Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκφυλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκφυλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Η ΜΚΟ της Εκκλησίας θα αναλάβει εξ’ ολοκλήρου την νομική παροχή ασύλου στους αλλόφυλους εισβολείς



Σύσκεψη για τους αλλόφυλους εισβολείς πραγματοποιήθηκε στο Συνοδικό Μέγαρο της Εκκλησίας της Ελλάδος την ώρα που πληθαίνουν οι ροές προς τα ελληνικά νησιά, η κατάσταση είναι ασφυκτική και η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία εγείρει ανησυχίες για νέο κύμα εισβολέων προς την χώρας μας.

Εξάλλου, λίγο νωρίτερα ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν απείλησε Ευρώπη και Ελλάδα ότι θα «αφήσει» 3,6 εκατομμύρια πρόσφυγες προς… Δυσμάς.


Μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης ο Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως Αθηναγόρας μίλησε στους δημοσιογράφους για τα όσα συζητήθηκαν στη συνάντηση.

«Η σημερινή συνάντηση με τον κ. Χρυσοχοϊδη έγινε με σκοπό να υπάρξει μια συνεργασία με την παρούσα κυβέρνηση για το ζήτημα του μεταναστευτικού. Η συνεργασία ξεκινά με καλές προϋποθέσεις γιατί και από τις δυο πλευρές υπάρχει διάθεση για δουλειά. Η ΜΚΟ της Εκκλησίας έχει όλες τις υποδομές για την νομική παροχή ασύλου στους μετανάστες αλλά και την επανένωση οικογενειών. Σήμερα συζητήθηκε η δυνατότητα να δοθούν ακίνητα της Εκκλησίας ώστε να μπορούν να φιλοξενηθούν οικογένειες μεταναστών και ασυνόδευτων ανηλίκων. Ζητήθηκε όμως από την πλευρά της Εκκλησίας τα προγράμματα αυτά να τα αναλάβει εξ’ ολοκλήρου η Εκκλησία, από την αρχή τους μέχρι το τέλος. Επιπλέον συζητήθηκε και η δυνατότητα ένταξης αυτών των ανθρώπων που θα παραμείνουν εδώ στην Ελλάδα».

Ο Χρυσοχοϊδης έκανε λόγο για την τεράστια προσφορά της Εκκλησίας στην περίοδο της κρίσης, προσθέτοντας «είστε αξιέπαινοι».

Ο Αρχιεπίσκοπος από την πλευρά του επεσήμανε ότι υπήρξε ανταπόκριση από όλους «από τη μια άκρη της Ελλάδος στην άλλη» τονίζοντας την αξία του εθελοντισμού.

RV


Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

«Επιχείρηση Τσε»: Πώς οι σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες κατασκεύασαν τον μύθο του Τσε Γκεβάρα





Γράφει ο Théo

Μία από τις πλέον προβεβλημένες μορφές του 20ού αιώνος, το απόλυτο ίνδαλμα των απανταχού μπολσεβίκων, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της αριστεράς παγκοσμίως, είναι αναμφισβήτητα ο διάσημος “ρομαντικός επαναστάτης” Τσε Γκεβάρα. Η μορφή του, ήτις βρίσκεται τυπωμένη πάνω σε αμέτρητες αφίσες, σημαίες, καλοκαιρινές μπλούζες και πλείστα άλλα δημοφιλή καταναλωτικά προϊόντα, αλλά και η γενικότερη καλλιεργηθείσα από τα μαρξιστοκρατούμενα Μ.Μ.Ε. εικόνα του —αυτή του “αγνού ιδεολόγου αγωνιστή που μάχεται και θυσιάζεται για τα ουτοπικά ιδανικά του”— έχει υπάρξει ένας πραγματικός “άσσος στο μανίκι” της κομμουνιστικής μηχανής προπαγάνδας, ένα από τα αποτελεσματικότερα προπαγανδιστικά όπλα που έχει μεταχειρισθεί διαχρονικά ο διεθνής κομμουνισμός για να κατοχυρώσει την ολέθρια διαβρωτική λαβή του επί των μωρόπιστων μαζών και δη επί της νεολαίας.      




Η “έλξη” του Τσε Γκεβάρα φαίνεται να είναι τόσο ισχυρή, ώστε ούτε καν άτομα που κατά τα άλλα δηλώνουν “αντικομμουνιστές” μπορούν να του “αντισταθούν.” Πρόσωπα απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, αναρχικοί, κομμουνιστές, αριστεροί, κεντρώοι, φιλελεύθεροι, δεξιοί, ακροδεξιοί, “εθνικιστές,” άπαντες υμνούν εν χορώ τον Τσε Γκεβάρα, φτιάχνουν διαδικτυακά “μιμίδια” (“memes”) με δήθεν αποφθέγματά του, επικαλούνται με κάθε ευκαιρία ρήσεις του και κοσμούν εξώφυλλα περιοδικών τους με την εικόνα του! Κάποιοι μάλιστα από τον λεγόμενο ακροδεξιό «χώρο» έφθασαν στο έσχατο σημείο πολιτικής γελοιότητας να δηλώσουν δημοσίως ότι τον «τιμούν», ότι είναι «χειροκροτητές» του, και ότι το πορτραίτο του βρίσκεται ανηρτημένο στο πολιτικό τους γραφείο!






Πόσοι, όμως, από τους αριστερούς και (ακρο)δεξιούς θιασώτες και υμνητές του Τσε Γκεβάρα γνωρίζουν ότι το ίνδαλμά τους είναι στην πραγματικότητα μια ΑΠΑΤΗ, μια κίβδηλη προπαγανδιστική “περσόνα” που κατασκευάσθηκε από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες και διαδόθηκε σ’ όλο τον κόσμο διαμέσου της εμπορικής δράσεως ζάπλουτων Εβραίων (*1) μεγαλοεπιχειρηματιών;
Η άνω μαρτυρία προέρχεται από το βιβλίοΠαραπληροφόρηση(‘Disinformation’) του Ίον Μίχαϊ Πατσέπα (Ion Mihai Pacepa), πρώην στρατηγού και διευθυντή του Τμήματος Πληροφοριών Εξωτερικού (DIE) της μυστικής αστυνομίας της κομμουνιστικής Ρουμανίας, της διαβόητης Σεκιουριτάτε. Ο Πατσέπα είναι διεθνώς γνωστός ως ο πλέον υψηλόβαθμος αξιωματικός μυστικών υπηρεσιών του σοβιετικού μπλοκ που αυτομόλησε στην Δύση.



Το εν λόγω βιβλίο, όπερ εξεδόθη για πρώτη φορά το 2013 υπό τον τίτλο Παραπληροφόρηση: Πρώην Επικεφαλής της Κατασκοπίας Αποκαλύπτει Μυστικές Στρατηγικές για την Υπονόμευση της Ελευθερίας, την Επίθεση κατά της Θρησκείας και την Προώθηση της Τρομοκρατίας, περιέχει μια πληθώρα συγκλονιστικών αποκαλύψεων σχετικά με τους μυστικούς μηχανισμούς της κομμουνιστικής προπαγάνδας, με ιδιαίτερη έμφαση στις καταχθόνιες μεθόδους κοινωνικής μηχανικής δια των οποίων οι μπολσεβίκοι της Ε.Σ.Σ.Δ. κατόρθωσαν να προκαλέσουν και να εκμεταλλευθούν διάφορες κοινωνικές τάσεις και κινήματα του περασμένου αιώνος (όπως ο αντιαμερικανισμός, ο αντικαθολικισμός, το αντιπολεμικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 κ.ά.), με σκοπό να προωθήσουν την ιδεολογία τους στις μάζες και εν τέλει να κυριαρχήσουν στην Δύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής αυτού του διαβολικού μηχανισμού προπαγάνδας δια της “παραπληροφορήσεως” (dezinformatsiya) αποτελεί, σύμφωνα με τον συγγραφέα, η κατασκευή του μύθου του Τσε Γκεβάρα.   

Ο Ίον Μίχαϊ Πατσέπα στο πολυτελές Γιότ του Ραούλ Κάστρο στην Κούβα, 1974

Ο Πατσέπα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι μετείχε προσωπικά στο εγχείρημα συνεργαζόμενος  με την KGB και τους αδερφούς Κάστρο της Κούβας, αναφέρεται λεπτομερώς στην υπόθεση στις σελίδες 209-212 (η έμφαση δική μας), όπου ουσιαστικά κάνει λόγο για μια πλήρως ενορχηστρωμένη μυστική εκστρατεία προωθήσεως του Τσε Γκεβάρα, την οποία μάλιστα ονομάζει Επιχείρηση Τσε! Συγκεκριμένα, γράφει:
“Την δεκαετία του 1960, ο Τσε Γκεβάρα έγινε ένα είδος συμβόλου για το κίνημα της θεολογίας της απελευθέρωσης (*2). Εκείνη την εποχή, η δημοτικότητα του Κρεμλίνου ήταν χαμηλότερη από ποτέ. Η βίαιη καταστολή της Ουγγρικής Επαναστάσεως του 1957 και η υποκίνηση της Κουβανικής Κρίσης των Πυραύλων από τους Σοβιετικούς προκάλεσαν την αποστροφή του κόσμου, και ο κάθε σοβιετικός περιφερειάρχης επιχείρησε να περισώσει την εικόνα του με τον δικό του τρόπο. Ο Χρουστσόφ αντικατέστησε την “ανένδοτη” Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία της παγκόσμιας προλεταριακής εξεγέρσεως με μια πολιτική ειρηνικής συνυπάρξεως, ενώ υποκρινόταν ότι ήταν πρόμαχος της ειρήνης. Ο  Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ επένδυσε σε έναν “σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο” κι ο Γκομούλκα στο “αφήστε την Πολωνία να είναι η Πολωνία.” Ο Τσαουσέσκου ανακοίνωσε την “ανεξαρτησία” του από την Μόσχα και αυτοπροβλήθηκε ως ο “αντικομφορμιστής” ανάμεσα στους κομμουνιστές ηγέτες.




Οι αδελφοί Κάστρο της Κούβας, που έτρεμαν κάθε φιλελευθεροποίηση, αποφάσισαν ότι θα ήταν απλούστερο να πλάσουν ένα ρομαντικό επαναστατικό προσωπείο για τον κομμουνισμό τους. Επέλεξαν τον Τσε ως το αγόρι της αφίσας τους, διότι είχε ήδη εκτελεσθεί στην Βολιβία —έναν σύμμαχο των ΗΠΑ· έχοντας αποτύχει να πυροδοτήσει έναν ανταρτοπόλεμο, μπορούσε να προβληθεί ως μάρτυρας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η KGB αμέσως προσέφερε την υποστήριξή της. Η Ρουμανική DIE (*3), η οποία εκείνη την περίοδο απήλαυε στενών σχέσεων με την κουβανική ομόλογό της, την DGI, διετάχθη να παράσχει μία χείρα βοηθείας, κι αυτό με ενέπλεξε άμεσα στην υπόθεση.



Η “Επιχείρηση Τσε” ξεκίνησε με το βιβλίο “Επανάσταση Μέσα Στην Επανάσταση,” ένα εγχειρίδιο κομμουνιστικού ανταρτοπολέμου, που αποθέωνε τον Τσε. Ο συγγραφέας, ο Γάλλος τρομοκράτης Ρεζίς Ντεμπρέ (*4), ήταν ένας έγκριτος πράκτορας της KGB. Το 1970, οι αδερφοί Κάστρο εντατικοποίησαν την αγιοποίηση του Τσε. Ο Αλμπέρτο Κόρντα, ένας Κουβανός αξιωματικός της υπηρεσίας πληροφοριών που εργαζόταν μυστικά ως φωτογράφος με την κουβανική εφημερίδα Revolución, έπλασε μια μυθιστορηματική φωτογραφία του Τσε. Ο διάσημος πλέον Τσε, με τις μακριές, σγουρές μπούκλες, που φορά έναν επαναστατικό μπερέ με ένα άστρο και ατενίζει κατ’ ευθείαν μέσα στα μάτια του θεατή, έχει  έκτοτε κατακτήσει την υφήλιο (*5).




Η φωτογραφία του Τσε έγινε το λογότυπο για την ισπανόφωνη, τετράωρη επική ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ “Τσε” που έκανε πρεμιέρα το 2009, η οποία απεικονίζει έναν σαδιστή φονιά που αφιέρωσε την ζωή του στο να φέρει την Λατινική Αμερική στους κόλπους του Κρεμλίνου ως έναν “αληθινό επαναστάτη μέσα από τους σταθμούς του μαρτυρίου του.” Ακόμη κι ο δραματουργός  στον οποίον αποδίδεται η συγγραφή του θεατρικού έργου που δυσφήμησε τον Πάπα Πίο XII, του “Ο Αντιπρόσωπος,” επιστρατεύθηκε για την επιχείρηση προώθησης του Τσε.  Το περιοδικό Time ανέφερε τον Οκτώβριο του 1970: “Αυτή την στιγμή, ο Τσε εμφανίζεται κάθε βράδυ σε ένα νέο θεατρικό έργο, στους “Αντάρτες,” από τον Γερμανό δραματουργό Ρόλφ Χόχουτ.” Στο έργο, “ένας νεαρός Γερουσιαστής της Νέας Υόρκης, που είναι επίσης ο επικεφαλής ενός υπογείου κινήματος τύπου-Τσε στις ΗΠΑ, ικετεύει τον Γκεβάρα να εγκαταλείψει τον αγώνα του στην Βολιβία. Ο Τσε αρνείται. ‘Ο θάνατός μου εδώ —υπό μία σταθμισμένη λογική— είναι η μόνη δυνατή νίκη,’ λέει. ‘Πρέπει να αφήσω ένα σύμβολο.’” Προωθώντας περαιτέρω τους σκοπούς της KGB, το έργο επίσης χρέωνε στις Ηνωμένες Πολιτείες φυλετικές και πολιτικές δολοφονίες. Η KGB διαδραμάτισε επίσης καταλυτικό ρόλο στον καλλωπισμό ενός ημερολογίου που είχε κρατήσει ο Τσε κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων και στην μετατροπή του σε ένα προπαγανδιστικό βιβλίο, “Το Κεφάλαιο Συναντά Έναν Ξένοιαστο Καβαλάρη,” που αργότερα μετονομάστηκε σε “Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας” (*6).




Σήμερα, ο Τσε είναι ένα σύμβολο του κινήματος  της θεολογίας της απελευθέρωσης και της θεολογίας της μαύρης απελευθέρωσης. Κατά την περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2008, ο τηλεοπτικός σταθμός Houston του Fox προέβαλλε ένα βίντεο με εθελοντές σε ένα γραφείο πολιτικής εκστρατείας του Ομπάμα σε εκείνη την πόλη, του οποίου οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με μια μεγάλη αφίσα του Τσε ανηρτημένη πάνω από μια κουβανική σημαία. Ο Ομπάμα σύχναζε στην εκκλησία της θεολογίας της μαύρης απελευθέρωσης του αιδεσιμότατου Ράϊτ (*7) στο Σικάγο για είκοσι σχεδόν χρόνια.  
Όπως ο Ραούλ Κάστρο κάποτε μου υπερηφανεύτηκε, “Ο Τσε είναι η μεγαλύτερη δημόσια επιτυχία μας.”  




Έτσι λοιπόν κατασκευάσθηκε ο μύθος του Τσε Γκεβάρα, του μπολσεβίκου κατσαπλιά par excellence που ενέπνευσε ολόκληρες γενιές αριστερών (κι όχι μόνο) εδώ και μισό αιώνα. Ένας κομμουνιστής τρομοκράτης, ένας ψυχοπαθής εγκληματίας, ένας στυγνός κατά συρροήν δολοφόνος μετετράπη βάσει οργανωμένου σχεδίου σ’ ένα από τα πλέον διάσημα πολιτικά σύμβολα του 20ού αιώνος, σ’ ένα πρότυπο που απολαύει καθολικής αποδοχής και θαυμασμού!  
Φυσικά, το γεγονός ελάχιστα μας εκπλήσσει. Όλοι, άλλωστε, ενθυμούμαστε τον “ελαφρώς επεξεργασμένο” σοβιετικό “ήρωα” με τα κλεμμένα ρολόγια στο Ράϊχσταγκ (ιδέ εδώ), καθώς επίσης και τους εγχώριους ψευτο-ήρωες της αριστεράς, τον Γλέζο, τον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη (τον “άνθρωπο με το γαρίφαλο”), τους “ήρωες του πολυτεχνείου” κτλ. Η τακτική των μπολσεβίκων παραμένει πάντοτε η ίδια, όπως ίδια παραμένει και η διαχρονική τάση της ελληνικής πατριδοκάπηλης (ακρο)δεξιάς να αποτίνει δουλοπρεπώς φόρο τιμής σε όλους αυτούς, να προσπαθεί απεγνωσμένα να τους οικειοποιηθεί —πόσες φορές άραγε ακούσαμε για “εθνικιστή”/“ΕΟΝίτη” Γλέζο που κατέβασε την γερμανική σημαία;— και να τους μιμηθεί (Ζέρβας κ.ά.). Ο μπολσεβικισμός ρίχνει το αγκίστρι με το δόλωμα και οι ιδεολογικά λιμασμένοι εγχώριοι ακροδεξιοί τσιμπάνε αμέσως.




Αυτή είναι δυστυχώς η τραγελαφική κατάσταση στην σύγχρονη, μεταπολΗΣτευτική Ελλάδα της ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς, των νεομπολσεβίκων κατσαπλιάδων και των χθαμαλών ακροδεξιών μιμητών τους. Και ο κατήφορος δεν φαίνεται να έχει τελειωμό…  


Σημειώσεις:

(*1) Για τον καταλυτικό ρόλο των Εβραίων στην υπόθεση Τσε Γκεβάρα ιδέ σημειώσεις (*5) και (*6). Ένα από τα αρκετά προβληματικά σημεία του βιβλίου του Πατσέπα είναι ότι δεν τους κατονομάζει ευθέως, ενώ όλως περιέργως (και υπόπτως) υιοθετεί το σαθρό αφήγημα περί “αριστερού αντισιωνισμού”! 
(*2) Θεολογία της απελευθέρωσης: Πολιτικοθρησκευτικό επαναστατικό κίνημα που έκανε την εμφάνιση του την δεκαετία του 1970 ανάμεσα σε ορισμένους κύκλους Καθολικών Λατινοαμερικανών. Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, δημιουργήθηκε από την KGB στα πλαίσια της εκστρατείας της Ε.Σ.Σ.Δ. για την εξαγωγή του κομμουνισμού στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Ο Πατσέπα αναφέρει σχετικά: “Στα 1950 και 1960, οι περισσότεροι Νοτιαμερικανοί ήσαν φτωχοί, θρησκευόμενοι αγρότες που είχαν αποδεχθεί το status quo, και ο Χρουστσόφ είχε την πεποίθηση ότι θα μπορούσαν να προσηλυτισθούν στον κομμουνισμό διαμέσου της έξυπνης παραχάραξης της θρησκείας. Το 1968, η KGB κατόρθωσε να χειραγωγήσει μια ομάδα αριστερών Νοτιαμερικανών Καθολικών επισκόπων στο να διοργανώσουν ένα συνέδριο στο Μεδεγίν, στην Κολομβία. Κατόπιν αιτήματος της KGB, η DIE υπό τον γράφοντα παρείχε υλικοτεχνική υποστήριξη στους οργανωτές. Ο επίσημος στόχος του συνεδρίου ήταν η βοήθεια για την εξάλειψη της φτώχειας στην Λατινική Αμερική. Ο αδήλωτος στόχος ήταν η νομιμοποίηση ενός κατασκευασμένου από την KGB θρησκευτικού κινήματος υπό την ονομασία “Θεολογία της Απελευθέρωσης,” του οποίου ο μυστικός στόχος ήταν να υποκινήσει τους φτωχούς της Λατινικής Αμερικής στο να εξεγερθούν ενάντια στην “θεσμοθετημένη βία της φτώχειας” που απέρρεε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.” Το μαρξιστικό κι αντιδογματικό περιεχόμενο της θεωρίας, καθώς κι εχθρότητα προς την θεσμική Εκκλησία (η οποία καταδικάζεται ως “όργανο της άρχουσας τάξης” κτλ) προκάλεσαν οξύτατες αντιδράσεις στο Βατικανό, με αποτέλεσμα την καταδίκη του κινήματος από τον Πάπα Iωάννη Παύλο το 1980. H θεωρία παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει περιορισμένη απήχηση σε μεμονωμένους αριστερούς κληρικούς, ενώ ο Πάπας Φραγκίσκος (που ως γνωστόν προέρχεται από την Νότιο Αμερική) έχει εκδηλώσει πλειστάκις την συμπάθειά του για αυτή.
(*3) DIE: Διεύθυνση Πληροφοριών Εξωτερικού της Σεκιουριτάτε.
(*4) Régis Debray: Γάλλος κομμουνιστής συμμορίτης, τρομοκράτης, μαρξιστής “διανοούμενος” και πράκτορας της KGB. Όπως πληροφορεί ο Πατσέπα (σελ. 53): “Ο Ντεμπρέ αφιέρωσε την ζωή του στην εξαγωγή του κομμουνισμού τύπου Κούβας στην Νότιο Αμερική, όμως λίγους μήνες αφότου εξέδωσε το βιβλίο του [“Επανάσταση Μέσα Στην Επανάσταση”], μια βολιβιανή μονάδα των ειδικών δυνάμεων εκπαιδευμένη από τις ΗΠΑ τον συνέλαβε στην Βολιβία μαζί με όλη την ομάδα ανταρτών υπό την διοίκηση του Τσε Γκεβάρα. Ο Τσε καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε για τρομοκρατία και δολοφονίες κατά συρροήν. Ο Ντεμπρέ καταδικάσθηκε σε κάθειρξη τριάντα ετών, αλλά απελευθερώθηκε μετά από τρία έτη κατόπιν επίμονων παρεμβάσεων του Σάρτρ. Την δεκαετία του 1980, ο Ντεμπρέ υπηρέτησε ως σύμβουλος για τις υποθέσεις Νοτίου Αμερικής δίπλα στον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Μιτερράν. Ύστερα από αυτό, ο Ντεμπρέ αφοσιώθηκε στην διασπορά του μίσους κατά των Ηνωμένων Πολιτειών.”        
(*5) Η εν λόγω φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από έναν πράκτορα της KGB, τον Ι. Λαβρέτσκυ, που δρούσε υπό κάλυψη  ως συγγραφέας, σε βιβλίο του υπό τον τίτλο “Ερνέστο Τσε Γκεβάρα,” το οποίο η KGB επεξεργάστηκε και εξέδωσε ως Ι. Λαβρέτσκυ, “Ερνέστο Τσε Γκεβάρα” (Μόσχα, 1976). Η KGB τιτλοφόρησε την διάσημη φωτογραφία “Guerrillero Heroico” (Ηρωικός Αντάρτης) και την διέδωσε σ’ όλη την Νότιο Αμερική —την περιοχή επιρροής της Κούβας. Ο Ιταλοεβραίος εκατομμυριούχος μεγαλοεπιχειρηματίας Τζιαντζιάκομο Φελτρινέλλι (Giangiacomo Feltrinelli), σκληρός κομμουνιστής και πράκτορας της KGB, πλημμύρισε την υπόλοιπη υφήλιο με την εικόνα του Τσε τυπωμένη σε αφίσες και καλοκαιρινές μπλούζες. Από την μια μέρα στην άλλη, ο τρομοκράτης Τσε έγινε διεθνές σύμβολο της αριστεράς. Ο δε Φελτρινέλλι έγινε και ο ίδιος τρομοκράτης και σκοτώθηκε ενώ τοποθετούσε έναν εκρηκτικό μηχανισμό έξω από το Μιλάνο το 1972.
(*6) Το επεξεργασμένο από την KGB ημερολόγιο του Τσε Γκεβάρα, με πρόλογο του Φιντέλ Κάστρο, εκδόθηκε για πρώτη φορά από τον εβραϊκό εκδοτικό Grove Press της Νέας Υόρκης. Ο ίδιος εκδοτικός οίκος εξέδιδε μεταξύ άλλων έργα του γνωστού νέγρου μουσουλμάνου ηγέτη Μάλκολμ Χ, του διάσημου αντιφασίστα δραματουργού Μπέρτολντ Μπρέχτ και άλλων περιθωριακών μαρξιστών “διανοουμένων.” Ο ιδιοκτήτης και διευθυντής της Grove Press ήταν ο ζάπλουτος Εβραίος μεγαλοεπιχειρηματίας Barney Rosset, ο οποίος, κατά δήλωσή του, υπήρξε φανατικός κομμουνιστής και σιωνιστής.       
(*7) Jeremiah Right: Αφροαμερικανός προτεστάντης πάστορας, γνωστός για την στήριξή του στον Μπαράκ Ομπάμα, καθώς και για ποικίλες αντιαμερικανικές και αντι-λευκές δηλώσεις.    


Ristorante Verona

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ", ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΣΒΟΛΗ



Στη Λέσβο, από τους 788 ''Πρόσφυγες'' που πέρασαν πρόσφατα κατάγονται:
131 Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
110 Αλγερία.
103 Αφγανιστάν.
52 Ιράκ.
35 Συρία .
30 Ερυθραία.
28 Καμερούν.
25 Μαρόκο.
19 Μάλι.
18 Κονγκό
18 Σιέρα Λεόνε.
15 Παλαιστίνιοι
14 Τυνησία.
13 Πακιστάν,
13 Ιράν
13 Ακτή Ελεφαντοστού
13 Μπαγκλαντές
12 Νιγηρία
12 Δομινικανή Δημοκρατία.
11 Αίγυπτο
10 Αιθιοπία
8 Ζιμπάμπουε
8 Νεπάλ
8 Γκάνα
7 Αϊτή
6 Γουινέα
6 Αγκόλα.
5 Σουδάν.
4 Μαυριτανία
4 Γκάμπια
3 Νήσους Κομόρες
3 Νίγηρα
3 Σαουδική Αραβία.
2 Μπουργκίνα Φάσο
2 Σομαλία
2 Σενεγάλη.
1 Δυτική Σαχάρα
1 Κεντρική Αφρική
1 Ουγκάντα,
1 Βενεζουέλα
1 Κούβα
1 Χιλή
1 Τζαμάϊκα
1 από την Τουρκία, δήλωσε δε αντικαθεστωτικός.

Όλοι αυτοί είναι πρόσφυγες, δηλαδή έρχονται από χώρες που έχουν πόλεμο ΚΑΙ συνορεύουν ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; 


RV

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Η Ελλάδα καταλαμβάνεται και η νεολαία αποπροσανατολίζεται, όταν δεν δολοφονείται



Πάνω από 2300 αλλόφυλοι εισέβαλαν στην Ελλάδα σε μία εβδομάδα 

Αύξηση κατά 9% κατέγραψε ο αριθμός των αλλόφυλων εισβολέων στην Ευρώπη τον Αύγουστο του 2019, σε σχέση με τον Ιούλιο «λόγω των αυξημένων αφίξεων στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου», όπως γνωστοποίησε στην ιστοσελίδα της η Frontex. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, ο συνολικός αριθμός τον Αύγουστο ανήλθε στους 12.900, εκ των οποίων οι 9.300 πέρασαν στα νησιά του Αιγαίου (δηλαδή 3 στους 4 έφτασαν στην Ελλάδα). 

Από τη Δευτέρα μέχρι και αργά το μεσημέρι της Παρασκευής 1414 αλλόφυλοι εισέβαλαν στη Λέσβο, 345 στη Χίο και 564 στη Σάμο. Συνολικά 2323 εισέβαλαν στα τρία νησιά.  

Η κατάληψη της πατρίδας από αλλόφυλους συνεχίζεται με ολοένα και αυξανόμενους ρυθμούς. Η Ελλάδα, σε λίγα μόλις χρόνια, θα γίνει χώρα εγχρώμων. Εν τω μεταξύ:

Αποπροσανατολισμός


Χθες Παρασκευή, μαθητές έκαναν πορεία στο Σύνταγμα κρατώντας χαρτόνια με μουτζούρες που έγραφαν: ''Ο πλανήτης γίνεται πιο καυτός κι από τον Λεονάρντο ντι Κάπριο'',  «θέλω καυτό φίλο, αλλά όχι έναν καυτό κόσμο», φωνάζοντας συνθήματα όπως: είμαστε η γενιά της αλλαγής... (αυτή η "αλλαγή" έχει στοιχειώσει την Ελλάδα)


Η πορεία έγινε από την ''Πρωτοβουλία ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή και την κλιματική αλλαγή'', καθώς και οργανώσεις της αριστεράς (βλέπε εδώ). 

Ναρκωτικά στα σχολεία


Δεκάδες είναι οι προσαγωγές από τη Δίωξη Ναρκωτικών μετά από επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν έξω από σχολεία. Ανήλικος dealer μιλώντας σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων αποκαλύπτει: «από 12 χρόνων κάνω τέτοιες δουλειές. Και δεν είναι ότι δίνουμε μόνο μπάφο. Μπορεί να δώσουμε και κοκαΐνη, xαπάκια, ecstasy, τριπάκια»...

Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Έρχονται εδώ τα παιδιά, βλέπουν ποιοι είμαστε, τους κλείνουμε το μάτι. Μας ζητάνε τάλιρο, που δεν τους δίνουμε και το καλύτερο με τάλιρο κι έχουμε και το 10άρικο που μπορείς να βρεις skunk, μπορείς να βρεις amnesia».

Amnesia: άκρως επικίνδυνο κοκτέιλ ναρκωτικών

Το amnesia αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κοκτέιλ ναρκωτικών, από ηρωίνη και κάνναβη, που μπορεί να προκαλέσει μέχρι και παράλυση στα ανήλικα θύματα. Ο 14χρονος dealer δηλώνει πως είναι πρώην χρήστης.
Κοκαΐνη έκανε στα 13 του χρόνια.

«Ένας καλός μήνας στα 10.000-8.000 ευρώ»

Ο τρόπος που τα κυκλώματα προσεγγίζουν τα ανήλικα παιδιά και κατόπιν τα «στρατολογούν» είναι μέσω των χρημάτων.
«Εγώ τα παίρνω από έναν γνωστό μου. Δίνω 800 – 850 ευρώ και παίρνω 1 κιλό. Μια φορά είχα βγάλει τη μέρα 1.000 ευρώ. Ένας καλός μήνας πάει στα 10.000  – 8.000 ευρώ».
 Τι μένουν σε εσένα και τι παίρνει το κύκλωμα; «Σε εμένα περίπου τα μισά» αποκαλύπτει. Πηγή
Ο αριθμός των θανάτων, μόνο από υπερβολική δόση στην Ευρώπη, φθάνει τους 10.000 τον χρόνο, και αυξάνεται συνεχώς.
Αυτός είναι ο κόσμος των νικητών
RV

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 14ην ΙΟΥΛΙΟΥ






Του Παν. Μαρίνη


14η Ιουλίου, η εθνική εορτή της Γαλλίας όπου εορτάζεται λαμπρά η ένδοξος «Γαλλική Επανάστασις» με παρελάσεις και δεξιώσεις! Συμμετέχοντες στην εορτήν αφιερώνομε ένα ενσταντανέ από τα ηρωϊκά κατορθώματα της Επαναστατικής Γαλλίας:

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ BÉDOIN
---------
Η Bédoin (département de Vaucluse en région Provence-Alpes-Côte d'Azur) είναι μία κωμόπολις της Προβηγκίας, 2.000 κατοίκων το 1794, 3.000 σήμερον.
Εκεί, την νύκτα της 1-2ας Μαΐου 1794 κάποιοι ξερίζωσαν το "Δένδρον της Ελευθερίας". Εις κάθε κοινότητα εφυτεύετο εις κεντρικόν σημείον ένα δένδρον που αντiπροσώπευε το καθεστώς και με τρόπον μαγικόν ως λέγουν αφ' ενός ήτο το εμψυχωμένον άγαλμα του καθεστώτος και αφ' ετέρου μετέφερε εις αυτό προς ενδυνάμωσίν του την ενέργειαν της κοινότητος. Η Επανάστασις λατρεύεται ως ο θρίαμβος του Διαφωτισμού όμως είναι επίσης παραγεμισμένη από πλήθος μαγικών συμβόλων, πράξεων, τελετουργιών και επικλήσεων περιέργων δυνάμεων! 
Αμέσως κατέφθασε εκεί ως εκπρόσωπος του καθεστώτος ο Étienne Christophe Maignet, επιφανής Ιακωβίνος, συνοδευόμενος από το 4ον τάγμα εθελοντών του Ardèche (4e bataillon de l'Ardèche = département νοτίως της Λυών) δυνάμεως 750 ανδρών. 
Εξεδόθη ένταλμα συλλήψεως εναντίον της πόλεως καθεαυτής, εναντίον του τόπου δηλαδή! Τούτο έλεγε μεταξύ άλλων: «que le pays qui a osé renverser le siège auguste de la Liberté est un pays ennemi que le fer et la flamme doivent détruire»! Ο Étienne Christophe Maignet κατεδίκασε την πόλιν ως «l'infâme» και ώρισε να καή, να εξαφανισθή, να ισοπεδωθή και εκεί να υψωθή ένα μνημείον που αιωνίως θα διαλαλεί την ατιμίαν της! 
Συνελήφθησαν επίσης πολλά άτομα που ήσαν οι προσωπικότητες της κωμοπόλεως, όλοι οι ιερείς, οι ευγενείς, ιατροί, δικηγόροι, επαγγελματίες.
Εν τω μεταξύ έφθασε το Επαναστατικόν δικαστήριον με μίαν λαιμητόμον και τρεις δημίους! Εξήντα τρία άτομα κατεδικάσθησαν εις θάνατον και εξ αυτών 35 εκαρατομήθησαν και 28 ετυφεκίσθησαν! Αυτοί δεν επετράπη να ταφούν κανονικώς αλλά τους έρριψαν όλους ομού εις έναν κοινόν λάκκον ως μία επιπλέον τιμωρία! 
Εξήντα πέντε άτομα κατεδικάσθησαν εις ποινάς φυλακίσεως και ωρισμένοι άλλοι εις άλλας ποινάς! 
Εδόθη προθεσμία 48 ωρών στους κατοίκους να φύγουν από την πόλιν και την 4ην Ιουνίου 1794 έλαβε χώραν η τελετουργία της καύσεως της πόλεως! 
Αρχικώς οι στρατιώτες εκρήμνισαν τον καθεδρικόν ναόν και κατόπιν εφρόντισαν να καή κάθε οίκημα της πόλεως! Επυρπολήθησαν συνολικώς πεντακόσιες ιδιωτικές οικίες, οκτώ εκκλησίες και όλα τα δημόσια κτήρια!
Όταν εγένετο η Παλινόρθωσις στην Γαλλίαν ο Étienne Christophe Maignet δεν κατεδικάσθη, ούτε διά το μέγα τούτο κακούργημα, ούτε διά τις άλλες εγκληματικές πράξεις του! Κακώς νοουμένη επιείκεια!

RV

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Νίκος Καζαντζάκης: «Οι μπολσεβίκοι έχουν δίκιο»



Μέρος β

Γράφει ο Théo

Ως προανεφέρθη, τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός “εθνικός χώρος” γίνεται μάρτυρας ενός πρωτοφανούς φαινομένου, μιας αδιανόητης, τραγελαφικής καταστάσεως, η οποία πραγματικά συνιστά αφορμή για πολύτομη διατριβή.
Γλίσχρες, κίβδηλες υπάρξεις του ακροδεξιού “χώρου” που αυτοαποκαλούνται  “εθνικιστές ” πασχίζουν να επιβάλουν ως ιδεολογικούς καθοδηγητές του “ελληνικού εθνικισμού” διάφορες παρακμιακές φιγούρες της σάπιας νεοελληνικής ψευτοδιανόησης.
Τα άτομα αυτά δεν ορρωδούν προ ουδενός· δεν διστάζουν να “ξεπλύνουν” και να συμπεριλάβουν στον οικτρό, ετερόκλητο κυκεώνα που ονομάζουν “ελληνικό εθνικισμό,” ακόμη και σεσημασμένους μπολσεβίκους, θιασώτες του κομμουνισμού και του ιουδαϊσμού, σαν τον Νίκο Καζαντζάκη.


Μπολσεβίκοι και “εθνικιστές” πλασάρουν στο κοινό τους τα ίδια σκουπίδια!


Ισχυρίζονται ότι ο Καζαντζάκης , καίπερ “θαυμαστής” του Λένιν και των μπολσεβίκων –όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι ελαφρά τη καρδία –, δεν υπήρξε… ποτέ κομμουνιστής, καθώς, όντας άνθρωπος του “πνεύματος ” και της διανόησης δεν μπορούσε να “περιοριστεί” σε μία μόνο πολιτική ιδεολογία.  Εν άλλοις λόγοις, μαζί με τα ιταμά ψεύδη, αναμασώνται και οι γνωστές, φθηνές, αριστερίστικες δικαιολογίες και υπεκφυγές περί “απελευθερωμένων” διανοούμενων και καλλιτεχνών που, έχοντας κατά κάποιον τρόπο το ακαταλόγιστο, δύνανται “δυσί κυρίοις δουλεύειν! ”
Ένα είναι βέβαιο· ότι, στην άπελπι προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, τα χθαμαλά αυτά άτομα του “χώρου” υποτιμούν πρωτίστως την δική τους -ούτως ή άλλως υποτυπώδη- νοημοσύνη και κατόπιν την νοημοσύνη και αντίληψη των υπολοίπων.
Ως απάντηση στην αγύρτικη παραπληροφόρηση της ακροδεξιάς, πρόκειται να εκθέσουμε μερικά εν πολλοίς άγνωστα γραπτά του ιδίου του Καζαντζάκη, τα οποία όχι μόνο καταρρίπτουν το γελοίο και σαθρό αφήγημα περί “αντικομμουνισμού,”  αλλά επίσης αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο ίδιος υπήρξε πράγματι στρατευμένος μπολσεβίκος, και μάλιστα  σε αγαστή κοινωνία με τον σκληρό πυρήνα του διεθνούς κομμουνισμού.
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι ειλημμένα από επιστολές του Νίκου Καζαντζάκη προς την Έλλη Λαμπρίδη και εμπεριέχονται στο βιβλίο “Νίκος Καζαντζάκης - Αλληλογραφία με τη Μουντίτα, 1927-1957,” σελ. 195-234 (η έμφαση δική μας).

 

25 Οκτωβρίου 1927, Οδησσός


“Λίγη ώρα στην Οδησο και βιαστικά στο τραίνο για Μόσχα. Ξανάδα βίαια όλες τις αγαπητές εβραίικες μορφές —μάτια μάβρα, μύτες γρυπές, χείλια χοντρά— νιόθω μια αλόκοτη συγκίνηση πατώντας το χώμα της Ρουσίας, όταν απο μακριά είδα τη ροζ, φωτεινή γραμη της Ρουσίας, η καρδιάμου σκίρτησε, σα να γύριζα στην πατρίδα. Υποβολή κτλ. μα τί σημαίνει; Η καρδιάμου σκίρτησε. Τόρα Σου γράφω απο το βαγόνι όπου με πάει στη Μόσχα. Νύχτα πια, η μέρα είταν ωραιότατη, ήλιος, δροσιά αλαφρα και άβριο ανυπομονώ να φέξει η μέρα και να δω πάλι τα κατάμαβρα χώματα της Ουκρανίας. Αχ! νάμαστε μαζί! Θέμου ποτέ δε θα κάμουμε άραγε το ιερό τούτο προσκύνημα σ’ Μόσχα μαζί; Γιατί έχω το προαίστημα πως θα την ξαναδω για τρίτη και στερνή βολα. Θάμαι στη Μόσχα την Πέμτη και αμέσως θα Σου στείλω το τόσο καθυστερημένο τούτο γράμα. Η ράτσα η ρούσικη μούκαμε πάλι καταπληχτική εντύποση: άγρια, πρωτόγονη, brutale, οι άντρες όλο σκοτάδι, οι γυναίκες όλο λαγόνια. Πώς περπατούν, σα γελάδες, βαριά και μουντά και πλήθος μαζί, κοπάδια και πάνε. Τι διαφορά με τα λιγνά ανεμώλια χωρίς φως και σκοτάδι, τους Έληνες! Αχ! νάμουν γενημένος ρούσος! Αχ! νάμουν απο τις ράτσες που έρχουνται και όχι απο τις βαριοφορτομένες, décadentes [παρηκμασμένες], vieilles cocottes [γερασμένες πόρνες], τις ελληνολατινικες! Μα τόρα πια είναι πολύ αργα και άλη ζωη δεν υπάρχει. Raté. Αχ! νάμουν ρούσος θάκανα μεγάλα πράματα, θα γινόμουν αρχηγός σε αρίφνητά κοπάδια. Τόρα έχω τεράστιες ρίζες — στον αέρα Κτλ. κτλ. Σου γράφω στο βαγόνι και τρέμει το χέρι απο την κίνηση του τραίνου. Καληνύχτα daragaya maya! Άβριο πάλι θα Σε ξαναδω.”


Τι να πρωτοσχολιάσει  κανείς από όλα τα παραπάνω; Τις «αγαπητές εβραίικες μορφές»; Το «ιερό προσκύνημα» στην Μόσχα; Την επιθυμία να γίνει «αρχηγός σε αρίφνητα κοπάδια» μπολσεβίκων υπανθρώπων; Την χαρακτηριστική των απανταχού μπολσεβίκων ρωσολαγνεία που υπερβαίνει το όριο της γραφικότητας; Δεν μας είπαν οι “εθνικιστές” λάτρεις του Καζαντζάκη ότι όταν το ίνδαλμά τους έγραφε «Να κρατήσουμε ψηλά το εγώ της φυλής» εννοούσε της… σλαβικής.
Εντύπωση προξενεί, επίσης, το πόσο έντονα ταυτίζονται οι παραπάνω κατάπτυστες απόψεις του Καζαντζάκη περί φυλής και πολιτισμού, με εκείνες του έτερου μπολσεβίκου “πατρός του ελληνικού εθνικισμού,”  Ίωνος Δραγούμη, όστις έγραφε για τους Σλάβους-Ρώσους ομόφυλούς του τις ίδιες ακριβώς αθλιότητες:  Ότι είναι  «πιο νέοι, πιο ακατέργαστοι, πιο μελλοντικοί» , καθώς «δεν  τους βαραίνουν τόσο παλιοί  πολιτισμοί μέσ’ την ψυχή τους», όπως τους Έλληνες. Τελικά, φαίνεται ότι -τουλάχιστον ως προς τον μπολσεβικισμό- υπάρχει και κάποια ιδεολογική συνοχή στην ελληνική ακροδεξιά…

1 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

“(…)Η ζωήμου εδω είναι έτσι ορμητική και bunt. Τη νύχτα πηγαίνω σε θέατρα, γνώρισα πλήθος εγγλέζους, γιαπονέζους, συγγράφεις, έκαμα ένα Mémorandum και πρότεινα την ίδρυση ενός διεθνούς Bund απο πνεματ[ικούς] ανθρ[ώπους] με Kampforgan όχι κομουν[ιστικό] μα φίλοκομουν[ιστικο] με έδρα έξω απο Ρουσία, με ομιλίες, έκθεσες κλπ. Σήμερα θα γίνει συνεδρία για να συζητηθεί. Η Μόσχα είναι τόρα θάμα μεγάλο. Χιλιάδες «προσκυνητές» έρχουνται απ’ όλο τον κόσμο, εργάτες του χεριού και του μιαλου, γυρίζουν τις φάμπρικες, τις Ακαδημίες, έρχουνται σ’ επαφή, φιλοξενούνται άνετα απο τη Ρουσία και έτσι χωρίς οικον[ομικες] έγνιες, είναι όλο πνεματ[ικη] απασχόληση. (…)Εδω στη Μόσχα θα μπορούσα να μείνω για πάντα' υπάρχει τρόπος. Μα... etc.”

4 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

“Ετοιμασίες μεγάλες στη Μόσχα. Όλοι οι δρόμοι κοκκίνισαν, χιλιάδες πρεσβείες απ’ όλη τη γης, ένα Προσκύνημα άπληστο, επικίντυνο, που θάχει μεγάλα πνεματικα αποτελέσματα στη γης. Όσο πάει δυο πράματα τονόνουνται μέσαμου: 1) πως οι Ρούσοι Μπολσ[εβίκοι] έχουν δίκιο, ως hommes d’action, 2) πως εμείς έχουμε δίκιο, ως ψυχές που ετοιμάζουν το μελούμενο. Παράληλα μπορούμε να δουλέψουμε.

Το “μελούμενο”(sic), που “ετοίμαζε” στην Μόσχα με τόση ζέση ο Νίκος Καζαντζάκης και οι συν αυτώ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η παγκόσμια επικράτηση του μπολσεβικισμού, ενώ τα “πνευματικά αποτελέσματα” προφανώς κωδικοποιούσαν την βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, τον πρωτογονισμό, και  εν γένει την υποβάθμιση του ανθρώπου που νομοτελειακώς θα ακολουθούσε.
Μια πρόγευση αυτού του αταβιστικού χάους επρόκειτο να απολαύσει και ο ίδιος, τρείς ημέρες αργότερα, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, ανήμερα των εκδηλώσεων για την 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επαναστάσεως:

7 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

Η μέρα τούτη ήταν θαμαστη. Μια απο τις καλύτερες της ζωής μου. Δεν μπορώ ποτέ να περιγράφω τί συνέβη. Μπροστά απο το Κρεμλίνο, στην τεράστια «Κόκινη πλατεία» ο Ερυθρός στρατός, παρέλαση, το φοβερο ιπικο των Κοζάκων με γυμνά τα σπαθια, τ’ άλογα με τα κανόνια, οι εργάτες κ’ εργάτριες οπλισμένες, ο λαός, απο το πρωί στις 9 έως στις 6 το βράδι — πάνου απο 600,000 άνθρωποι. Κινέζοι, μάβροι, ασιάτες με λοήσιμα χρώματα, καμήλες, όλη η παρδαλή πολυτέλεια της Ανατολής, Γερμανοί ξανθοί, Εγγλέζοι, όλη η Γης. Η Μόσχα ολόκληρη τη μέρα είταν ένα φοβερο στρατόπεδο, τα άλογα χλιμιντρούσαν, οι άντρες άναψαν φωτιές, άρχισε το τραγούδι, οι Καφκάσιοι άρχισαν το χορο, ήρθαν οι ανατολίτες με τα νταούλια και τις πίπιζες η ζωη μου παρουσιάστηκε πάλι σαν ένα πράμα που πρέπει κάνεις να το πετάξει με χαρα, για να γλιτόσει απο το σώμα που μας εμποδίζει να σμίξουμε με τη φοβερή πνοή. Τίποτα, ανάξια είναι η ζωή μας στην Ελάδα, δεν μπορώ πια να την υποφέρω. Η μέρα τούτη πρέπει να με αναγκάσει επιτέλους να σωθω —”

Παρένθεση: Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι “έλληνες εθνικιστές,” που εξανίστανται με στόμφο και δράμα για την δήθεν “ξενομανία” του εθνικοσοσιαλισμού και καταγγέλλουν τους εθνικοσοσιαλιστές ως “γερμανόφιλους ;” Η ξενομανία –και μάλιστα υπέρ των Σλάβων μπολσεβίκων– του Καζαντζάκη δεν τους ενοχλεί; Μα, ασφαλώς και όχι. Αν είχαν όντως πρόβλημα με την “ξενομανία,” θα είχαν πρόβλημα πρωτίστως με τα δικά τους νοσηρά ιδεολογικά πρότυπα. Θα είχαν πρόβλημα με τον –αραβικής καταγωγής– μπολσεβίκο ψευτολογοτέχνη Καζαντζάκη, που έγραφε ύμνους για τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό. Θα είχαν πρόβλημα με τον –σλαβικής καταγωγής– Δραγούμη,  που οραματιζόταν  ελληνοτουρκικές συνομοσπονδίες και “ανατολίτικους” ελληνικούς πολιτισμούς. Θα είχαν πρόβλημα με τον –αγγλόδουλο, συνεργό των Ισπανών κομμουνιστών– Μεταξά, που θρηνούσε γοερώς, σε κοινή θέα,  για τον Εβραίο εγκληματία Μουσταφά Κεμάλ και μετονόμαζε ελληνικές οδούς προς τιμήν του! Όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν φαίνεται να “αγγίζει” τα υλακτούντα κνώδαλα του ακροδεξιού “χώρου,” τα οποία ευαισθητοποιούνται ενάντια στην “ξενομανία” όλως περιέργως μόνο όταν πρόκειται για τον Αδόλφο Χίτλερ και τον εθνικοσοσιαλισμό. Σαφώς και το πρόβλημά τους δεν είναι η… “ξενομανία. ”  Το πρόβλημά τους βρίσκεται αλλού, και το γνωρίζουν πολύ καλά.
Όμως, ας επιστρέψουμε στον Καζαντζάκη.

21 Νοεμβρίου 1927, Bakou

“Χίλια σχέδια, η ζωή μου βρίσκεται σε απότομο tournant. Εχω πολες δυνάμες να μείνω και να δουλέψω με τρόπο έντονο και διεθνή. Ίσως να μην μπορέσω να φύγω στις 8 Δβρη μα ένα μήνα αργότερα. Έχω απόλυτη ανάγκη να μου στείλεις το άρθρο* που έγραψα στα Ηλύσια για τη Rosa Lux[emburg]. Μου το ζητουν εδω να δημοσιεφτει ρούσικα και θα πάρω 10 £ που πολύ μου χρειάζουνται.(…) ”


Λίγες εβδομάδες αργότερα, έχοντας επιστρέψει στην Ελλάδα μαζί με τον διαβόητο Ρουμάνο μπολσεβίκο συνωμότη Παναΐτ Ιστράτι , ο Νίκος Καζαντζάκης φαίνεται πως έκανε την αρχή της «έντονης και διεθνούς» , υπονομευτικής μπολσεβίκικης δράσεώς του, επισκεπτόμενος την εν Αθήναις σοβιετική πρεσβεία όπου ήταν επισήμως προσκεκλημένος σε γεύμα .

2 Ιανουαρίου 1928, Αθήνα

Άβριο, 3 του Γενάρη, στις 6, πρέπει να πάω στη Ρ[ούσικη] πρεσβεία με τον Ιστράτη, όπου θα μας έχουν τραπέζι. Δεν ξέρω πότε θα γυρίσουμε κι αν θα μπορέσουμε να ιδοθούμε. Πάντως θ’ αφίσω το κλειδί, στη γνωστή θέση κι αν θες έρχεσαι, καθίζεις, διαβάζεις — ωσότου γλιτόσω. Daragaya, μαζί Σου”

Το τι περίπου ειπώθηκε σ’ εκείνο το «τραπέζι» μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς με βάση τα όσα επακολούθησαν.
Μία μόλις εβδομάδα μετά την επίσκεψη και το γεύμα στην σοβιετική πρεσβεία, στις 11 Ιανουαρίου 1928, αμφότεροι οι Καζαντζάκης και Ιστράτι συμμετείχαν ως ομιλητές σε προπαγανδιστική εκδήλωση που διοργάνωσε ο διαβόητος αρχικομμουνιστής –και μετέπειτα ιδρυτής του ΕΑΜΔημήτριος Γληνός, με τη στήριξη του Κ.Κ.Ε., στο θέατρο «Αλάμπρα».

Λόγω της μαζικής διαφήμισης της εκδηλώσεως από σύμπασες τις κομμουνιστικές φυλλάδες της εποχής, στο θέατρο έσπευσε πλήθος μπολσεβίκων και συμπαθούντων, με αποτέλεσμα η αίθουσα να γεμίσει ασφυκτικά. Η δε ομιλία φαίνεται πως γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν αληθινό κομμουνιστικό παροξυσμό, ενώ στο τέλος της τραγουδήθηκε η «Διεθνής» και εκτοξεύτηκαν συνθήματα του τύπου: «Ζήτω η προλεταριακή μας πατρίδα! Ζήτω η παγκόσμια επανάσταση!» Κατόπιν, οι εξερχόμενοι από το θέατρο εκστατικοί μπολσεβίκοι ολοκλήρωσαν  την φιέστα τους με μια μεγάλη, ξέφρενη πορεία υπέρ του μπολσεβικισμού και των σοβιέτ, η οποία -κατά τα ειωθότα- κατέληξε σε βίαια επεισόδια και συγκρούσεις με την αστυνομία.
Το θέατρο «Αλάμπρα»

Την επομένη ημέρα, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδος «Εμπρός» έγραφε: «Υπό την σκέπην του Εκπαιδευτικού Ομίλου ο Π. Ιστράτι ύμνησε τον κομμουνισμόν και καθύβρισε τους διανoούμενους πλέξας το εγκώμιον της Τσέκας. Το χθεσινόν αίσχος».  Άρθρο της ίδιας εφημερίδος με τίτλο «Υπό την σημαίαν της ανταρσίας» ανέφερε τα εξής: «Ό,τι ήρχισεν προ ετών πολλών εις τον Βόλον με τον Δελμούζον κηρύσσοντα την αθεΐαν, συνεπληρώθη χθες εις την Αλάμπραν με τον Γληνόν και τον Καζαντζάκην ψάλλοντας την τρίτην Διεθνή ομού μετά του Γαλλορουμάνου αλήτου, του τολμήσαντος εις στιγμήν κραιπαλώδους ενθουσιασμού δια τους βρυχηθμούς των μαινομένων “συντρόφων” νʼ αποκαλέση “πουλημένα τομάρια” τους Έλληνας διανοουμένους οίτινες δεν ηθέλησαν να χειροκροτήσουν τας σφαγάς τας διαπραχθείσας εις την Ρωσίαν εν ονόματι δήθεν των ελευθεριών του ανθρώπου.»
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Εμπρός" στις 13/1/1928

Κατόπιν όλων αυτών και λόγω του τεράστιου σάλου που προκλήθηκε, ο Καζαντζάκης, ο Ιστράτι και ο Γληνός παραπέμφθηκαν σε δίκη από τις αρχές με την κατηγορία ότι αποσκοπούσαν σε υποκίνηση ταραχών και υπονόμευση του αστικού καθεστώτος. Η δίκη έλαβε χώρα την 1η Ιουνίου 1928, αλλά ως μοναδικός κατηγορούμενος εμφανίστηκε ο Γληνός, καθώς ο Ιστράτι είχε απελαθεί και ο Καζαντζάκης είχε ήδη επιστρέψει στην Σοβιετική Ένωση. Αμφότεροι, ωστόσο, απέστειλαν στο δικαστήριο απολογητικό υπόμνημα, το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε και την εξής κυνική ομολογία:
“(…)ουδεμία μεταξύ ημών και της Μόσχας υπάρχει σχέσις πλην της πνευματικής τοιαύτης. Θεωρούμεν μάλιστα αναγκαίον να κάμωμεν ταύτην την διασάφησιν. Οτι μολονότι είμεθα ορθόδοξοι Μαρξισταί, και πιστεύομεν απόλυτα εις την Μαρξιστικήν αρχήν της πάλης των τάξεων, δεν ανήκομεν εν τούτοις δυστυχώς εισέτι εις το επίσημον Κομμουνιστικόν Κόμμα. Σκοπός της διαλέξεώς μας ήτο να διαφωτίσωμεν επιστημονικά επί τη βάσει εντοκουμέντων και αριθμών τον ελληνικόν λαόν και τον διανοούμενον κόσμον δια την συντελουμένην εις την Ρωσσίαν ανθρωπιστικήν αναγέννησιν που κατά την γνώμη μας αποτελεί την χαραυγή μιας δικαιοτέρας αύριον.(…) Οι κατήγοροί μας μας χαρακτηρίζουν ως ανατροπείς. Ναι. Τον χαρακτηρισμόν αυτόν δεν τον αποκρούομεν. (…)Αυτοί είνε εν συντομία οι λόγοι, κ. ανακριτά, δια τους οποίους πιστεύομεν απολύτως εις τον αγώνα της εργατικής τάξεως, η νίκη της οποίας θα έχη ως αποτέλεσμα την επικράτησιν μιας νέας ηθικής και πνευματικής τάξεως ομοίαν της οποίας δεν αναφέρει έως τώρα η ιστορία.

Παρ’ όλα αυτά, το δικαστήριο εν τέλει αθώωσε τους τρείς μπολσεβίκους, αποδεχόμενο τον ισχυρισμό τους πως η επίμαχη διάλεξη είχε χαρακτήρα …«ενημερωτικό», ενώ καταλυτική για την τελική ετυμηγορία υπήρξε η παρέμβαση υπέρ των κατηγορουμένων του ιδίου του πρώην πρωθυπουργού -και επιφανούς  μασόνου- Αλεξάνδρου Παπαναστασίου (τον οποίον επίσης “σερβίρουν” οι εθνικιστές στο αφελές κοινό τους ως “θεωρητικό του ελληνικού εθνικισμού”).
Όσο για τον Καζαντζάκη, οι μπολσεβίκικες δραστηριότητές του ουδόλως περιορίστηκαν σ’ αυτό το γεγονός. Τουναντίον, συνέχισε ακάθεκτος την προώθηση και την στήριξη του κομμουνισμού μέχρι το τέλος της ζωής του, μέσω βιβλίων (ιδέ «Τόντα-Ράμπα»,  «Ταξιδεύοντας-Ρουσία» κτλ.), ομιλιών, άρθρων, αλλά και δια της ιδρύσεως της κομμουνιστικής «Σοσιαλιστικής Εργατικής Ενώσεως», του «Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου» κτλ.


Αυτόν τον καθ’ ομολογίαν και εν τη πράξει μπολσεβίκο προπαγανδιστή πασχίζουν ορισμένοι να αναδείξουν σε ιδεολόγο του “ελληνικού εθνικισμού,”  ξεπλένοντάς τον στην ίδια “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” όπου ξεπλύθηκαν σε προηγούμενο χρόνο ο Ι. Δραγούμης, ο  Ι. Μεταξάς και διάφορες άλλες μίζερες φιγούρες που συμπρωταγωνιστούν στο θλιβερό τσίρκο, όπερ καλείται  “ελληνικός εθνικισμός.”
Εμείς πάντως, αντιλαμβανόμενοι την απόγνωση των  “εθνικιστών” που αναζητούν μανιωδώς νέα ιδεολογικά πρότυπα, και προσμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη ρηξικέλευθη κατάκτηση του “χώρου,” προτείνουμε στα συγκεκριμένα άτομα να ανακηρύξουν ως ιδεολόγους του “ελληνικού εθνικισμού” τους κάτωθι διάσημους  ποιητές της “Ρωμιοσύνης”:

Τάσος Λειβαδίτης - Γιάννης Ρίτσος

Διαβάστε εδώ το Α μέρος

Ristorante Verona