Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπολσεβικισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπολσεβικισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Νίκος Καζαντζάκης: «Οι μπολσεβίκοι έχουν δίκιο»



Μέρος β

Γράφει ο Théo

Ως προανεφέρθη, τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός “εθνικός χώρος” γίνεται μάρτυρας ενός πρωτοφανούς φαινομένου, μιας αδιανόητης, τραγελαφικής καταστάσεως, η οποία πραγματικά συνιστά αφορμή για πολύτομη διατριβή.
Γλίσχρες, κίβδηλες υπάρξεις του ακροδεξιού “χώρου” που αυτοαποκαλούνται  “εθνικιστές ” πασχίζουν να επιβάλουν ως ιδεολογικούς καθοδηγητές του “ελληνικού εθνικισμού” διάφορες παρακμιακές φιγούρες της σάπιας νεοελληνικής ψευτοδιανόησης.
Τα άτομα αυτά δεν ορρωδούν προ ουδενός· δεν διστάζουν να “ξεπλύνουν” και να συμπεριλάβουν στον οικτρό, ετερόκλητο κυκεώνα που ονομάζουν “ελληνικό εθνικισμό,” ακόμη και σεσημασμένους μπολσεβίκους, θιασώτες του κομμουνισμού και του ιουδαϊσμού, σαν τον Νίκο Καζαντζάκη.


Μπολσεβίκοι και “εθνικιστές” πλασάρουν στο κοινό τους τα ίδια σκουπίδια!


Ισχυρίζονται ότι ο Καζαντζάκης , καίπερ “θαυμαστής” του Λένιν και των μπολσεβίκων –όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι ελαφρά τη καρδία –, δεν υπήρξε… ποτέ κομμουνιστής, καθώς, όντας άνθρωπος του “πνεύματος ” και της διανόησης δεν μπορούσε να “περιοριστεί” σε μία μόνο πολιτική ιδεολογία.  Εν άλλοις λόγοις, μαζί με τα ιταμά ψεύδη, αναμασώνται και οι γνωστές, φθηνές, αριστερίστικες δικαιολογίες και υπεκφυγές περί “απελευθερωμένων” διανοούμενων και καλλιτεχνών που, έχοντας κατά κάποιον τρόπο το ακαταλόγιστο, δύνανται “δυσί κυρίοις δουλεύειν! ”
Ένα είναι βέβαιο· ότι, στην άπελπι προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, τα χθαμαλά αυτά άτομα του “χώρου” υποτιμούν πρωτίστως την δική τους -ούτως ή άλλως υποτυπώδη- νοημοσύνη και κατόπιν την νοημοσύνη και αντίληψη των υπολοίπων.
Ως απάντηση στην αγύρτικη παραπληροφόρηση της ακροδεξιάς, πρόκειται να εκθέσουμε μερικά εν πολλοίς άγνωστα γραπτά του ιδίου του Καζαντζάκη, τα οποία όχι μόνο καταρρίπτουν το γελοίο και σαθρό αφήγημα περί “αντικομμουνισμού,”  αλλά επίσης αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο ίδιος υπήρξε πράγματι στρατευμένος μπολσεβίκος, και μάλιστα  σε αγαστή κοινωνία με τον σκληρό πυρήνα του διεθνούς κομμουνισμού.
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι ειλημμένα από επιστολές του Νίκου Καζαντζάκη προς την Έλλη Λαμπρίδη και εμπεριέχονται στο βιβλίο “Νίκος Καζαντζάκης - Αλληλογραφία με τη Μουντίτα, 1927-1957,” σελ. 195-234 (η έμφαση δική μας).

 

25 Οκτωβρίου 1927, Οδησσός


“Λίγη ώρα στην Οδησο και βιαστικά στο τραίνο για Μόσχα. Ξανάδα βίαια όλες τις αγαπητές εβραίικες μορφές —μάτια μάβρα, μύτες γρυπές, χείλια χοντρά— νιόθω μια αλόκοτη συγκίνηση πατώντας το χώμα της Ρουσίας, όταν απο μακριά είδα τη ροζ, φωτεινή γραμη της Ρουσίας, η καρδιάμου σκίρτησε, σα να γύριζα στην πατρίδα. Υποβολή κτλ. μα τί σημαίνει; Η καρδιάμου σκίρτησε. Τόρα Σου γράφω απο το βαγόνι όπου με πάει στη Μόσχα. Νύχτα πια, η μέρα είταν ωραιότατη, ήλιος, δροσιά αλαφρα και άβριο ανυπομονώ να φέξει η μέρα και να δω πάλι τα κατάμαβρα χώματα της Ουκρανίας. Αχ! νάμαστε μαζί! Θέμου ποτέ δε θα κάμουμε άραγε το ιερό τούτο προσκύνημα σ’ Μόσχα μαζί; Γιατί έχω το προαίστημα πως θα την ξαναδω για τρίτη και στερνή βολα. Θάμαι στη Μόσχα την Πέμτη και αμέσως θα Σου στείλω το τόσο καθυστερημένο τούτο γράμα. Η ράτσα η ρούσικη μούκαμε πάλι καταπληχτική εντύποση: άγρια, πρωτόγονη, brutale, οι άντρες όλο σκοτάδι, οι γυναίκες όλο λαγόνια. Πώς περπατούν, σα γελάδες, βαριά και μουντά και πλήθος μαζί, κοπάδια και πάνε. Τι διαφορά με τα λιγνά ανεμώλια χωρίς φως και σκοτάδι, τους Έληνες! Αχ! νάμουν γενημένος ρούσος! Αχ! νάμουν απο τις ράτσες που έρχουνται και όχι απο τις βαριοφορτομένες, décadentes [παρηκμασμένες], vieilles cocottes [γερασμένες πόρνες], τις ελληνολατινικες! Μα τόρα πια είναι πολύ αργα και άλη ζωη δεν υπάρχει. Raté. Αχ! νάμουν ρούσος θάκανα μεγάλα πράματα, θα γινόμουν αρχηγός σε αρίφνητά κοπάδια. Τόρα έχω τεράστιες ρίζες — στον αέρα Κτλ. κτλ. Σου γράφω στο βαγόνι και τρέμει το χέρι απο την κίνηση του τραίνου. Καληνύχτα daragaya maya! Άβριο πάλι θα Σε ξαναδω.”


Τι να πρωτοσχολιάσει  κανείς από όλα τα παραπάνω; Τις «αγαπητές εβραίικες μορφές»; Το «ιερό προσκύνημα» στην Μόσχα; Την επιθυμία να γίνει «αρχηγός σε αρίφνητα κοπάδια» μπολσεβίκων υπανθρώπων; Την χαρακτηριστική των απανταχού μπολσεβίκων ρωσολαγνεία που υπερβαίνει το όριο της γραφικότητας; Δεν μας είπαν οι “εθνικιστές” λάτρεις του Καζαντζάκη ότι όταν το ίνδαλμά τους έγραφε «Να κρατήσουμε ψηλά το εγώ της φυλής» εννοούσε της… σλαβικής.
Εντύπωση προξενεί, επίσης, το πόσο έντονα ταυτίζονται οι παραπάνω κατάπτυστες απόψεις του Καζαντζάκη περί φυλής και πολιτισμού, με εκείνες του έτερου μπολσεβίκου “πατρός του ελληνικού εθνικισμού,”  Ίωνος Δραγούμη, όστις έγραφε για τους Σλάβους-Ρώσους ομόφυλούς του τις ίδιες ακριβώς αθλιότητες:  Ότι είναι  «πιο νέοι, πιο ακατέργαστοι, πιο μελλοντικοί» , καθώς «δεν  τους βαραίνουν τόσο παλιοί  πολιτισμοί μέσ’ την ψυχή τους», όπως τους Έλληνες. Τελικά, φαίνεται ότι -τουλάχιστον ως προς τον μπολσεβικισμό- υπάρχει και κάποια ιδεολογική συνοχή στην ελληνική ακροδεξιά…

1 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

“(…)Η ζωήμου εδω είναι έτσι ορμητική και bunt. Τη νύχτα πηγαίνω σε θέατρα, γνώρισα πλήθος εγγλέζους, γιαπονέζους, συγγράφεις, έκαμα ένα Mémorandum και πρότεινα την ίδρυση ενός διεθνούς Bund απο πνεματ[ικούς] ανθρ[ώπους] με Kampforgan όχι κομουν[ιστικό] μα φίλοκομουν[ιστικο] με έδρα έξω απο Ρουσία, με ομιλίες, έκθεσες κλπ. Σήμερα θα γίνει συνεδρία για να συζητηθεί. Η Μόσχα είναι τόρα θάμα μεγάλο. Χιλιάδες «προσκυνητές» έρχουνται απ’ όλο τον κόσμο, εργάτες του χεριού και του μιαλου, γυρίζουν τις φάμπρικες, τις Ακαδημίες, έρχουνται σ’ επαφή, φιλοξενούνται άνετα απο τη Ρουσία και έτσι χωρίς οικον[ομικες] έγνιες, είναι όλο πνεματ[ικη] απασχόληση. (…)Εδω στη Μόσχα θα μπορούσα να μείνω για πάντα' υπάρχει τρόπος. Μα... etc.”

4 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

“Ετοιμασίες μεγάλες στη Μόσχα. Όλοι οι δρόμοι κοκκίνισαν, χιλιάδες πρεσβείες απ’ όλη τη γης, ένα Προσκύνημα άπληστο, επικίντυνο, που θάχει μεγάλα πνεματικα αποτελέσματα στη γης. Όσο πάει δυο πράματα τονόνουνται μέσαμου: 1) πως οι Ρούσοι Μπολσ[εβίκοι] έχουν δίκιο, ως hommes d’action, 2) πως εμείς έχουμε δίκιο, ως ψυχές που ετοιμάζουν το μελούμενο. Παράληλα μπορούμε να δουλέψουμε.

Το “μελούμενο”(sic), που “ετοίμαζε” στην Μόσχα με τόση ζέση ο Νίκος Καζαντζάκης και οι συν αυτώ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η παγκόσμια επικράτηση του μπολσεβικισμού, ενώ τα “πνευματικά αποτελέσματα” προφανώς κωδικοποιούσαν την βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, τον πρωτογονισμό, και  εν γένει την υποβάθμιση του ανθρώπου που νομοτελειακώς θα ακολουθούσε.
Μια πρόγευση αυτού του αταβιστικού χάους επρόκειτο να απολαύσει και ο ίδιος, τρείς ημέρες αργότερα, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, ανήμερα των εκδηλώσεων για την 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επαναστάσεως:

7 Νοεμβρίου 1927, Μόσχα

Η μέρα τούτη ήταν θαμαστη. Μια απο τις καλύτερες της ζωής μου. Δεν μπορώ ποτέ να περιγράφω τί συνέβη. Μπροστά απο το Κρεμλίνο, στην τεράστια «Κόκινη πλατεία» ο Ερυθρός στρατός, παρέλαση, το φοβερο ιπικο των Κοζάκων με γυμνά τα σπαθια, τ’ άλογα με τα κανόνια, οι εργάτες κ’ εργάτριες οπλισμένες, ο λαός, απο το πρωί στις 9 έως στις 6 το βράδι — πάνου απο 600,000 άνθρωποι. Κινέζοι, μάβροι, ασιάτες με λοήσιμα χρώματα, καμήλες, όλη η παρδαλή πολυτέλεια της Ανατολής, Γερμανοί ξανθοί, Εγγλέζοι, όλη η Γης. Η Μόσχα ολόκληρη τη μέρα είταν ένα φοβερο στρατόπεδο, τα άλογα χλιμιντρούσαν, οι άντρες άναψαν φωτιές, άρχισε το τραγούδι, οι Καφκάσιοι άρχισαν το χορο, ήρθαν οι ανατολίτες με τα νταούλια και τις πίπιζες η ζωη μου παρουσιάστηκε πάλι σαν ένα πράμα που πρέπει κάνεις να το πετάξει με χαρα, για να γλιτόσει απο το σώμα που μας εμποδίζει να σμίξουμε με τη φοβερή πνοή. Τίποτα, ανάξια είναι η ζωή μας στην Ελάδα, δεν μπορώ πια να την υποφέρω. Η μέρα τούτη πρέπει να με αναγκάσει επιτέλους να σωθω —”

Παρένθεση: Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι “έλληνες εθνικιστές,” που εξανίστανται με στόμφο και δράμα για την δήθεν “ξενομανία” του εθνικοσοσιαλισμού και καταγγέλλουν τους εθνικοσοσιαλιστές ως “γερμανόφιλους ;” Η ξενομανία –και μάλιστα υπέρ των Σλάβων μπολσεβίκων– του Καζαντζάκη δεν τους ενοχλεί; Μα, ασφαλώς και όχι. Αν είχαν όντως πρόβλημα με την “ξενομανία,” θα είχαν πρόβλημα πρωτίστως με τα δικά τους νοσηρά ιδεολογικά πρότυπα. Θα είχαν πρόβλημα με τον –αραβικής καταγωγής– μπολσεβίκο ψευτολογοτέχνη Καζαντζάκη, που έγραφε ύμνους για τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό. Θα είχαν πρόβλημα με τον –σλαβικής καταγωγής– Δραγούμη,  που οραματιζόταν  ελληνοτουρκικές συνομοσπονδίες και “ανατολίτικους” ελληνικούς πολιτισμούς. Θα είχαν πρόβλημα με τον –αγγλόδουλο, συνεργό των Ισπανών κομμουνιστών– Μεταξά, που θρηνούσε γοερώς, σε κοινή θέα,  για τον Εβραίο εγκληματία Μουσταφά Κεμάλ και μετονόμαζε ελληνικές οδούς προς τιμήν του! Όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν φαίνεται να “αγγίζει” τα υλακτούντα κνώδαλα του ακροδεξιού “χώρου,” τα οποία ευαισθητοποιούνται ενάντια στην “ξενομανία” όλως περιέργως μόνο όταν πρόκειται για τον Αδόλφο Χίτλερ και τον εθνικοσοσιαλισμό. Σαφώς και το πρόβλημά τους δεν είναι η… “ξενομανία. ”  Το πρόβλημά τους βρίσκεται αλλού, και το γνωρίζουν πολύ καλά.
Όμως, ας επιστρέψουμε στον Καζαντζάκη.

21 Νοεμβρίου 1927, Bakou

“Χίλια σχέδια, η ζωή μου βρίσκεται σε απότομο tournant. Εχω πολες δυνάμες να μείνω και να δουλέψω με τρόπο έντονο και διεθνή. Ίσως να μην μπορέσω να φύγω στις 8 Δβρη μα ένα μήνα αργότερα. Έχω απόλυτη ανάγκη να μου στείλεις το άρθρο* που έγραψα στα Ηλύσια για τη Rosa Lux[emburg]. Μου το ζητουν εδω να δημοσιεφτει ρούσικα και θα πάρω 10 £ που πολύ μου χρειάζουνται.(…) ”


Λίγες εβδομάδες αργότερα, έχοντας επιστρέψει στην Ελλάδα μαζί με τον διαβόητο Ρουμάνο μπολσεβίκο συνωμότη Παναΐτ Ιστράτι , ο Νίκος Καζαντζάκης φαίνεται πως έκανε την αρχή της «έντονης και διεθνούς» , υπονομευτικής μπολσεβίκικης δράσεώς του, επισκεπτόμενος την εν Αθήναις σοβιετική πρεσβεία όπου ήταν επισήμως προσκεκλημένος σε γεύμα .

2 Ιανουαρίου 1928, Αθήνα

Άβριο, 3 του Γενάρη, στις 6, πρέπει να πάω στη Ρ[ούσικη] πρεσβεία με τον Ιστράτη, όπου θα μας έχουν τραπέζι. Δεν ξέρω πότε θα γυρίσουμε κι αν θα μπορέσουμε να ιδοθούμε. Πάντως θ’ αφίσω το κλειδί, στη γνωστή θέση κι αν θες έρχεσαι, καθίζεις, διαβάζεις — ωσότου γλιτόσω. Daragaya, μαζί Σου”

Το τι περίπου ειπώθηκε σ’ εκείνο το «τραπέζι» μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς με βάση τα όσα επακολούθησαν.
Μία μόλις εβδομάδα μετά την επίσκεψη και το γεύμα στην σοβιετική πρεσβεία, στις 11 Ιανουαρίου 1928, αμφότεροι οι Καζαντζάκης και Ιστράτι συμμετείχαν ως ομιλητές σε προπαγανδιστική εκδήλωση που διοργάνωσε ο διαβόητος αρχικομμουνιστής –και μετέπειτα ιδρυτής του ΕΑΜΔημήτριος Γληνός, με τη στήριξη του Κ.Κ.Ε., στο θέατρο «Αλάμπρα».

Λόγω της μαζικής διαφήμισης της εκδηλώσεως από σύμπασες τις κομμουνιστικές φυλλάδες της εποχής, στο θέατρο έσπευσε πλήθος μπολσεβίκων και συμπαθούντων, με αποτέλεσμα η αίθουσα να γεμίσει ασφυκτικά. Η δε ομιλία φαίνεται πως γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν αληθινό κομμουνιστικό παροξυσμό, ενώ στο τέλος της τραγουδήθηκε η «Διεθνής» και εκτοξεύτηκαν συνθήματα του τύπου: «Ζήτω η προλεταριακή μας πατρίδα! Ζήτω η παγκόσμια επανάσταση!» Κατόπιν, οι εξερχόμενοι από το θέατρο εκστατικοί μπολσεβίκοι ολοκλήρωσαν  την φιέστα τους με μια μεγάλη, ξέφρενη πορεία υπέρ του μπολσεβικισμού και των σοβιέτ, η οποία -κατά τα ειωθότα- κατέληξε σε βίαια επεισόδια και συγκρούσεις με την αστυνομία.
Το θέατρο «Αλάμπρα»

Την επομένη ημέρα, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδος «Εμπρός» έγραφε: «Υπό την σκέπην του Εκπαιδευτικού Ομίλου ο Π. Ιστράτι ύμνησε τον κομμουνισμόν και καθύβρισε τους διανoούμενους πλέξας το εγκώμιον της Τσέκας. Το χθεσινόν αίσχος».  Άρθρο της ίδιας εφημερίδος με τίτλο «Υπό την σημαίαν της ανταρσίας» ανέφερε τα εξής: «Ό,τι ήρχισεν προ ετών πολλών εις τον Βόλον με τον Δελμούζον κηρύσσοντα την αθεΐαν, συνεπληρώθη χθες εις την Αλάμπραν με τον Γληνόν και τον Καζαντζάκην ψάλλοντας την τρίτην Διεθνή ομού μετά του Γαλλορουμάνου αλήτου, του τολμήσαντος εις στιγμήν κραιπαλώδους ενθουσιασμού δια τους βρυχηθμούς των μαινομένων “συντρόφων” νʼ αποκαλέση “πουλημένα τομάρια” τους Έλληνας διανοουμένους οίτινες δεν ηθέλησαν να χειροκροτήσουν τας σφαγάς τας διαπραχθείσας εις την Ρωσίαν εν ονόματι δήθεν των ελευθεριών του ανθρώπου.»
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Εμπρός" στις 13/1/1928

Κατόπιν όλων αυτών και λόγω του τεράστιου σάλου που προκλήθηκε, ο Καζαντζάκης, ο Ιστράτι και ο Γληνός παραπέμφθηκαν σε δίκη από τις αρχές με την κατηγορία ότι αποσκοπούσαν σε υποκίνηση ταραχών και υπονόμευση του αστικού καθεστώτος. Η δίκη έλαβε χώρα την 1η Ιουνίου 1928, αλλά ως μοναδικός κατηγορούμενος εμφανίστηκε ο Γληνός, καθώς ο Ιστράτι είχε απελαθεί και ο Καζαντζάκης είχε ήδη επιστρέψει στην Σοβιετική Ένωση. Αμφότεροι, ωστόσο, απέστειλαν στο δικαστήριο απολογητικό υπόμνημα, το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε και την εξής κυνική ομολογία:
“(…)ουδεμία μεταξύ ημών και της Μόσχας υπάρχει σχέσις πλην της πνευματικής τοιαύτης. Θεωρούμεν μάλιστα αναγκαίον να κάμωμεν ταύτην την διασάφησιν. Οτι μολονότι είμεθα ορθόδοξοι Μαρξισταί, και πιστεύομεν απόλυτα εις την Μαρξιστικήν αρχήν της πάλης των τάξεων, δεν ανήκομεν εν τούτοις δυστυχώς εισέτι εις το επίσημον Κομμουνιστικόν Κόμμα. Σκοπός της διαλέξεώς μας ήτο να διαφωτίσωμεν επιστημονικά επί τη βάσει εντοκουμέντων και αριθμών τον ελληνικόν λαόν και τον διανοούμενον κόσμον δια την συντελουμένην εις την Ρωσσίαν ανθρωπιστικήν αναγέννησιν που κατά την γνώμη μας αποτελεί την χαραυγή μιας δικαιοτέρας αύριον.(…) Οι κατήγοροί μας μας χαρακτηρίζουν ως ανατροπείς. Ναι. Τον χαρακτηρισμόν αυτόν δεν τον αποκρούομεν. (…)Αυτοί είνε εν συντομία οι λόγοι, κ. ανακριτά, δια τους οποίους πιστεύομεν απολύτως εις τον αγώνα της εργατικής τάξεως, η νίκη της οποίας θα έχη ως αποτέλεσμα την επικράτησιν μιας νέας ηθικής και πνευματικής τάξεως ομοίαν της οποίας δεν αναφέρει έως τώρα η ιστορία.

Παρ’ όλα αυτά, το δικαστήριο εν τέλει αθώωσε τους τρείς μπολσεβίκους, αποδεχόμενο τον ισχυρισμό τους πως η επίμαχη διάλεξη είχε χαρακτήρα …«ενημερωτικό», ενώ καταλυτική για την τελική ετυμηγορία υπήρξε η παρέμβαση υπέρ των κατηγορουμένων του ιδίου του πρώην πρωθυπουργού -και επιφανούς  μασόνου- Αλεξάνδρου Παπαναστασίου (τον οποίον επίσης “σερβίρουν” οι εθνικιστές στο αφελές κοινό τους ως “θεωρητικό του ελληνικού εθνικισμού”).
Όσο για τον Καζαντζάκη, οι μπολσεβίκικες δραστηριότητές του ουδόλως περιορίστηκαν σ’ αυτό το γεγονός. Τουναντίον, συνέχισε ακάθεκτος την προώθηση και την στήριξη του κομμουνισμού μέχρι το τέλος της ζωής του, μέσω βιβλίων (ιδέ «Τόντα-Ράμπα»,  «Ταξιδεύοντας-Ρουσία» κτλ.), ομιλιών, άρθρων, αλλά και δια της ιδρύσεως της κομμουνιστικής «Σοσιαλιστικής Εργατικής Ενώσεως», του «Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου» κτλ.


Αυτόν τον καθ’ ομολογίαν και εν τη πράξει μπολσεβίκο προπαγανδιστή πασχίζουν ορισμένοι να αναδείξουν σε ιδεολόγο του “ελληνικού εθνικισμού,”  ξεπλένοντάς τον στην ίδια “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” όπου ξεπλύθηκαν σε προηγούμενο χρόνο ο Ι. Δραγούμης, ο  Ι. Μεταξάς και διάφορες άλλες μίζερες φιγούρες που συμπρωταγωνιστούν στο θλιβερό τσίρκο, όπερ καλείται  “ελληνικός εθνικισμός.”
Εμείς πάντως, αντιλαμβανόμενοι την απόγνωση των  “εθνικιστών” που αναζητούν μανιωδώς νέα ιδεολογικά πρότυπα, και προσμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη ρηξικέλευθη κατάκτηση του “χώρου,” προτείνουμε στα συγκεκριμένα άτομα να ανακηρύξουν ως ιδεολόγους του “ελληνικού εθνικισμού” τους κάτωθι διάσημους  ποιητές της “Ρωμιοσύνης”:

Τάσος Λειβαδίτης - Γιάννης Ρίτσος

Διαβάστε εδώ το Α μέρος

Ristorante Verona


Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Νίκος Καζαντζάκης: Ακόμη ένας μπολσεβίκος καθοδηγητής των “Ελλήνων εθνικιστών”










Γράφει ο Thé


Μέρος Α

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο πένης ελληνικός “εθνικός χώρος” καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να “γαντζωθεί” από διάφορες “mainstream” (τουτέστιν, “του συρμού”) φιγούρες της νεοελληνικής λογοτεχνικής θολοκουλτούρας, για να “μπαλώσει” όπως μπορεί την προφανή και κατάδηλη ιδεολογική του ανεπάρκεια. Εν άλλοις λόγοις, μετά τον Σλάβο, μπολσεβίκο Ίωνα Δραγούμη και τον παραληρούντα Περικλή Γιαννόπουλο, αναζητούνται απεγνωσμένα νέα  πτώματα για να τροφοδοτήσουν με μέλη το ιδεολογικό τέρας του Φρανκενστάιν του “ελληνικού εθνικισμού.” Ένα τέτοιο πτώμα ανακάλυψαν σχετικά προσφάτως οι  “Έλληνες εθνικιστές” στο πρόσωπο του Νίκου Καζαντζάκη. 

Ο συγκεκριμένος λογοτέχνης  προβάλλεται συστηματικά από το σύνολο σχεδόν των ιστοσελίδων και των μπλόγκ του “χώρου” ως φορεύς εθνικιστικών, αριστοκρατικών και φυλετικών ιδεών, ως διανοούμενος που απεστρέφετο τον κομμουνισμό και άλλα τινά.  

Όλα δείχνουν, μάλιστα, ότι η εν λόγω προπαγανδιστική εκστρατεία στοχεύει κυρίως στο νεανικό εθνικιστικό κοινό, το οποίο, συχνά, λόγω νεαρής ηλικίας και περιορισμένων γνώσεων, δεν διαθέτει επαρκώς ανεπτυγμένη κριτική ικανότητα ώστε να διυλίσει την προσλαμβανομένη πληροφορία που του “σερβίρουν” μαζικά, εν είδει ομοβροντίας, τα μαρξιστικά Μ.Μ.Ε., οι καθεστωτικές φυλλάδες, οι φτηνές αριστερές κινηματογραφικές παραγωγές (ιδέ Σμαραγδής και Σία) και παράλληλα οι διάφορες ιστοσελίδες του ακροδεξιού ιδεολογικού “fast food” που λυμαίνονται  τον “εθνικό χώρο”. 

Εν προκειμένω, είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον εχέφρονα άνθρωπο, που έχει μελετήσει στο ελάχιστο το έργο του Ν.Κ, να συγκρατήσει τα γέλια ή την αγανάκτησή του, βλέποντας το εν θέματι πρόσωπο να προβάλλεται κατ’ αυτόν τον τρόπο από άτομα που αυτοαποκαλούνται “εθνικιστές,” ή ακόμη και “εθνικοσοσιαλιστές” ή “φασίστες”. Φαίνεται, ωστόσο, ότι η παραπληροφόρηση έχει κάνει τόσο καλά την δουλειά της στο να “θολώσει τον ύαλο του διόπτρου,” ώστε ο πολύς, ανενημέρωτος και εγκεφαλοπλυμένος εθνικιστικός κόσμος να έχει σχηματίσει μέσα στο θαμπό μυαλό του την παντελώς γελοία και σουρεαλιστική εικόνα ενός “εθνικιστή”, “φυλετιστή”, “αριστοκράτη” και… “αντικομμουνιστή” Καζαντζάκη.

Περιττό να λεχθεί ότι  η πραγματικότητα είναι χαοτικώς διαφορετική.

Ας πάρουμε λοιπόν με τη σειρά όλα όσα ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης, προκειμένου ο αναγνώστης να βγάλει με ασφάλεια τα συμπεράσματά του: 

Σημιτικής καταγωγής

Στις πρώτες κιόλας σελίδες της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Αναφορά στον Γκρέκο», ο Ν.Κ. ομολογεί ότι δεν είναι αμιγώς Έλληνας· ότι έλκει την καταγωγή του από Άραβες, Σαρακηνούς πειρατές, ήτοι αλλόφυλους Σημίτες. Συγκεκριμένα, γράφει (σελ. 27-35):

«(…)Το σόι του κυρού μου αποσέρνει από ένα χωριό, δύο μέρες από το Μεγάλο Κάστρο, που το λεν Βαρβάρους· όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Νικηφόρος Φωκάς πήρε πίσω το δέκατο αιώνα την Κρήτη από τους Άραβες, μάντρωσε σε μερικά χωριά όσους Αραβίτες απόμειναν από τη σφαγή, και τα χωριά αυτά ονομάστηκαν Βάρβαροι. Σε τέτοιο χωριό ρίζωσαν οι πατροπρόγονοί μου, κι όλοι τους έχουν αραβίτικα ψυχικά σουσούμια. (…)Όταν αντικρίσω μια χουρμαδιά, η καρδιά μου πηδάει χαρούμενη, σα να γυρίζει στην πατρίδα, το άνυδρο, κατασκονισμένο μπεντουίνικο χωριό, που μονάκριβο στολίδι του η χουρμαδιά. Κι όταν κάποτε μπήκα στην έρημο της Αραβίας, καβάλα σε καμήλα, κι αγνάντεψα την απέραντη ανέλπιδη αμμουδιά, κίτρινη, τριανταφυλλιά, μαβιά κατά το βράδυ, να κυματίζει μπροστά μου χωρίς αχνάρι ανθρώπου, αλλόκοτο μεθύσι με συνεπήρε, η καρδιά μου έσυρε μόνη σα γερακίνα που γυρίζει, ύστερα από χρόνια, από χιλιάδες χρόνια, στη φωλιά της.»  




Ήταν δε τόσο ισχυρά τα “αραβίτικα ψυχικά σουσούμια” του, ώστε κάποτε αισθάνθηκε την εκ των έσω ορμή να “σφάξει” τους κατοίκους ενός μικρού χωριού της Κρήτης, μιμούμενος τους πλιατσικολόγους  Άραβες προγόνους του: 

«(…)πολύ άξαφνα, σε ένα γύρισμα του βουνού, διέκρινα, μακριά πολύ, βαθιά στη λαγκαδιά, μερικά χλωμά φωσάκια· θα 'ταν κανένα χωριουδάκι κι αγρυπνούσε ακόμα. Και τότε μου συνέβη ένα πράμα καταπληχτικό· το θυμούμαι κι ανατριχιάζω ακόμα· στάθηκα, έσφιξα τη γροθιά μου και φώναξα αγριεμένος, δείχνοντας με τη γροθιά μου το χωριό: 
-Θα σας σφάξω όλους! 
Μια φωνή βραχνή, πού δεν ήταν δική μου. Κι ως να την ακούσω τη φωνή αυτή, τρόμαξα·  όλο μου το κορμί άρχισε να τρέμει. Έτρεξε ο φίλος μου ανήσυχος, μ' έπιασε από το μπράτσο: 
-  Τι έπαθες; μου κάνει·  ποιούς θα σφάξεις; 
Τα γόνατά μου είχαν κοπεί·  ένιωσα ξαφνικά ανείπωτη κούραση·  μα ως είδα ομπρός μου το φίλο μου συνήφερα, 

-  Δεν ήμουν εγώ, μουρμούρισα, δεν ήμουν εγώ·  ήταν ένας άλλος.»

“Άραβας καπετάνιος,” έργο του Mariano Fortuny

Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι “εθνικιστές” θαυμαστές του Καζαντζάκη; Μάλλον δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Άλλωστε, Άραβας, Σαρακηνός ήταν· όχι Ευρωπαίος, “Φράγκος” σαν τον Μπραζιγιάκ, «χθεσινό αγριογούρουνο» χωρίς πολιτισμό, όπως έγραφε και ο έτερος “πατέρας του ελληνικού εθνικισμού,” Περικλής Γιαννόπουλος.     

Λάτρης των Εβραίων


Ο Νίκος Καζαντζάκης έτρεφε παιδιόθεν μια βαθειά λατρεία για τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό, η οποία συνεχίστηκε καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του και η οποία βρίσκεται αποτυπωμένη παντού στο έργο του. Η λατρεία αυτή, φυσικά, δεν πέρασε απαρατήρητη από την εν Ελλάδι ιουδαϊκή κοινότητα, η οποία έσπευσε να την αναδείξει σε άρθρο του επίσημου περιοδικού της υπό τον τίτλο «Η εβραϊκή σκέψη στον Νίκο Καζαντζάκη» (περιοδικό «Χρονικά», φύλλο 121, Μάιος-Ιούνιος 1992).  



Το άνω δημοσίευμα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το εξής απόσπασμα από την «Αναφορά στον Γκρέκο»:

«Μια φορά, παιδί ακόμα, του ‘χα πει πως θέλω να μάθω οβραίικα για να διαβάζω στο πρωτότυπο την Παλαιά Διαθήκη. Είχαμε τότε στο Μεγάλο Κάστρο οβραϊκή (σημ.: εννοεί συναγωγή!), φώναξε το ραββίνο, συφώνησαν να πηγαίνω τρεις ώρες τη βδομάδα να μου κάνει οβραίικα. Μα ως το ‘μαθαν οι συγγενείς κι οι φίλοι, σηκώθηκε η τρίχα τους, έτρεξαν στον πατέρα μου. «Τι ‘ναι αυτά;», του φώναζαν «δε λυπάσαι το παιδί σου; μπας και δεν ξέρεις πως οι σταυρωτήδες βάνουν τη Μεγάλη Παρασκευή τα χριστιανόπουλα σε μια σκάφη με καρφιά και πίνουν το αίμα τους;» Βαρέθηκε ο πατέρας μου τις φωνές τους και τα κλάματα της μητέρας μου. «Βρήκαμε τον μπελά μας», μου ‘πε μια μέρα· «παράτα τα οβραίικα και τα μαθαίνεις σα μεγαλώσεις.»

Τα “οβραίικα” μπορεί να μην κατόρθωσε να τα μάθει στην παιδική του ηλικία ο Ν.Κ., αλλά στην συνέχεια φαίνεται ότι τα έμαθε —και πολύ καλά μάλιστα. Καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του διατηρούσε παρανόμους ερωτικούς δεσμούς με διάφορες “εξωτικές”  Εβραίες, μεταξύ των οποίων οι εξέχουσες κομμουνίστριες Ίτκα Χόροβιτς και Ραχήλ Λιπστάιν. Διαμέσου αυτών των σχέσεων, ο Ν.Κ. μυήθηκε επίσης στον κύκλο της γνωστής Εβραίας μπολσεβίκας Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία αργότερα ηγήθηκε της αποτυχημένης επαναστάσεως των Σπαρτακιστών στην Γερμανία μαζί με τον Καρλ Λίμπνεχτ. (1) (2)

Οι Εβραίες κομμουνίστριες ερωμένες του Καζαντζάκη



Ιδού πως περιγράφει την γνωριμία τους ο ίδιος ο Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο» (σελ. 429-443):

«Μια βροχερή Κυριακή, σ’ ένα μουσείο, σεριανούσα αργά και κοίταζα τις άγριες Αφρικανικές μάσκες, από ξύλο, από πετσί, από ανθρώπινο κρανίο και μαχόμουν να ξεδιαλύνω το μυστήριο της μάσκας… Μια κοπέλα ήρθε, στάθηκε πλάι μου και κοίταζε κι αυτή τις μάσκες. Μια στιγμή έκανα να φύγω… Ήταν κοντή, στρουμπουλή, όρθιο στήθος, δυνατό πηγούνι, γερακωτή μύτη, μάτια με τεράστιες βλεφαρίδες. 
Στράφηκε, μου ‘ριξε μακρόσερτη ερευνητική ματιά, σα να ‘μουν μάσκα.
-Αφρικανός; με ρώτησε.
Γέλασα.
-Όχι ολόκληρος, αποκρίθηκα μονάχα η καρδιά.
-Εγώ είμαι Οβραία.
-Φοβερή ράτσα, είπα, επικίντυνη, θέλει να σώσει τον κόσμο. Περιμένετε ακόμα τον Μεσσία;
-Δεν τον περιμένουμε, ήρθε.
-Που, πότε, πως τον  λένε;
-Λένιν. 
(…)
-Πάμε στο δωμάτιό μου, είπε η κοπέλα κι ακούμπησε στο μπράτσο μου, κουράστηκα. 
Βγήκαμε από το πάρκο, πήραμε στενά δρομάκια, μπήκαμε σε μια λαϊκή γειτονιά. 
-Θα γνωρίσεις τρείς Φιλενάδες μου· θα πιούμε τσάι απόψε όλες μαζί. Η μία 'ναι ζωγράφος, παλεύει με τις μπογιές, φτιάνει, ξεσκίζει, γυρεύει· τί γυρεύει; δεν ξέρει. «Άμα βρώ» λέει «θα μάθω τι γυρεύω.» Τη λένε Ντίνα, Οβραία. Η άλλη είναι Θεατρίνα·  γυρεύει κι αυτή· μπαίνει στο κάθε πρόσωπο πού παίζει, μα όταν βγει, ξεσκίζεται· τη λένε Λεία, Οβραία κι αυτή.
(…)

«Ας είναι καλά η μοίρα μου» συλλογιζόμουν κοιτάζοντας τις τέσσερις άγριες ψυχές ολόγυρά μου· «ας είναι καλά με ρίχνει πάντα μέσα σε οβραίικες ψυχές· θαρρώ πως πολύ καλύτερα από τις χριστιανικές αυτές μου ταιριάζουν»





 “Δείξε μου τους φίλους σου…”

Τι να σχολιάσει κανείς εδώ… Αυτά, βέβαια, μάλλον λησμόνησαν να τα γράψουν στα πολυάριθμα άρθρα τους οι ανήκοντες στο εθνικιστικό “fan-club” του Ν. Καζαντζάκη...

Μασόνος 
Σε ελάχιστους θα προξενούσε εντύπωση ότι, εκτός από λάτρης των Εβραίων, ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε επίσης μασόνος περιωπής,  ήτοι πουλημένος πράκτορας στην υπηρεσία των σκοτεινών κέντρων του διεθνούς Εβραιοσιωνισμού!


Αν και οι λεπτομέρειες του χρόνου και του τόπου της μυήσεώς του παραμένουν εν πολλοίς άγνωστες, η μασονική του ιδιότητα δεν αμφισβητείται από κανέναν, καθώς μαρτυρείται τόσο από τον στενό φίλο και βιογράφο του Παντελή Πρεβελάκη (3), όσο και από την ίδια την «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος» (ιδέ εδώ) με την τελευταία, μάλιστα, να εκδίδει προς τιμήν του πολυσέλιδο(!) αφιέρωμα με τίτλο «Νίκος Καζαντζάκης-50 χρόνια από τον θάνατό του», στο οποίο ο Ν.Κ. εκθειάζεται ως «μεγάλος ταξιδευτής, Κρητικός, λογοτέχνης, άνθρωπος και τέκτων», που «είδε το φώς πού αναζητούσε στον Τεκτονισμό».  


Στο ίδιο αφιέρωμα, οι τέκτονες δεν παραλείπουν να εξυμνήσουν και την “Ασκητική” (έργο του Καζαντζάκη που συχνάκις προωθούν στο κοινό τους οι “Έλληνες εθνικιστές”), το οποίο, καθώς λέγουν, θεωρούν ως «ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του αιώνα του»!  


Επιστολή του Νίκου Καζαντζάκη υπογεγραμμένη κατά το μασονικό πρωτόκολλο, με τις τρεις χαρακτηριστικές τελείες 

Εννοείται πως οι “Έλληνες εθνικιστές” δεν έχουν κανένα πρόβλημα με όλα αυτά… Άλλωστε και ο μεγάλος τους ηγέτης, ο Ιωάννης Μεταξάς, υπήρξε επίσης υψηλόβαθμος μασόνος, τέκτονας 33ου βαθμού στην στοά “Ησίοδος”.

Μπολσεβίκος
Παρά τις ελάχιστες, υποκριτικές δηλώσεις περί του αντιθέτου, τόσο τα κείμενα, όσο και οι πράξεις του Νίκου Καζαντζάκη αποδεικνύουν την συνεχή και απαρέγκλιτη προσήλωσή του στον μπολσεβικισμό καθ’ όλη την διάρκεια του βίου του.   


Όπως μαρτυρούν οι ίδιες του οι επιστολές, το έτος 1922 βρίσκει τον Καζαντζάκη να έχει ήδη ασπαστεί τον κομμουνισμό, να  παρακολουθεί μαθήματα Ρωσικών και να ονειρεύεται να εγκατασταθεί στη Σοβιετική Ένωση προκειμένου  να ρυθμίσει την ζωή του μ' ένα σημαντικό Σκοπό”. Ο σκοπός αυτός δεν είναι άλλος από την παγκόσμια επικράτηση του μπολσεβικισμού. 

Το 1927, έχοντας ήδη φυλακισθεί για σύσταση ανατρεπτικής κομμουνιστικής οργάνωσης στην Κρήτη και απελευθερωθεί, προσκαλείται επίσημα(!) από την σοβιετική κυβέρνηση στην Μόσχα, ως ανταποκριτής για την δεκάτη επέτειο της εβραιομπολσεβικικής “Οκτωβριανής Επαναστάσεως.” (1) 

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Καζαντζάκης θα περιγράψει την “μεθυστική” του εμπειρία στην αυτοβιογραφία του, την «Αναφορά στον Γκρέκο» (σελ. 485-486):

«(…)Τρέχουμε να προφτάσουμε την αρχή της τελετής. Κρύο δυνατό, ο ουρανός γκρίζος, τα ρουθούνια και τα στόματα καπνίζουν. Η Κόκκινη Πλατεία είναι κιόλα γεμάτη. Απάνω από τον  Άγιο Τάφο του Λένιν αραδαριά οι επίσημοι· αντίκρα, σε αντιθεατρικές εξέδρες, οι καλεσμένοι της Γής· ό στρατός παραταγμένος, ασάλευτος, ο λαός πίσω, μια βουή απόκωφη, σαν υπόγειος μακρινός σεισμός κάτω από τα πόδια σου· (…) 


Ολόγυρα μου ήταν στριμωγμένοι οι μικρόσωμοι Κινέζοι στρατηγοί, με παράσημα στο στήθος, Ινδιάνοι κι Ινδιάνες, κι οι Γιαπωνέζοι διανοούμενοι κι ένας γιγαντόσωμος αράπης μ' ένα χρυσό σκουλαρίκι στο αυτί του. Κοιτάζαμε τρυφερά ο ένας άλλον, χαμογελούσαμε και λέγαμε την αγάπη μας δίχως λόγια.(…) Άξαφνα τρουμπέτες πολεμικές· τιναχτήκαμε όλοι, τα πρόσωπα όλα άναψαν. Ορμούν καβαλάρηδες οι Κερκέζοι, οι Καυκάσιοι, οι Μογγόλοι, οι Καλμούκοι· πάει μπροστά ο αρχηγός με όρθιο γυμνωμένο σπαθί· ακολουθούν οι καβαλάρηδες με τις πολεμικές τους στολές, με τις λόγχες και τις πολύχρωμες σημαίες, χαιρετούν τον τάφο του Λένιν και χάνουνται.  

“Οι Μογγόλοι εφορμούν,” έργο του De Neuville

Κύματα πηχτά, επανωτά, καταφτάνουν το πεζικό, το πυροβολικό, οι ναύτες της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας, οι αεροπόροι, η φρουρά της Μόσχας, η Γκεπεού, οι εργάτες με τις πέτσινες μπλούζες, με τα κοντά τουφέκια, οι εργάτισσες με τα κόκκινα κεφαλομάντηλα, με τα τουφέκια στους ώμους. Έπειτα η καταπληχτική, ατέλειωτη παρέλαση του λαού· από τις τρεις πλευρές της γιγάντιας πλατείας ξεχύνουνται τρεις βαθυκίνητοι κόκκινοι ποταμοί:  περνούν οι μαθητές, οι πιονιέρηδες, η κομουνιστική νεολαία, οι χωριάτες, οι Ασιάτες απάνω στις καμήλες, οι Κινέζοι μ’ ένα τεράστιο πάνινο δράκο που ανοιγοκλειούσε τις μασέλες. (…) 


Άνδρες της “Γκεπεού” (GPU) παρελαύνουν φέροντες στους ώμους το πορτραίτο του εβραιομπολσεβίκου αρχιεγκληματία Φ.Τζερζίνσκι


Κοιτάζω γύρα μου, όλοι κλαίνε· ξανακοιτάζω, δεν βλέπω τίποτα· τα μάτια μου και μένα είχαν θαμπώσει. Έπεσα στο λιγνό  Κινέζο στρατηγό δίπλα µου, τον αγκάλιαζα σφιχτά όσο μπορούσα και κλαίγαμε κι οι δύο· χίµηξε και μας άρπαξε στην αγκαλιά του και τους δυο ο νέγρος κι έκλαιγε κι αυτός και γελούσε... Πόση ώρα βάσταξε το θεϊκό μεθύσι; πόσους αιώνες; Ετούτη στάθηκε η δεύτερη μέρα, η πιο αψηλή, της ζωής µου· η πρώτη ήταν όταν ο πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας πάτησε το χώμα της Κρήτης. Έσφιγγα στην αγκαλιά µου τον Κινέζο στρατηγό, μας έσφιγγε ο νέγρος κι ένιωθα πώς τα σύνορα γκρεμίζουνταν, ονόματα, χώρες, ράτσες αφανίζουνταν, έσμιγε ο άνθρωπος με τον άνθρωπο, έκλαιγαν, γελούσαν, αγκαλιάζουνταν, αστραπή είχε φωτίσει το μυαλό τους κι είδαν: όλοι αδέρφια!(…) «Ετούτη είναι η φωνή της Ρουσίας» έλεγα· και ορκιζόμουν να την ακολουθήσω ως τον θάνατο.»


Σοβιετική αφίσα του 1932. Ο τίτλος γράφει: “Εργάτες από όλες τις χώρες και τις καταπιεσμένες αποικίες υψώνουν το λάβαρο του Λένιν.”


Αυτά ούτε τα πιο πωρωμένα, σκληροπυρηνικά κομμούνια δεν τα γράφουν! Κατά τα άλλα …«ποτέ κομμουνιστής, καθώς ξέρετε, την πνευματική αυτή ψώρα ποτέ δεν την έπαθα». 

Γνωστή η σχέση των μπολσεβίκων με το ψεύδος και την απάτη. Βεβαίως, αυτά είναι ψιλά γράμματα για την εν Ελλάδι ακροδεξιά. 
    
Όμως έχει και συνέχεια…

Κατά την διάρκεια της διαμονής του στην Μόσχα, ο Ν.Κ. θα συνάψει φιλία με τον Ελληνο-Ρουμάνο μπολσεβίκο συγγραφέα  Παναΐτ Ιστράτι, δημοσιογράφο της εν Ρουμανία εβραϊκής κομμουνιστικής εφημερίδος «Adevărul» (γνωστής για τον λυσσώδη δημοσιογραφικό πόλεμο εναντίον της Σιδηράς Φρουράς του Κοντρεάνου), μαζί με τον οποίον θα περιηγηθεί σε διάφορες περιοχές της Ε.Σ.Σ.Δ., για να επιστρέψει λίγο αργότερα στην Ελλάδα. (1)

Τον Ιανουάριο του 1928, σε εκδήλωση στο θέατρο “Αλάμπρα,” στην Αθήνα, αμφότεροι οι συγγραφείς θα εξυμνήσουν σκανδαλωδώς τη Σοβιετική Ένωση (φτάνοντας μάλιστα στο σημείο κυριολεκτικά να «πλέξουν το εγκώμιο της Τσεκάς») με αποτέλεσμα, τόσο ο Καζαντζάκης, όσο και ο συνδιοργανωτής της εκδήλωσης, ο αργότερα επονομασθείς και “ιεροεξεταστής του ΚΚΕ”, Δημήτριος Γληνός, να υποστούν ποινικές διώξεις.
(1) (4)

Αμέσως μετά, ο Ν.Κ. θα ταξιδεύσει ξανά στην Ε.Σ.Σ.Δ. όπου και θα συνεργαστεί με την γνωστή κομμουνιστική εφημερίδα «Πράβντα», γράφοντας εξυμνητικά άρθρα για τον Λένιν.  



Ταυτοχρόνως, θα πραγματοποιήσει αρκετές περιοδείες σε διάφορες χώρες τις Ευρώπης, προπαγανδίζοντας δι’ άρθρων,  διαλέξεων και λογοτεχνικών βιβλίων (ιδέ «Toda-Raba») τον σοβιετικό μπολσεβικισμό.

Εν τέλει, το 1931 ο Ν.Κ. θα επιστρέψει στην Ελλάδα και το 1934 –παρά το κομμουνιστικό του παρελθόν και τις σκανδαλώδεις σχέσεις του με το σοβιετικό καθεστώς–  το ελληνικό υπουργείο παιδείας θα αγοράσει τα δικαιώματα σχολικού βιβλίου δικής του συγγραφής, λύνοντάς του το οικονομικό του πρόβλημα.  (1)

Κάπου εδώ θα μπορούσαμε να σταματήσουμε, μιας και ο νοήμων αναγνώστης πιθανότατα έχει ήδη αντιληφθεί –και μάλιστα προ πολλού- “περί τίνος πρόκειται”…  

Για να προλάβουμε, όμως, ορισμένους επιτήδειους που ενδέχεται να επιχειρήσουν να αφορίσουν το παρόν άρθρο ως αναχρονιστικό και μη λαμβάνον υπ’ όψιν κάποια υποτιθέμενη μεταγενέστερη μεταβολή της πολιτικής ιδεολογίας του Ν.Κ., θα αναφερθούμε ενδεικτικά σε λίγα ακόμη “ενσταντανέ” του ύστερου βίου του. 


Βρισκόμαστε στο έτος 1944, με τις φλόγες του πολέμου να μαίνονται ακόμη στην Ευρώπη και με τα σύννεφα της εξ ανατολών κομμουνιστικής απειλής να απλώνονται παντού στον ορίζοντα.

Ο Ν.Κ., έχοντας ολοκληρώσει την συγγραφή ορισμένων θεατρικών του έργων, μεταβαίνει από την Αίγινα στην Αθήνα, όπου και γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονικής κομμουνιστικής ανταρσίας του Δεκεμβρίου του 1944, των λεγομένων “Δεκεμβριανών.” Τα εγκλήματα των μπολσεβίκων ληστοσυμμοριτών της Ο.Π.Λ.Α. θα είναι τόσο πολλά και στυγερά, που θα παραμείνουν για δεκαετίες βαθειά χαραγμένα στην μνήμη του Έθνους. Όμως, ο τραγικός απολογισμός των απωλειών (άνω των 50.000 Ελλήνων αμάχων σφαγμένων απάνθρωπα από τους κατσαπλιάδες δημίους του ΚΚΕ μέσα σε λίγες μόλις ημέρες) δεν θα σταθεί ικανός να συγκινήσει τον αναίσχυντο και ανάλγητο μπολσεβίκο Ν.Κ., ο οποίος, λίγους μήνες αργότερα και με τον αίμα των αθώων θυμάτων να είναι ακόμη νωπό, ιδρύει την «Σοσιαλιστική Εργατική Ένωση» μαζί με τον διαβόητο Εβραίο σιωνιστή και εισηγητή του κομμουνισμού στην Ελλάδα, Αβραάμ Μπεναρόγια, αποσκοπώντας στην ένωση όλων των διάσπαρτων “μετριοπαθών” μπολσεβίκων σ’ ένα ενιαίο “σοσιαλιστικό κόμμα”. (1) (5)       


 Για ολόκληρο το άρθρο σχετικά με την συνάντηση Καζαντζάκη-Μπεναρόγια, ιδέ «Χρονικά», φύλλο 211, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2007

Την ίδια περίοδο, τον Μάρτιο 1945, ο Ν.Κ. θα συμμετάσχει στην ίδρυση του «Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου» και θα εκλεγεί αντιπρόεδρός του, ενώ λίγο αργότερα και παρά την υποκριτική του αντίθεση προς το Κ.Κ.Ε. δεν θα διστάσει να προλογίσει βιβλίο  του Σ. Γκόπνερ με τίτλο «Η ορμητική άνοδος του πολιτισμού στην ΕΣΣΔ», εκθειάζοντας την σταλινική Ρωσία ως την «μόνη ελπίδα των ανθρώπων»! Κατόπιν, θα διοριστεί υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου από την κυβέρνηση Σοφούλη, όμως λίγους μήνες μετά θα υποβάλλει την παραίτησή του και θα αναχωρήσει για το εξωτερικό, όπου και θα παραμείνει μέχρι τον θάνατό του. (1) 




Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1956, το παγκόσμιο ενδιαφέρον θα στραφεί στην κατεχομένη Ουγγαρία.

Μια ειρηνική διαδήλωση αγανακτισμένων Ούγγρων φοιτητών κλιμακώνεται σε ένοπλη εξέγερση, όταν έξω από το κτίριο του κεντρικού ραδιοφωνικού σταθμού της Βουδαπέστης τρείς διαδηλωτές πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες των ερυθροφρουρών του κόκκινου καθεστώτος. Η ουγγρική νεολαία, μη μπορώντας πλέον να ανεχτεί τον αποπνικτικό σοβιετικό ζυγό στην πατρίδα της, οργανώνεται σε ένοπλες ομάδες αντίστασης  και καταλαμβάνει διάφορες περιοχές της πόλεως. Ένα πλήθος αγανακτισμένων πολιτών συναθροίζεται την «Πλατεία των Ηρώων» και κατεδαφίζει το επιβλητικό άγαλμα του Στάλιν που δέσποζε στο κέντρο της. Την ίδια στιγμή, μονάδες του ουγγρικού στρατού, αρνούμενες να υπακούσουν στα κελεύσματα των μπολσεβίκων δυναστών και των εγχώριων λακέδων τους που διέτασσαν την βίαιη καταστολή της εξεγέρσεως, παίρνουν το μέρος των εξεγερθέντων. Η επανάσταση φτάνει στο αποκορύφωμά της. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο διαμέσου των ντόπιων δοσιλόγων της,  η σοβιετική κυβέρνηση πανικοβάλλεται και διατάσσει την γενική εισβολή του κόκκινου στρατού στην Ουγγαρία. Στις 4 Νοεμβρίου του 1956, δεκαεπτά πάνοπλες σοβιετικές μεραρχίες, εξοπλισμένες με χιλιάδες σύγχρονα άρματα Τ-55, εισβάλλουν στην χώρα και πνίγουν την εξέγερση στο αίμα. 


Παρ’ όλα αυτά, τόσο ο ηρωισμός των Ούγγρων αγωνιστών που αντιστάθηκαν με σθένος στα σοβιετικά τεθωρακισμένα, όσο και οι χιλιάδες των θυμάτων της κομμουνιστικής κτηνωδίας, δεν θα αφήσουν την παγκόσμια γνώμη ασυγκίνητη.  


Το όνομα του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού με τα πυρόξανθα μαλλιά που εικονίζεται στην φωτογραφία ήταν Erika. Σκοτώθηκε από σοβιετική σφαίρα την 7η Νοεμβρίου 1956, ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει έναν τραυματισμένο συναγωνιστή της.
  
Η βάναυση σοβιετική επέμβαση καταδικάζεται από εξέχουσες φυσιογνωμίες και οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ενώ τα εξώφυλλα πολλών διάσημων περιοδικών γεμίζουν με τις φωτογραφίες και τις ιστορίες των νεαρών Ούγγρων που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για να αποτινάξουν τον σοβιετικό ζυγό. 

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να επιστρέψουμε στο κυρίως θέμα μας.

Μερικούς μήνες μετά τα τραγικά γεγονότα στην Ουγγαρία και εν μέσω παγκόσμιας κατακραυγής, ο Ν.Κ., λίγο πριν τον θάνατό του, στις 16/04/1957, θα παραχωρήσει  συνέντευξη στην κομμουνιστική εφημερίδα «Αυγή», όπου και θα αναφερθεί στο εν λόγω γεγονός.  Έπειτα από μια σύντομη, χλιαρή  και υποκριτική καταδίκη των «αδικιών» της Ε.Σ.Σ.Δ. στην Ουγγαρία, θα ολοκληρώσει την συνέντευξη με τα εξής απίστευτα:  

«(…)Όταν ξέσπασε η καθολική λαϊκή επανάσταση [σημ: στην Ουγγαρία], οι επαναστατημένοι χωριστήκανε σε διάφορες κατηγορίες. Στους αντιρώσους, στους αντικομουνιστές Ρώσους, στους γενικά αντικομουνιστές. Αυτοί οι τελευταίοι αντικομουνιστές, φασίστες, παλιοί οπαδοί του Χόρτυ, ξένοι προβοκάτορες , ενθαρρυμένοι όχι μόνο από την καπιταλιστική προπαγάνδα, αλλά και από την βοήθειά της –χρήματα, όπλα, υποσχέσεις– κοντέψανε να κερδίσουν την παρτίδα: τις μέρες ακριβώς, που είχανε την δύναμη στα χέρια του, κάνανε φοβερό μακελειό. Το κομμουνιστικό καθεστώς βρέθηκε σε κίνδυνο. Αν η αντίδραση έβγαινε νικήτρια  θα μετάδινε το μικρόβιο σε όλους τους δορυφόρους . Τότε θα κινδύνευε σε όλη την κεντρική Ευρώπη ο κομμουνισμός και η ήττα του θα ‘ταν η χαριστική βολή. Αυτή την στιγμή επενέβη ο ρωσικός στρατός. Ήταν υποχρεωμένος, έπρεπε να επέμβει. Η επέμβαση ήταν βίαιη, άγρια, απάνθρωπη. Μπορούσε όμως να ‘ταν πιο ανθρώπινη; Ήτανε για τον συμφέρον της ανθρωπότητας η εξόντωση του κομμουνισμού ή η επιβράδυνση της πορείας του; That is the question 


Αυτός ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης! Ένας Σαρακηνός, ένας μασόνος, ένας μπολσεβίκος, ένα ενεργούμενο της Μόσχας!

Αυτόν πλασάρουν οι διάφοροι τσαρλατάνοι του “χώρου” ως «διανοητή του εθνικισμού», «σπουδαία προσωπικότητα των ευρωπαϊκών γραμμάτων» και «υμνητή του αριο-ελληνικού πνεύματος και της φυλετικής αριστοκρατίας»!
  
Ιδού τίνος τα κατάπτυστα, γεμάτα μπολσεβικικό δηλητήριο γραπτά προωθεί σύσσωμος ο “εθνικός χώρος” στους νέους συναγωνιστές, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι το βαρέλι της κατάντιας του δεν έχει πάτο.  

Όταν οι μπολσεβίκοι κατσαπλιάδες δολοφονούσαν χιλιάδες Ελλήνων πατριωτών και  η μοίρα του ελληνικού έθνους κρεμόταν από μια κλωστή, ο Νίκος Καζαντζάκης έστηνε κομμουνιστικά κόμματα με Εβραίους συνωμότες και εξυμνούσε τον σταλινισμό.

Όταν τα νεαρά παιδιά αντιστέκονταν με ηρωισμό στο σοβιετικό κτήνος και έπεφταν για μια ελεύθερη Ουγγαρία σε μια ελεύθερη Ευρώπη, ο Νίκος Καζαντζάκης έδινε γλοιώδεις συνεντεύξεις σε κομμουνιστικές εφημερίδες, δικαιολογώντας τους μπολσεβίκους φονιάδες και ξεπλένοντας τα εγκλήματά τους.

Συνεπώς, επαξίως τοποθετείται ο Νίκος Καζαντζάκης στο πάνθεον της ντροπής της εν Ελλάδι σάπιας “εθνικιστικής” ψευτοδιανόησης, μαζί με τον έτερο μπολσεβίκο Ίωνα Δραγούμη και τον τουρκόφιλο, συνεργό των Ισπανών κομμουνιστών, Ιωάννη Μεταξά. 

Ας τον χαίρονται, λοιπόν, οι “εθνικιστές” τον νέο μπολσεβίκο καθοδηγητή τους.

Διαβάστε εδώ το Β μέρος



Πηγές:


Ristorante Verona