπαϊκούς λαούς. 

5. Εκφυλισμένος και γελοίος εθνικισμός είναι αυτός που παρασυνδέεται με στοιχεία μη-εθνικά ή και ανθελληνικά της «Ελληνικής δημοκρατίας», με τα σύμβολά της, την σημαία της, το Σύνταγμά της, τους θεσμούς της! Το εθνικόν Νέον Κράτος δεν είναι μία εμβαλωματική λύσις τύπου Χούντας επί του παλαιού πολιτεύματος, αλλά είναι μία νέα πολιτεία με το ιδικόν της περίοπτον πολιτικο-φιλοσοφικόν σύστημα! Συναφώς, ομοίως εκφυλισμένος εθνικισμός είναι αυτός που παρασυνδέεται με την Ε.Ε. και τις ακολουθούσες τον Πολιτιστικόν Μαρξισμόν αξίες της και αρχές της! 

6. Εκφυλισμένος και πανάθλιος εθνικισμός είναι κυρίως αυτός που παρασυνδέεται με την τρέχουσα "πολιτική ορθότητα" του Μεταπολεμικού κόσμου και είναι δεμένος στο κυρίαρχον «Αριστερόν-Φιλελεύθερον αφήγημα της Ιστορίας»! Εκφυλισμένος ως το κόκκαλο διότι φοβάται να αντιμετωπίση την πραγματικότητα του Μεγάλου Πολέμου 1914-1945 και να θέση τα βασικά ερωτήματα ως: Τί ήτο πραγματικά ο μεγάλος πόλεμος που έληξε το1945;; Αλήθεια, οι Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν, ήσαν οι «καλοί» της ιστορίας;; Αν οι Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν ήσαν το Αγαθόν, τότε είναι και σωστός ο Μεταπολεμικός κόσμος και καταδικαστέος ο Εθνικισμός και αντιθέτως καλοί κ’ αγαθοί οι Αντιφασίστες κι οι Κομμουνιστές!!

7. Εκφυλισμένος και λίαν επιβλαβής είναι ο εθνικισμός, ο οποίος ζώντας εκατονταετίες στο παρελθόν ασχολείται με τον ιδικόν του εθνικόν μικρόκοσμον και αδυνατεί να αντιληφθή ότι σήμερα το ζήτημα είναι ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ: Η προγραμματισμένη δι’ εισαγωγής Αλλογενών, σε όλη την Ευρώπη και Αμερική, αντικατάστασις του πληθυσμού και ο οριστικός αφανισμός όχι μόνον πολιτιστικός, αλλά βιολογικός και οριστικός πλέον, του συνόλου της ΛΕΥΚΗΣ φυλής!! ΔΕΝ θα επιβιώση η Ελλάς, ακόμη κι αν αποκτήσει το ορθόν καθεστώς και εκδιώξη απαξάπαντες τους Αλλογενείς, ως μία νησίδα ή ένας ζωολογικός κήπος, στην μέση του μωαμεθανικού και νεγρικού Ωκεανού!! Μόνον η σύνδεσις και συνεργασία με αντίστοιχες υγιείς κινήσεις του Λευκού Κόσμου είναι δυνατόν να έχη δυνατότητες επιτυχίας!! 

ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ: Αυτός ο κάθε είδους εκφυλισμένος Εθνικισμός μπαίνει μόνος του σε μία ποντικοπαγίδα και εξυπηρετεί μόνον τους άρχοντες του Μεταπολεμικού κόσμου!!




 RV

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΩΝ ΑΣΤΩΝ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΣΠΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ



Όπως έχει γίνει γνωστό, εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τα πρώτα κρούσματα κοροναϊού, με όλες τις συνέπειες, δηλαδή μεγάλη κοινωνική αναστάτωση, ανησυχία, μέτρα που σε αρκετούς ανθρώπους θα προκαλέσουν γρήγορα σοβαρά οικονομικά προβλήματα ακόμη και καταστροφή, και βέβαια και πάνω απ’ όλα ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΘΑΝΑΤΟΥ. 

Σε μια χώρα που μαστίζεται από το πρόβλημα των αλλόφυλων και όλα τα κακά -και πάνω απ’ όλα τον ΘΑΝΑΤΟ- που έχουν φέρει, και όσο παραμένουν θα συνεχίσουν να φέρνουν, σε μια περίοδο που και οι μέχρι πρότινος εφησυχασμένοι δεν κλείνουν πλέον τα μάτια μπροστά σε αυτό το πρόβλημα, υπάρχουν ακόμη κάποιοι εκφυλισμένοι αστοί, που δεν τους απασχολούν τα προβλήματα της πατρίδας και προφανώς θεωρούν ότι είναι υπεράνω όλων.

Κοινωνιοπαθείς, αλαζόνες επειδή έχουν κάποια λεφτά, δεν διανοούνται να αλλάξουν λίγο το πρόγραμμά τους και πάνω όλα έχουν γραμμένους όλους τους υπόλοιπους. Προφανώς αυτή η είναι η περίπτωση των δύο κυριών που ΕΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΑΪΟ στην Ελλάδα, όπως έχει γίνει γνωστό μέχρι τώρα. Και οι δύο πήγαν στο Μιλάνο την ώρα που η πόλη πληττόταν θανάσιμα από τον ιό, δεν ήταν ήδη εκεί, πήγαν  για την πλάκα τους, ενώ γνώριζαν πόσο κρίσιμη ήταν η κατάσταση, γιατί το είχαν κανονίσει και δεν άλλαζαν το προγραμματάκι τους για τίποτα, και προφανώς επειδή πίστευαν ότι αυτές δεν τις πιάνει τίποτε. Οι άνδρες τους δεν τις απέτρεψαν αν και έχουν παιδιά, η μία μάλιστα, η Αθηναία, απ’ ό,τι έγινε γνωστό πήρε και την κόρη της μαζί, διότι προφανώς και αυτοί πίστευαν ότι είναι υπεράνω όλων. Η Θεσσαλονικιά πήγε για την εβδομάδα μόδας. Γυρίζοντας από το όμορφο ταξίδι της, έφερε τον θάνατο στην Ελλάδα. Την επομένη πήγε στο δημοτικό συμβούλιο, και έστειλε το παιδί της στο σχολείο. Αυτή τη στιγμή πολλές οικογένειες εξαιτίας της ανευθυνότητάς της υποφέρουν, ζουν σε καραντίνα, ζουν με την αγωνία του θανάτου, φοβούνται βάσιμα ότι τα παιδιά τους, οι ίδιοι, οι αγαπημένοι τους θα πεθάνουν. Και θα ζήσουν έτσι για πολύ καιρό.

Η άλλη, στέλεχος της τράπεζας Πειραιώς, πήγε στο Μιλάνο με το ένα της παιδί, την κρίσιμη αυτή περίοδο, ταξιδάκι για Σαββατοκύριακο, διότι προφανώς πίστευε ότι λόγω της "καλής" δουλειάς της και της επίσης "καλής" δουλειάς του συζύγου της, δεν θα την έπιανε τίποτε. Η κοινωνική της όχι απλώς ανευθυνότητα αλλά εχθρότητα ήταν τέτοια, ώστε το παιδί της που πήρε στο Μιλάνο, αμέσως μετά το έστειλε στο Λονδίνο με 100 συμμαθητές του. Η ίδια πήγε στα εξωτερικά ιατρεία του Σωτηρία, έτσι για να μεταδώσει τον ιό σε όσους περίμεναν εκεί, όπου παρέμεινε κανένα δίωρο. Εξαιτίας της πάρα πολλές οικογένειες, εκατοντάδες για αρχή, αν βάλουμε και όσους συναναστράφηκαν τον άνδρα της, ζουν σε καραντίνα, ζουν με την αγωνία του θανάτου, φοβούνται βάσιμα ότι τα παιδιά τους, οι ίδιοι, οι αγαπημένοι τους θα πεθάνουν. Και θα ζήσουν έτσι για πολύ καιρό.

    Το ότι ένοχοι για τον ιό είναι οι Κινέζοι, το ότι ο ιός θα έφτανε και στη χώρα μας δεν μειώνει την ευθύνη των δύο παραπάνω κυριών (και των ανδρών τους). Είναι άλλο το ότι αν ο ιός εξαπλωθεί,  οποιοσδήποτε χωρίς να φταίει θα μπορεί να τον μεταδώσει και σε άλλους, ούτε ξέρουμε πότε θα έφτανε στη χώρα μας και πώς. Οι παραπάνω αστές δεν διαφέρουν σε τίποτε από τον μεθυσμένο οδηγό που σκοτώνει ή τραυματίζει, ή μάλλον διαφέρουν στο ότι έχουν θέσει σε κίνδυνο, όχι άθελά τους αλλά από την αλαζονεία τους, πολύ περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους θα μπορούσε ποτέ ένας μεθυσμένος οδηγός.





Οι κυρίες αυτές, αν ζήσουν, θα πρέπει να διωχθούν ποινικά, και να τιμωρηθούν παραδειγματικά για το έγκλημα που διέπραξαν, να υποχρεωθούν σε χρηματική ικανοποίηση των θυμάτων τους, τα ονόματά τους να γίνουν γνωστά και η αλαζονεία τους να στιγματιστεί. Κάποιοι ασυνείδητοι πλούσιοι, κάποιοι εκφυλισμένοι αστοί δεν διστάζουν να ΣΠΕΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ προκειμένου να ικανοποιήσουν τα βίτσια τους.


RV