Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Πιστοί στις Αρχές και τις Αξίες του Αδόλφου Χίτλερ



Ο εχθρός, όσα προσωπεία και να φορέσει για να μολύνει την Ιερή μας Ιδέα, θα πέφτει πάντα σε τείχος. Ένα τείχος χτισμένο από τα «μυστικά των Αρίων», του Αίματος και της Φυλής...
Συνέχεια εδώ

RV

Ινδοευρωπαϊκή ποίηση και μυθολογία



Συγγραφέας: Martin Litchfield West
Εκδόσεις: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών. Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη
Μετάφραση: Μαρία Γεωργοπούλου
Επιμέλεια: Γεώργιος Κ. Γιαννάκης
Σελίδες: 628

Το βιβλίο αποτελεί μετάφραση από τα αγγλικά ενός κλασικού εγχειριδίου για τις συγκριτικές σπουδές των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και φιλολογιών (Indo-European Poetry and Myth, 2007). Στην ελληνική έκδοση προστέθηκαν στις υποσημειώσεις, σε ορθές αγκύ­λες, πρόσθετες πληροφορίες, κυρίως βιβλιογραφικής φύσης ή ορισμένες διευκρινιστικές σημειώσεις, με την ένδειξη [Σημ. του επιμ.]. Επίσης, μεταφράσθηκαν στην ελληνική όλα τα παραθέματα, ακόμη και εκείνα τα οποία ο συγγραφέας δεν είχε μεταφράσει στην πρωτότυπη έκδοση, ενώ σε ορι­σμένες περιπτώσεις προστέθηκε το αρχαίο ελληνικό κείμενο μαζί με τη με­τάφραση εκεί που ο συγγραφέας παραθέτει μόνο τη μετάφραση· προστέ­θηκε επίσης ένας πίνακας με συντομογραφίες, ο οποίος δεν υπάρχει στην αγγλική έκδοση.

Το εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης

Το περιεχόμενο του βιβλίου ποικίλει. Θέματα που διαπραγματεύεται είναι η θέση του ποιητή και της ποίησης, οι θεοί, από τον πατέρα Ουρανό και τη μητέρα Γη μέχρι τον θεό Ήλιο και την κόρη του, τους θεούς του κεραυνού, των ανέμων και της φωτιάς, τις Νύμφες και τα στοιχειά, οι παρακλητικοί ύμνοι και τα ξόρκια, οι κοσμολογικές αντιλήψεις, οι αντιλήψεις για τον θάνατο και την υπέρβαση του θανάτου με το κλέος, η τυπολογία του βασιλιά και του ήρωα, ο ήρωας ως πολεμιστής, τα στερεότυπα της αφήγησης της μάχης.

Ο Προμηθέας του Gustave Moreau, 1868

Σημείο που αξίζει να επισημάνουμε είναι η διερεύνηση των στοιχείων εκείνων που μαρτυρούν την προ­γονική ‘ινδοευρωπαϊκή’ μητρική γλώσσα Ελλήνων και Ευρωπαίων και ενός μέρους των λαών της νότιας Ασίας.

Οι ομιλητές της πρωτοελληνικής, οι οποίοι έφτασαν στην περιοχή του Αιγαίου έφεραν μαζί τους όχι μόνο μια νέα γλώσσα αλλά και μια κληρονομιά θρησκευτική, μυθολογική και ποιητική.

Πολλά στοιχεία αυτής της ινδοευρωπαϊκής παράδοσης επιβιώνουν στα ομηρικά έπη και σε άλλα πρώιμα έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς επίσης και στις ποιητικές και τις μυθολογικές παραδόσεις άλλων ινδοευρωπαϊκών λαών.



 


Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Τα χρώματα της Ευρώπης



Στις παραδόσεις και στις θρησκείες των Αρίων παρατηρείται ένας συμβολισμός χρωμάτων. Τρεις ουρανοί «περιστρέφονται» γύρω από τη γη: ο ημερήσιος ουρανός που είναι λευκός, ο νυχτερινός που είναι μαύρος, και ο κόκκινος ουρανός του λυκόφωτος που τους χωρίζει. Τα χρώματα αυτά εμφανίζονται επίσης σε αρκετά πολεμικά λάβαρα στην Ευρώπη: 

Σημαία του Ιερού Λόχου

Στην Ελληνική Επανάσταση ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ύψωσε τη σημαία με αυτά τα χρώματα. 

Σημαία του παλαιού Γερμανικού Ράιχ (1871–1918)

Άσπρο, μαύρο και κόκκινο ήταν επίσης το λάβαρο του παλαιού Ράιχ. Ο Χίτλερ μετά από πολλές σκέψεις κατέληξε στο ότι η σημαία των Εθνικοσοσιαλιστών θα ήταν πάνω σε αυτά τα χρώματα. 

Σημαία του NSDAP

Όπως γράφει στο Ο Αγών μου: «Το κόκκινο συμβολίζει την κοινωνική τοποθέτησή μας· το λευκό την εθνικιστική μας ιδέα. Ο αγκυλωτός τον αγώνα για τον θρίαμβο των Αρίων και ακόμη τη συμβολοποίηση της θεωρίας για την παραγωγική εργασία, μιας θεωρίας που ήταν και θα ’μενε για πάντα αντισημιτική».

Άγγελος Κωνσταντίνου


RV



Ένας δεκανέας της πρώτης γραμμής



Ο λοχίας Μαξ Άμαν είχε στο μυαλό του τον Χίτλερ ως σαφώς αλλόκοτο άνθρωπο αλλά και εξαιρετικά αλτρουιστή. Ο Άμαν θυμάται ότι όταν ανακάλυψε ένα πλεόνασμα στον προϋπολογισμό του λόχου και το πρόσφερε στον Χίτλερ, επειδή ο Αυστριακός έδειχνε να έχει ελάχιστα χρήματα, ο Χίτλερ ευχαρίστησε τον Άμαν και του πρότεινε να το δώσει σε κάποιον που το είχε περισσότερη ανάγκη. Ομοίως όταν ο Άμαν τον πρότεινε για προαγωγή ο Χίτλερ αρνήθηκε. Είπε ότι ενέπνεε περισσότερο σεβασμό χωρίς τα γαλόνια του αξιωματικού. Επιδείκνυε αλτρουιστικές τάσεις σε ακραίο βαθμό.
''Ακόμα κι αν πήγαινα στις τρεις το πρωί, πάντα υπήρχαν κάποιοι άνδρες εν υπηρεσία'' θυμάται ο Άμαν. Όταν έλεγα ''Αγγελιαφόρος'' κανείς δεν κουνιόταν, μόνο ο Χίτλερ πεταγόταν πάνω. Κι όταν έλεγα ''Πάλι εσύ !'' εκείνος αποκρινόταν '' Άσε τους άλλους να κοιμηθούν. Εμένα δεν με πειράζει.''

Τον Νοέμβριο του 1915, το να πληρώσει ένας δεκανέας της πρώτης γραμμής τέσσερα μάρκα για ένα βιβλίο σχετικό με τους πολιτιστικούς θησαυρούς του Βερολίνου, την στιγμή που τσιγάρα, σναπς και γυναίκες βρίσκονταν στην διάθεση του για πιο άμεση και χειροπιαστή αναψυχή, μπορεί να εκληφθεί ως πράξη αισθητικής υπέρβασης, μια εξ υποκαταστάσεως απόδραση από τον κατεστραμμένο κόσμο της καλλιέργειας και του κάλλους, τον οποίο ο Όσμπορν παρακολούθησε να διαλύεται στην λάσπη του Σομ......

Tίμοθυ Ρύμπακ, Η βιβλιοθήκη του Χίτλερ

RV

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Για την προδοσία του Στράσσερ


    

Για την προδοσία του Στράσσερ και τη συνεργασία-συνωμοσία του με τον καθεστωτικό δεξιό Σλάιχερ, βασική πηγή αποτελεί το ημερολόγιο του Γκαίμπελς (βλ. περισσότερα εδώ). Η αξιοπιστία της πηγής αυτής ως προς τα πραγματικά γεγονότα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η υποκειμενική προσέγγιση στα πραγματικά γεγονότα (οι έντονες αντιδράσεις του Γκαίμπελς, εν προκειμένω) δεν μειώνουν την αξιοπιστία της καταγραφής των γεγονότων αυτών. Η σχέση του Στράσσερ με τον Σλάιχερ είναι το γεγονός εκείνο το οποίο καταγράφει ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ψευδές, εκτός αν ο Γκαίμπελς το 1932 και ένα βήμα πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τους Εθνικοσοσιαλιστές, θα καθόταν να γράψει ψέμματα για τον Στράσσερ… Επίσης, το γεγονός ότι εφημερίδες εβραϊκής ιδιοκτησίας αναφέρθηκαν θετικά στον Στράσσερ μετά την εκδίωξή του σημαίνει πολλά...

    Παρακάτω παραθέτουμε, αυτούσια, αποσπάσματα από διάφορα βιβλία σχετικά με την προδοσία του Στράσσερ. Κάποιοι από τους συγγραφείς είναι γνωστοί αντιχιτλερικοί, οι οποίοι δεν διστάζουν να αναπαραγάγουν ψεύδη για τον Χίτλερ. Δεν θα δίσταζαν να αναφερθούν κολακευτικά στον Στράσσερ, αν η προδοσία του δεν ήταν ένα γεγονός πασίγνωστο και πλήρως αποδεδειγμένο, ώστε η όποια αμφισβήτησή του θα τους εξέθετε και θα τους καθιστούσε απολύτως και ολοφάνερα αναξιόπιστους.



Βαϊμάρη, η ανάπηρη δημοκρατία 1918-1933, Heinrich A. Winkler, εκδ. Πόλις, 2013 

Σελ. 306: «Ο Σλάιχερ θεωρούσε ότι ελλείψει μιας συμφωνίας με το σύνολο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, έστω και με τη μορφή μιας “ανακωχής”, δεν υπήρχε άλλη λύση από τη σύναψη συμφωνίας μόνο με εκείνη την τάση των Εθνικοσοσιαλιστών την οποία, όπως πίστευε, καθοδηγούσε ο Strasser. Σε περίπτωση που ο Strasser αποφάσιζε να κινηθεί μόνος του και οδηγούσε ένα σημαντικό μέρος των Εθνικοσοσιαλιστών στο κυβερνητικό στρατόπεδο, θα ανοίγονταν εντελώς νέες προοπτικές και η εσωτερική πολιτική θα άλλαζε…»

Σελ. 312: «Στις 9 Δεκεμβρίου η εφημερίδα Tägliche Rundschau (η οποία, όπως αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, στη σελίδα 305, από τον Αύγουστο του 1932 με χρηματοδότηση του Υπουργείου Άμυνας είχε περάσει στα χέρια του Κύκλου Tat  και του Hans Zehrer, και εθεωρείτο φερέφωνο του Σλάιχερ) δημοσίευσε μια ανακοίνωση που προκάλεσε αίσθηση: ο Gregor Strasser παραιτείτο από όλες τις κομματικές του θέσεις. Ο οργανωτικός υπεύθυνος  του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, στον οποίο πριν από πέντε ημέρες ο Σλάιχερ είχε προτείνει τη θέση του Αντικαγκελαρίου, στην ουσία εναντιωνόταν στην άρνηση του Χίτλερ να στηρίξει με ψήφο ανοχής τον Σλάιχερ».

Σελ. 313: «“Η ανταρσία απέτυχε”, σημείωσε ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. “Ο  Strasser απομονώθηκε. Είναι νεκρός!” Ο Σλάιχερ είχε διαφορετική άποψη επί του θέματος και συνέχιζε να επενδύει στον Strasser».

Σελ. 320: «Ο Χίτλερ σε μια συνεδρίαση των γκαουλάιτερ, στις 16 Ιανουαρίου στη Βαϊμάρη, έκλεισε μια για πάντα τους λογαριασμούς του με τον πρώην οργανωτικό υπεύθυνο του κόμματος: ο Strasser δεν είχε πια κανέναν υποστηρικτή και η κυριαρχία του Χίτλερ στο εσωτερικό του κόμματος ήταν πλέον αδιαφιλονίκητη».



Εθνικοσοσιαλισμός - κίνημα, κόμμα κράτος, Κώστας Λαναράς, εκδόσεις Εντός, 2004

Σελ. 154: «Ο Schleicher επεδίωξε να προσελκύσει τον Gregor Strasser, με την ελπίδα ότι ο τελευταίος θα παρέσυρε μαζί του και ένα σοβαρό τμήμα της κοινοβουλευτικής δύναμης του NSDAP. Παρά τις ισχνές, οπωσδήποτε, πιθανότητες επιτυχίας, ο Hindenburg αποδέχτηκε το σχέδιο του Schleicher, διορίζοντάς τον στη θέση του Καγκελαρίου, στις 3 Δεκεμβρίου 1932. Ο Strasser με τη σειρά του, συμφώνησε με τις προτάσεις του Schleicher, για να σπεύσει, στη συνέχεια, να τις υποβάλει στον Χίτλερ, ο οποίος, ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά».



Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός, Νίκος Βεργίδης, Εκδόσεις Αρκαδία  

Σελ. 126: «Ο Χίτλερ συσκέφθηκε την ίδια μέρα στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ με τους κυριότερους συνεργάτες του. Οι Γκαίμπελς-Ραιμ τάχτηκαν αναφανδόν υπέρ της απόρριψης της πρότασης. Μια αποδοχή της θα έμπλεκε το κόμμα στον δύσοσμο λαβύρινθο των συνωμοσιών.[…] Μόνο ο Γκρέγκορ Στράσσερ διαφώνησε. Αυτός ήταν της άποψης πως το κίνημα έπρεπε να αρπάξει την ευκαιρία. Η στάση του επιβεβαιώνει τις εντοπίσεις μας, σχετικά με το ρόλο του στο κόμμα. Οι άκρατες φιλοδοξίες του τον είχαν κάνει υποχείριο των “αριστοκρατικών” κύκλων. Ήταν ο άνθρωπός τους στο κόμμα. Ήδη όμως πλησίαζε η ώρα της αλήθειας γι’ αυτόν». 

Σελ. 137: «Ο Χίτλερ κατηγορεί τον Στράσσερ σαν όργανο της ολιγαρχίας. Τη γνώμη του επικροτούν κι όλα τα στελέχη του κόμματος. Ο Στράσσερ νικιέται κατά κράτος. Αναγκάζεται να παραιτηθεί από όλα του τα αξιώματα στο κόμμα. Ταυτόχρονα διαπράττει και την τελευταία του προδοσία. Δίνει όλη την ιστορία της παραίτησής του στον Τύπο. Η ψυχρή επιστημονική ανάλυση των πραγμάτων μάς πείθει, πέραν κάθε αμφιβολίας. Η κρίση την οποία προκαλεί ο Στράσσερ, εντάσσεται στα πλαίσια της ολιγαρχικής συνωμοσίας που στοχεύει στην φθορά του NSDAP».



Η Έλευση του Γ΄ Ράιχ, Ρίτσαρντ Έβανς, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2013

Σελ. 302: «ο Σλάιχερ προσπαθώντας να πιέσει τον Χίτλερ να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τον Στράσερ για μια ενδεχόμενη κυβερνητική θέση»




Γκαίρινγκ, Ντέιβιντ Ίρβινγκ, εκδ. Γκοβόστη, 2009


Σελ. 140:  «Τελικά ο Strasser πέθανε την ίδια ημέρα με τον Schleicher και με τον ίδιο τρόπο. "Ένα κίνημα σαν το δικό μας", έγραψε εκείνη τη χρονιά ο Γκαίρινγκ, "μπορεί να συγχωρήσει πολλά, όχι όμως την προδοσία προς έναν ηγέτη"».





Η άνοδος του Γ΄ Ράιχ, Ιωάννης Κωτούλας, έκδοση του περιοδικού «Ιστορικά Θέματα», 2005

Σελ. 70:  «Στο εσωτερικό του NSDAP μια κρίση που υποκίνησαν ορισμένα μέρη υπό τον Γκρέγκορ Στράσσερ, με εξωτερική προτροπή κρατικών κύκλων, σύντομα ατόνησε, όταν διαγράφτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες».





Ο άγνωστος Χίτλερ, Δημοσθένης Κούκουνας, εκδ. Μέτρον

Σελ. 122:  «Νέος καγκελάριος γίνεται ο Σλάιχερ, που μέσω του Στράσερ, επιχειρεί να πείσει 60 ναζί βουλευτές να αποστατήσουν».





Χίτλερ 1889-1936 -  Ύβρις, Ian Kershow, Εκδόσεις SCRIPTA, 2005

Σελ. 442: «Ο Schleicher με την έγκριση του Hindenburg είχε συναντήσει τον Χίτλερ στις 23 Νοεμβρίου. Παρά την επιθυμία του Προέδρου, προσπαθούσε να διερευνήσει κατά πόσον ο Χίτλερ θα στήριζε μια κυβέρνηση υπό τον Schleicher. Ο Χίτλερ ήταν ανένδοτος. […]  Εν τω μεταξύ, ο Schleicher επιβεβαίωνε ότι οι πόρτες παρέμεναν ανοιχτές για τον  Gregor Strasser, ο οποίος δεν είχε παίξει κανένα ρόλο στην υπόθεση της αλληλογραφίας μεταξύ του Χίτλερ και του γραφείου του Hindenburg, και υποτίθεται ότι ήταν έτοιμος "να προβεί ο ίδιος προσωπικά στη ρήξη" αν δεν έβγαινε τίποτε από τις συζητήσεις με τον Χίτλερ. 
Ο Schleicher έβαλε αυτή την πιθανότητα στο παιχνίδι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων μεταξύ του ιδίου, του Papen και του Hindenburg το απόγευμα της 1ης Δεκεμβρίου. Στον Strasser και σε έναν ή δύο  από τους υποστηρικτές του θα προσφέρονταν θέσεις στην κυβέρνηση. Θα μπορούσαν να πάρουν με το μέρος τους περίπου εξήντα βουλευτές των Ναζί. Ο Schleicher ήταν σίγουρος ότι θα κέρδιζε την υποστήριξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων, του SPD (σοσιαλδημοκράτες) και των αστικών κομμάτων για μια δέσμη οικονομικών μεταρρυθμίσεων και για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. […] Ο Hindenburg διόρισε τον Schleicher καγκελάριο του Ράιχ». 

Σελ. 444-447: «Ο Strasser το 1932 είχε δημιουργήσει καλές επαφές με κάποιους από τους σημαντικούς βιομήχανους του Ruhr, και επωφελούνταν από τις οικονομικές τους επιχορηγήσεις. [..] Επιχειρηματίες αντιμετώπιζαν τον Χίτλερ ως αμετακίνητο εμπόδιο για μια συντηρητική κυβέρνηση της Δεξιάς και άρχισαν να βλέπουν τον Strasser ως έναν πιο υπεύθυνο και δημιουργικό πολιτικό ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει μαζική ναζιστική υποστήριξη σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Πράγματι εκείνο το διάστημα ο Strasser επηρεαζόταν όλο και περισσότερο από τις νεοσυντηρητικές ιδέες της ομάδας Tat του Hans Zehrer και συνηγορούσε στην ιδέα ενός ευρύτερου μετώπου της Δεξιάς. […]
Επιπλέον, ήταν ανελέητος και δεν έβλεπε μπροστά του τίποτε άλλο από τον δρόμο για την εξουσία. […] Τα μέλη του Κύκλου Tat σύστησαν τον Strasser στον στρατηγό Schleicher το καλοκαίρι του 1932. Ο Schleicher ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την περίπτωση που ο Gregor Strasser θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε τα συνδικάτα να στηρίξουν μια “εθνική”  ─δηλαδή απολυταρχική─ κυβέρνηση. Αυτό ήταν κάτι που ευνοούσε ο “Κύκλος Tat”. […]
Στις 31 Αυγούστου, ο Goebbels είχε σημειώσει στο ημερολόγιό του: “Για πρώτη φορά μιλάει [ο Χίτλερ] ανοιχτά γι’ αυτά που κάνει η κλίκα του Strasser στο κόμμα. Και εδώ, είχε κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά, αν και δεν έλεγε τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έβλεπε κιόλας”.  […] Ο Goebbels γράφει γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου: “Θα ήταν ευλογία, αν τελικά το κρυφό σαμποτάζ [του Strasser] ερχόταν στην επιφάνεια, έτσι ώστε ο Φύρερ να μπορέσει να δράσει εναντίον του”. […]
Σε μια συνάντηση που κρατήθηκε μυστική, στο Βερολίνο στις 3 Δεκεμβρίου, ο Schleicher πρόσφερε στον Strasser τις θέσεις του αντικαγκελαρίου και του πρωθυπουργού της Πρωσίας. […] Μετά τη συγκέντρωση της 5ης Δεκεμβρίου, ο Strasser θα πρέπει να κατάλαβε ότι οι πιθανότητες να ηγηθεί μιας ανταρσίας ενάντια στον Χίτλερ ήσαν μηδαμινές. […]»


Σελ. 449-450: «Ο Strasser έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα προδότης του κινήματος. Ο Χίτλερ μίλησε στους γκαουλάιτερ, στους περιφερειακούς επιθεωρητές και στους βουλευτές του Ράιχσταγκ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Völkischer Beobachter, όλοι όσοι παρευρίσκονταν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκδηλώσει καθένας προσωπικά την αφοσίωσή του, ανταλλάσσοντας χειραψία με τον Χίτλερ. “Ο Strasser απομονώθηκε. Είναι πια νεκρός”, σημείωνε ο Goebbels θριαμβολογώντας.  […] “Οι μετοχές του δεν αξίζουν πια τίποτε. Μια μικρή παράσταση πάνω στη σκηνή. Τώρα ξαναβυθίστηκε στο τέλμα, από όπου και προερχόταν”, ήταν το σχόλιο  ─με εξωραϊσμένο ύφος─ του Goebbels για την αποπομπή του Gregor Strasser, στο ημερολόγιό του. Ο Strasser τώρα είχε αποσυρθεί ολοκληρωτικά από κάθε πολιτική δραστηριότητα και από κάθε δημόσια εμφάνιση. […] Στις αρχές του 1934 έκανε αίτηση […] να του δοθεί το τιμητικό σήμα του NSDAP, ως επιβράβευση για το γεγονός ότι ήταν μέλος του κόμματος από την επανίδρυση του κόμματος στις 25 Φεβρουαρίου του 1925. Ούτε αυτό, ούτε ένα γράμμα που έστειλε παραπονούμενος στον Rudolf Heß στις 18 Ιουνίου του 1934, τονίζοντας τις επί μεγάλο διάστημα υπηρεσίες που πρόσφερε και τη συνεχιζόμενη αφοσίωσή του στο κόμμα, μπόρεσαν να σώσουν το τομάρι του. Ο Χίτλερ δεν συγχωρούσε εκείνους που αισθανόταν ότι τον πρόδωσαν». 




Και τέλος, η Σίτσα Καραϊσκάκη, το 1934 στο βιβλίο της Das Dritte Reich durch meine Brille (Tο Γ΄ Ράιχ μέσα απ’ τα γυαλιά μου, υπό έκδοση Θούλη 9/2015), στη σελίδα 169 γράφει για αυτούς που είχαν εκτελεστεί, λίγο καιρό πριν, τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών: 
«Γι’ αυτόν τον λόγο, η προσπάθεια για απόκτηση κύρους, το ολοφάνερο κυνήγι της δημοτικότητας από την ηγετική κλίκα των SA γύρω από τον Röhm, το μυρίστηκε καλά ο λαός ήδη πριν από την σύλληψή του από τον Χίτλερ. Γι’ αυτό δεν έδειξε ίχνος κατανόησης για τις ατομιστικές φιλοδοξίες μερικών ανδρών, τους οποίους η ηγετική τους θέση τούς έκανε εγωιστές, και κανένας από τον λαό δεν υπερασπίστηκε την αυθάδειά τους».


Ristorante Verona

Το όνομά σας, Φύρερ μου, είναι η αθανασία μας



Μας είχατε πει τότε ότι θα σας φαινόταν τεράστια επιτυχία αν καταφέρναμε να ενώσουμε εκατό χιλιάδες νεολαίους σε μια οργάνωση. Φύρερ μου, ξεχάσατε όμως ότι σε αυτήν την οργάνωση είχατε δώσει το όνομά σας. Εκατό χιλιάδες απαιτούσατε και ήρθαν όλοι. Υπάρχει λοιπόν ένα πράγμα το οποίο είναι πιο δυνατό από εσάς Φύρερ μου, και αυτό είναι η αγάπη της νέας Γερμανίας προς εσάς. Στα χρόνια της νεότητας υπάρχουν πολλές χαρούμενες στιγμές. Αυτή όμως η νεολαία είναι η πιο ευτυχής. Διότι περισσότερο από άλλες νιώθουμε μέσω του ονόματος που φέρουμε, δεμένοι με το πρόσωπό σας. Το όνομά σας είναι η ευτυχία της νεολαίας. Το όνομά σας, Φύρερ μου, είναι η αθανασία μας!

Hitlerjugend


RV

Ο Άνδρας της Χιλιετίας


 

Όλοι εμείς υπάρχουμε γιατί υπήρξε Αυτός ! Κι Αυτός υπάρχει επειδή μας οδηγεί το έργο του, οι πράξεις του, τα λόγια του. Υπάρχουμε γιατί μας ενώνει η Πίστη σε Αυτόν. Υπάρχουμε επειδή το όραμα Του της ενωμένης πραγματικά Ευρώπης και το Τέλος του Πολέμου δεν πραγματοποιήθηκε. Υπάρχουμε γιατί η ψυχή μας κατακλύζεται από τα συναισθήματα του ευγενούς ηρωισμού και οι μνήμες του Αίματος φέρνουν τους καλύτερους της Φυλής στον δρόμο που έδειξε ο Εκείνος. Ο δρόμος Εκείνου είναι ο δρόμος της Αρετής και μόνο μέσα από αυτή την διαδρομή όπου αντιμετωπίζουμε τα τέρατα του υλιστικού, παρηκμασμένου και διεφθαρμένου κόσμου ,θα φτάσουμε στην θέωση. Αν δεν είχαμε την ενσάρκωση Του το 1889 ο κόσμος για εμάς δεν θα είχε κανένα νόημα...
Συνέχεια εδώ 

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Σοβιετική Δημοκρατία της Ελλάδας



Όσο περνάει οι καιρός τόσο περισσότερο μοιάζουμε με παλιά σοβιετική δημοκρατία. Τηλεοράσεις που παίζουν σοβιετικό κινηματογράφο, δημοσιογράφοι που μοιάζουν όλο και πιο πολύ με κομισάριους σε κρατικά κανάλια και όχι μόνο, το κανάλι της βουλής να προβάλει live τη σοβιετική παρέλαση από την κόκκινη πλατεία  και ο αντιγερμανισμός να είναι το αγαπημένο θέμα σε ραδιόφωνο, εφημερίδες και περιοδικά. 


Οι μόνες κοινωνικές ομάδες που κάπως προστατεύονται, έστω και υποτυπωδώς, είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, κυρίως δε όσοι λαμβάνουν ακόμη συντάξεις ¨εθνικής αντιστάσεως¨ (αυτοί τυγχάνουν και αποδόσεως τιμών). Η ιδιωτική οικονομία καταστρέφεται μέρα με τη μέρα και όλοι μπορούν να πάρουν μέχρι 50 ευρώ την ημέρα για να ικανοποιείται έτσι και το πνεύμα του εξισωτισμού. 


Οι ουρές στις τράπεζες και αλλού (σήμα κατατεθέν της πρώην Σοβιετικής πατρίδας) μεγαλώνουν και οι αστικές συγκοινωνίες είναι δωρεάν. Το ρεύμα, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν κόβεται ακόμη και αν δεν πληρώνεις, για να μπορείς ελεύθερα να παρακολουθείς την κομμουνιστική προπαγάνδα, η οποία επί το ελληνικότερον, ξεκινάει με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και φθάνει μέχρι το πολυτεχνείο με ενδιάμεσο σταθμό τον Σωτήρη Πέτρουλα. Μάλιστα, τηρήθηκε στη βουλή ενός λεπτού σιγή για τον Σωτήρη Πέτρουλα και τους νεκρούς της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο! Στο ίδιο καλάθι οι νεκροί της Κύπρου και ο ...Πέτρουλας. 


Πληροφορηθήκαμε ότι στάθηκε προσοχή και η κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, η οποία επίσης προσανατολίζεται προς Ανατολάς. Ρωσία, Πούτιν και Ντούγκιν είναι το νέο εθνικό όραμα, η νέα Μεγάλη Ιδέα. Έτσι, επιτέλους, βλέπουμε μονιασμένους ακροαριστερούς και ακροδεξιούς να αγωνίζονται για ένα μεγάλο κοινό σκοπό. Τη νέα μεγάλη Σοβιετία…  



Ristorante Verona

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Διόδωρος Σικελιώτης : Υπερβόρειοι



Μιας λοιπόν και θεωρήσαμε άξια να μνημονευθούν τα μέρη της Ασίας που κείνται προς βορρά, δεν βρίσκουμε ξένο προς το θέμα να περιγράψουμε και τους μύθους που λέγονται για τους Υπερβορείους.  Από τους συγγραφείς που έχουν καταγράψει αρχαίες μυθολογίες, ο Εκαταίος και μερικοί άλλοι λένε πως στα μέρη αντίπερα της Κελτικής υπάρχει στον ωκεανό νησί όχι μικρότερο από τη Σικελία. Τούτο το νησί βρίσκεται προς την αρκτική και κατοικείται από τους Υπερβορείους, που ονομάζονται έτσι επειδή ο τόπος τους κείται πέρα από το σημείο που φυσάει ο βοριάς, κι επειδή η γη του είναι γόνιμη και παράγει τα πάντα αλλά κι επειδή το κλίμα του είναι ιδιαίτερα εύκρατο, δίνει καρπούς δυο φορές τον χρόνο.


Σύμφωνα μ' έναν μύθο λοιπόν, σ' εκείνο το νησί γεννήθηκε η Λητώ, γι' αυτό κι εκεί τιμούν τον Απόλλωνα περισσότερο απ' όλους τους θεούς. Οι κάτοικοι μοιάζουν με ιερείς του Απόλλωνα,  επειδή καθημερινά υμνούν συνέχεια τούτο τον θεό με ψαλμωδίες και του απονέμουν εξαιρετικές τιμές.




Στο νησί, υπάρχει επίσης και μεγαλοπρεπές τέμενος του Απόλλωνα και ναός αξιόλογος, σφαιροειδής στο σχήμα, διακοσμημένος με αναθήματα πολλά. Αλλά υπάρχει και πόλη ιερή αφιερωμένη σ' αυτό τον θεό. 


Οι περισσότεροι που την κατοικούν είναι κιθαριστές και συνέχεια ψέλνουν στον ναό ύμνους, με τη συνοδεία της κιθάρας, δοξάζοντας τα έργα του.  Οι Υπερβόρειοι έχουν και δική τους ιδιαίτερη γλώσσα και τρέφουν πολύ φιλικά αισθήματα για τους Έλληνες, και κυρίως για .τους Αθηναίους και τους κατοίκους της Δήλου, φιλία που κληρονόμησαν από τα παμπάλαια χρόνια. 


Ο μύθος μιλάει και για κάποιους Έλληνες που επισκέφτηκαν τους Υπερβορείους και άφησαν πίσω τους ακριβά αφιερώματα με ελληνικές επιγραφές. Κατά τον ίδιο τρόπο, επίσης, ήρθε από τους Υπερβορείους ο Άβαρις στην Ελλάδα, την αρχαία εποχή, και ανανέωσε τη φιλία και τη συγγένεια με τους κατοίκους της Δήλου. 


Λένε επίσης πως απ' αυτό το νησί η σελήνη φαίνεται να απέχει πολύ λίγο από τη γη και πως πάνω της είναι φανερές κάποιες εδαφικές εξάρσεις. Λέγεται δε πως και ο θεός επισκέφτεται κάθε δεκαεννέα χρόνια το νησί, περίοδος μέσα στην οποία συντελείται η επιστροφή των άστρων στο ίδιο σημείο του ουρανού· γι' αυτό και ο χρόνος των δεκαεννέα ετών ονομάζεται από τους Έλληνες «έτος του Μέτωνος».  


Κατά την εμφάνιση του αυτή, ο θεός παίζει τη λύρα του και χορεύει όλες τις νύχτες από την εαρινή ισημερία μέχρι την ανατολή των πλειάδων, εκφράζοντας έτσι τη χαρά του για τις επιτυχίες του. Βασιλιάδες και επόπτες του τεμένους τούτης της πόλης είναι οι ονομαζόμενοι, ως απόγονοι του Βορέα, Βορεάδες, που διαδέχονται τους προκατόχους τους στα αξιώματα κληρονομικά.

Διόδωρος Σικελιώτης, Βίβλος Δευτέρα



RV


KEEP CALM



RV

Σάβιτρι Ντέβι (Savitri Devi)



«Εἴμαστε εὐγνώμονες στους ἀθάνατους Θεούς που μας ἀπελευθέρωσαν. Γαλήνιοι, ἀκόμα και στην κόλαση, και ἀγαπώντας μόνον αὐτούς.»

«Νόμισαν ὄτι εἴχαν γίνει οι ἀφέντες της μοίρας μας. Ἐδώ λοιπόν ἐγειρόμαστε κι ἐδώ λοιπόν στεκὸμαστε και δίνουμε στον κόσμο να καταλάβει ὄτι δεν θα πρέπει να πολεμήσουμε για τίποτε ἄλλο παρά για το ἴδιο, παλαιό ὄνειρο. Για την τιμή και την ἰσχύ, και γι’ αὐτό που ξέρουμε ὄτι εἴναι σωστό. Για την χαρά της διεκδίκησης των προνομίων της γὲννησης μας.»

«Αὐτό που θέλουν σχεδόν ὄλοι οι ἄνθρωποι εἴναι ἔνας “ἀσφαλής” κόσμος – ἔνας κόσμος στον ὀποίο ο καθένας μπορεί να κυνηγήσει, ἐν εἰρήνη, τις ἀσήμαντες τέρψεις του. Αὐτό που ἐμείς θέλουμε, εἴναι ἔνας κατ’ ἐξοχήν ὄμορφος κόσμος.»

«Ο πόλεμος εἴναι η ἀποκήρυξη της ἀνθρωποκεντρικής, ἰσονομιακής πίστης.»

«Στην Κάλι-Γιούγκα, τα χρήματα δίνουν στον άνθρωπο δικαιώματα διαφορετικά από αυτά που εγείρονται από τις αρετές και ικανότητες που είναι κληρονομημένες στο αίμα του και που συνεπώς ενυπάρχουν στην ύπαρξη του.»
Συνέχεια εδώ

RV

Ο αποκλεισμός των Ελλήνων απο τις εργασίες



Σε επιδημικό φαινόμενο εξελίσσεται, οι επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν αλλοδαπούς. Οι δε εργοδότες που ζητούν Έλληνες, ακόμα και στον τομέα πώλησης ενδυμάτων, απαιτούν εξωφρενικές απαιτήσεις, όπως πτυχίο ΤΕΙ ή ΑΕΙ και οποιαδήποτε άλλα πτυχία, αρκετά χρόνια προϋπηρεσίας κτλ. Οι αποδοχές τους; μηδαμινές. Στις περισσότερες επιχειρήσεις οι συνθήκες εργασίας είναι άθλιες.
Συνέχεια εδώ

RV