Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υποταγή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υποταγή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄ ΚΑΙ 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


«.... Ο κόσμος κυβερνάται από πολύ διαφορετικά πρόσωπα από εκείνα που φαντάζονται αυτοί που δεν βρίσκονται πίσω από τη σκηνή».

Βενιαμίν Ντισραέλι


Γεώργιος Β΄ 

Επικεφαλής του ελληνικού κράτους, ανώτατος πολιτειακός άρχων και δημιουργός της 4ης Αυγούστου ο Γεώργιος Β΄ παραμένει ένα πρόσωπο σκοτεινό για το οποίο ελάχιστα έχουν γραφτεί. Bασιλιάς στην Ελλάδα, κατά τα κρίσιμα έτη του Β΄ Ππ, περιέργως σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται σε αυτόν. Η μία οδός επί της οποίας βρίσκεται το προεδρικό μέγαρο και το μέγαρο Μαξίμου φέρει το όνομά του: Οδός Γεωργίου Β΄.

Ποιος ήταν ο Γεώργιος Β΄ 

Ο Γεώργιος Β΄, γιος του Κων/νου Α΄ και της πριγκίπισσας Σοφίας, γεννήθηκε στην Αθήνα, στη βασιλική έπαυλη Τατοΐου το 1890. Ανήλθε στον ελληνικό θρόνο το 1922 μετά τη μικρασιατική καταστροφή και παραιτήθηκε μόλις έναν χρόνο μετά, ύστερα από αποτυχημένο φιλοβασιλικό πραξικόπημα. Δυστυχώς για την πατρίδα μας, ο άνθρωπος αυτός δεν ένιωθε καμία σύνδεση με την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μάλιστα, δεν δίσταζε να δηλώνει την αντιπάθεια και περιφρόνησή του με κάθε ευκαιρία: «Αυτοί οι Έλληνες» έγραφε, διαχωρίζοντας τον εαυτό του από αυτούς, τους οποίους χαρακτήριζε «φριχτούς Βαλκάνιους». Στα 31 του χρόνια παντρεύτηκε την δεύτερη εξαδέλφη του, πριγκίπισσα Ελισάβετ της Ρουμανίας. Έφυγε από την Ελλάδα το 1923 και μετακόμισε στο Βουκουρέστι. Ο γάμος του όμως δεν κράτησε πολύ. Χώρισε σχεδόν αμέσως, έφυγε και από «αυτούς τους φριχτούς Βαλκάνιους» και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αγγλία κάτω από την προστασία του εκεί Βασιλιά Γεωργίου Ε΄. 

    Ο Γεώργιος Β΄ δεν φημιζόταν για την ευστροφία του. Όλοι συμφωνούσαν σε αυτό. Για τον Γ. Α. Βλάχο της "Καθημερινής", που τον υποστήριξε σθεναρά, ήταν «εστεμμένος φελλός», για τον Ναπολέοντα Ζέρβα «ηλίθιος Γλιξβούργος», και για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούζβελτ «απλά κουφιοκέφαλος». Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, που έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον επαναφέρει στον ελληνικό θρόνο μετά τη λήξη του Β΄ Ππ, έτρεχε έντρομος να αποφύγει κάθε συνάντηση μαζί του, δηλώνοντας στον πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, ότι «θα ήταν προτιμότερο να ήταν μουγγός». 

Ο «απλά κουφιοκέφαλος» κατά Ρούζβελτ

Μπορεί να μην διακρινόταν για την οξύνοιά του, όμως παρέμενε ένα χαρτί στα χέρια της αγγλικής πολιτικής. Ήταν εξαρτημένος από τους Βρετανούς, αφού αφενός τελούσε υπό την προστασία τους αφετέρου αν ήθελε να επιστρέψει στον θρόνο μόνον αυτοί θα μπορούσαν να τον επαναφέρουν στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια ήταν ένας εξόριστος μονάρχης, εξαρτημένος από τους προστάτες του, χαμηλής ευφυίας που δεν αγαπούσε τις υπηκόους του.

Θα μπορούσε να μην είχε διαδραματίσει κανέναν ρόλο και να παραμείνει στην αγαπημένη του Αγγλία μέχρι το τέλος του. Όμως η περίοδος του μεσοπολέμου και τα γεγονότα οδήγησαν τον Γεώργιο Β΄ ξανά στον ελληνικό θρόνο και την Ελλάδα στην δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '30, η άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία κινητοποίησε τη γνωστή διεθνή κλίκα, η οποία, φοβούμενη ότι ο Χίτλερ θα πάρει την εξουσία, έσπευσε να προλάβει ενδεχόμενη προσχώρηση κρατών/κυβερνήσεων προς το γερμανικό στρατόπεδο. Κράτη και κυβερνήσεις έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνουν υπό τον έλεγχό τους. 

 


Ο Εθνικοσοσιαλισμός κέρδιζε συνεχώς οπαδούς και φίλους και όχι μόνον στη Γερμανία. Επιπλέον, είχε κατορθώσει να πετύχει στην οικονομία, παρ' όλο τον πόλεμο, και ο Χίτλερ έκανε πράξη αυτά που διακήρυττε χωρίς συμβιβασμούς. Η αντίδραση της διεθνούς κλίκας δεν άργησε να έρθει. Μια σειρά από πραξικοπήματα έλαβαν χώρα στην Ευρώπη όπου και εγκαθιδρύθηκαν προσωρινές δικτατορίες (Ρουμανία, Αυστρία, Γιουγκοσλαβία, κ.ά.) με σκοπό να σταματήσει την επέκταση και την αύξηση της επιρροής της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Αυτή τη μοίρα είχε και η Ελλάδα, η οποία τελούσε, ήδη, υπό τον έλεγχο της Αγγλίας. Η Αγγλία επέλεξε με σχολαστικότητα και προσοχή τα πρόσωπα που θα τοποθετούσε στην Ελλάδα. 

Τα πρόσωπα που επιλέγονται για πολιτικούς ρόλους πρέπει να πληρούν διάφορα κριτήρια, ανάλογα με την εποχή και τα έθνη, αλλά το πρώτο και σπουδαιότερο κριτήριο είναι πάντα το  πόσο πιστά και πόσο ελεγχόμενα είναι. Η πίστη για να αξιολογηθεί θέλει χρόνο. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγονται παλαιοί γνώριμοι οι οποίοι έχουν αξιολογηθεί και δοκιμασθεί. Τον δε έλεγχό τους αναλαμβάνουν οι μυστικές υπηρεσίες. Αυτές φτιάχνουν ένα προφίλ και στη συνέχεια εντοπίζουν αδυναμίες και τρόπους χειρισμού. Τοποθετούν, δε, δίπλα τους άλλους πράκτορες για τον απόλυτο έλεγχό τους. Με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν και είναι πολύ σχολαστικοί. Με λίγα λόγια δεν αφήνουν τα πράγματα στην τύχη. Τα στελέχη των μυστικών αυτών υπηρεσιών επιλέγονται προσεκτικά και προετοιμάζονται συστηματικά σε κάθε τι που ο ρόλος τους απαιτεί. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται πόρνες και άλλα τρίτα πρόσωπα που επιλέγονται πάντα ανάλογα με την περίπτωση. 


Οι πράκτορες

Στα τέλη του 1932 σε μια άγρια σκήτη στην απόκρημνη πλαγιά του ΑΘΩΝΟΣ, σκαρφάλωσε με ευκινησία αγριοκάτσικου ένας oρθόδοξος ασκητής. Ποιος ήταν αυτός; Ο oρθόδοξος ασκητής ήταν γιος του λόρδου Μπάλφουρ, από τα μεγαλύτερα ονόματα του ΣΙΤΥ του Λονδίνου. 


 Ντέιβιντ Μπάλφουρ 

Ο λόρδος Ντέιβιντ Μπάλφουρ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1903 και καταγόταν από μια οικογένεια που προσέφερε πρωθυπουργούς, υπουργούς, ναυάρχους και στρατηγούς στη Βρετανία.  Είναι ένας άνθρωπος με σπουδές στα πανεπιστήμια της Πράγας, του Σάλτσμπουργκ, της Ρώμης και αργότερα των Αθηνών. Γνωρίζει εκτός από τη μητρική του γλώσσα τα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρωσικά, πολωνικά και ελληνικά και αργότερα θα μάθει και τουρκικά.

Πληροί όλα τα κριτήρια της Ιντέλλιτζενς Σέρβις. Η αποστολή που του δίνεται απαιτεί κοπιώδη προετοιμασία και απόλυτη αφοσίωση. Πριν ακόμη φθάσει στον Άγιον όρος θα γίνει ρωμαιοκαθολικός μοναχός και θα ενταχθεί στο τάγμα των Βενεδικτίνων. Υπηρέτησε για λίγο στη Μονή του Τάγματος στο Chevetogne του Βελγίου. Πρόκειται για μοναστήρι με ξεχωριστή δράση καθώς όλοι οι μοναχοί εξειδικεύονται στην Ορθόδοξη Θεολογία και Δογματική. Μάλιστα προσπαθούν να βοηθήσουν την προσέγγιση των δύο Εκκλησιών...  

Το έργο του Μοναστηριού και του ηγουμένου της Lambert Beauouin καταστρέφεται με απόφαση του Βατικανού όταν τρεις μοναχοί, ο Μπάλφουρ, ο Εβραίος Lev Gillet και ο Alexis van der Mensbrugghe, εγκαταλείπουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό για χάρη της Ορθοδοξίας... 

Ο Μπάλφουρ πήρε το ορθόδοξο σχήμα με τη βοήθεια Ρώσων κληρικών της διασποράς και ονομάζεται Δημήτριος.

Εμφανίζεται στο Άγιον Όρος και εγκαθίσταται αρχικά στο λεγόμενο Ρωσικό Μοναστήρι, (Ακόμη σήμερα σχετίζεται με μυστικές υπηρεσίες της Μόσχας). Εκεί συνεργάζεται με τον μετέπειτα Άγιο Σιλουανό και τον Λευκορώσο πρίγκιπα πατέρα Σωφρόνιο, έναν διακεκριμένο και μορφωμένο μοναχό ο οποίος αργότερα θα ιδρύσει το Μοναστήρι του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Εσσεξ της Βρετανίας. H αλληλογραφία που ανέπτυξε ο Μπάλφουρ με τον πατέρα Σωφρόνιο μπήκε πολλές φορές στο μικροσκόπιο,(ο Σωφρόνιος είχε σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες).

Εν πάση περιπτώσει ο λόρδος Μπάλφουρ έγινε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα πασίγνωστος ως «Πατήρ Δημήτριος», συμπαθής για την ευγένεια και την πολυμάθειά του, και κανείς δε γνώριζε την ένδοξη καταγωγή του. Σε λιγότερο από έξι μήνες πέτυχε να τοποθετηθεί ως εφημέριος στο μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ».  

Εδώ έρχεται και ο ρόλος της ελληνικής εκκλησίας. Διότι η τοποθέτηση ενός αγνώστου μοναχού και μάλιστα Βρετανού που χρίστηκε ορθόδοξος από κάποιους Ρώσους ως εφημέριου στο συγκεκριμένο ναό στο κέντρο της πρωτεύουσας μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι με ότι σημαίνει αυτό για την εκκλησία και τον ρόλο της όπως θα δούμε και παρακάτω. 

Ο «Πατήρ Δημήτριος» εμφανίζεται στην Αθήνα ως εφημέριος του Ναού του «Ευαγγελισμού». Διαθέτει σχέσεις με την αδελφότητα θεολόγων «H Ζωή» και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο (Φιλιππίδη) ο οποίος τον τοποθετεί και στον Ναό των Ανακτόρων...

Οι σχέσεις του με τον βασιλέα Γεώργιο B´, τον διάδοχό του Παύλο και με την τότε πριγκίπισσα Φρειδερίκη ήταν πολύ στενές. Ο Μπάλφουρ βρίσκονταν συνεχώς στο Παλάτι. Διόλου τυχαία. Ήταν ο επικεφαλής της  Ιντέλλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα. 

Όπως είπαμε τίποτα δεν αφήνουν στην τύχη οι μυστικές υπηρεσίες. Έτσι και στην περίπτωση του Γεωργίου Β΄ φρόντισαν πριν τον φέρουν στην Ελλάδα να τον ελέγχουν απόλυτα. Για να το πετύχουν αυτό επιστράτευσαν ένα άλλο σκοτεινό πρόσωπο σχεδόν άγνωστο στο ελληνικό κοινό που θα διαδραμάτιζε όμως πρωταγωνιστικό ρόλο. 


Η ερωμένη του Βασιλιά  

Κόρη Εβραίου δικηγόρου του Λονδίνου με διασυνδέσεις με τον θρόνο, η Joyce Wallach παντρεύτηκε το 1924 τον τότε υπολοχαγό John ( Jack )  Brittain-Jones. 


J. Brittain Jones και Joyce Wallach

Το ζεύγος μετά τον γάμο εγκαταστάθηκε στις Ινδίες όπου μετατέθηκε ο νεαρός αξιωματικός. Ο  σύζυγος υπηρετεί ως  υπασπιστής παρά τω Αντιβασιλεί δηλαδή τότε τον Viceroy  Λόρδο Willingdon (1931 – 1936). 

Ο Λόρδος Willingdon κάλεσε τον έκπτωτο Βασιλιά Γεώργιο Β΄ σε ταξίδι αναψυχής εξόδοις της βρετανικής αυλής. Θα συμμετείχε σε πολλές κοσμικές εκδηλώσεις και σε κυνήγι τίγρεων. Αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε τέλος 1934 αρχές 1935 και εκεί στις εξωτικές Ινδίες ο έκπτωτος βασιλιάς γνώρισε τον έρωτα της ζωής του. Τη σύζυγο του αξιωματικού Τζακ Μπρίτεν Τζόουνς, Joyce Wallach κατά κόσμο κυρία Joyce Brittain-Jones.

Τζόις Μπρίτεν Τζόουνς

Πρόκειται για  μία εξ αρχής στοχευμένη κίνηση; Προέκυψε τυχαία; Ένα είναι βέβαιο: οι μυστικές υπηρεσίες έθεσαν υπό τις διαταγές τους την κυρία Joyce Brittain-Jones. Η απαίτηση της βρετανικής πλευράς για όσο δυνατόν καλύτερο έλεγχο του έκπτωτου μονάρχη πριν την επιστροφή του στην Ελλάδα είναι επιτακτική.  

Στα μέσα του 1935 ο Γεώργιος επιστρέφει στο αγαπημένο του Λονδίνο, όπου τον ακολουθεί η νέα ερωμένη του με την κόρη της. Η σημασία της σχέσης αυτής για την Αγγλία φαίνεται και από το ενδιαφέρον και τη σπουδή που έδειξε η αγγλική κυβέρνηση. Ο λοχαγός Τζακ Μπρίτεν Τζόουνς υποχρεώθηκε να συναινέσει σε διαζύγιο, που εξεδόθη σχεδόν αμέσως, και μάλιστα με δική του υπαιτιότητα! Έναντι αυτής της παραχώρησης προήχθη σε ταγματάρχη τον επόμενο χρόνο (Απρίλιος 1936) και επέστρεψε στα πάτρια εδάφη.

Η περίοδος αναμονής στο Λονδίνο δεν υπήρξε μακρά για το ζεύγος γιατί σύντομα, λίγους μόνο μήνες μετά, τον Νοέμβριο του  1935, ο Γεώργιος θα επέστρεφε στην Ελλάδα  με τη παλινόρθωση της μοναρχίας. 

Η παλινόρθωση

Το δημοψήφισμα ήταν ο καλύτερος τρόπος να τον επαναφέρουν, όμως υπήρχε ένα πρόβλημα. Δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα το κέρδιζαν. 

Μάλιστα σε έκθεσή προς τους ανωτέρους του, που συνέταξε και απέστειλε στις 11/10/1935, ο Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα Σίντνεϊ Γουότερλοου παραδεχόταν ότι «ένα τίμια διενεργημένο δημοψήφισμα, δε θα έδινε στους μοναρχικούς, πάνω από το 40% των ψήφων». Ο μόνος τρόπος για να το σιγουρέψουν ήταν να γίνει μια κάποια νοθεία. 

Τελικώς, την 3η Νοεμβρίου 1935 το δημοψήφισμα έλαβε χώρα. Το επίσημο αποτέλεσμα από αυτό το δημοψήφισμα-παρωδία είναι 98% υπέρ της μοναρχίας, αφού αφαιρέθηκαν χιλιάδες ψήφοι για να κατέλθει του αρχικού 105%! «Ο υπουργός Εσωτερικών -σημειώνεται σε μια έκθεση της βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, γραμμένη δύο μέρες μετά το δημοψήφισμα- όταν του τηλεφωνούσαν τα αποτελέσματα από τις επαρχίες, αναφώνησε: Όχι! Όχι! Δεν εννοούσα να φτάσουμε ως εκεί!».

Ο υπερβάλλων ζήλος των εκλογικών υπευθύνων σε κάποια εκλογικά τμήματα είχε ανεβάσει το ποσοστό υπέρ του βασιλέα στο εξωφρενικό 130%, κάνοντας τον Δανό πρέσβη να δηλώσει ότι «το όλο θέμα του δημοψηφίσματος του 1935 ήταν μια απίστευτη κωμωδία». Με το δημοψήφισμα κωμωδία ο Γεώργιος επιστρέφει, αποφασισμένος να χειραγωγήσει τους «απείθαρχους Έλληνες», για τους οποίους δεν τρέφει ουδεμία συμπάθεια, και ταυτόχρονα για να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία των Βρετανών. Η Αγγλοκρατία σε όλο της το μεγαλείο! 

Μικρή παρένθεση: Επειδή ορισμένοι μπορεί να αμφισβητήσουν ότι η Ελλάδα ήταν προτεκτοράτο και παρ' όλο ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή, θα παραθέσουμε ό,τι πιο επίσημο μπορεί να παρουσιάσει κανείς. Επίσημη, δημόσια πρωθυπουργική δήλωση. Τον Νοέμβριο του 1983 ο πρωθυπουργός της χώρας δήλωσε ότι: ''η Ελλάδα ήταν προτεκτοράτο 150 χρόνια, των Άγγλων μέχρι το 1947, και των Αμερικάνων από το 1947''. Αυτό δια να προλάβω ορισμένους εθνικόφρονας οι οποίοι γίνονται καταγέλαστοι όταν μονολογούν και λένε ότι η Ελλάς ήτο ανεξάρτητος κτλ, κτλ. Κλείνει η παρένθεση. Επανερχόμαστε: 

Μαζί με τον Γεώργιο ήλθε και η εβραία ερωμένη του. Πρόσεχε ωστόσο να περνάει όσο γίνεται απαρατήρητη. Η δημόσια παρουσία της θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα  για τη μοναρχία και τα βρετανικά συμφέροντα. Έτσι αποφασίστηκε να διαμένει εκτός Αθηνών  στο Τατόι. Ως προς την ιδιότητά της βρέθηκε λύση. Της δόθηκε ο τίτλος της «Κυρίας επί των τιμών» της αδελφής του Γεωργίου, Αικατερίνης. Ποτέ, όμως, δεν παρέστησαν μαζί σε εκδήλωση του παλατιού, σε κοσμικό ή κοινωνικό γεγονός.  Διατήρησε χαμηλό δηλαδή προφίλ και η σχέση παρέμεινε  κρυφή από το κοινό  (εγχώριο και διεθνές) εκτός βέβαια από το στενό κύκλο των Ανακτόρων και των πέριξ αυτού.


O Γεώργιος Β΄τον Νοέμβριο του 1935 στην Ελλάδα 

Οι πολιτικές εξελίξεις έτρεχαν και τα πράγματα διεθνώς δεν πήγαιναν και τόσο καλά για την γνωστή διεθνή κλίκα:

Στην Ισπανία, ο εμφύλιος έγερνε προς τη μεριά των εθνικιστών του Φράνκο που είχαν δεχτεί βοήθεια από Γερμανούς και Ιταλούς. Στην Γερμανία, ορκιζόταν στον Αδόλφο Χίτλερ. Στην Ιταλία, ο Μουσολίνι ήταν πιο ισχυρός από ποτέ και η Γαλλία, βυθιζόταν όλο και περισσότερο στη κυβερνητική κρίση. 

Παρόλα αυτά στην Ελλάδα κυλούσαν όλα καλά. Ο Μπαλφουρ ως υπεύθυνος του κλιμακίου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, καθοδηγούσε το δίκτυο του σταθμάρχη Δημητρίου Λαμπράκη, και άλλους πράκτορες όπως τον Ιωάννη Διάκο, τον Θεολ. Νικολούδη, τον Παπάγο κτλ. Η Εβραία ερωμένη ήταν δίπλα στον έμπιστο Γεώργιο ο οποίος έπαιρνε "γραμμή" από τον Βρετανό πρέσβη Μάικλ Πάλερετ

Ο δε Γεώργιος, όπως είπαμε, δεν έτρεφε καμία συμπάθεια για τους Έλληνες. Όπως αναφέρει στο ημερολόγιο του ο Αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Μακβί, ο Έλληνας μονάρχης "δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους συμπατριώτες του, τους οποίους συνεχώς αποκαλούσε αυτοί οι άνθρωποι". Ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Λίπερ αναφέρει ότι ο Γεώργιος θεωρεί την Αγγλία θετή και πνευματική του πατρίδα. Ο τότε διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης μεταφέρει την ατμόσφαιρα των ανακτόρων : "Κοροϊδεύουν και σνομπάρουν τους Έλληνες. Είναι ανόητοι οι Έλληνες. Δεν τους αρέσουν".

Αλλά και ο Γερμανός πρέσβης Άιζενλοορ μετά την συνάντηση του με τον Γεώργιο, γράφει πως ο βασιλιάς μίλησε με σαρκασμό για τους Έλληνες πολιτικούς "μια παρέα γηραλέων αηδιαστικών ατόμων" αλλά και "η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν από φύση απείθαρχη, χωρίς εποικοδομητικό πνεύμα...'' Ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα, η ''παρέα γηραλέων αηδιαστικών ατόμων'' ήταν μεν πιστοί στην Αγγλία, όμως καλό είναι να παίρνεις μέτρα μη τυχόν συμβεί και κανένα ''ατύχημα''. 

Τι καλύτερο λοιπόν από μια δικτατορία; Ποιος ήταν κατάλληλος άνθρωπος για να διοριστεί; Καταρχάς ένας τέτοιος άνθρωπος θα έπρεπε να είναι της εμπιστοσύνης του Βασιλιά,  αυτό μετρούσε περισσότερο απ’ όλα, αλλά και αρκετά αδύναμος. Για τον ρόλο του δικτάτορα επιλέχθηκε ο Μεταξάς. Παλαιός γνώριμος των ανακτόρων, άνθρωπος της  απολύτου εμπιστοσύνης τους. Του είχε ανατεθεί και στο παρελθόν ο ρόλος και ήταν πάντοτε πρόθυμος (Βλέπε και εδώ). Επιπλέον συγκέντρωνε τα εξής χαρακτηριστικά: 

  • Δεν είχε λαϊκό έρεισμα. Το κόμμα του ήταν μικρό κι ασήμαντο με 7 μόλις βουλευτές και ποσοστό 3,4%, μόλις 50.000 ψήφους
  • Στον Στρατό δεν είχε δική του κλίκα. Είχε αποστρατευτεί πριν 15 χρόνια.
  • Διψούσε για εξουσία. Ήξερε ότι με εκλογές δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πρωθυπουργός. Κι ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχός του. Είχε φθάσει τα 65.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου Αγγλικής εμπνεύσεως και σχεδιασμού ήταν η πιο ειρηνική και αναμενόμενη δικτατορία που έγινε ποτέ. Δε βγήκαν τανκς στους δρόμους, για την ακρίβεια ούτε αεροβόλο. Δε συνελήφθη ο πολιτικός κόσμος. Στις 13 Απριλίου, έτσι απλά ο Βασιλιάς, όρκισε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά! 

Λίγες ημέρες μετά, στις 25 Απριλίου, ο Μεταξάς διαβάζει στη Βουλή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του και χειροκροτείται από την πλειοψηφία των βουλευτών των αστικών κομμάτων! Βεβαίως η Intelligence Service κάνει τη δουλειά της. Ο Τύπος σύσσωμος εγκωμιάζει τη νέα κυβέρνηση. Την επόμενη μέρα, ο Δ. Λαμπράκης έγραφε στο «Ελεύθερον Βήμα»: «Τα εν τη Βουλή κόμματα είναι σχεδόν ασφαλές ότι δε θα περιορίσουν την ευμένειάν των εις τα χειροκροτήματα (...) αλλά θα περιβάλουν την κυβέρνησιν ταύτην και διά της θετικής ψήφου εμπιστοσύνης των». Ο Λαμπράκης, φυσικά, ήξερε τι έγραφε. Η κυβέρνηση του Μεταξά πράγματι πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλα τα κόμματα (241 ψήφοι υπέρ), κατά ψήφισε μόνο το Παλλαϊκό Μέτωπο και 3 βουλευτές (ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ. Βλαχοθανάσης και ο Α. Δενδρινός), υπήρξαν ακόμα και 4 αποχές.

Τα κόμματα έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Μεταξά γνωρίζοντας ότι επιθυμούσε την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού. Γι' αυτό και δεν έμειναν μόνο στην ψήφο εμπιστοσύνης αλλά στις 30 Απριλίου δέχτηκαν και τη διακοπή της λειτουργίας της Βουλής ως τις 30 Σεπτεμβρίου!

Εδώ πραγματικά μένει κανείς άφωνος. Είναι σαν να διορίσει σήμερα κάποιος, έναν αρχηγό του 4% πχ τον Βελόπουλο, πρωθυπουργό και όλα τα κόμματα Σύριζα, ΝΔ κλπ να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης και να ψηφίσουν το κλείσιμο της Βουλής!

Και ο πιο βλάκας θα καταλάβει ότι υπάρχει άλλος δάκτυλος. ''Ο ξένος παράγων'' όπως λέει ο λαός. 

Έτσι με πρόφαση τη σχεδιαζόμενη πανεργατική απεργία της 5ης Αυγούστου, μία μέρα πριν επιβλήθηκε η Δικτατορία.  Προηγήθηκε βέβαια μια συνάντηση του Μεταξά με τον Βρετανό πρεσβευτή Σίντνεϊ Ουατερλόου, στις 2 Αυγούστου. Μετά τη συνάντηση αυτή, ο Μεταξάς βεβαίωνε τους συνεργάτες του, ότι η επιβολή της δικτατορίας έχει τη συγκατάθεση της Αγγλίας! (1)   

Τους βεβαίωσε ο άνθρωπος: επιβολή της δικτατορίας έχει τη συγκατάθεση της Αγγλίας! 

Ο ''ανεξάρτητος Τύπος'' (sic), φρουρός της δημοκρατικής νομιμότητας, ο οποίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τις ''πολιτικές ελευθερίες'' και τον κοινοβουλευτισμό, τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των ''πολιτικών ελευθεριών'' και του κοινοβουλευτισμού! Οι περισσότερες εφημερίδες μάλιστα είχαν ταχθεί υπέρ της επιβολής δικτατορίας προτού καν εκδηλωθεί («Καθημερινή», «Εστία», «Ελεύθερον Βήμα» κτλ) Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Οι ελληνικές εφημερίδες αντέγραφαν αυτά που έγραφε ο ... Βρετανικός τύπος. Μάλιστα! Ο δημοκρατικός βρετανικός Τύπος προετοίμαζε την κοινή γνώμη για την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα. Από τον Ιανουάριο ήδη του 1936, ο βρετανικός Τύπος αφιέρωνε μακροσκελή άρθρα στη δραματική κατάσταση, κυρίως την οικονομική, στην οποία είχε περιέλθει η χώρα εξαιτίας «των κομματικών παθών» που την κατατυράννησαν επί δύο δεκαετίες («Great Βritain and the Εast», Φεβρουάριος 1936). Έναν μήνα μετά, τον Μάρτιο του ιδίου έτους, η εφημερίδα «Financial Νews» προέβλεπε ότι «μόνον δύο διέξοδοι απομένουν: είτε στρατιωτική δικτατορία, είτε νέαι εκλογαί» (ΑΠ 614/ΣΤ/36, Λονδίνο Χ. Ι. Σιμόπουλος, πρεσβευτής)  

Σε αγαστή συνεργασία αγγλικός και ελληνικός τύπος, ο ανεξάρτητος όπως είπαμε Τύπος, άρχισε το λιβάνισμα του Βελόπουλου της εποχής και της δικτατορίας. Τα δε ''πολιτικά δικαιώματα'', το ''υπέρτατο αγαθό της δημοκρατίας'' αλλά και η ''ελευθερία του Τύπου'' δια την οποία αγωνίζονται και δια της οποίας διαβιούν πήγαν περίπατο.   

Η «Ιnvestor΄s Review» έγραφε ( «…ίσως ο Στρατηγός Μεταξάς δεν έχει και πολύ άδικον») και «Ιnvestor΄s Chronicle» ( «…η κυβέρνησις κηρύξασα τον στρατιωτικόν νόμον απεσόβησε την εξέλιξιν του κακού». Ο «Scotsman» έγραφε ότι «ο Στρατηγός Μεταξάς δυνατόν να είχε ευλόγους αφορμάς και ανησυχίας», η συντηρητική «Βelfast Τelegraph» σημείωνε ότι «οι σύγχρονοι Έλληνες, όπως και οι αρχαίοι Αθηναίοι, είναι εμφύτως άστατοι και επιρρεπείς εις νεωτερισμούς τόσον εν τη πολιτική ζωή όσον και αλλαχού», η εφημερίδα «Μanchester Guardian» με τίτλο «Πλήρης ηρεμία επικρατεί» υπογράμμιζε ότι «…πάντες οι υγιώς σκεπτόμενοι επιδοκιμάζουν την επελθούσαν μεταβολήν» (ΑΠ 2044/ΣΤ/36, Σιμόπουλος).

Η μηνιαία επιθεώρηση «Εnglish Review» έγραφε ότι «το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου δεν ήτο απροσδόκητον, θα χαιρετισθή δε υπό παντός φίλου της Ελλάδας», συμπληρώνοντας ότι «ο Βασιλεύς Γεώργιος δεν είναι θιασώτης δικτατορικών μεθόδων, κατέδειξεν όμως διά μίαν ακόμη φοράν ότι είναι ηγέτης…», ενώ η ανεξάρτητη «Daily Dispatch» εξέφραζε την ελπίδα ότι ίσως «η Ελλάς αποκτήσει στρατόν εφάμιλλον προς τους καλυτέρους εν Ευρώπη» σε μια περίοδο «επικίνδυνον και εξωφρενική» για τα πράγματα στη Γηραιά Ηπειρο. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα άρθρα της εποχής που δημοσίευε ο αγγλικός Τύπος. Οι υπέρμαχοι του κοινοβουλευτισμού Άγγλοι εγκωμίαζαν την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Τον Χίτλερ βέβαια τον μισούσαν διότι ήτο δικτάτωρ. Ο Χίτλερ εξελέγη από τον γερμανικό λαό με απόλυτη πλειοψηφία και δεν τον διόρισαν ενώ είχε 4% του εκλογικού σώματος. Εν πάση περιπτώσει 

Ο ελληνικός Τύπος έδινε τα ρέστα του. Το «Εθνος» την 5η Αυγούστου '36 βγήκε με τίτλο: «Η κυβέρνησις έλαβε δραστικά μέτρα προς την περιφρούρησιν του αστικού καθεστώτος», ενώ ο Γεώργιος Βλάχος εκδότης της «Καθημερινής» έγραφε, στις 7 Αυγούστου '36: «Η από της παρελθούσης Τρίτης επιβληθείσα νέα τάξις πραγμάτων εις την Ελλάδα, δεν ευρίσκει απλώς σύμφωνον την εφημερίδα αυτήν. Την ευρίσκει εν μέρει υπεύθυνον. Διότι από μακρού χρόνου η εφημερίς αυτή συνέστησε και ηυχήθη όπως έλθη ημέρα, κατά την οποίαν το κράτος του κοινοβουλευτισμού και των ελευθεριών αντικαταστήση, έστω και προς καιρόν, νέον κράτος επιβολής και αυστηρότητος».

Η «Εστία» ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική, αφού έγραφε πως η επιβολή της δικτατορίας «δεν δύναται βεβαίως να χαρακτηρισθή ως απροσδόκητος», στη συνέχεια περίγραφε την κατάσταση αστάθειας του αστικού πολιτικού συστήματος λόγω των ενδοαστικών αντιθέσεων. Έγραφε η εφημερίδα: «Δεν πρόκειται μόνον περί της χρεωκοπίας του κοινοβουλευτισμού, ανίκανου και εις άλλας χώρας του κόσμου να ανταποκριθή προς τας πολλαπλασιασθείσας ανάγκας του κρατικού οργανισμού, χρεωκοπίας, η οποία επεδεινώθη από την αισχράν κομματικήν φαυλοκρατίαν και από τον αιματηρόν πολλάκις εσωτερικόν διχασμόν. Πρόκειται κυρίως περί της βαθμιαίας εξουδετερώσεως του Κράτους, ως έννοιας επιβαλλούσης τον σεβασμόν, την εκτίμησιν και δι' αυτής την τάξιν, την κοινωνικήν ευρυθμίαν, την πρόοδο της χώρας και την ευημερία του Λαού».

Η εφημερίδα «Ακρόπολις»: «Το κύριον χαρακτηριστικόν του (σ.σ. του καθεστώτος της δικτατορίας) είναι η απόλυτος και απεριόριστος εξουσία. Καμμιά αντίδραση, κανένα πρόσκομμα, κανένα εμπόδιον, τυπικόν ή ουσιαστικόν, δεν περιορίζει την εξουσίαν αυτήν και δεν αντιτάσσεται εις αυτήν. (...) Ημπορεί να εργασθή απερίσπαστος, ανενόχλητος, με όλας της τας δυνάμεις».

Έτσι ανενόχλητος και απερίσπαστος ηργάσθη ο Γεώργιος Β΄ και ο εσμός των παλιανθρώπων- λακέδων, επιβάλλοντας μια δικτατορία που έθεσε υπό τον πλήρη έλεγχο της Αγγλίας την Ελλάδα και τους Έλληνες.   Διότι αυτόν και μόνον αυτόν τον σκοπό είχε η δικτατορία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 36. Σε έναν παγκόσμιο πόλεμο που είχε ήδη αρχίσει στην Ισπανία η Ελλάδα ήταν απαραίτητο ελεγχόμενο στήριγμα στη Μεσόγειο. Ο ίδιος ο Γεώργιος μάλιστα θα προτιμούσε την απευθείας διοίκηση της Ελλάδας από τους Άγγλους, χωρίς μεσάζοντες! Θα πει στον Άγγλο πρέσβη το 1936 "Η Ελλάδα θα έπρεπε να τεθεί υπό την διοίκησή σας και να λειτουργεί ως αποικία!''. (Η Ελλάδα και οι Άγγλοι, εκδόσεις του εικοστού πρώτου, σελίδα 44) Πιο Αγγλόδουλος πεθαίνεις... 

Κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο δεν υπήρχε. Η ίδια η ονομασία του καθεστώτος «4η Αυγούστου» δείχνει την έλλειψη πολιτικού υπόβαθρου. Ακόμη και ο δήθεν ύμνος του καθεστώτος είναι απλά κλεμμένος. Άρπαξαν ένα ποίημα γραμμένο από τον Τίμο Μωραϊτίδη για την 25η Μαρτίου και αφαίρεσαν την τρίτη στροφή, που προφανώς δεν κολλούσε στην όλη ιστορία. 


Μια μασκαράτα η οποία αντέγραψε και κακοποίησε τη φασιστική αισθητική. Μια κλίκα αδίστακτων εξωνημένων, τους οποίους, κυρίως η αριστερά, τους παρουσιάζει ως ιδεολόγους του Φασισμού. Τα όργανα των Άγγλων στην Ελλάδα που επέβαλε ο Γεώργιος για τον πόλεμο εναντίον του Φασισμού και του Εθνικοσοσιαλισμού. Δικαίως ο υπουργός Τύπου και Τουρισμού, αστέρας του καθεστώτος και έμμισθος της Intelligence Service Θεολόγος Νικολούδης γράφει σε μια επιστολή του προς τον άλλο αστέρα του καθεστώτος, επίσης έμμισθο της Intelligence Service (2) Κ. Μανιαδάκη (28-6-1943):

«εις το τέλος εφθάσαμεν να κατηγορούμεθα επί φασισμώ και γερμανοφιλία, ημείς, οι οποίοι δεν εδιστάσαμεν να οδηγήσωμεν ένα μικρόν λαόν εις την θυσίαν, εις τον πόλεμον, δηλαδή, εναντίον του φασισμού, και του άξονος…» (3) 

Μας θυσίασαν λοιπόν οι φίλοι μας οι Άγγλοι και οι εδώ λακέδες τους στον πόλεμο εναντίον του Φασισμού. 

Δεν θα γράψουμε για τα μεγάλα έργα και επιτεύγματα του καθεστώτος, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι δεν υπήρχε καν οδικό δίκτυο. Οι Γερμανοί μοτοσυκλετιστές ελλείψει οδικού δικτύου έφθασαν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα οδηγώντας πάνω στις ράγες του απαρχαιωμένου σιδηροδρομικού δικτύου...  

Ο Μεταξάς όμως πρόλαβε και διόρισε καθηγητές Πανεπιστημίου και τους δυο γαμπρούς του! Αρχή άνδρα δείκνυσι. Η άσκηση της εξουσίας αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου και τις ιδέες του. Οι Άγγλοι πάντως τη δουλειά τους την έκαναν. Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο και οι στρατιώτες μας δεν είχαν ούτε κάλτσες, ούτε φανέλες να φορέσουν και η πείνα θέριζε (βλέπε και εδώ). Νεκροί, τραυματίες, ακρωτηριασμένοι όλοι τους θύματα μιας πολιτικής κλίκας δούλων του βρετανικού θρόνου. Μια Ελλάδα κατεστραμμένη και ένας λαός που έπρεπε να θυσιαστεί για χάρη των δυναστών του. Μα οι δυνάστες του δεν γνώρισαν ποτέ τον πόλεμο. Πριν ακόμη συνθηκολογήσει ο Τσολάκογλου για να περισώσει ό,τι μπορούσε από την απόλυτη ήττα, οι δυνάστες έφυγαν. Και πήραν μαζί τις ερωμένες τους, τους πράκτορες και τις λίρες. Και άφησαν τον λαό για τον οποίο υποτίθεται πως αγωνίζονταν χωρίς ψωμί. Μας επέβαλαν για τον λόγο αυτό εμπορικό αποκλεισμό για να μας τιμωρήσουν που δεν θυσιαστήκαμε όλοι, μέχρι ενός για την εξουσία και τα βίτσια τους.   

Η κυρία Joyce Brittain-Jones, τα μάζεψε από την Αθήνα μαζί με την βασιλική οικογένεια για το Λονδίνο. Ο Γεώργιος θα καταλύσει στο Claridge’s Hotel στο Λονδίνο ενώ η  ερωμένη του θα  νοικιάσει ένα σπίτι στα προάστια. Το ζεύγος θα συναντιέται πολύ συχνά και θα μετέχει στη κοινωνική ζωή της  αριστοκρατίας. 

Ο Μεταξάς πέθανε από παραμυγδαλικό απόστημα και δεν πρόλαβε να ζήσει τις μεγάλες στιγμές αλλά  ''μας άφησε την κοπριά του'', την ''μερμηγκοφωλία της ΄Μπρετάνιας΄, όπως έγραφε ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου του καθεστώτος, έμμισθος και αυτός της Ιντέλλιντζενς Σέρβις, Γ. Σεφέρης (βλέπε και εδώ) . 

Ο επικεφαλής της Ιντέλλιντζενς Σέρβις Μπάλφουρ, την κοπάνησε πριν την 25η Μαρτίου του 1941, λίγες ημέρες δηλαδή πριν από τη γερμανική εισβολή. Γράφει για αυτόν ο Γ. Σεφέρης στο βιβλίο του Πολιτικό Ημερολόγιο, (τ.Α'. 25 Νοεμβρίου 1935 ἕως 13 Ὀκτωβρίου 1944, ἔκδ. Ἴκαρος σ. 185)

«Τὰ στρατεύματά μας λαμβάνουν τὶς διαταγές τους ἀπὸ τὸν Στρατηγὸ Paget καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν Mister Balfour, πρώην Ἁγιορείτη καλόγερο, πρώην μακρογενάτο Ὀρθόδοξο παπὰ {...} Καὶ δὲν μᾶς ἐμπιστεύεται οὔτε γιὰ τὴν μετάφραση. Καημένη Ἑλλάδα». 

Καημένη Ελλάδα που ούτε οι νεκροί και οι ακρωτηριασμένοι, ούτε η πείνα ήταν αρκετή τιμωρία. Η μεγάλη τιμωρία ακολούθησε. Ενώ ο λαός πεινούσε, βροχή έπεφταν οι χρυσές λίρες από τους Βρετανούς στους ληστοσυμμορίτες του ΕΑΜ. 

 
Επάνω σκελετωμένα ελληνόπουλα από τον αποκλεισμό που μας επέβαλαν οι Άγγλοι (βλέπε και εδώ

Κάτω οι παχύσαρκοι κύριοι που άρπαζαν τις χρυσές λίρες για ''αντίσταση''. Τα ξαδερφάκια: Βελουχιώτης και Ζέρβας 


Συνέπεια αυτής της εγκληματικής πολιτικής των Βρετανών ήταν ο συμμοριτοπόλεμος ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1949 με πολύ περισσότερους νεκρούς και τραυματίες από ότι ο Β πΠ για την Ελλάδα και ανυπολόγιστες καταστροφές. 

Και εκεί τα πολιτικά τζάκια και οι οικογένειές τους απόντες. Ποιος από αυτούς πολέμησε; Πείτε μου έναν από αυτή την κλίκα των πολιτικών που έστειλε το γιο του να πολεμήσει στον Γράμμο και στο Βίτσι; Πολέμησαν μόνον τα παιδιά των πραγματικών Ελλήνων! Απορούν κάποιοι γιατί δεν τιμούν τους νεκρούς του συμμοριτοπολέμου; Μα τι σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με τον πόλεμο εναντίον των μπολσεβίκων; Αυτοί γιορτάζουν μαζί με τους μπολσεβίκους, την 28η τον πόλεμο κατά του Φασισμού. Μαζί με τον Στάλιν πολέμησαν. Σύντροφοι και συμπολεμιστές ήταν. 

Ο κύριος Μπάλφουρ δεν μας ξέχασε, επανήλθε στην Ελλάδα ως ταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού και μέλος της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Αυτός τοποθέτησε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό σε θέση αντιβασιλέως (τον Οκτώβριο του 1945 τον διόρισαν πρωθυπουργό!). Η αγιαστούρα συνεργάτης της Intelligence Service. Γιατί όχι; Εδώ αφόρισαν τους Σουλιώτες γιατί ήταν σε πόλεμο με τον Αλή Πασά... Ο Δαμασκηνός μάλιστα για τις υπηρεσίες του ''τιμήθηκε'' και από το εβραϊκό ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών...

 
Επάνω ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός την εποχή του λιμού στην Αθήνα. Ούτε αυτός ο κύριος πείνασε. Βλέπουμε μάλιστα ομοιότητες με τους δύο παραπάνω εικονιζόμενους ευτραφείς κουμπουροφόρους.

Κάτω ο Τσώρτσιλ, ο Δαμασκηνός και ο Μπάλφουρ (σε κύκλο) με στολή αξιωματικού στην Αθήνα. 


Ο Μπάλφουρ αποχώρησε από την Ελλάδα όταν καταγγέλθηκε ως πράκτορας από τον Ριζοσπάστη τον Ιανουάριο του 1947. Οι κομμουνιστές, οι οποίοι μέχρι τότε συνεργάζονταν με τον Μπάλφουρ αποφάσισαν να τον αποκαλύψουν, διότι η Μόσχα από τα τέλη του 1946 αποφάσισε να εγκαταλείψει τις Συμφωνίες Στάλιν-Τσώρτσιλ. Έτσι ο Μπάλφουρ μας άφησε και από παπάς έγινε μουσουλμάνος ιερωμένος (χότζας)... Δείτε και εδώ 

Ένας από τους λόγους που αρχικά διόρισαν αντιβασιλέα τον Δαμασκηνό ήταν γιατί η δημοτικότητα του Γεωργίου με την δικτατορία της 4ης Αυγούστου που επέβαλε είχε πέσει στο ναδίρ.
Ο Γεώργιος αντέδρασε αρχικά σε αυτή την απόφαση και με επιστολή του προς το Φόρειν Όφφις ο Τσώρτσιλ  απαίτησε να σταλεί στο Γεώργιο η κυρία  Joyce για να τον πείσει να σταθεί στο  «ύψος των περιστάσεων». Ο Γεώργιος θα πειστεί από την ερωμένη του και θα αποδεχθεί τον διορισμό του Δαμασκηνού. Θα νοικιάσει ένα σπίτι στη Chester Square στο Λονδίνο όπου θα παραμείνει με την ερωμένη του όσο εξελίσσονται τα γεγονότα στην Ελλάδα.  
Ο Τύπος άρχισε να τον υμνεί. Η βρετανική υποστήριξη στον Γεώργιο είναι εξοργιστική· τον υμνούν ως σοφό και γενναίο, ως κύριο συντελεστή της ελληνικής νίκης στο Ιταλικό Μέτωπο και ανδραγαθήσαντα, περίπου, στη Μάχη της Κρήτης. Οι Αμερικανοί, ενοχλημένοι από το αδιάκοπο βρετανικό λιβάνισμα στον Γεώργιο, εκρήγνυνται : " Εάν ο βασιλιάς είναι σε θέση - παρά την ελεεινή συμπεριφορά του στο παρελθόν - να διαφημίσει τον εαυτό του, έχει καλώς. Δεν επιτρέπεται όμως σε μια ξένη δύναμη να συμπεριφέρεται σαν κράχτης ".

Τελικά η ιστορία θα επαναληφθεί και ο Γεώργιος θα επανέλθει το 1946 με ένα ακόμα δημοψήφισμα. Θα επανέλθει όμως χωρίς την ερωμένη του κυρία Joyce. Η κυρία δεν είχε πλέον κανένα λόγο να βρίσκεται στο πλάι του. Η αποστολή της είχε λήξει. Το θέμα μάλιστα έτυχε δημοσίευσης από το περιοδικό «ΤΙΜΕ» (Τεύχος 30ης Σεπτεμβρίου 1946) Ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ της Ελλάδας έχει μια Αγγλίδα ερωμένη κι επιμένει να την πάρει μαζί του στην Αθήνα. Επιμένει ότι δεν θα πάει χωρίς εκείνη κι οι φίλοι του ισχυρίζονται ότι θα προτιμούσε να παρατήσει τον θρόνο παρά να την εγκαταλείψει για πάντα».
Η κυρία ανένδοτη. Ο Γεώργιος της έκανε πρόταση γάμου μα αυτή αρνήθηκε. Απογοητευμένος ήρθε στην Ελλάδα και δεν συναντήθηκε ποτέ ξανά με την εβραία ερωμένη του αλλά ούτε θα ζήσει για να χαρεί τη βασιλεία του. Θα πεθάνει την 1η Απριλίου του 1947.  

Η πράκτορας Joyce μετά τον θάνατο του Γεωργίου Β’, παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο ΣΤ΄, για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1949 έκανε πολιτικό γάμο με έναν  ώριμο κύριο:  τον Lt Col Edwin George Boxshall στέλεχος της βρετανικής κατασκοπείας μέχρι την δεκαετία του 60 που αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.

Οι υπουργοί της 4ης Αυγούστου, Μανιαδάκης, Σπέντζας, Πολυζωγόπουλος, Αποστολίδης, Κασιμάτης,  Δημητράτος κ.α έγιναν βουλευτές και υπουργοί του Καραμανλή και συνέχισαν να σώζουν τον ελληνικό λαό...

Ωραίος κόσμος! «Ελεεινοί πολιτικοί, ένα κουβάρι από σκουλήκια» για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του δικού τους Σεφέρη, μερικοί καλοί πράκτορες, λίρες, μια εβραία ερωμένη, ένας παπάς... Α! Και θεόπεμπτοι κυβερνήτες! Υπάρχουν ακόμη σκελετοί που εξακολουθούν να αναμασούν την προπαγάνδα της Intelligence Service. 


1 Σπ. Λιναρδάτος, «Πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου» σ. 264

2 Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος, Εκδόσεις Θούλη, σελ. 130

Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος, Εκδόσεις Θούλη, σελ. 129

Ristorante Verona


Πηγές στο διαδίκτυο:

https://panosz.wordpress.com

http://boraeinai.blogspot.com/ 

http://teleytaiaexodos.blogspot.com 

https://emvolos.gr/

https://pasatempo.wordpress.com

http://www.tellingstories.gr

https://www.tovima.gr



Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020

Το έγκλημα του αφοπλισμού του Ελληνικού Στρατού


Si vis pacem, para bellum

Aν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο

Ή αλλιώς: οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις είναι το αποτελεσματικότερο μέσο ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ του πολέμου. 

Ο Στρατός, θεσμός υψίστης, ζωτικής σημασίας για το κράτος, είναι το θεμέλιο της ύπαρξής του. Χωρίς Στρατό δεν υπάρχει κράτος. Όποιος παραμελήσει τον Στρατό, αδιαφορήσει για τις ανάγκες και τον εξοπλισμό του, εγκληματεί, διότι: πρώτον, μας οδηγεί σε πόλεμο και θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια, την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, και δεύτερον, μας οδηγεί σε έναν πόλεμο από μειονεκτική θέση. 

Τα κύριο ερώτημα σήμερα είναι: Είναι οι ένοπλες δυνάμεις σήμερα επαρκώς εξοπλισμένες, ώστε να αποτρέψουν έναν πόλεμο;

Τα δημοσιεύματα των ίδιων των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης μιλούν ξεκάθαρα για αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων  εδώ

Για να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι με το τι εννοούμε ''αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων'' παραθέτουμε τα παρακάτω ευρέως δημοσιοποιημένα στοιχεία όλως ενδεικτικώς :


Υποβρύχια


«Αρχαία» σκάφη το 60% του Στόλου των υποβρυχίων περισσότερα εδώ

Τα μόλις 4 σύγχρονα υποβρύχια του στόλου (Type 214), τα οποία προβάλλονται ως ''αθόρυβος εφιάλτης των Τούρκων'' και ως το ''ισχυρό χαρτί του ΠΝ'', δεν έχουν συστήματα αντιμέτρων και τορπίλες βαρέως τύπου! Δηλαδή, όπλα ενεργητικά και παθητικά, χωρίς τα οποία στην ουσία δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς να τεθεί σε άμεσο κίνδυνο εντοπισμού και καταστροφής από τον εχθρό το σκάφος.

Περισσότερα εδώ και εδώ


Κύριες Μονάδες Επιφανείας


 

Πλήρης εγκατάλειψη.  Το Πολεμικό Ναυτικό θα παρατάξει  στο Αιγαίο μία ονομαστική δύναμη δέκα τριών (13) κυρίων μονάδων επιφανείας.

Οι εννέα (9) κύριες μονάδες είναι φρεγάτες κλάσης «Έλλη» – οι έξι (6) «εκσυγχρονισμένες» και οι τρεις (3) μη «εκσυγχρονισμένες».  Πρόκειται για σκάφη ικανότατα την εποχή της ναυπήγησής τους – πριν από σαράντα χρόνια!

Αναλυτικά εδώ

Για τη συντήρηση και την κατάστασή τους δείτε επίσης εδώ και εδώ


Πολεμική Αεροπορία



Mirage 2000: η ''αιχμή του δόρατος της αποτρεπτικής ικανότητας της ΠΑ'' χωρίς ανταλλακτικά!  Είναι κοινό μυστικό ότι η διαθεσιμότητα των αεροσκαφών Mirage 2000 των 331 και 332 μοιρών της 114 ΠΜ πάσχει. Αριθμοί δεν δημοσιεύονται για ευνόητους λόγους . Δείτε εδώ  και εδώ

Για τις οριακές διαθεσιμότητες όλων των αεροσκαφών δείτε και εδώ


Αεροσκάφη με ληγμένα όπλα... 


Ακατάλληλα προς χρήση εκατοντάδες πυραυλικά συστήματα στην ΠΑ, δείτε εδώ 

Βλήματα MICA, Scalp, AM-39 δείτε εδώ


F 16 σε ρόλο φρουρών του Αιγαίου χωρίς ναυτικά όπλα!

 

 Διαβάζουμε σήμερα: 

Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία από την 115 ΠΜ στην Κρήτη προχωρά σε συνεχείς ασκήσεις κατά σκαφών επιφανείας με τα F-16 Block 50/52+ να εκτελούν ασκήσεις κατά πλοίων με όχι ναυτικά όπλα, που τα στερούνται ολότελα, αλλά με βλήματα AGM-65G/G2, (φωτό) 220 από τα οποία παραλήφθηκαν μαζί με τα αεροσκάφη από τις ΗΠΑ μεταξύ 2003-2006.

Η μέγιστη εμβέλεια των 25 χλμ. των ελληνικών βλημάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί από πτήση σε πολύ χαμηλό ύψος, και η όλη φιλοσοφία τα περιορίζει στη στενή σύζευξη με τα AAQ-14 LANTIRN για βολές LOBL (εγκλωβισμός προ της εκτόξευσης), κάτι που υποβαθμίζει την επιβιωσιμότητα των αεροσκαφών...
Περισσότερα εδώ
 

AGM-84H/K SLAM-ER ένα υποστρατηγικό βλήμα με υψηλές δυνατότητες, διπλής χρήσης: και κατά χερσαίων και κατά ναυτικών στόχων. Το βλήμα το έχουν τα τουρκικά F16 εδώ και 14 χρόνια, αλλά όχι τα ελληνικά
 
Διαβάζουμε για το AGM-84H/K SLAM-ER
Είναι γεγονός ότι μία ομοβροντία δώδεκα ή δεκαέξι βλημάτων για να επιτευχθεί κορεσμός της αεράμυνάς τους από μια ασφαλή απόσταση 80 χλμ. κατά τεσσάρων πολεμικών π.χ. φρεγατών MEKO200HN και "S" του ελληνικού Στόλου, θα μπορούσε να έχει ολέθρια αποτελέσματα για το ΠΝ. 
Περισσότερα εδώ

Apache AH-64A+M270 MLRS και άλλα σύγχρονα οπλικά συστήματα αφέθηκαν στη μοίρα τους όπως το σύνολο των οπλικών συστημάτων της χώρας. 
 

Έφθασε η ώρα μηδέν και ο Έλληνας στρατιώτης θα κληθεί να πολεμήσει με κράνη και εξαρτύσεις προδιαγραφών Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Δείτε και εδώ

Ποιος ή ποιοι ευθύνονται για το έγκλημα που συντελείται; 

Είναι ζήτημα ιδεολογικό; Υπάρχουν δυνάμεις που συστηματικά εργάζονται για την απαξίωση του στρατού; Είναι πολύ εύκολο να απαντήσεις. Και δεν εννοούμε μόνον την αριστερά αλλά και αυτούς που επέτρεψαν με πράξεις ή παραλείψεις την ανάπτυξη και τελικά την ηγεμονία της από το 1974 μέχρι και σήμερα. 

Η αριστερή ιδεολογική ηγεμονία με πυρήνα της τον αντιμιλιταρισμό, μεθοδευμένα και σταθερά οδήγησαν στον  αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων.   

Η ενδεχόμενη εμπλοκή μας σε πόλεμο με την Τουρκία οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στον αφοπλισμό του Στρατού. Πράξη η οποία συνετελέσθη μεθοδικά, συστηματικά με βάθος χρόνου και πλήρη επίγνωση των ολέθριων αποτελεσμάτων. Γιατί, ας μη γελιόμαστε: αν γίνει τώρα πόλεμος με την Τουρκία, θα γίνει για να μας πάρουν εδάφη και όχι για να πάρουμε εμείς πίσω αυτά που μας ανήκουν. Αν γίνει τώρα πόλεμος με την Τουρκία, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον εντός των τειχών εχθρό, δηλαδή τους ξένους, τους αριστερούς, τους αντιμιλιταριστές, αντιρατσιστές και λοιπούς που τόσα χρόνια προωθούν τον αφοπλισμό της πατρίδας και την ίδια στιγμή τη φιλία με τους Τούρκους, δηλαδή την υποδούλωση. Οπότε, ναι, είναι πρώτιστα ιδεολογικό το ζήτημα. 

Η αριστερά και οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη για τον αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων. Καμία ανοχή στους προδότες της πατρίδας. 

Ristorante Verona

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

«Η Ευρώπη αντιμέτωπη με την ακροδεξιά τρομοκρατία»



Του Παν. Μαρίνη

Μυριάδες άρθρα με τον ανωτέρω τίτλον! Μας παραξένεψε διότι ουδέποτε είδαμε άρθρο με τον τίτλον «Μωαμεθανική τρομοκρατία» ἢ «Κομμουνιστική τρομοκρατία»!

Η ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Υπάρχει «Μωαμεθανική τρομοκρατία» ἢ οι Μωαμεθανοί αλλοιώνουν πολιτιστικά την Ευρώπη; [στην προ ολίγων ημερών εκπομπήν στην ΕΡΤ της Όλγας Τρέμη ένας από τους δημοσιογράφους της εκπομπής καθειρωνεύετο τον Περιφερειάρχη Β. Αιγαίου λέγοντας χλευαστικά: «Εσείς έχετε 'πη ότι οι μετανάστες μάς αλλοιώνουν πολιτιστικά; Καλά πιστεύετε ότι μάς αλλοιώνουν πολιτιστικά;»] Μία περίπτωσις αρκεί: Αιώνες εχρειάσθησαν δια να γίνη αποδεκτή στην Ευρώπην η Ελευθερία του λόγου και του Τύπου, το σχόλιον και η σάτιρα! ΟΜΩΣ, ήρκεσαν οι βίαιες και τρομοκρατικές διαδηλώσεις εναντίον της Δανικής εφημερίδος Jyllands-Posten και η σφαγή του Charlie Hebdo δια να απλωθή ο τρόμος και η σιωπή σε όλους τους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ της Ευρώπης! Το γεγονός δε αυτό, της καταλύσεως της ελευθεροτυπίας αποτελεί τον Κολοφώνα της πολιτιστικής αλλοιώσεως! Αυτή δε ήτο ΚΑΘΑΡΩΣ «Μωαμεθανική τρομοκρατία», θρησκευτική τρομοκρατία, διότι είχε έναν και μόνον σκοπόν, να θέση εκτός κριτικής το κύριον πρόσωπον του Μωαμεθανισμού!! Ναί, οι Μωαμεθανοί τα κατάφεραν καλά!

Διά τα θύματα της «Μωαμεθανικής τρομοκρατίας» δεν χρειάζεται να ειπούμε τίποτε, είναι πολύ γνωστά, μόνον στην βομβιστικήν επίθεσιν στο Αεροδρόμιον των Βρυξελλών του 2016 είχαμε 32 νεκρούς και πάνω από 300 τραυματίες, αθώους ανθρώπους που απλώς εταξίδευαν! Εις εμάς ιδιαιτέραν εντύπωσιν προεκάλεσε η επίθεσις της 19ης Δεκεμβρίου 2016 σε μιά χριστουγεννιάτικη αγορά στον Βερολίνον (ιδέ, 2016 Berlin truck attack-Wikipedia) όπου 12 άτομα εθανατώθησαν και 56 ετραυματίσθησαν! Μάς έμεινε στην μνήμη η Fabrizia Di Lorenzo, η νέα κοπέλα που ετηλεφώνησε στους οικείους της στην Ιταλία ότι πηγαίνει στην χριστουγεννιάτικη αγορά να αγοράση μερικά δώρα και μετά παίρνει το τραίνο και έρχεται· αντί αυτής πήγε στους δικούς της το φέρετρον διότι στον Μωαμεθανό ΔΕΝ άρεσαν τα Χριστούγεννα! Όμως ουδείς ετόλμησε να 'πη την λέξι = «Μωαμεθανική τρομοκρατία»!

Η Fabrizia Di Lorenzo

-----

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Τί να ειπούμε; Γνωστά τα συμβάντα! Ενδεικτικώς: Στην Ιταλίαν οι Brigate Rosse προέβησαν σε 14.000 εγκληματικές ενέργειες περιλαμβάνουσες την δολοφονίαν τουλάχιστον 75 ανθρώπων και βεβαίως την εξόχως βδελυράν και άνανδρον δολοφονίαν του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο! 


Στην Γερμανίαν η Baader–Meinhof προέβη σε 34 δολοφονίες, πολλούς τραυματισμούς και αμέτρητες εγκληματικές ενέργειες ως ληστείες τραπεζών! Στην Ελλάδα δεν πάμε πίσω 72+ οι φόνοι της κομμουνιστικής τρομοκρατίας της Μεταπολιτεύσεως και 580+ οι τραυματίες και συνεχίζουμε!

ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΕΛΛΟ: Η κοινωνία ΔΕΝ κατεδίκασε όλους αυτούς τους δολοφόνους (ούτε καν τα δικαστήρια τούς επέβαλον σοβαρές ποινές - ελεύθερος και ωραίος ο αποτρόπαιος φονεύς του Άλντο Μόρο!) αλλ' ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ τους ενδοξοποίησε! Εγράφησαν δι' αυτούς τους βδελυρούς τύπους επικά και λυρικά ποιήματα, έργα τέχνης και θεατρικά έργα και κινηματογραφικά έργα τους προέβαλον ως ΗΡΩΕΣ π.χ. η Γερμανική ταινία του 2008 «The Baader Meinhof Complex» του Uli Edel, την οποίαν το επίσημον Γερμανικόν κράτος όχι μόνον την επήνεσε αλλά την έστειλε ως την συμμετοχήν της Γερμανίας στα βραβεία Academy Award.

RV

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Πολιτική ορθότητα… Η ΙΚΕΑ κόβει τα Χριστούγεννα



Η σουηδική εταιρία επίπλων ΙΚΕΑ εγκαινίασε μία νέα συλλογή που όπως συνήθως αποτελείται από χριστουγεννιάτικα στολίδια, γκλίτερ και σκεύη για gingerbread. Η μόνη διαφορά φέτος είναι ότι η λέξη «Χριστούγεννα» έχει επιμελώς αποφευχθεί από κάθε αναφορά. Στον αντίποδα η ΙΚΕΑ μιλάει για μία «χειμωνιάτικη γιορτή». Η επιλογή αυτή πυροδότησε σφοδρές αντιδράσεις στη Σκανδιναβία.

«Την ώρα που η ισχυρή πλειοψηφία των Δανών ανυπομονεί να γιορτάσει τα παραδοσιακά δανέζικα Χριστούγεννα, η ΙΚΕΑ αποφάσισε να «στολίσει» γιορτάζοντας ένα «χειμωνιάτικο πάρτυ. Αγαπώ τη Σουηδία, όμως η πολιτική ορθότητα που έρχεται από τους γείτονές μας είναι λίγο ενοχλητική. Εσείς τελικά τι θα κάνετε στις 24 Δεκεμβρίου; Θα γιορτάσετε τα Χριστούγεννα ή ένα χειμωνιάτικο πάρτι;», έγραψε ο δεξιός πρόεδρος του Λαϊκού κόμματος Peter Skaarup στο facebook.

Αντίστοιχα και ο πολιτικός Mads Fuglede από τo φιλελεύθερο-συντηρητικό κόμμα Venstre, υποστήριξε την ίδια άποψη. «Νιώθω υποχρεωμένος να δηλώσω: Δυστυχώς δεν μπορούμε να πάμε στα ΙΚΕΑ. Πραγματικά μου αρέσουν τα προϊόντα τους αλλά εφόσον αποκαλούν τα Χριστούγεννα «χειμωνιάτικη γιορτή», δεν πρέπει να ξαναπατήσουμε εκεί μέσα», έγραψε στο facebook.

Η ιστοσελίδα του IKEA στο Facebook κατακλύστηκε από εξαγριωμένα μηνύματα με κάποιους να το τραβάνε ακόμα περισσότερο σχολιάζοντας ότι πρόκειται για μία «υπόκλιση στο Ισλάμ», καλώντας παράλληλα σε μποϊκοτάζ. Ούτε όμως και στη Νορβηγία πέρασε απαρατήρητο αυτό το διαφημιστικό τρικ της ΙΚΕΑ. Ο δεξιός προοδευτικός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Per Willy Amundsen επέκρινε την πολιτική ορθότητα της εταιρείας.
«Όπως οι περισσότεροι, ανυπομονώ να γιορτάσω τα παραδοσιακά νορβηγικά Χριστούγεννα. Όχι όμως και η ΙΚΕΑ που μας καλεί σε ένα «χριστουγεννιάτικο πάρτι». Η πολιτική ορθότητα των Σουηδών δεν έχει όρια. Αυτό θα έπρεπε να ληφθεί ως παρωδία από την αρχή. Δεν θα ξοδέψουμε τίποτα στα ΙΚΕΑ πριν τα Χριστούγεννα», έγραψε σχετικά.

Ο εκπρόσωπος της ΙΚΕΑ, Christian Mouroux, από την πλευρά του σημείωσε ότι η φράση «χειμωνιάτικη γιορτή» έχει επιλεγεί αποκλειστικά για διαφημιστικούς λόγους και όχι στο όνομα της πολιτικής ορθότητας.
«Τέσσερις φορές το χρόνο ανακοινώνουμε μία νέα κολεξιόν που είναι περισσότερο εποχική, παρά συνδέεται με συγκεκριμένες γιορτές. Τώρα μπαίνουμε σε μία εποχή που ονομάζεται χειμώνας και γι’ αυτό προσφέρουμε μία ευρεία κατηγορία προϊόντων που αφορούν όλη αυτή την περίοδο».

RV


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2019

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ



Του Παν. Μαρίνη

Εξαιρετική η συνοπτική ανάλυσις της Μεταπολεμικής στάσεως των Άγγλων έναντι της Ελλάδος που επιχειρεί ο Δημήτριος Βεζανής εις το πονημάτιόν του «Εμείς και οι Άγγλοι», Μάρτιος 1947, εκ της οποίας αποσπώμεν:
[Ο Δημήτριος Βεζανής (1904-1968), από τις σπουδαιότερες πνευματικές προσωπικότητες της Ελλάδος του 20ου αιώνος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτωρ της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ήτο υφηγητής στην έδραν της Γενικής Πολιτειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην 
Πάντειον, όπου και εδίδαξε έως τον θάνατόν του το 1968.] 





[Κατά την «Απελευθέρωσιν» τον Σεπτέμβριον 1944] Ενώ δε τότε η Αγγλική Διοίκησις εγνώριζε άριστα τί ήτο το ΕΑΜ και τί επεδίωκε εις βάρος των Ελλήνων, απεβίβασε εδώ ασήµαντα τον αριθμόν στρατεύματα ενώ ασφαλώς θα ηδύνατο διά της διαθέσεως περισσοτέρων και την φοβεράν σφαγήν του Δεκεμβρίου να προλάβη και το έδαφος να εκκαθαρίση αλλά και να οργανώση Ελληνικόν Στρατόν ο οποίος θα ανεκούφιζε τας συµμαχικάς δυνάµεις. Λόγω ακριβώς του κωµικού αριθμού των αποβιβασθέντων και της κωµικής Κυβερνήσεως Παπανδρέου ωδηγήθημεν εις την σφαγήν του Δεκεµβρίου.
Αν απεβιβάζοντο σημαντικώτεραι δυνάµεις και κατελάµβανον εγκαίρως τους στρατιωτικούς κόµβους ουδέν κίνηµα θα εξερρηγνύετο ή θα κατεπνίγετο εν τ γενέσει του χωρίς ελληνικήν αφαίµαξιν. Η τακτική της τότε Ελληνικής Κυβερνήσεως παρά τας σηµερινάς φωνασκίας των Κοµμουνιστών εβοήθησε ουσιαστικώτατα και προήγαγε την έκρηξιν του κινήµατος. Εάν δε οι Κοµμουνισταί τότε αντί να κηρύξουν επανάστασιν είχον δεχθεί τας παραχωρήσεις του Παπανδρέου δι' ν ολόκληρος ο Διοικητικός και Στρατιωτικός µηχανισμός της Χώρας είχε παραδοθεί εις χείρας των, θα είχον επιτύχει την νίκην. Ευτυχώς δι' ηµάς η πλεονεξία και η υπεροψία τούς εµώραναν και τους ωδήγησαν εις την ήτταν. […]
Διά πάντα ταύτα πταίει δυστυχώς οφείλομεν να το ομολογήσωμεν και αυτός ο κ. Τσώρτσιλ ο οποίος και τον αδύναµον και αλλοπρόσαλλον Παπανδρέου επέβαλεν και τους δεξιούς τελείως παρεγνώρισε και δεν έλαβε εν καιρ τ' αναγκαία µέτρα.
Αλλ' ο τρόπος της καταπνίξεως του κινήματος και η εν συνεχεί µεταχείρισις των κινηµατιών βάσει της αισχράς δήθεν συµφωνίας της Βάρκιζας, ν επέβαλεν η Βρετανική Κυβέρνησις του κ. Τσώρτσιλ αποτελούν αψευδή τεκµήρια της ολίγης γνώσεως του ελληνικού λαού και τού χαρακτήρος του ν έχουν οι Βρετανοί. Ενώ οι στασιασταί πανικόβλητοι διελύοντο υπό τας αράς του λαού εις όλην την Ελλάδα, η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκησις εσταµάτησε τα στρατεύματά της εις την Λεβάδειαν και εδέχθη  ( ! του αίσχους και της κοροϊδίας) να υπογράψη ανακωχήν με τους σφαγείς. Και αυτά µεν αφορούν τους Βρετανούς. Αλλά περαιτέρω ούτοι επέβαλον εις το Ελληνικόν Κράτος να υπογράψη (άκουσον) συµφωνίαν µε κοινούς σφαγείς και δολοφόνους. Επέβαλον αµνηστίαν εκτεινοµένην και εις εγκλήµατα κοινού δικαίου (τα απαραίτητα διά την επιτυχίαν της στάσεως) αλλά και περαιτέρω απηγόρευσαν εις τας εκάστοτε ελληνικάς Κυβερνήσεις να εκτελέσουν τας ποινάς κοινών δολοφόνων (εκείνων που διέπραξαν εγκλήµατα κοινού δικαίου µη απαραίτητα διά την επιτυχίαν της στάσεως).
Αυτά τα αίσχη έγιναν πρωθυπουργούντος του κ. Τσώρτσιλ. […] Αλλά αν η ελληνική ψυχή και συνείδησις η τόσον τιµώσα τον κ. Τσώρτσιλ φρονεί ότι υπέπεσεν εις σοβαρώτατα λάθη εν τ πολιτικ την οποίαν εχάραξε έναντι της χώρας µας, τί να είπωµεν διά τα λάθη τα οποία διεπράχθησαν αφότου η Κυβέρνησις των Εργατικών ανέλαβε την αρχήν;
Όταν η Κυβέρνησις των Εργατικών διεδέχθη τον κ. Τσώρτσιλ εις την Αρχήν εφρόντισε αµέσως να εγκαταστήση µίαν σκοτεινήν νοεμβριανήν νύκτα εις την αρχήν τον κ. Σοφούλην εν πλήρει επιγνώσει ότι τούτο αντέκειτο εις την σαφή, την εκπεφρασµένην θέλησιν του ελληνικού λαού, µε µόνον τον σκοπόν να δυνηθή ούτος να στρεβλώση και να µεταβάλη την θέλησιν του λαού µέχρι των εκλογών. Συγχρόνως τον εβίασαν και ηνέχθησαν να ψηφίση τον περίφηµον περί αποσυµφορήσεως νόµμον διο απεδίδετο η ελευθερία εις εκείνους τους οποίους δεν επροστάτευεν η συνθήκη της Βάρκιζας και οι οποίοι εν συνεχεί ήρχισαν τον κατά της Ελλάδος ανταρτοπόλεµον.
Ταυτοχρόνως διά «διπλωματικής οδού» απηγόρευσαν την εκτέλεσιν των νοµίµως εκ δεδοµένων και αµετακλήτων καταστασών αποφάσεων της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Ούτως ουδεμία κύρωσις επεβλήθη διά το κίνημα του Δεκεµβρίου και ήνοιξεν ο δρόμος διά την προπαρασκευήν και άλλου κινήµατος.
Εκείνο το οποίον επίσης κατώρθωσε η Αγγλική πολιτική ήτο να µην εκκαθαρισθούν  αι Δηµόσιαι υπηρεσίαι, τα σώματα ασφαλείας και ο Στρατός, ώστε οιαδήποτε προσπάθεια του κράτους να προσκρούη εις την αντίδρασιν των εαµιζόντων και τον εαμοφίλων.
Η προς την Ελλάδα παρασχεθείσα οικονοµική βοήθεια υπήρξε γελοία. Μερικαί κονσέρβαι, ολίγα ενδύµατα και βοήθεια καθαρώς νομισματική. Ηµείς είχομεν την αξίωσιν να είχωµεν βοήθειαν παραγωγικήν και όχι δάνεια καταναλωτικά. Θα έπρεπε οι Σύµμαχοι να αναλάβουν αμέσως ως είχον υποχρέωσιν και διεκήρυσσον προ της απελευθερώσεως 1) Να επισκευάσουν αµέσως το σιδηροδρομικόν δίκτυον της Χώρας 2) να επισκευάσουν αμέσως τας γεφύρας και τας οδούς 3) να κατασκευάσουν αμέσως τας προϋποθέσεις της προόδου µας, τα µεγάλα υδροηλεκτρικά και αρδευτικά έργα τα οποία χρειάζεται ο τόπος. Και εδώ όμως επρωτοστάτησεν πνεύμα στενόκαρδον και αποικιακόν. […]
[Όταν οι κοµμουνισταί το 1946] εξαπέλυσαν τον ακήρυκτον και φοβερόν πόλεμον εναντίον μας, οι Άγγλοι μάς έδεσαν αρχικώς τα χέρια και μόνον με το σταγονόμετρον μάς εχορήγουν τα απαραίτητα διά την άμυνάν μας µέσα. Μάς απηγόρευσαν µέχρι πρό τινος [Ο Δ. Βεζανής γράφει τον Μάρτιον 1947] να προσφύγωμεν εις τον περίφημον ΟΗΕ διά να μην τούς χαλάσωµεν τας σχέσεις με την Ρωσσίαν. Τέλος, όπερ και σπουδαιότερον, µε τας διαφόρους εδώ αποστολάς των δεν άφηναν την Κυβέρνησιν να λάβη τα μέτρα που έπρεπε, αφού μέχρι προ ολίγου δεν επέτρεπαν την συµμετοχήν του Στρατού εις την καταστολήν της ανταρσίας.
Η οικτρά αυτή κατάστασις η οποία εξακολουθεί κατά μέγα µέρος υφισταµμένη οφείλεται όµως και εις την εσωτερικήν αδυναµίαν της Κυβερνήσεως η οποία ανεδείχθη κατά τας εκλογάς της 31ης Μαρτίου [Κυβέρνησις Π. Τσαλδάρη, Λαϊκού κόµματος]. Δεν ισχυριζόμεθα ότι ο δρόµος της Κυβερνήσεως ήτο εστρωµένος με άνθη. Ούτε φρονούμεν ότι εσηµείωσεν μόνον αποτυχίας.  Γεγονός όμως παραμένει ότι εν τ συνόλ της απηρτίζετο από πρόσωπα στερούμενα του απαραιτήτου διά τας περιστάσεις σθένους και της αναγκαίας βουλητικότητος. Αντί να εννοήση ότι απέναντι της διψώσης διά δύναµιν, αποφασιστικότητα και δικαιοσύνην µάζης του ελληνικού λαού η οποία την εψήφισε είχε υποχρεώσεις ς δεν ηδύνατο να αγνοήση, κατέστη θεραπαινίς των αγγλικών βλέψεων και επιθυμιών. Η µικροτέρα επιθυµία διατυπουµένη από τον µικρότερον και ασηµότερον Άγγλον απετέλει νόμον διά τους κεχηναίους της Κυβερνήσεως του Λαϊκού κόµματος.
Και ούτως η Κυβέρνησις αντί να στηρίζεται και να αντλή την δύναµίν της από την συνεχή επαφήν προς τον λαόν κατήντησε θεραπαινίς των Άγγλων. Η περίοδος αυτή της αναγκαστικής αγγλικής επικυριαρχίας εν συνδυασμ με την αχαρακτήριστην αγγλικήν στάσιν έναντι τού Ελληνισµού εχρειάζετο άνδρες ικανούς παρόλας τας δυσχερείας να τηρούν την λαϊκήν εντολήν και προθύµους να παραιτηθούν χάριν αυτής και να θυσιασθούν εν ανάγκ. Θα εχρειάζετο ακόµη να υπάρχουν  άνδρες ικανοί να λακτίσουν εις τα οπίσθια τους Άγγλους εφόσον ούτοι θα ανεμιγνύοντο υπέρ το δέον εις τα εσωτερικά µας και θα παρηµπόδιζον την λήψιν των αναγκαίων προς σωτηρίαν της Ελλάδος μέτρων. Ανταυτών κατέχουν την εξουσίαν άτομα προσκεκολληµένα ως όστρακα εις την αρχήν και έχοντα µέσην κεκαμένην από τας υποκλίσεις και την ξενοδουλείαν.
Τέλος το κυριώτερον ζήτημα των Εθνικών μας διεκδικήσεων. Εάν οι Άγγλοι είχον πραγµατικώς φιλότιµμον θα ώφειλον αμέσως και άνευ της μικροτέρας χρονοτριβής να αποδώσουν εις την Ελλάδα προτού αύτη την ζητήση την Ελληνικωτάτην μεγαλόνησον της Κύπρου. Ώφειλον αμέσως να καταλάβουν µε Ελληνοσυµμαχικάς δυνάμεις την Ελληνικωτάτην Βόρειον Ήπειρον μέχρι του Σκούμπι. Ανταυτού αναγνωρίζουν την Κυβέρνησιν του αιµοσταγούς Ληστάρχου Εμβέρ Χότζα και κηρύσσουν την Αλβανίαν σύµμαχον Χώραν αποκλείοντες εµμέσως την ικανοποίησιν των ελληνικών διεκδικήσεων και τούτο ενώ η Ρωσσία ανέτρεψεν τον χάρτην της Ευρώπης και προσήρτησε ουσιαστικώς όλας τας υπ' αυτής κατεχομένας περιοχάς. Ώφειλον να καταλάβουν στρατιωτικώς τας επιµάχους περιοχάς της Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας διά να τάς αποδώσουν εν καιρ εις την Ελλάδα. Αντ' αυτού αναγνωρίζουν τας ψευδοκυβερνήσεις του Βελιγραδίου και της Σόφιας και ανέχονται να διατυπώνουν οι ηττηµένοι και προδώσαντες τον Συµμαχικόν αγώνα αξιώσεις εις βάρος της Ελλάδος.
Ώφειλον… εάν βεβαίως ήθελον να μάς υποστηρίξουν.
Η παρά του Συµβουλίου των τεσσάρων εν Ν. Υόρκ ομοφώνως ληφθείσα απόφασις περί του αμεταβλήτου των συνόρων Ελλάδος-Βουλγαρίας ως και η αναγνώρισις της αιµοσταγούς Αλβανίας ως συµμάχου Χώρας προδικάζουσα την απόρριψιν των ελληνικών διεκδικήσεων επί της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί την τραγικήν κατάληξιν της πολιτικής του συμβιβασµμού αλλά και τρανήν απόδειξιν ότι ουδεµμία φιλία, ουδέν αίσθηµα και ουδεμία ηθική υποχρέωσις ισχύουν εις την πολιτικήν, αλλά µόνον το συµφέρον. […]
Δυνάμεθα να τους είπωµεν παρρησί: με την άτιµον πολιτικήν των απεξενώθησαν κάθε συµπαθείας του Ελληνικού Λαού. Μάς εχρησιµοποίησαν σαν λεµόνι το οποίον απέρριψαν αφού το έστιψαν καλά. Έλληνες ! Μην  λησµονείτε την αχαρακτήριστον στάσιν των!
Διατί όµως όλη αυτή η δυστυχία θα ερωτήση ο καλός και αγαθός Έλλην πολίτης. Διατί η Ελλάς η οποία τόσα προσέφερε ποτίζεται σήμερον όξος και χολήν;
Μία µόνον ερµηνεία αληθεύει επιβεβαιουµένη από την εξέλιξιν των γεγονότων µέχρι σήµερον, η ερμηνεία ότι οι Σύµμαχοι µάς επώλησαν αντί πινακίου φακής διά να εξευµενίσουν την Ρωσσίαν. Ο συλλογισµός των υπήρξεν απλούς. Υποστήριξις του ΕΑΜ, συµμάχου των Σλαύων - παρεµπόδισις της δηµιουργίας μιάς άκρως Εθνικόφρονος Ελλάδος - απεµπόλησις των εθνικών µας διεκδικήσεων. Με μίαν λέξιν οι Σύµμαχοι ενδιαφέρονται διά την Ελλάδα ως γεωγραφικόν χώρον και όχι διά την τύχην του ελληνικού λαού. […]
Την νοοτροπίαν αυτήν απεικονίζει τελευταίον άρθρον των «Τάϊμς» εις το οποίον σαφώς και αναιδέστατα λέγεται ότι η Αγγλική επιρροή εν Ελλάδι θα ασκηθή προς την κατεύθυνσιν της ενότητος και του κατευνασµού. Εν συνεχεί δε προτείνεται ο σχηµατισµμός κυβερνήσεως συνασπισµού παρά την θέλησιν του λαού µε συµμετοχήν των αριστερών και των Κοµμουνιστών.
Όχι ηλίθιε και άτιμε και παλιάνθρωπε τών Τάϊµς, οι Έλληνες δεν είναι τόσον ηλίθιοι ώστε να χάψουν αυτάς τας ατιµίας. Όταν οι Κοµμουνισταί ομιλούν περί ενότητος ζητούν να επικρατήσουν διά της σφαγής και της τροµοκρατίας. […] Η ρωσσική πολιτική σταθερώς αποβλέπει εις την διαγραφήν της Ελλάδος ως πολιτικής οντότητος από του χάρτου της γης.
Οι Αγγλοαµερικανοί δεν ανεγνώρισαν τας θυσίας μας. Η πολιτεία των απέναντί μας υπήρξεν αγνώμων και αισχρά. […]
Το συμπέρασµμα είναι ότι μάς εχρησιμοποίησαν κατά τον αισχρότερον τρόπον και μάς απέρριψαν όταν δεν ηδυνάµεθα κατά την γνώµην των να τους προσφέρωμεν τίποτε πλέον. Αυτό αποτελεί πολύτιµον δίδαγμα διά το μέλλον. Εφ' εξής μακράν από αισθηµατισµούς και φιλίας στηριζοµένας εις αισθήµατα. Η φιλία µας θα στηρίζεται επί του βάθρου των αµοιβαίων συµφερόντων. Οι ξένοι απεδείχθησαν άπιστοι, συµφεροντολόγοι και μικροί. Από την στάσιν αυτήν αποδεικνύεται πόσον δίκαιον είχε και πόσον καλά τους εγνώριζε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο οποίος εζήτει ουσιαστικάς εγγυήσεις διά την έξοδον της Ελλάδος εκ της ουδετερότητος το 1916 και πόσον τυχοδιωκτική υπήρξεν η πολιτική του Ελ. Βενιζέλου…
Εκείνο το οποίον εφ' εξής χρειαζόμεθα είναι πολιτική σαφής και ρεαλιστική µακράν από ευπιστίαν εις πλούσια λόγια και υποσχέσεις.
Εκείνο το οποίον ηµείς οι Έλληνες δεν θα λησµονήσωμεν και δεν θα χωνεύσωµεν ποτέ είναι ότι η ηττηµένη Βουλγαρία εξέρχεται μεγαλυτέρα από τον Πόλεμον (αφού προσήρτησε την Δοµβρουτσάν) ενώ εις την Ελλάδα την κατεστραµμένην και την δεδωμένην δεν δίδεται τίποτε.
Και διερωτώμεθα: Εις τί ωφέλησε ο πόλεµος και η «αντίστασις» αφού κατέληξε εις αυτήν την οικτρότητα; Πώς είναι δυνατόν να σταθούν ως τίμιοι άνθρωποι και να αντιµετωπίσουν τον Θεόν αυτοί οι οποίοι κατά τον πόλεμον και την Κατοχήν μάς έστελναν τας συμβουλάς και τας υποσχέσεις: «Έλληνες καταστρέψατε τα πάντα, µη φεισθήτε ουδενός. Εµείς θα τα ξαναφτειάξουμε και θα δηµιουργήσωμε μίαν µεγάλην και ευτυχισμένην Ελλάδα.» Ιδιαιτέρως ημάς μάς πληγώνει το γεγονός ότι ούτε ο Τσώρτσιλ ύψωσε την φωνήν του διά να διαµαρτυρηθή κατά της ατιµίας και εφάνη ούτω επιδοκιµάζων αυτήν. Με την στάσιν των αυτήν θέλουν καλά και σώνει να μάς αποδείξουν ότι η «αντίστασις» υπήρξεν μία τεραστία ηλιθιότης και ο πόλεµος μία ρωµαντική περιπέτεια. Εάν είχωµεν να κάνωµεν με Γερµανούς είµεθα βέβαιοι ότι θα ήσαν περισσότερον ιππόται και περισσότερον άνδρες. Τώρα δεν μπορούμεν να κάνωµεν τίποτε εις τους Συµμάχους μας, Μπορούμε όμως κάτι να κάνωµεν που βγαίνει από την ψυχήν του Λαού μας και να τους φωνάξουμε κατάµουτρα:
«Φτο σας πατενες». 🞖


RV