Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

SAINT LOUP: LES HERETIQUES



Το  γαλλικό τάγμα, που  είχε αναχαιτίσει την Ρωσική επίθεσι μπροστά στο Σάνοκ, δεν αντιπροσώπευε παρά μόνον την προφυλακή της υπ' αριθμόν επτά ταξιαρχίας εφόδου SS. Δύο άλλες μεγάλες μονάδες βρισκόντουσαν ακόμη στη Βοημία, στο στρατόπεδο του   Αγίου Ανδρέα, γιατί δεν είχαν συμπληρώσει ακόμη την προετοιμασία και την εκπαίδευσί τους. Ένα σύνολο τριών χιλιάδων. Περισσότερο συγκεκριμένα, τριών χιλιάδων νέων. Μέσος όρος ηλικίας: τα 20 χρόνια· με τους «γέρους» των 25 και τους Βενιαμίν των 17, που για να γίνουν δεκτοί είχαν πλαστογραφήσει τα χαρτιά τους. Οι λίγοι αξιωματικοί καριέρας, πού έχουν περάσει τα τριάντα, μοιάζουν σαν χαμένοι μέσα στο πλήθος της γενιάς αυτής, που αρνείται κατηγορηματικά κάθε ευθύνη για την καταστροφή του 1940.Τα μισά από τα παιδιά, πού ανήκουν στο πρώτο τάγμα του λοχαγού Λάνς, είναι φοιτητές· οι υπόλοιποι ανήκουν στην εργατική τάξι. Πολιτικά, σχεδόν όλοι προέρχονται από το Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα του Doriot , από το Επαναστατικό κίνημα του Deloncle  από τους Γαλλικιστές του Βucard,  από την Νεολαία της Καινούργιας Ευρώπης του Μarc Augier , από την   Ελευθέρα φρουρά των Νοτίων  Επαρχιών, ακόμη και  από αυτήν την ίδια την Γαλλική Δράσι. Όταν από την Νάντη μέχρι το Παρίσι, και από το  Ρέϋμς μέχρι την  Μασσαλία οι Γερμανοί τούς ρωτούσαν για το τί ήθελαν να επιτύχουν κατατασσόμενοι στα Waffen SS, σχεδόν όλοι είχαν απαντήσει:

-Να φτιάξουμε την Ευρώπη.
Ένας λοχαγός της Στρατιάς Rommel είχε παρακαλέσει τον Chabert , έναν νέο υπαξιωματικό των (33)Σαχαριανών Σπαχί, νά τοϋ έξηγήση τί ζητούσε στά Waffen -SS. Ο υπαξιωματικός απάντησε:
-La croix de fer. J' ai besoin d' hounneur (Τον σιδηρούν Σταυρό. Έχω ανάγκη από τιμή. )

Ένας Feldkommandant , πού έλεγε στoν Σουλιέ, μόλις 17 χρόνων και 3 μηνών  , ότι τα Waffen SS  είναι πολύ σκληρά γιά Γάλλους, άκουσε να του απαντούν.:
-Ακριβώς γι' αυτό τον λόγο θέλω να καταταγώ. Για να σας αποδείξω το αντίθετο.

Η κατάταξι στα Waffen -SS επετράπη από την Γαλλική κυβέρνησι στις 22 Ιουλίου 1943. Οι πρώτοι νεοσύλλεκτοι άρχισαν να καταφθάνουν στο στρατόπεδο του Αγίου Ανδρέα κοντά στο Cernay της Αλσατίας, στις αρχές του Αυγούστου. Αμέσως τους διασκόρπισαν στις ήδη υπάρχουσες μονάδες, τις οποίες αποτελούσαν Βαλλόνοι, Φλαμανδοί, Ολλανδοί, Δανοί, Νορβηγοί, ' Ελβετοί. Κροάτες, Λεττονοί. Τα Waffen SS περιελάμβαναν 32 διαφορετικές Εθνικότητες. 


Οι εκπαιδευτές, ως επί το πλείστον Ολλανδοί και Φλαμανδοί, σχεδόν όλοι ανάπηροι ήρωες του Ανατολικού μετώπου, μιλούν μόνο τα Γερμανικά. Όμως το μεγαλύτερο μέρος των νεαρών Γάλλων δεν καταλαβαίνει ούτε μια λέξι. Δεν έχει την παραμικρή σημασία, Θα καταλάβουν αμέσως.  Ο υπαξιωματικός, πού αντιλαμβάνεται ότι δεν έγινε κατανοητός, εφαρμόζει αμέσως την αθλητική τιμωρία. Ό υψωμένος αντίχειρας στρέφεται προς την γη την ώρα που κραυγάζει:

-Hinlegen.' Ο αντίχειρας του εκπαιδευτού σηκώνεται, κατεβαίνει δείχνοντας πάλι προς την γη, ξανασηκώνεται. Μία φορά, δέκα φορές, εκατό φορές. Μέχρις ότου ο νεοσύλλεκτος καταλάβη την πρώτη διαταγή στην Γερμανική γλώσσα.
Ό εκπαιδευτής εξηγεί:-Τα Γερμανικά είναι ή εσπεράντο της Ευρώπης. Λυπάμαι μα δεν γίνεται διαφορετικά...
Το μεγαλύτερο μέρος των Γάλλων SS, με ελάχιστη εμπειρία στις ξένες γλώσσες, δεν καταλαβαίνει τίποτα άλλο πέρα από τις διαταγές. Θα τις ξεχάσουν κι αυτές όταν θα ξαναβρεθούν μέσα σε μεγάλες μονάδες, όπως η μεραρχία Charlemagne! Βεβαίως οι αξιωματικοί πρέπει να μιλούν την γλώσσα απταίστως, για να εξασφαλίζουν τις διασυνδέσεις με τα άλλα Γερμανικά τμήματα. Όμως στον Aγιο Ανδρέα δεν υπάρχουν Γάλλοι αξιωματικοί. Τα Waffen SS δεν αναγνωρίζουν κανένα προηγούμενο από την κατάταξι στρατιωτικό βαθμό. 


Ο καθένας ξεκινά από το μηδέν. Η στρατιωτική ιεραρχία θα δημιουργηθή πολύ σύντομα, στον στίβο. Τρεις μήνες στίβου.  Ο νεοσύλλεκτος δεν αγγίζει ούτε ένα ντουφέκι, ούτε ένα κανόνι. Παίρνουν από μια στολή εξόδου και μαζί μ' αυτήν όλα τα απαραίτητα για έναν ολυμπιονίκη αθλητή... Παπούτσια γυμναστικής, παπούτσια μυτερά, παπούτσια του ποδοσφαίρου, παντελονάκι μαύρο, φόρμες μαύρες, φανέλλες λευκές, γάντια του μποξ, ζώνη ασφαλείας. Από τις 6 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα ζουν μέσα στο στάδιο. 100 μέτρα απλά, 400 μετ' εμποδίων, σκυταλοδρομία 1.000 και 2.000 μέτρων, ομαδική σκυταλοδρομία μεταφέροντας μία ράβδο βάρους 50 κιλών, Δέκαθλον, Μαραθώνιος των 40 χιλιομέτρων , άλμα εις μήκος, άλμα εις ύψος, πτώσι από τα 4 μέτρα, πτώσι από τα 4,5 μέτρα. Όποιος αρνείται να υπακούση δεν γίνεται αξιωματικός. Μονόζυγο, σχοινιά, κρίκοι, άλογο. Δίχως ανάπαυσι. Τρέξιμο, πήδημα, σκαρφάλωμα, κολύμπι, πάλη, πυγμαχία, σχοινιά' δίχως ανάπαυσι, δίχως σταματημό, οκτώ ώρες την ήμερα. Για τρεις συνεχείς μήνες. Όποιος αρνείται διώχνεται. Κάθε  δισταγμός τιμωρείται με τον αθλητικό τρόπο. Στην γη... όρθιοι... Τροχάδην... Στην  γη. Εδώ δεν υπάρχει κρατητήριο, όπως στον Γαλλικό στρατό. Τα ελαφρά αδικήματα τιμωρούνται συλλογικά.  Ο αντίχειρας σηκώνεται προς τα πάνω. Όρθιοι, ένα πήδημα εμπρός...Τροχάδην... Στην γη... Όρθιοι... Στη γη. Για τα βαρύτερα αδικήματα, πού μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την τιμή ή την ασφάλεια των WAFFEN-SS, ό θάνατος. Δίχως ανάσα, πλέοντος στον ιδρώτα, αδύνατος και ηλιοκαμένος, ό νεαρός SS της μελλοντικής ταξιαρχίας εφόδου, ακολουθεί σταθερά την τύχη πού διάλεξε. Για να επιζήσει: Ένα φλιτζάνι, τεχνητού καφέ με ελάχιστη ζάχαρη το πρωί, ένα λίτρο σούπας δίχως κρέας το μεσημέρι, τριάντα γραμμάρια ψωμί. Σύνολο για 24 ώρες. Τίποτε άλλο. Δεν συμβαίνουν παρατυπίες. Είναι άγνωστη εκεί ή «μαύρη αγορά». Την ημέρα τρία τσιγάρα. Και για να παίζουν τον ρόλο των αφεντάδων της Ευρώπης πηγαίνουν στα ζαχαροπλαστεία του Thann ή του Cernay. Μισθός ένα μάρκο την ημέρα με την υπόσχεση ενός δεύτερου  για την μάχιμη περίοδο. Παρ' όλα αυτά, oι πρωταθλητές του Μαραθωνίου οδηγούνται με φορτηγά στο Μούλχαουζ και τοποθετούνται δωρεάν στα καλύτερα θεωρία του θεάτρου, όπου oι ορχήστρες του Μπάιροϊτ παίζουν Πάρσιφαλ και Ζίγκφριντ. Η νύκτα δεν φέρνει ανάπαυση ή διασκέδαση. Στις 10 Γενική επιθεώρηση του στρατοπέδου. Τα μεσάνυκτα επιθεώρηση των ποδιών.Στις 2 επιθεώρηση των γεννητικών οργάνων. Η παρουσία ενός και μόνον άπλυτου άνδρα είναι αρκετή για να κατεβάσει ολόκληρο τον θάλαμο στην αυλή. Στην γη... Ένα πήδημα μπροστά... Στην Γη... Ένα πήδημα μπροστά. Στο πιο μαύρο σκοτάδι. Για δύο συνεχείς ώρες. Στο τέλος των τριών μηνών το μέσο βάρος ενός νεαρού WAFFEN-SS έχει κατέβει στα 60 κιλά. Όμως τρέχει άνετα στον Μαραθώνιο  των 40 χιλιομέτρων, διασχίζει κολυμπώντας τον Ρήνο, πηδά από τα 6 μέτρα με τα μάτια κλειστά.  Εξωτερικά κάτω από την ηλιοκαμένη επιδερμίδα είναι γεμάτος μυς. Εσωτερικά έχει υποστεί έναν ριζικότερο ακόμη μετασχηματισμό.  Έχει ξεχάσει την ιστορία των Γαλλο γερμανικών ή των Γαλλοπρωσικών διαφορών, το P.P.F. (Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα), το M.S.R. (Κοινωνικό Επαναστατικό κίνημα) ή το Βισύ. Χαμογελά όταν του μιλούν για «ανθρωπισμό», όμως ξέρει να ξεχωρίζει ένα Λετονό από ένα Εσθονό. 
Μία μόνον Πατρίδα: η Ευρώπη μέχρι τα Ουράλια. Ένα και μοναδικό μέσον για την πραγματοποίηση της: 
Να κερδίσουν τον σιδηρούν σταυρό διακινδυνεύοντας την ζωή τους. Μια και μόνον αρετή: Υπακοή στους αρχηγούς μέχρι τον θάνατο. Όλα μέσα του έχουν απλοποιηθεί  κατά τρόπον εκπληκτικό. 

Τον Νοέμβριο του 1943 από ένα πλήθος, πού συμπεριλάμβανε 32 διαφορετικά Έθνη, εκλήθησαν να φοιτήσουν στην σχολή αξιωματικών του Tόλζ τριάντα μόνον εθελοντές.  Εκατό άλλα παιδιά είχαν φύγει για την περίφημη ακαδημία του Posen Treskow (μικρότερη απώλεια των εκπαιδευομένων, ένας νεκρός την εβδομάδα).Οι υπόλοιποι έφθασαν στο στρατόπεδο του Networschitz-Beneschau, στην Βοημία, νοτίως της Πράγας. Το στρατόπεδο αυτό είναι ένας απέραντος χώρος, μέσα στον οποίον τα Waffen SS δημιούργησαν το Βασίλειο τους, αφού προηγουμένως έδιωξαν τούς κατοίκους σαν αντίποινα για την απόπειρα εναντίον του Χάινριχ 

Ή εκπαίδευση γίνεται πάνω σε όλα τα  όπλα. Εδώ οι δρομείς του Άγιου  Ανδρέα θα γίνουν στρατιώτες. Όχι πλέον κοντά παντελόνια ή μυτερά παπούτσια. Κράνος, στρατιωτική εξάρτηση, φόρμα μάχης, αυτόματο και Μάουζερ. Δεν υπάρχει καιρός για μεταβολές επί τόπου, για παρουσίαση οπλών, για ασκήσεις παρελάσεως.Οι πρώτες εβδομάδες είναι τρομερές. Ο χειμώνας βαραίνει με τις σκληρές ηπειρωτικές θερμοκρασίες -20°. Δεν υπάρχουν κάρβουνα. Οι εθελοντές για να ζεσταθούν καίνε τις κουρτίνες και τις ξύλινες σκάλες των σπιτιών, μέσα στα οποία έχουν στρατοπεδεύσει. Ο ανεφοδιασμός γίνεται άσχημα. Τρώνε κρύες πατάτες και ψωμί σκληρότερο από πέτρα... 
Τα παιδιά χάνουν ακόμη κανένα κιλό και καπνίζουν φύλλα βελανιδιάς, τυλιγμένα σε χαρτί από εφημερίδα κατά τον Ρωσικό τρόπο. Νέα ανανεωμένη και βελτιωμένη έκδοση της Σπάρτης. Τα παιδιά ενός λαού, λιγότερο ιδεαλιστή από τον Γαλλικό, θα τα παρατούσαν. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι στην ηλικία θα τα παρατούσαν. Αλλά αυτοί oι φοιτητές, αυτοί oι εργάτες, που θέλησαν να πέσουν μέσα σ' αυτήν την ανεπανάληπτη πολιτική περιπέτεια, σφίγγουν τα δόντια, τεντώνουν τούς μυς, αντιθέτουν σε κάθε δυσκολία μια εξαίρετη πρωτοβουλία, πολεμώντας το γκρίζο πεπρωμένο με το χαμόγελο του Rabelais, το πνεύμα τhw Marie-Louise, με την τραχύτητα των "grognards" του Ναπολέοντος. Θέλουν να αποδείξουν στον κόσμο ολόκληρο ότι έχουν δίκαιο.

RV

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Στην καρδιά του λαού του




Άρθρο του Doktor Joseph Goebbels 
για τον μεγάλο μουσουργό Mozart


1η Δεκεμβρίου 1941

Είναι μέγιστη τιμή για ένα έθνος να γεννά σημαντικούς άνδρες, να αξιοποιεί και να καλλιεργεί την κληρονομιά τους και να εκφράζει την ημέρα μνήμης τους την ευγνωμοσύνη για την ένδοξη δημιουργικότητά τους. Διότι, πράγματι στις υψηλές τους πτήσεις στην αιώνια καταξίωση ενσαρκώνουν το πνεύμα και τον πλούτο τού πολιτισμού τους. Από την προσφορά τους, εκπηγάζει η ακτινοβολούσα διαύγεια, η οποία λαμπρύνει τον κόσμο. Ένα Έθνος, το οποίο λησμονεί τα μεγάλα του τέκνα, δεν είναι άξιο να βγάλει καινούργια. Τέτοια σπουδαία πνεύματα υπερβαίνουν αλλά και συμβολίζουν την διανοητική αποθεματικότητα της εθνικής ευαισθησίας, καταδεικνύοντας, στην χορεία των αιώνων, την αθανασία της αειχρόνου νεανικής της φρεσκάδας.

Αυτοί οι δημιουργοί εκφράζουν περισσότερο και από τους Πρίγκιπες και Αυτοκράτορες την γνήσια υπεροχή και εξοχότητα τού Έθνους. Το έργο τους προβάλλει από την θεία έμπνευση και επιβιώνει σε κάθε ιστορική εποχή ακμής και παρακμής, ανατάσεως αλλά και καταπτώσεως. Ουδείς μπορεί να αντισταθεί στην ελκτική ισχύ των καλλιτεχνικών και πνευματικών καταπιστευμάτων τους. Αποτελούν το βασικό πυρηνικό υλικό της εθνικής αρετής. Ουδέποτε εξαλείφονται και πάντα συνδέουν την διαδοχή των γενεών. Αυτή η εύφημος μνεία αρμόζει απόλυτα στον Wolfgang Amadeus Mozart, τού οποίου σήμερα την μνήμη τιμούμε πανηγυρικώς και εν ονόματι τού γερμανικού λαού εορτάζουμε, έμπλεοι σεβασμού και βαθείας κατανύξεως.

Έχουμε την εντύπωση ότι μία μυστηριώδης μοίρα, μετά τον γήινο θάνατό του, τον άρπαξε από τον κόσμο των σκιών και τον επαναφέρει συνέχεια στην ζωή. Ποτέ δεν θα μάθουμε πού ετάφη το σαρκίον του. Αλλά κάθε μέρα και νύχτα, ακτινοβολούν οι υπέροχες μελωδίες του, στις όπερες και στους Ναούς της κλασσικής μουσικής, συγκλονίζοντας τις καρδιές αναρίθμητων ανθρώπων σε κάθε γωνιά της υδρογείου. Οι μελωδικές του εξάρσεις συντροφεύουν σε στιγμές αχαλινώτου αγαλλιάσεως, αλλά και ανείπωτης οδύνης, τούς μύστες της τέχνης του, στο ταξίδι σε έναν συγκινησιακό κόσμο, πλασμένο από ηχητική αρμονία και ευγενή κοσμιότητα.

Όταν το χώμα της βιεννέζικης γης σκέπαζε σε ένα φτωχό μνήμα το νεκρό του σώμα, το πνεύμα του σκορπούσε αφειδώς τον εξαίσιο όλβο του στην ανθρωπότητα. Στον επίγειο βίο δεν θα γνωρίσει την δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από την εξουσία. Η αέναος δόξα, όμως, θα τον επιβραβεύσει. Η διάνοιά του υπήρξε εκπληκτική. Αστραπηβόλα φαντασία, εκρηκτική έμπνευση, απεριόριστη δημιουργική παραγωγή, ενεργητικότητα και πειθαρχημένη επιμέλεια, κοσμούσαν το αγλαές στερέωμα της σπανίας μεγαλοφυΐας του. Μία ζωή σε υλική πενία. Ένα αριστούργημα πνευματικού πλούτου. Αυτός ήταν ο Mozart...

Αρκεί να ακούσουμε μόνον το όνομά του, για να μεστώσει η ψυχή μας από την επιβλητική φαρέτρα των μελωδιών του, από την οποία σχηματίζονται τα χρυσαφένια τόξα, τα οποία, με μαγικό τρόπο, μας αποδεσμεύουν από την γήινη φθαρτή ατμόσφαιρα, και μας εκτοξεύουν στο αιθέριο φως και στην ανωτέρα αιθέρια διάσταση της μουσικής τελειότητος και της λεπτοφυούς ευαισθησίας. Από τις συνθέσεις του, σαν ιαχές αγγέλων, ξεσπούνε οι σαγηνευτικοί ήχοι των εγχόρδων οργάνων, οι οποίοι και σήμερα, 150 χρόνια μετά την τελευτή του, συναρπάζουν τούς ακροατές στις αίθουσες συναυλιών και στα Θέατρά μας. Τα λαϊκά του άσματα δροσίζουν τα χείλη και τις καρδιές της νεολαίας μας, όπως και παλαιότερα. Ο Mozart είναι ένα λαμπερό διαμάντι της πολιτιστικής μας παραδόσεως και σύσσωμο το Έθνος υποκλίνεται στην μνήμη του.



Ο μουσουργός μάς δείχνει τον δρόμο προς την αίσθηση ενός αρμονικού και ευάρμοστου κόσμου, μίας υγιούς ευρωπαϊκής Κουλτούρας, την οποία στις χαλεπές αλλά και ευκλεείς ημέρες μας, οι στρατιώτες τού Reich υπερασπίζονται στο μέτωπο κατά της ασιατικής βαρβαρότητος. Και σε αυτόν τον ηρωικό αγώνα οι αθάνατες μελωδίες του αγγίζουν σαν βάλσαμο τις ψυχές μας, στην Πατρίδα αλλά και στα πεδία της μάχης.

Σε αυτές τις σκληρές και δύσκολες ώρες της τρομακτικής αναμετρήσεως, η αποστολή της τέχνης είναι να δυναμώσει τις αντοχές μας, να  μας πλημμυρίσει με εσωτερικό  κουράγιο. Ιδίως η μουσική μας παιδεία λειτουργεί ως ανυπέρβλητο φράγμα αντιστάσεως και ανατάσεως, ακένωτος πηγή ψυχικής ισχύος για την επιβαλλομένη υπέρβαση των δραματικών προκλήσεων της εποχής μας. Και όταν μάλιστα αναφερόμαστε σε έναν γίγαντα σαν τον Mozart, μνημονεύουμε μία θερμή άσβεστη φλόγα μουσικής πανδαισίας αλλά και ψυχικής ευφροσύνης, αρετές τις οποίες κινητοποιεί  το μαχόμενο γερμανικό Έθνος στην κρισιμότερη στιγμή της ιστορικής του οντότητος.

Το γερμανικό Έθνος γέννησε τον Mozart. Σεμνυνόμεθα. Και το γερμανικό Έθνος τον γονιμοποιεί και τον τιμά. Είναι ο  κόσμος του, στον οποίο ζούμε. Και είναι ο κόσμος μας, στον οποίο αιωνίως ζει. Με αίσθημα θαλπωρής παρακολουθούμε την γέννησή του, σε ένα μικρό, απλό οίκημα στο Salzburg. Τον δρόμο της ανόδου του. Τα ταξίδια του στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Ιταλία. Τον βλέπουμε σε ηλικία 13 ετών, ως μέλος της μουσικής ακαδημίας στην Μπολόνια. Τον ανακαλύπτουμε στα 14 χρόνια του ως μαέστρο στο Salzburg. Υποφέρουμε μαζί του τις ατυχείς περιπέτειές του στο Παρίσι. Μετακινούμεθα με αυτόν, στα 1781 στην Βιέννη. Δέκα χρόνια αργότερα με συντριβή αντικρίζουμε την φτωχή τελευτή του, στην ίδια πόλη, σε μία ψυχρή ημέρα, στις 5 Δεκεμβρίου, όπου έκλεισε τα μάτια του, για να θεάται μόνον την αιωνιότητα...

Αστείρευτη και  εντυπωσιακή η κληρονομία του. 40 συμφωνίες. 31 σερενάτες. 25 συνθέσεις για βιολί και πιάνο. 26 συνθέσεις για ορχηστρικά κουαρτέτα. 42 σονάτες για βιολίνο, δεκάδες λαϊκές μελωδικές άριες και ένα πλήθος ακόμα θεσπέσια έργα μουσικής παραγωγής. Και όλα αυτά σε οργασμό δημιουργικού οίστρου, εντός μίας δεκαετίας. Σαν να τον ενέπνεε η Θεία χάρις, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να χαρίσει σπάταλα και αρχοντικά το ανυπέρβλητο ταλέντο του. Σαν από αλάνθαστο ένστικτο για την ταχεία, βραχύχρονη πορεία τού βίου του. Το τραγικό πεπρωμένο των εκλεκτών εραστών της αθανασίας...

Ενώπιον αυτής της συνταρακτικής ιδιοφυΐας, υποκλίνεται με ευλάβεια το γερμανικό Έθνος και μαζί του, ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος. Η μουσική λαμπρότητα του Mozart, εκφράζει τον ψυχισμό και την αισθητική του ευρωπαϊκού πνεύματος. Μας ανήκει. Και ανήκουμε στον ξεχωριστό του ιστορικό του κύκλο. Οι μελωδίες του θα ηχούν πάντα, όσο υπάρχει το φως αυτού τού κόσμου.

Η χαρισματική του έμπνευση, να μεταφράζει σε μελωδικές αρμονίες τα ευγενέστερα ανθρώπινα αισθήματα, οφείλεται στην έμφυτη προσοντούχα υπόστασή του. Στην ιερά σκιά της, νοιώθουμε την θειότητα της απαραμίλλου απολαύσεως της καλλιτεχνικής ακεραιότητος. Ο Mozart, ως Γερμανός, στον απόηχο της μεθέξεως των δημιουργικών του συλλήψεων, θα υπενθυμίζει για πάντα την γερμανική πολιτιστική προσφορά, στην πρωτοκαθεδρία της ευρωπαϊκής κουλτούρας...

Στην επέτειο  της στιγμής τού γήινου θανάτου του, στην πόλη της Βιέννης, του ενωμένου Γερμανικού Reich, οι καμπάνες θα ηχήσουν πένθιμα. Αλλά το αθάνατο πνεύμα του θα ακτινοβολεί και θα δεσπόζει στον μουσικό κόσμο της αφθάρτου καλλιτεχνικής υπεροχής. Λίγοι τον συνόδευσαν στην νεκρώσιμη τελετή, εκείνη την βροχερή ημέρα στις 5 Δεκεμβρίου 1791, στο κοιμητήριο της Βιέννης. Ουδέποτε ίσως μάθουμε, πού βρίσκονται θαμμένα τα οστά του και το ακριβές σημείο της ταφής του. Όμως γνωρίζουμε άριστα, που κατοικεί για πάντα το φωτεινό του πνεύμα. Στις καρδιές μας.

Μετάφραση από τα γερμανικά: Απόστολος Λαγός

Ristorante Verona


Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Μιγκέλ Σερράνο (1917-2009) -100 χρόνια από τη γέννησή του


 


από το βιβλίο του "Αδόλφος Χίτλερ, ο τελευταίος Αβατάρ" 
   

  «Γιατί» με ρωτούν «βάζεις σε κίνδυνο τη συγγραφική δουλειά μιας ολόκληρης ζωής; Μήπως, δεν γνωρίζεις ότι όλες οι εκδοτικές εταιρείες του κόσμου βρίσκονται στα χέρια Ιουδαίων; Και τώρα που τα βιβλία σου μεταφράζονται στα γερμανικά, στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες και διαβάζονται σε τόσες χώρες, εσύ γράφεις ανοιχτά υπέρ του Χίτλερ και του εσωτερισμού του; […] Θέτεις σε κίνδυνο όχι μόνο το έργο σου αλλά και την ίδια τη ζωή σου…» 

      Έτσι μου μίλησαν οι φίλοι, οι συγγενείς, ακόμα και οι εχθροί μου. Γιατί έτσι μιλούν σήμερα οι άνθρωποι. Αυτή είναι η φωνή των καιρών μας. Μα εγώ δεν ανήκω σε αυτούς τους καιρούς, ούτε σε αυτόν τον κόσμο, ούτε σε αυτές τις ημέρες […] Δεν φοβάμαι να χάσω τα πάντα, ακόμα και τη ζωή μου[…] Διότι είμαι ένας από αυτούς που έχουν μιλήσει με τους Θεούς[…] Είμαι πιστός στις δόξες της νύχτας, στο φως μιας Χρυσής Εποχής, στους ήρωες, στους φίλους μου, στον θρύλο, στο όνειρο, στον μύθο[...]

    Έχω εντοπίσει τις οικογενειακές μου ρίζες πρώτα στη Χιλή και έπειτα στο βόρειο τμήμα της Ισπανίας, στην επαρχία Αστούριες της Γαλικίας, «εκεί όπου ούτε οι Μαυριτανοί, ούτε οι Ιουδαίοι έχουν πατήσει». Από εκεί προέρχομαι. Στο οικογενειακό μου δέντρο βλέπω μόνο Κέλτες και Βησιγότθους, και για την ακρίβεια περισσότερους Βησιγότθους παρά Κέλτες […]

    Το όνομά μου είναι Σερράνο. Αυτή η λέξη σημαίνει: οροσειρά, βουνό. Γεννήθηκα κοντά στα βουνά της πατρίδας μου και έχω αγαπήσει τις ψηλότερες κορφές[…]. Έτσι μεγάλωσα, λοιπόν, σαν ένας «αγνός τρελός», ανάμεσα στα άγρια δάση της πατρίδας μου στον νότο του κόσμου, στον Νότιο Πόλο[…]


    Μόνο σε έναν, στον Χίτλερ, συσσωρεύεται η ανώτερη δύναμη του Υπερβόρειου Αρχέτυπου, του Θεού […]

    Πέθαινα μαζί με κάθε έναν σύντροφο που πέθαινε! Αναζήτησα επίσης σε όλον τον κόσμο τους συντρόφους που επέζησαν και τους συνόδευσα μέχρι την τελευταία τους πνοή, όπως τον Έζρα Πάουντ, όπως τη Σάβιτρι Ντέβι.[…]

    Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο Μεγάλος Πόλεμος των Κόσμων. Όποιος βλέπει αυτόν τον πόλεμο σαν έναν ακόμη πόλεμο, ή τον συγκρίνει με τον Α΄ Παγκόσμιο, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Όλοι οι πόλεμοι που είχαν λάβει χώρα μέχρι τότε ήταν απλώς μια προετοιμασία για αυτόν τον Μεγάλο Πόλεμο. Και οι πόλεμοι που θα ακολουθήσουν σε αυτόν τον πλανήτη δεν θα είναι παρά η συνέχειά του[…]

    Ο Μεγάλος Πόλεμος δεν έχει ακόμα τελειώσει· η τελευταία λέξη δεν έχει ακόμα ειπωθεί. Η Τελευταία Στρατιά θα είναι αυτή του Χίτλερ…

Ristorante Verona


Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Gudrun Himmler (Γκούντρουν Χίμλερ)



Η Gudrun Margarete Elfriede Emma Anna Burwitz κόρη της Μάργκαρετ και του Χάινριχ Χίμλερ γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1929. Ο Χάινριχ Χίμλερ της είχε μεγάλη αδυναμία. Τα ταξίδια από το Βερολίνο στο Μόναχο, όπου έμενε με τη μητέρα της, ήταν πάρα πολύ συχνά, αφού η ανάγκη του για να περνάει χρόνο μαζί της ήταν έντονη. 

Η μικρή Gudrun με τον Αδόλφο Χίτλερ

Τη φώναζε «Püppi» και την έπαιρνε μαζί του στις περισσότερες εκδηλώσεις. 


Αλλά και η μικρή Gudrun λάτρευε τον πατέρα της. Στα 14 της χρόνια έκοβε τις φωτογραφίες του από τις εφημερίδες και τις έκανε ένα μεγάλο λεύκωμα. 
Όταν συνελήφθησαν με τη μητέρα της και φυλακίστηκαν, ορκίστηκε πίστη σε εκείνον και δεν έκλαψε ποτέ, αντίθετα έκανε απεργία πείνας. Έχασε βάρος, αρρώστησε και σταμάτησε να αναπτύσσεται. Όταν πληροφορήθηκε για την αυτοκτονία του Χίμλερ έπαθε νευρικό κλονισμό. Είχε ασταμάτητα ρίγη και παραληρούσε, στο κρεβάτι του κελιού της. Φώναζε ότι τον πατέρα της δολοφόνησαν οι Βρετανοί. Η ίδια και η μητέρα της φυλακίστηκαν από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής για τέσσερα χρόνια. 

Η μητέρα της Gudrun και σύζυγος του Heinrich HimmlerMargarete Himmler

Ύστερα από ασταμάτητες ανακρίσεις στις δίκες της Νυρεμβέργης δεν λύγισε ούτε για μια στιγμή. Αυτά ήταν τα πιο δύσκολα χρόνια της ζωής της. 

Margarete και Gudrun Himmler 
κατά την διάρκεια της φυλάκισής τους

Όταν τελείωσαν οι δίκες, μάνα και κόρη αποφυλακίστηκαν και αναγκάστηκαν να ζήσουν σε ένα προτεσταντικό γηροκομείο στο Μπέθελ, με ψευδώνυμο που τους είχαν επιβάλει. Δεν είχαν καθόλου χρήματα ή τιμαλφή. Η Γκούντρουν, όμως, δεν χρησιμοποίησε ποτέ ψευδώνυμο, δεν αρνήθηκε ποτέ το όνομα του πατέρα της. Παραμένει πιστή στον Εθνικοσοσιαλισμό και έχει υπερασπιστεί επανειλημμένα τις ενέργειες του πατέρα της. Το 1951 έγινε μέλος της Stille Hilfe (Σιωπηλή Βοήθεια), μια οργάνωση που παρέχει υποστήριξη σε πρώην μέλη των SS. Σε μια συνέντευξή της το 1999, δήλωσε ότι ήθελε να αναζητήσει στοιχεία για το έργο του πατέρα της και να συγκρίνει τις αναμνήσεις που είχε εκείνη ως παιδί. Τελικός της στόχος ήταν να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Απλά, Χάινριχ Χίμλερ…»και να αποκαταστήσει το όνομα του πατέρα της. 


Η Γκούντρουν Χίμλερ παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Wulf Dieter Burwitz και έχει δύο παιδιά. Συλλέγει χρήματα για Εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις και την έχουν χαρακτηρίσει «Πριγκίπισσα των Ναζί». Θεωρείται η «νονά» Εθνικοσοσιαλιστικών Οργανώσεων Γυναικών με την πρόθεση να διεισδύσει ακόμα και σε νηπιαγωγεία για να υποδείξει τον σωστό τρόπο και τα πιστεύω που πρέπει να έχει ένα παιδί από μικρή ηλικία. Έχει αφιερώσει τη ζωή της στον Εθνικοσοσιαλισμό για τον οποίο αγωνίζεται ακόμη και σήμερα.


 Πιστή μέχρι το τέλος!

Ristorante Verona

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Erika


Erika - Blume

Το 1930, ο Γερμανός συνθέτης εμβατηρίων Herms Niel ή Ferdinand Friedrich Hermann Nielebock όπως ήταν το πραγματικό του όνομα,  έγραψε ένα τραγούδι για την Erika, αγριολούλουδο της εξοχής και κοινό γυναικείο όνομα της χώρας του. Στο τραγούδι που είχε ρυθμό εμβατηρίου ένας άντρας θυμάται την αγαπημένη του «την μικρούλα Erika» κάθε φορά που βλέπει το μωβ αγριολούλουδο. 


«Στους αγρούς, ανθίζει ένα μικρό λουλούδι» , δηλαδή η Erika. Αυτός ήταν και ο κανονικός, ολόκληρος τίτλος του τραγουδιού ("Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein" στα Γερμανικά και "On the Heath a Little Flower Blooms" στα Αγγλικά. 

Ο συνθέτης Herms Niel

Το τραγούδι-εμβατήριο κυκλοφόρησε το 1938 και έγινε διάσημο και αγαπητό στους Γερμανούς πολύ πριν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο ίδιος ο Niel εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ στις αρχές Μαΐου 1933 και έγινε ηγετικό στέλεχος στην Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ, δημιουργώντας πολλά εμβατήρια για τις εκστρατείες προπαγάνδας του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος. 

Έτσι, το Erika μπήκε σε όλες τις στρατιωτικές παρελάσεις του Τρίτου Ράιχ και της Βέρμαχτ και συνδέθηκε άρρηκτα με τον Εθνικοσοσιαλισμό.

"Στους αγρούς ανθίζει  ένα μικρό λουλούδι
και το λένε Έρικα. 

Ανυπόμονες, χιλιάδες μικρές μέλισσες 
τριγυρίζουν την Έρικα
γιατί η καρδιά της είναι γεμάτη γλύκα και το λουλουδάτο της φόρεμα ευωδιάζει.

Στους αγρούς ανθίζει  ένα μικρό λουλούδι
και το λένε Έρικα...."



Ristorante Verona

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Αρνητές του ολοκαυτώματος



Η Ούρσουλα Χάφερμπεκ 87 ετών είναι γνωστή στους νομικούς κύκλους σε όλη τη Γερμανία.  Σήμερα γίνεται η δίκη της στο Μπαντ Ενχάουζεν στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία. Η Ούρσουλα Χάφερμπεκ, έχει βρεθεί πολλές φορές στο εδώλιο, ως κατηγορούμενη.  


Αρνείται το Ολοκαύτωμα, υποστηρίζοντας ότι το Άουσβιτς, δεν ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλά στρατόπεδο εργασίας, και ότι η εξόντωση των Εβραίων είναι «το μεγαλύτερο ψέμα της ιστορίας». 


Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ. Ο Βρετανός, που βρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 στη Γερμανία ως εργάτης και έμαθε άπταιστα γερμανικά, έχει γράψει πάνω από 30 βιβλία για την εποχή της εθνικοσοσιαλισμού. Στα βιβλία του υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι ο Χίτλερ ούτε διέταξε την εξόντωση των Εβραίων, ούτε και γνώριζε γι' αυτήν. Στην Αυστρία καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης για την δήλωσή του ότι δεν υπήρξε στη χώρα αυτή στρατόπεδο συγκέντρωσης.



Ο βρετανός επίσκοπος Ρίτσαρντ Ουίλιαμσον αρνείται συστηματικά την εξόντωση των Εβραίων. Το 2008 συγκεκριμένα αρνήθηκε την ύπαρξη των θαλάμων αερίων ενώ υποστήριξε ότι εκτελέστηκαν το πολύ 200.000 με 300.000 Εβραίοι. Αυτά ειπώθηκαν σε συνέντευξη που έδωσε στη Σουηδία, ενώ παρακάλεσε τον δημοσιογράφο η συζήτηση να δημοσιευτεί μόνο στη Σουηδία και όχι στο διαδίκτυο, γνωρίζοντας ότι στη Γερμανία η άρνηση του Ολοκαυτώματος τιμωρείται με έως και πέντε χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο ο δημοσιογράφος αγνόησε την επιθυμία του Βρετανού ιερέα, ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε από το γερμανικό δικαστήριο του Ρέγκενσμπουργκ. 
Διάσημοι αρνητές του ολοκαυτώματος είναι επίσης οι: Robert Faurisson Ernst Zündel  και άλλοι που μπορείτε να δείτε εδώ



David Irving 

Στις ΗΠΑ ισχύει το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Το ίδιο και στη Μ. Βρετανία. Γι' αυτό και ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ εξέφραζε συνήθως την άποψή του σε αυτές τις χώρες.


Αντίθετα σε χώρες, όπως στην Αυστρία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Τσεχία αλλά και την Πολωνία, η άρνηση του Ολοκαυτώματος τιμωρείται. Στην Ισπανία υπήρχε τιμωρία για τους αρνητές του Ολοκαυτώματος, η οποία όμως άρθηκε το 2007 όταν το συνταγματικό δικαστήριο αποφάσισε ότι ο εν λόγω νόμος περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης. Στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2016, ο πρόσφατος (του 2014) αντιρατσιστικός νόμος κρίθηκε από το Μονομελές Πλημ/κείο Ρεθύμνου (υπόθεση του Γερμανού καθηγητή Ρίχτερ) αντισυνταγματικός.

RV


Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

CEDADE




Για την ιστορία του CEDADE θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία. Εδώ επιχειρείται μια συνοπτική παρουσίαση της πορείας του. Το όνομα αποτελείται από τα αρχικά των λέξεων Círculo Español de Amigos de Europa, που σημαίνει ''Ισπανικός Κύκλος Φίλων της Ευρώπης" και επρόκειτο για μία ισπανική Εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη το 1966.

Στο CEDADE η μοίρα επεφύλαξε να είναι μια δυνατή φλόγα που ξεπήδησε από μια σπίθα της φωτιάς του Εθνικοσοσιαλισμού, μιας φωτιάς που δεν έσβησε στις 9 Μαΐου του 1945.

Ξεκίνησε ως ομάδα μελέτης για το έργο του Γερμανού συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ. Επικεφαλής τέθηκε αρχικά ο Ángel Ricote,ο οποίος σύντομα παραχώρησε τη θέση του στον  Pedro Aparicio.  
  Otto Skorzeny
Ιδρυτικό μέλος του CEDADE ήταν ο συνταγματάρχης των SS  Otto Skorzeny, ενώ στα ηγετικά στελέχη συγκαταλεγόταν και ο αρχηγός της  ''Λεγεώνας των Βαλλόνων" των Waffen SS, Leon Degrelle.

 Otto Skorzeny και Leon Degrelle στην Ισπανία
Ο Κύκλος πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε εκδοτικό οίκο με εκδόσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Β΄Ππ. Ανέπτυξε επαφές με άλλες Εθνικοσοσιαλιστικές ομάδες στην Ευρώπη και το 1969 φιλοξένησε το δέκατο συνέδριο της Nouvel Ordre Européen (Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη), με εξήντα συνέδρους από επτά χώρες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το συνέδριο απαγορεύτηκε από τον Φράνκο. 

Από το συνέδριο στη Βαρκελώνη το 1969

Το 1973 ίδρυσε γραφεία και  στη Μαδρίτη. Ένα χρόνο αργότερα, πρόεδρος του  CEDADE εξελέγη ο Jorge Mota Aras

O Jorge Mota Aras, επικεφαλής του CEDADE 

Η ομάδα είχε περίπου 2500 ενεργά μέλη και μετά το 1975 επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ιβηρική Χερσόνησο. Το 1978 την ηγεσία αναλαμβάνει ο  νεαρός Ισπανο-αυστριακός Pedro Varela.

Ο Pedro Varela έγινε πρόεδρος του CEDADE το 1978 

Ο Pedro Varela είναι ο άνθρωπος που εστίασε περισσότερο στην εξάπλωση του κινήματος πέρα από την Ισπανία, δημιουργώντας ένα "δίκτυο" εθνικοσοσιαλιστών και σε άλλες χώρες, όπως στην Αργεντινή (Μπουένος Άιρες και Posadas), Βολιβία (Λα Παζ), Ισημερινό (Κίτο) και τη Γαλλία (Aix-en-Provence). 
Η δράση του CEDADE ήταν πολυσχιδής, αλλά κάποιες από τις δραστηριότητές του δεν είναι γνωστές, δεν αναφέρονται ούτε μπορούν να αναφερθούν σε blog. Τουλάχιστον, επί του παρόντος...

Το καλοκαίρι του 1984, για πρώτη φορά Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές επισκέφθηκαν το CEDADE: δύο έφηβοι ξεκίνησαν από την Αθήνα για τη Βαρκελώνη, όπου επισκέφθηκαν τα γραφεία του CEDADE, γνωρίστηκαν με τον Pedro Varela και άλλους Ευρωπαίους Εθνικοσοσιαλιστές που συνάντησαν εκεί, προμηθεύτηκαν υλικό και κράτησαν επαφή.

Ο Κύκλος εξέδιδε το ομώνυμο, πολύ σημαντικό περιοδικό CEDADE τις δεκαετίες 70, 80 μέχρι την αρχή του '90. 

Εξώφυλλα του περιοδικού: 


 

 


Ως εκδοτικός οίκος, το CEDADE συνέχισε να αναπτύσσεται και σύντομα έκανε μια σειρά από εκδοτικές κινήσεις στην Αυστρία και τη Γερμανία χρησιμοποιώντας το όνομα Ediciones Wotan. 


1989: CEDADE, συγκέντρωση για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Αδόλφου Χίτλερ με κεντρικό ομιλητή τον Pedro Varela 

Το πολύ σημαντικό ιδεολογικό έργο του CEDADE είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν αντιδράσεις από εβραϊκές οργανώσεις με αποτέλεσμα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ζητήσει να ληφθούν μέτρα κατ' αυτού. 



Η σταδιακή αλλαγή του νομικού πλαισίου στην Ισπανία, οι διώξεις κατά του Varela, η σύλληψή του και φυλάκισή του στην Αυστρία το 1992, που αναπόφευκτα στέρησαν την οργάνωση από την ηγεσία της, οδήγησαν το CEDADE σε μια σημαντική αποκλιμάκωση των δραστηριοτήτων του και τον Οκτώβριο του 1993 ανέστειλε τη δράση του.  Θα μπορούσε εδώ να σημειωθεί ότι η Χρυσή Αυγή κατά την πρώτη δεκαετία της λειτουργίας της ήταν μια προσπάθεια μίμησης του CEDADE στον ελληνικό χώρο. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι αναφορές της στον Εθνικοσοσιαλισμό μειώθηκαν δραματικά από το 1990 και μετά...

Βαρκελώνη, έκθεση βιβλίου το 1989 

Ο Pedro Varela δεν σταμάτησε. Συνέχισε την εκδοτική δραστηριότητα, ασχολούμενος μεταξύ άλλων και με τον ιστορικό αναθεωρητισμό σε συνεργασία με τον Robert Faurisson, τον David Irving κ.ά.  
Pedro Varela και Daving Irving

Το 1996 κατασχέθηκαν πάνω από 20.000 βιβλία του βιβλιοπωλείου και του εκδοτικού του οίκου, τα οποία ρίχθηκαν στην πυρά!  Μια τεράστια ποσότητα ρεβιζιονιστικών βιβλίων και το αρχείο της οργάνωσης επίσης κατασχέθηκαν. Ο ίδιος ήταν ο πρώτος που (το 1998) διώχθηκε στην Ισπανία για "ρητορική μίσους" και "άρνηση του Ολοκαυτώματος".
Πάντως, ο εκδοτικός του οίκος libreriaeuropa συνεχίζει το σπουδαίο έργο του CEDADE σε πείσμα των καιρών. Και πάλι όχι χωρίς συνέπειες. Το 2010 ο εκδότης φυλακίστηκε στην Ισπανία για 15 περίπου μήνες, ενώ για ακόμη μια φορά τα βιβλία του κατασχέθηκαν! Μπορείτε να δείτε σχετικά και εδώ 


Αξίζει να επισκεφθείτε το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο εδώ


Ristorante Verona